Posts Tagged ‘ဆင္တဲေနာက္ခံဝတၱဳတို’
ေရသန္႔၊ တရား၊ ကံေကာင္းျခင္း လက္ေဆာင္
June 6th, 2010 | 
Author: မဂၤလာပါ … …
က်ေနာ္ကေတာ့ ဇရာ ဆို႔တဲ့ ကဗ်ာေရးသူ ရရစ္နဲ႔ လူၿပိဳႀကီး ေရသန္႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆင္တဲကေဖးမွာ ၾကြေရာက္ သံုးေဆာင္ ေနၾကတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားနဲ႔ ဆင္တဲကေဖးမွ ဝိုင္းေတာ္သား အားလံုးကို ေျပာျပၿပီး မိတ္ဆက္ လိုပါတယ္။ ဆင္တဲကေဖးကို အလည္လာရင္း ေပါ့ဆိမ့္ နဲ႔ စတင္ သိခဲ့ရတယ္။ စကားေတြ ေျပာၾကရင္း ေနာက္ပိုင္း တရားကဗ်ာေတြ ေရးမယ့္ ေရသန္႔ ျဖစ္လာပါတယ္။
က်ေနာ္ ေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံက ေတာ္ေတာ္ေအး တယ္ဗ်။ ေရခဲခန္းထဲ ဝင္ေနရသလိုပဲ။ ခုလိုခ်ိန္ ၄ လပိုင္း ၅ လပိုင္း ေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ေနလို႔ေကာင္းတယ္။ အလုပ္နားရက္ဆိုရင္ ဘယ္မွ မသြားပဲ အိပ္ယာထဲ ေခြေနရတာ ဇိမ္တစ္မ်ဳိးပဲ။ ဒီလို ေအးေအးနဲ႔ ေကြးေကြးေနရင္းက ထားရာမေနပဲ ပ်ံ႕လြင့္ေနတဲ့ စိတ္အစဥ္က အတိတ္ဆိုတဲ့ စားၾကက္ထဲက ဆင္တဲ မွာေနခဲ့တဲ့ ကေလးဘဝထဲ ျပန္ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၆ ႏွစ္ေလာက္ကေပါ့ …
ဆင္တဲ ရ့ဲ ေဆာင္တြင္းမနက္ခင္းဟာ အားကစား သမားအႀကိဳက္လို႔ ဆိုရမလားပဲ။ လူႀကီး၊ လူငယ္၊ အရြယ္စံုဟာ ကုိယ္အဖြဲ႔နဲ႔ကိုယ္ လမ္းေလွ်ာက္သူေလွ်ာက္ ေျပးသူေျပး ေဘာလံုကန္သူကန္ နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ စည္ကားလွ ပါတယ္။ ဆင္တဲသားတိုင္း မနက္ခင္း ေျပးဘူးတယ္ဆို ရမလားပဲ။ (က်ေနာ္ ေျပးဘူးလို႔ ေျပာတာပါ ) က်ေနာ္လည္း ဆင္တဲ ရဲ့ သားပ်ဳိေလးဆိုေတာ့ မနက္ဆိုရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ထဲေျပးတာေပ့ါ။ အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္တဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြ ေန႔ ေတြမွာေပါ့ …
က်ေနာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြက က်ေနာ့္ အိမ္လာၿပီးမွ ေျပးၾကရပါတယ္။ က်ေနာ္အိမ္က ဆင္တဲေက်ာင္း သြားတဲ့ ကြန္ကရစ္ လမ္းေဘးမွာပါ။ ေက်ာင္းအလြန္ ေမာင္ေထာင္ဂိတ္တစ္ခုကို ျဖတ္ၿပီးရင္ ပန္းေတာင္း-ေတာင္ကုတ္ ကားလမ္းေပၚ ေရာက္တယ္ ဆိုေတာ့ ပန္းေတာင္း-ေတာင္ကုတ္ လမ္းေပၚ ေျပးဖို႔အတြက္ က်ေနာ့္ အိမ္မွာ လူစုၾကတာပါ။
မနက္ ၅ နာရီေျပးမယ္ဆို က်ေနာ့္အိမ္ကို ၄ နာရီ ၅၀ အေရာက္ေပါ့။ အခ်ိန္မွီေရာက္ဖို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ေစာထၿပီး က်ေနာ့္အိမ္ကိုလာ အိမ္ကို အရင္ေရာက္တဲ့ သူက က်ေနာ္ကို အိပ္ယာႏိုး ရတာေပါ့။ အဲဒီအခါၾကမွ က်ေနာ္က အိပ္ယာထ သြားတိုက္ မ်က္ႏွာသစ္ အဝတ္လဲ ဟန္ကိုက်ေနတာပဲ …
ဆင္တဲ ေဆာင္းရဲ့ မနက္ခင္းဟာ အားကစားသမား အႀကိဳက္ျဖစ္သလို ညပိုင္းဟာလည္း အႏုပညာ သမားေတြရဲ့ အႀကိဳက္ပါပဲ တီဗီရံုမွာ တီဗီၾကည့္တဲ့ သူေတြ ဂစ္တာတီး သီခ်င္းဆိုတဲ့ သူေတြနဲ႔ စည္ကားေနလို႔ေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ က ရံုးဝန္ထမ္း မိသားစုေတြ ဆုိေတာ့ အိမ္မွာ တီဗီ မရွိၾကဘူး။ ရပ္ကြက္က တီဗီရံုမွာ အားလံုး သြားၾကည့္ရတာပါ။ ဒီေနရာမွာ ၾကေတာ့ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ က်ေနာ္ အႀကိဳက္ျခင္း မတူေတာ့ဘူး။ သူတုိ႔က တီဗီၾကည့္တာ ဝါသနာ ပါတယ္။
က်ေနာ္ကေတာ့ သီခ်င္းႀကိဳက္လို႔ အစ္ကိုႀကီးေတြနဲ႔ ဂစ္တာတီး သခ်င္းဆိုတယ္။ က်ေနာ္တို႔ သီခ်င္းဆိုတဲ့ ေနရာက စက္ရံုမွာလာ အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က လာသူ အမ်ဳိးသမီးေတြ ေနတဲ့ အပ်ဳိေဆာင္ ေရွ႔မွာပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ အေဆာင္သူ အစ္မႀကီးေတြက လၻက္သုပ္တို႔၊ ဂ်င္းသုပ္တို႔ ေကၽြးပါတယ္။ ေပ်ာ္စရာႀကီး ေပါ့ဗ်ာ …
တစ္ခုေသာ စေနေန႔ ညေနမွာေတာ့ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူတို႔နဲ႔ တီဗီလိုက္ၾကည့္ ရမယ္တဲ့ မၾကည့္လို႔ကေတာ့ မနက္ေျပးရင္ မႏိုးဘူးတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားက အရမ္းေကာင္းဆိုပဲ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ လိုက္သြား ခဲ့ပါတယ္။ ည ၈ နာရီမွာ သတင္းလာေတာ့ ခဏဆိုၿပီး လစ္ထြက္လာ ခဲ့တာေပါ့။ က်ေနာ္က သီခ်င္းဆို ခ်င္ေနတာေလ။ က်ေနာ့္ ေျခလွမ္းေတြက အပ်ဳိေဆာင္ေရွ႕ ကိုေပါ့ အေဆာင္ေရွ႕ ေရာက္ေတာ့ သီခ်င္းဆို ေနလိုက္တာ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ မျပန္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔ စိတ္မဆိုးေလာက္ ပါဘူးေလ မနက္က်ရင္ လာႏိုးမွာပဲ ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ေပါ့ …
မ်က္ရည္မိုး ….. စိတ္ေသာကမီး ….. ဒုကၡမ်ား ….. ၿငိမ္းေစၿပီး ….. ကံေကာင္းျခင္းေတြ ကိုလည္း ….. ယူပါေမ ….. ဒါကိုယ့္ရဲ့ ….. လက္ေဆာင္ပဲေဟ့ ….
က်ေနာ္ ဆိုေနၾက သီခ်င္းေလးေပါ့။ သီခ်င္းဆိုၿပီး ခ်ိန္မွာပဲ အေဆာင္သူ တစ္ေယာက္က “ကံေကာင္းျခင္းေတြ ေပးေနတဲ့သူ လာပါဦးတဲ့ …” ထံုစံအတိုင္း လၻက္သုပ္ ဒါမွမဟုတ္ ဂ်င္းသုပ္ေတာ့ စားရေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ က်ေနာ္ ထသြားခဲ့ပါတယ္။ အားးးပါးးး က်ေနာ္ ဘာျဖစ္သြားတယ္ ဆိုတာ မသိလိုက္ဘူး။ ဒူးေတြတုန္ မ်က္လံုးေတြျပဴး အားေတြေျခာက္ ၿပီး ေရဆာလာသလိုပဲ။ ခင္ေမာင္တိုး ရဲ့ မဟာဆန္သူ ဆိုတာ သူကိုေျပာတာလို႔ ထင္မိတယ္။
ေၾကာ္ျငာ ဝင္တယ္လို႔ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႔ သူ ဆိုတာ အသားက ညိဳေခ်ာ မ်က္လံုးဝိုင္းဝိုင္း မ်က္ခံုးေကြးေကြးေလး က ထင္းၿပီး ႏွာတံစင္းေနတာက တကယ့္ အလွပါ မ်က္ေတာင္ ရွည္ၿပီးေကာ့ ေနတာကလည္း မီးေရာင္ မိန္မိန္ေအာက္မွာေတာင္ ျမင္ရတယ္။ မပြင့္တပြင့္ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံု ကလည္း ရင္ခုန္ေစေလေတာ့ … ေတာ္ေတာ္ လွတယ္ဗ်ာ။ တကယ္ပါ အရင္က လံုးဝ မေတြ႔ဖူးဘူး။ က်ေနာ္ထက္ အသက္ႀကီးလွ ၃ ႏွစ္ေလာက္ ဆိ္ုေတာ့ စက္ရံုမွာ အလုပ္လုပ္တာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဒီနယ္မွာလည္း မျမင္ဖူးဘူး။ ဘယ္သူလဲ ဆိုတာ မသိေပမယ့္ မဟာဆန္သူ လို႔ပဲ ရင္ထဲက ေခၚလိုက္မိတယ္။ အသက္မႀကီးေသးေပမယ့္ တည္ၿငိမ္ပံုက အပ်ဳိႀကီး စတုိင္နဲ႔ …
“ရွင္လား ကံေကာင္းျခင္း လက္ေဆာင္ ဆိုတာ”
“အင္း”
“ေရာ့ ရွင့္အတြက္”
“ဟင္ စားစရာလား လို႔ ေရပဲလား”
“ေရ ဆိုလို႔ အထင္မေသးနဲ႔ အဲဒါ ေရသန္႔” က်ေနာ္ ဘာမွ မေျပာပဲ ယူေသာက္လိုက္ ပါတယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာ သူကဆက္ေျပာတယ္ …
“လူ ခႏၶာကိုယ္အတြက္ မရွိမျဖစ္လိုတာ ေရ ေန႔တုိင္း ေသာက္ရတယ္ အဲဒီလိုပဲ လူ႔ဘဝမွာ မလုပ္မျဖစ္ လုပ္ရမွာက တရား ေန႔တုိင္း လုပ္ရမယ္” တဲ့ …
က်ေနာ္ေတြေဝ သြားခဲ့တယ္။ သီခ်င္းအားေပးၿပီး မုန္႔ေကၽြးမယ္ထင္တာ ေခၚၿပီး တရား ေဟာေနသလိုပဲ။ သူေျပာတာ က်ေနာ္ နားမလည္ေပမယ့္ သူ႔ပံုစံေလးက ၾကည့္ေကာင္းလို႔ ေယာင္ယမ္းၿပီး ေခါင္းၿငိမ့္ လိုက္မိတယ္။ ဒါကို သူက အဟုတ္ထင္ၿပီး
“အဲဒါ က်မရဲ့ လက္ေဆာင္ ရွင့္အတြက္”
“က်ေနာ္က ခုမွ ေက်ာင္းသားပဲ ရွိေသးတာ တရားလုပ္ရမယ့္ အရြယ္မွ မဟုတ္တာ”
“အရြယ္မေရြး ေရေသာက္တာပဲ အဲ့ဒီေတာ့ အရြယ္မေရြး တရား လုပ္ရမယ္လို႔ က်မရဲ့ အေဖ ေျပာဘူးတယ္”
ေၾသာ္ သူသိလို႔ ေျပာတယ္မွတ္တယ္ သူအေဖေျပာတာ ျပန္ေျပာျပ ေနတာပဲ။ ေက်းဇူးပဲ လို႔ေျပာၿပီး က်ေနာ္ ျပန္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ထပ္ က်ေနာ္ မသိတာေတြ ထပ္ေျပာေနရင္ ခက္ဦးမယ္ …
အဲဒီည သီခ်င္းဆက္မဆို ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ မနက္ထေျပးရဦးမယ္ေလ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ၉ နာရီခဲြ ေလာက္ရွိၿပီ။ ေစာေစာအိပ္မယ္ဆိုမွ မဟာဆန္သူရဲ့ ပံုရိပ္က မ်က္လံုးမွိတ္လဲ ျမင္ေနလို႔ ၿပံဳးမိေသးတယ္။ သူရဲ့စကားသံ လည္း ၾကားေနမိ ေသးတယ္။ “ေရတဲ့ တရားတဲ့ ကံေကာင္းျခင္း လက္ေဆာင္တဲ့” ဘာမွန္းမသိေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ ဆရာမႀကီး လုပ္တဲ့ မဟာဆန္သူ …
……………….@@@………………………….
“ေဟ့ေကာင္ ထေတာ့ မနက္ေရာက္ၿပီ”
က်ေနာ္ အိပ္္္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ အိမ္မက္ထဲမွာေတာင္ မဟာဆန္သူ နဲ႔ စကားေတြ ေျပာလို႔၊ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေတာ္ေတာ္ ဝိရိယ ေကာင္းတယ္။ ညတုန္းကလည္း ညည့္နက္တဲ့အထိ တီဗီၾကည့္ထားတာ ဒါေတာင္ အေစာႀကီး ႏိုးတယ္။ က်ေနာ္လည္း အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ထ မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတိုက္ ေျပးဖို႔ အဝတ္လဲၿပီး ကမန္းကတန္း အိမ္ကေန ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ အျပင္ေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္မွ မေတြ႔ဘူး။ ဒီေကာင္ေတြ ဘယ္ေရာက္ သြားတာလဲ လူမစံုေသးလို႔လားေပါ့ … ေတြ႔ပါၿပီ အားလံုး ညတုန္းက အဝတ္အစားေတြနဲ႔ က်ေနာ္ကို ဝိုင္းဟားေနလိုက္ ၾကတာ။ က်ေနာ္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနတုန္း တစ္ေယာက္က မေနႏိုင္လို႔ နာရီကိုၾကည့္ဦးတဲ့ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ …
က်ေနာ္ လိုက္ထိုးမွာ စိုးလို႔ အားလံုးထြက္ေျပး သြားၾကၿပီ။ က်ေနာ္ လိုက္မထိုးႏိုင္ ခဲ့ပါ သူမ်ားကို အားကိုး ယံုၾကည္မိတာကိုက က်ေနာ္ အမွားပဲေလ။ ခပ္တည္တည္နဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း ေျပးဖို႔ ကလည္း မျဖစ္ႏိုင္ ငုိင္တိုင္တိုင္နဲ႔ အဝတ္အစား ျပန္လဲၿပီး အိပ္ယာထဲ ျပန္ဝင္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေနာက္ က်ေနာ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ် လိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္အားကိုယ္ ကိုးမယ္ ယံုၾကည္ရၿပီး က်ေနာ္ ထခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ႏိုးေပးမယ့္ ဘဝအေဖာ္ ရေအာင္ ရွာမယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့။ မဆီမဆိုင္ မဟာဆန္သူရဲ့ မ်က္ႏွာလဲ ေပၚလာေသး …
ရွက္ရွက္နဲ႔ ေျပာရဦးမယ္။ သူတုိ႔ေတြ က်ေနာ္ကို လာႏိုးတာက တီဗီၾကည့္ၿပီး ျပန္လာတဲ့ အခ်ိန္ဗ်။ ည ၁၁ နာရီခြဲ ေလာက္။ ေတာ္ေတာ္ ဆိုးတဲ့ ေကာင္ေတြ …
အတိတ္စားၾကက္ ဆင္တဲ ေရာက္ေနတဲ့ အေတြးစိတ္ကို လက္ေတြ႔ဘဝထဲ ျပန္ေခၚ လိုက္ပါတယ္။ ညည့္နက္ေနၿပီပဲ မနက္အလုပ္သြားဖို႔ အိပ္ယာ ထရဦးမယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကလိုေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ ဘူးေလ။ မဟာဆန္သူ ေျပာတဲ့ စကားေတြကိုလည္း နာလည္ေနၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ေရသန္႔ ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ တရားကဗ်ာေတြ ေရးေနမိတယ္။ ယံုၾကည္ရတဲ့ ဘဝအေဖာ္လည္း ရွိၿပီဆုိေတာ့ မနက္အိပ္ယာထ မပူရေတာ့ ဘူးေလ …
ကဲ … … ဆင္တဲ ဝိုင္ေတာ္သားမ်ားနဲ႔ အလည္လာတဲ့ မိတ္ေဆြတုိ႔ … က်ေနာ္ ဘဝအေဖာ္ကို ခန္႔မွန္း ၾကည့္ၾကပါဦး။ သိမ်ားသိေနမလားလို႔ … ဘဝအေဖာ္ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေရးေနပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္လို႔ပါ။ သူက အခု က်ေနာ့္ အိပ္ယာေပၚမွာေလ က်ေနာ္ ေက်းဇူးတင္ေနတာ သူ သိ မွ သိ ပါ ေလ စ … … ..
(ဘဝအေဖာ္ ကဗ်ာ မၾကာမီ ေမွ်ာ္)
စာၾကြင္း …
က်ေနာ့္ ရဲ့ ဘဝအေဖာ္ ကို မွန္ေအာင္ခန္႔မွန္းႏိုင္ရင္ ေရသန္႔ ႏွစ္ဘူး ( ႏွာ ဘူးမဟုတ္ပါ ) ဆုခ်မည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း …
Posted in 
Tags: 
ဝိေရာဓိ
ည၏ပကတိက မည္းနက္လွေခ်ေတာ့သည္ ပမာၿပရလၽွင္ ကပၸလီ တစ္ေယာက္ကတၱရာပုန္းထဲၿပဳတ္က်သြားသကဲ့သို႕ပင္ရွိေခ်ေတာ့သည္။ ေကာင္းကင္ယံရွိႀကယ္ပြင့္ေလးတို႕မွာလည္း မိုးဉီးကာလအႀကိဳ တိမ္ညိုတိမ္မည္းတို႕၏ ဖုန္းကြယ္မႉ႕ေႀကာင့္ ေကာ္ဖီမႉန္႕ နက္နက္ထဲသို႕ သႀကားေလးလက္တစ္ဆစ္ခန္႕ပတ္ထည့္လိုက္သလိုသာမႉန္ဖြားဖြားနွင့္ အေရာင္ေမွးမွိန္ေနႀကရွာသည္။ဖြင့္ထားေသာၿပတင္းတံကားမွ မိုးဉီးအႀကိဳေရွ႕ေတာ္ေၿပး ဝသန္ေလ ေလးနွင့္အတူ မိုးစက္မိုးဖြားေလးမ်ားကလည္းမႀကိဳဆိုပဲနွင့္အလည္ေရာက္လာႀကေလသည္။
တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ည၏လြမ္းမိုးမႉ႕ ေအာက္ဝယ္ တစ္ေလာကလံုးအိပ္ေမာက်ေနေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ အိပ္မေပ်ာ္နိုင္ေသးပါ စာေရးခံုနံေဘးမွ ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ ၿပန္႕ႀကဲေနေသာစာရြက္အတိုအစမ်ားနွင့္ မဆံုးနိုင္ေအာင္ရွည္လွ်ားလွေသာအေတြးမွ်င္မ်ား၏ ရစ္ပတ္ထားမႉ႕ေႀကာင့္ တစ္ေယာက္ထဲအက်ဉ္းက်ေနသလိုၿဖစ္ေနပါတယ္။ၿပန္႕ႀကဲေနေသာ စာရြက္အတိုအစေလးမ်ားကိုေကာက္ယူႀကည့္မည္ဆိုပါကလည္း ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စနွင့္ ၿပန္႕က်ဲေနေသာဝါက်အတိုအစမ်ားကိုသာေတြ႕ရမွာၿဖစ္ပါတယ္။
အင္း….ဒီတစ္ခါဘာအေႀကာင္းေရးရရင္ေကာင္းမလည္း….ဒီေမးခြန္းကိုတစ္ေယာက္ထဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ၿပန္ေမးေနမိပါသည္။ ဆိုဒ္ထဲက တစ္ၿခားဆရာေလးေတြေရးထားတာမ်ိဳးလိုက္ေရးရ ရင္ေရာေကာင္းမလား ဉပမာ ။ ။ ေပါ့ဆိမ့္လိုနည္းပညာေတြအေႀကာင္းေရးရင္ေကာင္းမလား? ဟင္း… ဒါလည္းမၿဖစ္ေသးပါဘူး။ ကိုယ္ကလည္း နည္းပညာပိုင္းနဲ႕ပတ္သက္လာရင္ စက္ဘီးေလထိုးကၽြတ္ဖာေတာင္ေၿဖာင့္ေအာင္ လုပ္တတ္တာမဟုတ္ေတာ့ နည္းပညာနဲ႕ပတ္သက္တဲ့အေႀကာင္းကေတာ့ ဘယ္လိုမွေရးလို႕ရမွာမဟုတ္ဘူး ဒါဆိုဘယ္သူရွိေသးလည္း ဘလက္ေကာ္ဖီလို ဆင္တဲသတင္းေတြေရးရင္ေကာ?.. ဟာ.ဒါလည္းမလြယ္ေသးပါဘူး သတင္းလိုက္စံုစမ္းရတာလည္းလြယ္တဲ့ အလုပ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး ၿပီးေတာ့ကိုယ္က ဘလက္ေကာ္ဖီလို အေပါင္းသင္းက သိပ္ရွိတာလည္းမဟုတ္ေတာ့ သတင္းစံုစမ္းဖို႕ဆိုတာလည္း သိပ္မလြယ္ေလာက္ဘူးထင္တယ္ ေတာ္ႀကာမဆိုင္တာေတြသြားစံုစမ္းမိလို႕ လိုက္ရိုက္တာခံေနရအံုးမယ္ ဒါလည္းမအိုေကေသးပါဘူး။
ဟာ..မလြယ္ပါ့လား ice ေကာ္ဖီလို အြန္လိုင္းေပၚမွာေတြ႕တဲ့ေကာင္ေလးအေႀကာင္းေရးရင္ေကာ အင္း…ဒီအႀကံကဆိုးေတာ့မဆိုးဘူး “အြန္လိုင္းေပၚမွာေဘာ္ေဘာ္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေလာက္ရွာ“ ဇာတ္လမ္းေတြထြင္ ေနာက္မွဘာညာ ဘာညာေတြၿဖစ္ၿပီးၿပသနာၿဖစ္လာႀကရင္ ေကာင္မေလးနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြထုတ္ေရးခ်ၿပီး ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ဖန္တီးလိုက္ရင္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္ ပိုၿပီးအသက္ပါသြားေအာင္ ဟုုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ ဇာတ္ဝင္သီခ်င္းေတြဘာေတြၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ထည့္ေပးလိုက္ရင္ၿပတ္ၿပီ ဟိုအဆိုေတာ္ဆိုထားတဲ့သီခ်င္းကိုေကာ္ပီလုပ္ စာသားေၿပာင္းၿပီး “ေဖေဖာ္ဝါရီကိုးရက္ အြန္လိုင္းေပၚမွာ စေတြ႕ခဲ့တယ္ အဲဒီေန႕က မီးမပ်က္ပါ ၊ ေမလနွစ္ဆယ့္္ငါး နင္နဲ႕ ငါသူငယ္ခ်င္းေတြၿဖစ္ခဲ့ႀကတယ္၊“ chat ခဲ့တာေလးနွစ္္ အဆက္ၿဖတ္ခါေဝးလြင့္၊“ “မင္းငါ့ကိုမႀကိဳက္ဘူး လံုးဝကိုမမိုက္ဘူး“ ငါမင္းကိုသတ္ခ်င္တယ္“…. ေဟး.ေဟး စာသားေတြကေတာ့လံုးဝ မန္းကီးၿဖစ္တယ္။
ေတာ္ရံုလူကေတာ့ဖတ္ၿပီး ဘူးသီးေလာက္မ်က္ရည္ေတာင္ထြက္သြားနိုင္တယ္။ဒီအႀကံေလးကဆိုးေတာ့မဆိုးပါဘူး ဒါေပမဲ့ iceေကာ္ဖီ ကအီကိုဆန္ၿပီးမူပိုင္ခြင့္ကိစၥေတြဘာေတြနဲ႕ကိုင္လာလို႕ မူပိုင္ခြင့္မေပးပဲ ေကာ္ပီလုပ္တဲ့ အမႉ႕နဲ႕ ဦးစိမ္းစို ႀကီးရံုးကိုေရာက္ေနလို႕ဒုကၡမ်ားေနအံုးမယ္ ဒီလူႀကီးနဲ႕က ကမၻာ႕ရန္ႀကီးဟိုတစ္ေလာတုန္းက သႀကၤန္တြင္းမွာ ရႉ႕မညီးတဲ့သူ႕သမီးေလးကိုေရပတ္လိုက္တာ ထြန္႕ထြန္႕လူးေအာင္ေဒါသေတြထြက္ၿပီး သူ႕အေဖႀကီးကိုသြားတိုင္လို႕ ရပ္ကြပ္ရံုးကိုေရာက္ပါေလေရာ ဘယ္နွယ္ဗ်ာ သႀကၤန္တြင္းမို႕ေရပတ္တာစိတ္ဆိုးစရာလား။
ဟဲဟဲ…တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့ အဲဒီေန႕က ကၽြန္ေတာ္လည္း သႀကၤန္တြင္းလည္စရာပိုက္ဆံမရွိတာနဲ႕ အိမ္တြင္းေအာင္းေနရတာေပါ့ အေဖ နဲ႕ အေမ ကလည္း ဉပုဒ္ေစာင့္ႀကတာနဲ႕ ဘူေဖးစနစ္နဲ႕ ကိုယ္ဘာသာထမင္းအိုးတည္ဖို႕ ဆန္ေဆးေနတုန္း ေကာင္မေလးကလည္းလွတပတေလး ၿဖစ္ေအာင္ၿပင္ဆင္ၿပီး ေရပတ္ခံဖို႕ထြက္လာပါေလေရာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္းဘယ္မွေလွ်ာက္မလည္နိုင္တဲ့သူဆိုေတာ့ ေကာင္မေလးေတြေရလိုက္ေလာင္းဖို႕ဆိုတာမလြယ္္ဘူးေလ ကိုယ္အိမ္နားၿဖတ္သြားၿဖတ္လာ လုပ္တဲ့ေကာင္မေလးေတြကိုပဲ “ အယုတ္အလတ္ အၿမတ္မေရြးပဲ“ က်ားေခ်ာင္းသလိုေခ်ာင္းေနရတာ ဒီေတာ့ေကာင္မေလးကလည္းေရပတ္ခံခ်င္လို႕ထြက္လာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္းေရပတ္ဖို႕ေခ်ာင္းေနတဲ့သူဆိုေတာ့ “ဘုန္းႀကီးရူးနဲ႕ ေလွလူး ၊“ “လွအိုးကြဲနဲ႕ ဘဖိုးသဲ“ အဲဒီမွာစေတြ႕ႀကတာေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လက္ထဲကေဆးလက္စ ထမင္းအိုးႀကီးကိုေမ့ၿပီး စိတ္ထဲမွာ သႀကၤန္ဖလားႀကီးထင္သြားၿပီး အားရပါးရမသြားၿပီး ေရပတ္ခံဖို႕ ပဲေလးနဲ႕ရပ္ေစာင့္္ေနတဲ့ေကာင္မေလးကို ေခါင္းကေနေလာင္းခ်လိုက္တာ ေဆးလက္စ ထမင္းအိုးထဲက ဆန္ေဆးေရေတြသာမက ညေနစာ သံုးေဆာင္ဖို႕ရည္ရြယ္ထားတဲ့အိုးထဲကဆန္ေတြပါ ေကာင္မေလးတစ္ကိုယ္လံုးကို ဖံုးအုပ္သြားပါေတာ့တယ္ ေကာင္မေလးေရာ ကၽြန္ေတာ္ပါ ခဏေတာ့ေႀကာင္သြားပါေသးတယ္။
တစ္ခဏအတြင္းမွာပဲ အေၿခေနကို သေဘာေပါက္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္က “အရူးကြက္နင္း မထူးဇာတ္ခင္းၿပီး“ ထမင္းအိုးဖင္မွာ အနွစ္နွစ္ အလလ ကစြဲကပ္ေနတဲ့ အိုုးမဲေတြကို လက္နဲ႕သုတ္ယူၿပီး ေကာင္မေလးမ်က္နွာေပၚ ကာလာထပ္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္ ေကာင္မေလးကမ်က္လံုးအေႀကာင္သားနဲ႕ ခဏေလာက္ကၽြန္ေတာ္ကို ေႀကာင္ႀကည့္ေနပါေသးတယ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တစ္ေခါင္းလံုး ဆန္စိေတြေပပြၿပီး မ်က္နွာတစ္ခုလံုးလည္းအိုးမည္းေတြဖံုးၿပီးမႀကည့္ရက္စရာၿဖစ္ေနရွာတဲ့ သူမကို ခပ္တြန္႕တြန္႕ႀကည့္ၿပီး အနိစၥသေဘာကိုဆင္ၿခင္ေနမိပါတယ္ ေအာ္သူ႕ခမ်ာ ခုနတံုးကအထိေတာ့လွရွာေသးတယ္ ခုေတာ့….ခုေတာ့…ဟင့္ ႀကည့္ရဲေတာ့ဘူး။
ဇေဝဇဝါၿဖစ္ေနတဲ့ေကာင္မေလးကလည္း သူ႕ေဘးအိပ္ထဲက မွန္ဝိုင္းေလးကိုထုတ္ႀကည့္ၿပီး…အား..ဆိုၿပီးစူးစူးဝါးဝါးေအာ္ၿပီး ေၿပးထြက္သြားပါေတာ့တယ္ ေၿပးသြားရင္းပါးစပ္ကလည္း“ ငါးစိမ္းသည္ စပီကင္ေတြကို“ “ရပ္ပါေတြကာရံရြတ္သလို မရပ္မနားရြတ္သြားပါတယ္ “ခပ္လွမ္းလွမ္းကႀကားလိုက္ရတာေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္အမ်ိဳးေတြထဲကတစ္ဝက္ေလာက္ ကံဆိုးသြားပါေသးတယ္“ သြားၿပီ ငါေတာ့“ ဆင္ဖုန္းတရားရံုးကိို“ ပါေတာ္မူေတာ့မယ္နဲ႕တူပါရဲ႕ ။ ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ သိပ္မႀကာမီအေတာတြင္းမွာပဲ ဆင္ဖုန္းတရားရံုးကၿပာတာ ေမာင္ဖိုးေႀကာင္ တစ္ေယာက္ ရူးေႀကာင္မူးေႀကာင္နဲ႕ လာေခၚပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရံုးေရာက္ေတာ ့ေဒါသေတြ အေခ်ာင္းလိုက္ထြက္ေနတဲ့ ဦးစိမ္းစိုႀကီး ကိုေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။့ သူ႕သမီးေလးကလည္း ငိုလိုက္တာ ငိုခ်င္းသည္ ရႉံးေလာက္တယ္ဗ်ိဳ႕ ေၿပာလိုက္တာေတြကေတာ့စံုေနတာပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္လည္းဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိေတာ့တာနဲ႕ အသာပဲႀကည့္ေနလိုက္ပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ရပ္ကြက္လူႀကီးတစ္ေယာက္ၿဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးႀကီးေတာ္တစ္ေယာက္လိုက္လာပါတယ္ အေၿခေနကိုသိသြားတဲ့ ဦးေလးကေကာင္မေလးကို မက္လံုးေလးေတြေပးၿပီးေခ်ာ႕လိုက္မွၿငိမ္သြားပါတယ္ ဦးေလးက သူ႕သမီးေတြေရပတ္ခံကားနဲ႕ေနာက္ေန႕ထြက္လည္ရင္ ေကာင္မေလးကိုလည္း ကားခေပးစရာမလိုပဲ အခမဲ့လိုက္ခြင့္ၿပုပါတယ္လို႕ေၿပာလိုက္ေတာ့ ခုနကဆူနာမီလိႉင္းလံုးေလာက္ႀကီးတဲ့ မ်က္ရည္ေတြအားလံုးဟာ “ ေၿခာက္ခန္းသြားတဲ့ အိမ္မက္ၿမစ္ၿဖစ္သြားပါေတာ့တယ္္။
ေကာင္မေလးကလည္း အလကားရရင္ မသာအက်ၤီကိုေတာင္ခၽြတ္ယူတတ္တဲ့ ဖေအတူသမီးပီသပါတယ္ အလကားေရပတ္ခံထြက္လုိက္ရမယ္လည္းဆိုေရာ ခုနက သူ႕ပါးစပ္ကထြက္ေနတဲ့ ငါးစိမ္းသည္ စပီကင္ေတြေပ်ာက္သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကိုလည္း “ကာႀကီး၊ ကာႀကီး နဲ႕ ကိုႀကီးလို႕ေတာင္ပီေအာင္မေခၚနိုင္ေတာ့ပါဘူး တနားပါတယ္ေနာ္ ဂ်ကားလည္းပီဘူး“ “ဟြန္းဟြန္း..“။ဦးစိမ္းစိုႀကီးလည္း ဘာမွထပ္မေၿပာသာေတာ့ပါဘူး ဒါေပမယ့္ သူႀကည့္တဲ့ အႀကည့္က ဆင္နာႀကီးမ်က္စိစြံေနသလိုပဲ။အဲဒီကတည္းက ကၽြန္ေတာ္လည္းအမႉ႕ၿဖစ္မယ့္ကိစၥဆိုေဝးေဝးကေရွာင္ေနရပါေတာ့တယ္။
ကံသီေပလို႕ေနာ္ နို႕မိုဆို ကယ္တင္ရွင္သာေရာက္မလာခဲ့ရင္ေတာ့ “ဆင္ဖုန္းတရားရံုး“ထိပ္တံုးထဲကေန“ happy Myanmar new year“ ဆိုၿပီး ငိုသံႀကီးနဲ႕ ေအာ္ေနရမွာ ကံေကာင္းေပလို႕သာေပါ့။ ေနာက္စဉ္းစားမိတာတစ္ခုက ice coffee ကဘာမွမေၿပာလို႕ ၿပသနာမရွိဘူးပဲထားပါေတာ့ အြန္လိိုင္းေပၚမွာ ေကာင္မေလးေတြကို အီစီကလီလုပ္ဖို႕ဆိုတာကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ရုပ္ႀကီးနဲ႕ ဘယ္ေကာင္မေလးကမွလည္းွ နာမည္အပ်က္ခံၿပီး ဇာတ္လမ္းအထြင္ခံမယ္လို႕မထင္တာနဲ႕ ဒီလိုအေႀကာင္းမ်ိဳးေရးဖို႕ကိုလက္ေလွ်ာ႕လိုက္ရပါတယ္။
ဒါဆိုရင္…ဒါဆိုရင္….ခ်ိဳက်လို ကဗ်ာလွလွေလးေတြေရးရင္ေကာ ခ်ိဳက် ေရးတဲ့ကဗ်ာေလးေတြကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္းႀကိဳက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းတစ္ခါတစ္ေလသူ႔လို ကဗ်ာေလးေတြေရးရရင္ေကာင္းမလားလို႔ တစ္ခါတစ္ေလစဉ္းစားမိပါတယ္ ကဗ်ာနဲ႕ပတ္သက္လာရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း “ညအခါလသာသာ“ “ကစားမလားစားမလား“ ဒီေလာက္ေတာ့ၿဖစ္ပါတယ္။
“ဒီလိုႀကယ္ေရာင္ မွိန္မွိန္ လေရာင္မသမ္းတဲ့ ညမ်ိဳးမွာ မိုးစက္မိုးေငြ႕ေလးေတြက သယ္ေဆာင္လာတဲ့ ေလေၿပေလးကိုအေဖာ္ၿပဳၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အခန္းၿပဳတင္းေပါက္ ကေန မဖိတ္ေခၚပဲ အလည္ေရာက္လာပါတယ္“ “ မႉန္တိမႉန္ဝါးနဲ႕ ၿမင္ေနရတဲ့ ညရဲ႕အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ လူးလာက်က္စားၿပီး ပ်ံဝဲေနႀကတဲ့ ညငွက္ေလးေတြနဲ႕ ဟိုးအေဝးမွာမီးေရာင္လဲ့လဲ့နဲ႕ ၿမင္ေနရတဲ့ တန္႕ႀကည့္ေတာင္ေတာင္တန္း“ အို..အားလံုးကေတာ့ကဗ်ာေတြခ်ည္းပါပဲ ခက္ေနတာက ဒီအလွအပေတြကိုဘယ္လိုဆက္စပ္ၿပီးကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ၿဖစ္လာေအာင္ဘယ္လိုဖန္တီးမလည္းဆိုတာဲ ဘဲဥကိုအစရွာမရသလိုၿဖစ္ေနပါတယ္
လန္းဆန္းႀကည္လင္တဲ့ ကဗ်ာဉာဏ္ေလးေတြထြက္လာေအာင္ ခုေနအိမ္အၿပင္ထြက္လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရင္ေကာင္းမလား လမ္းေလွ်ာက္ရင္းတရုပ္ကားထဲကသိုင္းဆရာႀကီးေတြလို “ကဗ်ာရြတ္သံ“ံဆိုၿပီးေတာ့ “ကြိကြြိ “ “ကြကြ“ ေတြ ရြတ္ သိုင္းကြက္ေတြထုတ္ၿပီး ဘုတ္အုတ္ထဲမွာကဗ်ာေတြေရးခ်လိုက္ရင္ေကာ အဆင္ေၿပမလား “ဟာ“…ဒီအခ်ိန္ႀကီးလမ္းေပၚထြက္ဖို႕ကလည္းမလြယ္ပါဘူး ေတာ္ႀကာ “ဦးစိမ္းစိုႀကီးနဲ႕“ ေတြ႕ေနလို႕ ကိုယ္အိမ္ေရွ႕ ကိုယ္လမ္းေလွ်ာက္ေနတာေတာင္ ေမွာင္ရိပ္ခိုမႉ႕နဲ႕ အဆြဲခံေနရအံုးမယ္ ဒီလူႀကီးနဲ႕မေတြ႕ရင္ေတာင္ ညဖက္လမ္းေပၚထြက္က်က္စားတတ္တဲ့ ေခြးေလ ေခြးလြင့္ေတြနဲ႕ ေတြ႕လို႕ေက်ာ္မေကာင္းႀကားမေကာင္းေတြၿဖစ္ေနအံုးမယ္
“ဟယ္“..ကိုယ့္ဘာသာအိမ္ထဲမွာေနၿပီး အၿပင္ေလာက ကရႉ႕ခင္းေတြကိုႀကည့္ၿပီး ထြက္သေလာက္ဉာဏ္ေလးနဲ႕ပဲ ကဗ်ာထိုင္စပ္..စပ္ .ဟာ…မႀကည့္ၿဖစ္တာအခ်ိန္အေတာ္ႀကာသြားတဲ့ နာရီကိုအမွတ္တမဲ့ လွမ္းႀကည့္လိုက္ေတာ့ နာရီလက္တံေတြက နံနက္ေလးနာရီအေက်ာ္မွာ ၿပေနပါတယ္ မၿဖစ္ေသးဘူး..မၿဖစ္ေသးဘူး အိပ္မွၿဖစ္ေတာ့မယ္ ေတာ္ႀကာမနက္မထနိုင္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ စာလိုက္ေပးတာကိုယူဖို႕ ေစာင့္ေနတဲ့ေကာင္မေလးေတြ ရင္ကြဲပက္လက္ၿဖစ္ေနရွာအံုးမယ္ ဒီမွာကဗ်ာကလည္း ဘာမွစမထားရေသးဘူးတာဝန္ေက်ေလးစၿပီးေခါင္းစဉ္ေလာက္ေတာ့ ေပးထားလိုက္မယ္ ဘာနာမည္ေပးထားရင္ေကာင္းမလည္း ဒါေလာက္ေတာင္ဇေဝဇဝါ ၿဖစ္ေနတာ ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ ႀကားဖူးနားဝေလးနဲ႕ “ဝိေရာဓိ“ လို႕ယာယီေပးထားလိုက္မယ္ ေရးတာကေတာ့ ႀကံဳမွေပါ့ ။
ရတနာ အိပ္မက္
ဧၿပီလ၏ နံနက္ခင္းေလးတစ္ခု ေဘးအိမ္ကဖြင့္ေနတဲ့ ’’တူးပို႕’’’’တူးပို႕’’… ျမဴးႀကြတဲ့သႀကၤန္သီခ်င္းသံေလးနဲ႔ အတူလန္းဆန္းတက္ႀကြမႉ႕ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အိပ္ရာကေနနိုးထလာခဲ့ပါတယ္။ နာရီကိုလွမ္းႀကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ရွစ္နာရီခြဲသာသာပဲရွိေသးေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေရွ႕ၿပည္လမ္းမႀကီးထက္မွာေတာ့ လမ္းသြားလမ္းလာ စက္ဘီး၊ဆိုင္ကယ္၊ ကားမ်ိဳးစံုတို႕ရဲ႕လႉပ္လ်ားမႉ႕ ေတြနဲ႕အတူမနက္ခင္းေလးကသက္ဝင္စည္ကားလို႕ေနပါတယ္။ သြားတိုက္မ်က္နွာသစ္ ထမင္းႀကမ္ေလးေလြးၿပီးသကာလ လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို ေငးေမာေနရင္းက ညတုန္းကမက္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ကိုခုမွၿပန္ေတြးရင္း ရီခ်င္လာမိပါတယ္။
အ္ိပ္မက္ေလးကဒီလိုပါ သႀကၤန္ရက္နားနီးလာတာနဲ႕ သႀကၤန္တြင္းလည္ပတ္ဖို႕အတြက္ အေရးေပၚရန္ပံုေငြရွာေဖြေနေသာကၽြန္ုပ္ကို ကၽြန္ုပ္၏ မိဘနွစ္ပါးမွ အထူးႀကပ္မတ္၍ေစာင့္ ႀကည့္ေနႀကေလသည္။ ကၽြနု္ပ္၏မိဘနွစ္ပါးက ကၽြန္ုပ္ရန္ကိုေႀကာက္၍ သူတို႕ပိုင္ေငြေႀကးမ်ားအားလံုးကို ဆြတ္ဇာလန္ နိုင္ငံရွိကမၻာ့ ဘဏ္ႀကီးမ်ားတြင္သြားေရာက္၍ အပ္နွံထားႀကေလသည္။အိမ္တြင္းပစၥည္းမ်ားကိုမူ အာမခံကုမၼဏီမ်ားတြင္ အာမခံထား၍ အထူးအလြတ္စံုေထာက္မ်ားငွားရမ္း၍ ကၽြန္ုပ္ကိုလည္းေစာင့္ႀကည့္ေနႀကေလသည္။ ထို႕ေႀကာင့္ကၽြနူ္ပ္မွာအိမ္တြင္ ေငြေႀကးမ်ားရွာမေတြ႕ရံုသာမက ပစၥည္းမ်ားကိုပင္လ်င္ေၿပာၿပီးမွကိုင္သံုးရသည့္ ဘဝသို႕ေရာက္ေနေခ်ေတာ့သည္။
ေနာက္ဆံုးတြင္ႀကံရာမရၿဖစ္လာေသာ ကၽြန္ုပ္မွာ ကၽြန္ုပ္ဖခင္အိမ္ေနရင္းစီးသည့္ ေရႊဖိနပ္အစုတ္ႀကီးကို ဦးကုလားေပါင္ဆိုင္တြင္ သြားေရာက္ေရာင္းခ်၍ သႀကၤန္လည္စရိတ္အၿဖစ္ဖန္တီးလိုက္ေတာ့သည္။ ေရႊဖိနပ္အစုတ္ႀကီးေရာင္းရေငြမ်ားကို ကၽြန္ုပ္၏ သူငယ္ခ်င္းသႀကၤန္မင္းသားႀကီး ေရပက္ခံကားထာဝရ စီစဉ္သူႀကီး ဂ်ိဳကာႀကက္ရိုး လက္သို႔အၿပီးပိုင္လႊဲအပ္၍ ကၽြန္ုပ္၏ေနအိမ္သို႔ ေပါ့ပါးသြက္လက္ေသာေၿခလွမ္းမ်ားၿဖင့္ၿပန္လာခဲ့သည္။ အိပ္သို႔ျပန္ေရာက္ေသာ္ ေရႊဖိနပ္အစုတ္ႀကီးကို သမသြား၍ ေဒါသအလြန္ထြက္ေနေသာ မိခင္ႀကီးက ကၽြန္ုပ္ေခါင္းကို စိန္လက္စြပ္မ်ားၿပည့္ေနေအာင္ဝတ္ထားေသာ လက္ၿဖင့္ “ခြပ္“ ကနဲေနေအာင္ေခါက္၍ တံေတာင္ဆစ္အထိေရာက္ေအာင္ လက္ေကာက္မ်ားဝတ္ထားေသာလက္ၿဖင့္ ကၽြန္ုပ္၏ေက်ာကို “ ဘုန္း“ ကနဲေနေအာင္ထုၿပန္၏။
ထိုမွ်ၿဖင့္အားမရေသးသၿဖင့္ ကြန္ၿပဴတာနွစ္လံုးၿဖင့္ ကုမၼဏီလုပ္ငန္းမ်ားကို စီမံခန္႕ခြဲေနေသာကၽြန္ုပ္၏ဖခင္ကိုပါ လွမ္း၍ေခၚေခ်ေသး၏။ ေဒါသထြက္ေနေသာ ကၽြန္ုပ္၏ဖခင္က သူအလုပ္လုပ္ေနရာ အဲယားကြန္းခန္းထဲမွ ေၿပးထြက္လာၿပီးလက္ထဲမွ စကားေၿပာလက္စ“ အိုင္ဖုန္း “အသစ္စက္စက္ႀကီးၿဖင့္ ကၽြန္ုပ္ကိုလွမ္းေပါက္၏ ကၽြန္ုပ္ကလည္းလွ်င္ၿမန္စြာေရွာင္တိမ္း၍ ဖုန္းကိုဖမ္းယူထားလိုက္ရာ ေဒါသပိုထြက္လာေသာဖခင္က သူ႕လက္တြင္ပတ္ထားေသာ စိန္နွင့္ ပတၱၿမား စီထားကာေရႊၿဖင့္အတိၿပီးေသာ“ ရိုးလက္နာရီႀကီးၿဖင့္ခၽြတ္ေပါက္လိုက္္ၿပန္၏ ကၽြန္ုပ္ကလည္းမပ်က္စီးသင့္တာမပ်က္စီးရေလေအာင္ လွၽင္ၿမန္စြာဖမ္းၿပီးကၽြန္ုပ္၏ လက္တြင္ပတ္ထားလိုက္သည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ထမင္းခ်က္တမ္းကစားေနေသာ ကၽြန္ုပ္၏ အေဒၚကလည္း“ေက်ာက္စိမ္းေယာက္မႀကီး“ကိုကိုင္၍ ကၽြန္ုပ္ကိုေရာသမေမႊလုပ္ရန္အတြက္ တိုက္ပြဲစည္းအတြင္းသို႕ေၿပးဝင္လာ၏ အေဒၚေၿပးလာသည့္ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ အၿပင္မွရုတ္တရက္ၿပန္လာေသာကၽြန္ုပ္၏။ အမကလည္းစြဲကိုင္စရာလက္နက္တစ္စံုတစ္ရာမေတြ႕ရသၿဖင့္ သူမ၏ စိန္နားကပ္ႀကီးကိုခၽြတ္၍ လက္နက္ပုန္းသဖြယ္ကိုင္ေဆာင္၍ ကၽြန္ုပ္ကိုၿပစ္ရန္ခ်ိန္ရြယ္ထားေလ၏။ ကၽြန္ုပ္လည္း မိသားစု စုေပါင္းတိုက္ကြက္ဆန္းကို ေရရွည္ခုခံနိုင္ရန္လမ္းမၿမင္ေတာ့သၿဖင့္ ထြက္ေၿပးတိမ္းေရွာင္ကြက္ကိုသံုး၍ ေၿခကုန္သုတ္ရေခ်ေတာ့သည္။
ေၿပးရင္းလႊားရင္းကမွ နံရံတြင္ခ်ိတ္ထားေသာ ကၽြန္ုပ္အိမ္ေနရင္းေဆာင္းသည့္ “နယူးေအရီယာဦးထုပ္ (အစစ္) “ကိုေဆာင္း၍ အိမ္ေရွ႕တြင္အလြယ္တကူခၽြတ္ထားၿပီးၿခံထဲလမ္းေလွ်ာက္ရင္းစီးေလ့ရွိသည့္္ “အဲယားဖို႕(စ္)ဝမ္း (အစစ္)“ ကိုလွ်င္စြာစီးၿပီး ထမင္းခ်က္လင္မယား ေစ်းဝယ္ထြက္ရာတြင္သံုးေလ့ရွိသည့္ “လင္ခရူဇာ“ ကားအသစ္စက္စက္ႀကီးေပၚတက္၍ အရွိန္ဟုန္ၿပင္းထန္စြာထြက္လာခဲ့ရာ ကၽြန္ုပ္တို႕အိမ္ေပါက္ဝမွ ၿခံဝင္းဂိတ္တံကားသို႕ သံုးနာရီခန္႕ႀကာေအာက္ေမာင္းခဲ့ရ၏။ အၿပင္လမ္းမႀကီးသို႕ေရာက္လတ္ေသာ္ စိတ္ေၿပလက္ေပ်ာက္ ကြမ္းစားရန္အတြက္ ကၽြန္ုပ္၏ မိတ္ေဆြႀကီး “ ေအာင္ကိုသိန္း“၏ကြမ္းဆိုင္သို႔ ေမာင္းထြက္လာခဲ့သည္။ ဆိုင္ေရွ႕တြင္ကားရပ္ ကားေပၚမွ ခန္႕ခန္႕ထည္ထည္ႀကီးဆင္းလာေသာကၽြန္ုပ္ကို ကၽြန္ုပ္၏ေဘာ္ဒါႀကီးေအာင္ကိုသိန္းတစ္ေယာက္ ထံုးစံအတိုင္းမ်က္လံုးၿပဴးႀကီးၿဖင့္ ႀကိဳဆိုေလ၏။
ကၽြန္ုပ္လည္း ဟန္ပါပါၿဖင့္ေဘးအိပ္ထဲမွ အေသးသံုးေငြအခ်ိဳ႕ကိုထုတ္ယူလိုက္ေသာအခါမွ ကၽြန္ုပ္အိပ္ထဲတြင္ ၿမန္မာေငြသားမပါပဲ ယူအက္(စ္)ေဒၚလာ တစ္ရာတန္မ်ားနွင့္ၿပည့္ေနသည္ကိုေတြ႕၍ သက္ၿပင္းတစ္ခ်က္ခ်ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေငြအားလံုးကိုအိပ္ထဲၿပန္ထည့္ကာ ေအာင္ကိုသိန္း ၏မ်က္နွာႀကီးကိုခပ္တည္တည္တစ္ခ်က္ႀကည့္လိုက္ၿပီး ေရွ႕မ်က္နွာေနာက္ထားၿပီး ကြမ္းယာငါးဆယ္ဖိုး အေႀကြးဝယ္ယူအားေပးရာ ေအာင္ကိုသိန္း၏ မ်က္လံုးႀကီးမ်ားကၽြတ္က်မတတ္ၿပူးလာ၍ အံႀကီးကိုႀကိတ္ထားသည္မွာ အထင္းသားၿမင္ေနရသည္။ ကၽြန္ုပ္လည္းမၿမင္ဟန္ၿပဳ၍ လင္ခရူဇာ ေပၚသို႕မာန္ပါပါတက္ၿပီး ကားၿပဳတင္းေပါက္မွရိုးလက္နာရီပတ္ထားေသာလက္ကို ၿမင္သာေအာင္ထုတ္ၿပီးလက္ၿပနႉတ္ဆက္ခဲ့ေလရာ ေအာင္ကိုသိန္း၏ မိုးအံု႕ေလထန္မ်က္နွာႀကီးမွာ ဖုန္ေငြ႕တို႕နွင့္အတူက်န္ခဲ့ေလ၏။
ကားႀကီးၿဖင့္ဆက္ထြက္လာခဲ့ရာ သိပ္မႀကာခင္မွာပဲ ၿမို႕ထဲမွနာမည္ေက်ာ္ဦးေရႊသီး ၏မန္က်ည္းေဖၽာ္ရည္ဆိုင္ေရွ႕သို႕ေရာက္ေသာ္ ကားကိုစက္မသတ္ပဲရပ္၍ ကားေပၚမွမဆင္းပဲ ေကာင္တာတြင္မိန္႕မိန္႕ႀကီးထိုင္ေနေသာ ဆိုင္ရွင္ “ဦးေရႊသီး“ ကိုကၽြန္ုပ္က “ခပ္စုတ္စုတ္လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွ“ “ ခပ္နံူနံုံု“ စားပြဲထိုးေလးတစ္ဦးပမာသေဘာထား၍ လက္ယပ္ေခၚလိုက္သည္ ဦးေရႊသီး တစ္ေယာက္အေၿပးတစ္ပို္င္းၿဖင့္ ကားနားသို႕ေရာက္လာေသာ္ မန္က်ည္းေဖ်ာ္ရည္နွစ္ခြက္ ပါဆယ္ထုတ္ေပးရန္အမိန္႕ေပးလိုက္ၿပီး လာပို႕ေသာအခါဦးေရႊသီးကိုယ္တို္င္လာရန္မလိုပဲ“ ဦးေရႊသီး၏သား“ “ ေမာင္ေရႊက်ီး“ ကိုလာေရာက္ပို႕ေပးရန္ပါထပ္ေလာင္းေၿပာႀကားလိုက္၏။
ဦးေရႊသီး ၏စိတ္ထဲတြင္ကား ကၽြန္ုပ္ကစိတ္ေကာင္းရွိ၍ သူ႕ကိုညွာတာကာ ေနာက္တစ္ေခါက္မလာခိုင္းေတာ့တာဟု ထင္သြားပံုရသည္။ အမွန္ကဒီလိုမဟုတ္ပါ ကၽြန္ုပ္၏စိတ္တြင္ ဦးေရႊသီး ၏မ်က္နွာႀကီးကို တစ္ေန႕ထဲတြင္နွစ္ခါမၿမင္ေတြ႕လိုေသာေႀကာင့္ လူလဲ ပို႕ရန္ေစခိုင္းလိုက္ၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။ မည္သို႕ပင္ၿဖစ္ေစကာမူ ဦးေရႊသီး တစ္ေယာက္ကၽြနူ္ပ္၏ အပါးမွ ၿပတ္ဝပ္ရိုက်ိဳးေသာအမူအရာၿဖင့္ ထြက္ခြာသြား၏။
သိပ္မႀကာမီ အခ်ိန္မွာပဲ မန္က်ည္းေဖ်ာ္ရည္ပါဆယ္ထုပ္နွစ္ထုပ္ကို ဆြဲ၍ ေခါင္းေမႊးစုတ္ဖြား နားရြက္ကားကားနွင့္ က်ီးကန္း တစ္ေကာင္နွင့္လြန္စြာတူ၍ သရီးကြာတားေဘာင္းဘီကို မခၽြတ္တမ္းဝတ္ေလ့ရွိေသာ ဦးေရႊသီး ၏ ရႉ႕မညီးလွေသာ သားလွရတနာ ’’ေမာင္ေရႊက်ီး ’’ဟုအမည္တြင္သည့္ခပ္ညံ့ညံ့ခ်ာတိတ္ႀကီး ကၽြန္ုပ္၏ ကားအနီးသို႕ေရာက္လာေလသည္။ေမာင္ေရႊက်ီး တစ္ေယာက္ကၽြန္ုပ္၏ ကားနားသို႔ ေရာက္လာသည္နွင့္ ကၽြန္ုပ္ကအနွီ ခ်ာတိတ္ႀကီးကို အဖက္မတန္၍ မဆက္ဆံ ခ်င္ဟန္ၿပဳ၍ သူလွမ္းေပးလိုက္ေသာ ပါဆယ္ထုတ္ကိုယူၿပီး ကၽြန္ုပ္အိပ္ထဲမွ ေဒၚလာတစ္ရာတန္ႀကီးကိုၿမင္သာေအာင္ထုတ္ၿပ၍ ဒါေလး အမ္းေပးလို႕ရမလားဟုေမးလိုက္ရာ ထိုငတိခမ်ာ ကၽြန္ုပ္ကိုတစ္စံုတစ္ရာ ဘာမွမေၿပာနိုင္ပဲ အေႀကာင္သားႀကည့္ေနသၿဖင့္ အေႀကြမရွိေသးရင္ေတာ့ ေစာရီးပဲကြာ ဟုဟန္ပါပါေၿပာ၍ ကားမ်က္နာႀကက္နား ေနကားၿပားေအာက္တြင္ထိုးထားေသာ ပုလစ္ေရသဘင္ မ်က္မွန္ႀကီးကို ခန္႕ခန္႕ႀကီးထုတ္တပ္၍ ကၽြန္ုပ္၏လႉပ္လွ်ားမႉ႕မ်ားကို ပါးစပ္အေဟာင္းသားၿဖင့္ ေငးႀကည့္ေနရွာေသာ ထိုအူေႀကာင္ေႀကာင္ငတိကို မခိုးမခန္႕တစ္ခ်က္ၿပံဳးၿပလိုက္ၿပီး ကၽြန္ုပ္၏ကားႀကီးကိုေမာင္းထြက္လာခဲ့ေလသည္။
ကၽြန္ုပ္၏ ဦးတည္ရာလမ္းေႀကာင္းကေတာ့ ကၽြန္ုပ္မိတ္ေဆြႀကီး ’’ဂ်ိဳကာႀကက္ရိုး ’’၏အိမ္ေဂဟာသို႕ၿဖစ္ပါသည္။ ဂ်ိဳကာႀကက္ရိုး ကိုတင္ေဆာင္လာၿပီးေနာက္ ကၽြန္ုပ္တို႕ဦးတည္ရာအရပ္သည္ကား ကၽြန္ုပ္တို႕အခ်စ္ေတာ္ရပ္ကြက္လူႀကီး“ ဦးစိမ္းစို“ ၏ေနအိမ္ရွိရာ ဆင္ေတာင္ႀကား လမ္းသို႕ၿဖစ္ပါတယ္။ ဆင္ေတာင္ႀကားလမ္းသို႔ ေရာက္ေသာ္ ဦးစိမ္းစို ၏အိမ္ေရွ႕တြင္ကားကိုရပ္ကာ အိမ္ထဲသို႕လွမ္းႀကည့္လိုက္ေတာ့ ရပ္ကြက္လူႀကီး ဦးစိမ္းစို ကို သူ႕အိမ္ေရွ႕ ေၿမကြက္လပ္တြင္ပက္လက္ ကုလားထိုင္ တစ္လံုးၿဖင့္စည္းစိမ္ယူရင္း လြန္စြာထူထဲႀကီးမားလွေသာ ဘုတ္အုတ္ႀကီး တစ္အုပ္ကိုဖတ္ေနသေယာင္ၿပဳေနေသာ မြဲေခ်ာက္ေခ်ာက္ မ်က္နွာပိုင္ရွင္“ ဦးစိမ္းစိုု “ ကိုအခန္႕သင့္ပင္ေတြရေလသည္။
ကၽြန္ုပ္၏ကားစက္သံကိုႀကား၍ ထိုပုဂၢိဳလ္ႀကီးအိမ္ဝသို႕ ဘာပါလိမ္႕ ဟူေသာမ်က္နွာေပးနွင္လွမ္းႀကည့္ရွာေလသည္ ကၽြန္ုပ္က ထိုပဂၢိဳလ္ႀကီးကို စိုးစဉ္းမွ် ဂရုစိုက္ဟန္မၿပပဲ ကၽြန္ုပ္ဖခင္ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ေသာ အိုင္ဖုန္း ႀကီးကိုထုတ္၍ ဟန္ေရးတၿပၿပလုပ္ေနရာ ထိုလူႀကီးလည္း လြန္စြာအားက်လွေသာမ်က္နွာၿဖင့္ တစ္ခ်က္လွမ္းႀကည့္လိုက္ၿပီး သူ႕ဘုတ္အုတ္ႀကီးကိုၿပန္ႀကည့္ေန၏။ ထိုအခါမွကၽြန္ုပ္တို႕လည္း “ ေအာင္ကိုသိန္္း “ ဆိုင္မွယူလာေသာ ကြမ္းယာထုတ္ကို ထုတ္၍ကြမ္းယာမ်ားကို စက္ၿဖင့္ႀကိတ္ေနသလိုတရပ္စပ္ဝါးႀကေနရင္း ကားထဲမွသီခ်င္းသံ ကိုအၿမင့္ဆံုးတင္ထားၿပီး နွစ္ေယာက္စလံုး စည္းခ်က္နွင့္ အညီလႉပ္ေနႀက၏။ ထိုအခါကၽြန္ုပ္တို႕ကားထဲ မွဆူညံလွစြာေသာ သီခ်င္းသံေႀကာင့္ ဇေဝဇဝါ ၿဖစ္လာေသာမ်က္နွာၿဖင့္ထိုလူႀကီးကၽြန္ုပ္တို႕ကိုထပ္ႀကည့္ၿပန္ရွာသည္။
ထိုလူႀကီး ကၽြန္ုပ္တို႕ကိုလွမ္းႀကည့္လိုက္သည့္ အခိုက္တြင္မွ ကၽြန္ုပ္တို႕နွစ္ေယာက္လည္း ေမာ္တာၿဖင့္ႀကိတ္ဝါးထားသလို ဝါးထားသည့္ကြမ္းယာမွ ကြမ္းတံေတြးမ်ားကို ထိုလူႀကီးအိမ္ေရွ႕လမ္းေပၚေၿမေၿပာင္ေၿပာင္ေပၚသို႕ နိုင္နိုင္ႀကီးေထြးခ်ေလေတာ့သည္။ ထိုအခါမွ ထိုငတံုးႀကီးသည္ ေဒါသထြက္ရေကာင္းမွန္းသိလာ၍ လြန္စြာေပါက္ကြဲေနေလေတာ့သည္။
ကၽြန္ုပ္တို႕ၿမန္မာၿပည္တြင္ လမ္းေပၚကြမ္း တံေတြးမေထြးရသည့္ ဉပေဒက မရွိသၿဖင့္ ထိုလူႀကီးမွာေဒါသထြက္လာရံုမွတပါး တစ္ၿခားနည္းလမ္း မရွိေလေတာ့ဟန္ၿဖင့္ သူတို႔ အိမ္ထဲမွ သူ႕ကေတာ္ႀကီးကိုလွမ္းေခၚေလေတာ့သည္။ ၿဖစ္နိုင္ေခ်က္ေတာ့ ကၽြန္ုပ္တို႕ကို သမ ရန္စစ္ကူေခၚၿခင္းပါ အိမ္ထဲမွ သူ႕ကေတာ္ႀကီး ထြက္လာသည္နွင့္ ကၽြန္ုပ္တို႕ကလည္း တစ္ဆင့္တက္၍“ ဦးေရႊသီး“ ဆိုင္မွ ပါဆယ္ထုတ္လာေသာမန္က်ည္းေဖ်ာ္ရည္ထုပ္ကိုထုတ္ ပိုက္ၿဖင့္စုပ္၍ ပလုတ္္က်င္းၿပီး ထံုးမ်ားေဖြးေနေအာင္သုတ္ထားေသာ သူတို႕အိမ္ေရွ႕ၿခံစည္းရိုးကို လွမ္း၍ေထြးႀကေလ၏။
ထိုအခ်င္းအရာကို ၿမင္ေနေသာ အဖြားႀကီးလည္း တစ္ကိုယ္လံုးနတ္က်သလို တစ္ဆတ္ဆတ္ တုန္ရင္လာရံုသာမက တရုတ္သရဲ ကားထဲမွ သရဲမ်ားလိုပါ ခံုဆြခံုဆြၿဖင့္ လက္နွစ္ဖက္ကိုဆန္႕တန္း၍ ေႀကာက္မက္ဖြယ္မ်က္နွာထားႀကီးၿဖင့္ မသာေတြ မသာေတြ ဟူေသာဂါထာကို အသံနက္ႀကီးၿဖင့္တြင္တြင္ႀကီးရြတ္၍ ေလအဟုန္ၿဖင့္ကားနားသို႕ခ်ီတက္လာေလသည္။
ကားနားသို႕ အဖြားႀကီးေရာက္လာေသာအခါ ကၽြန္ုပ္က အဖြားႀကီးလင္မယား၏ ေဒါသထြက္ေနႀကၿခင္းကို အနည္းငယ္မ်ွအသိအမွတ္ မၿပဳေသာမ်က္နွာထားၿဖင့္ ေရာ႕ အန္တီ ကြမ္းတံေတြးေပသြားတဲ့ေနရာ ကိုထံုးၿပန္သုတ္ဖို႕ ဟုေၿပာ၍ တရုတ္သရဲကားထဲတြင္ သရဲနိုင္ဂါထာစာရြက္ကို သရဲနဖူးတြင္ကပ္ေပးလိုက္သကဲ့သို႕အဖြားႀကီး၏ နဖူးတြင္ေဒၚလာတစ္ရာတန္ တစ္ရြက္ကိုတံေတြးဆြတ္၍ ကပ္ေပးလိုက္ရာ အဖြားႀကီးလည္းဘာတစ္ခြန္းမွ ဆက္မေၿပာနိုင္ေတာ့ပဲ ေႀကာင္စီစီမ်က္နွာေလးနွင့္ အိမ္ထဲသို႕ၿပန္ဝင္သြားေလသည္။ကၽြန္ုပ္လည္း အဖြားႀကီးထြက္သြားသည္နွင့္ ကၽြန္ုပ္တို႕၏လုပ္ရပ္မ်ားကို မ်က္လံုးအေႀကာင္သားေလးနွင့္ႀကည့္ေနရွာေသာ ဦးစိမ္းစိုကိုတစ္ခ်က္ႀကည့္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ုပ္ပတ္ထားေသာ ရိုးလက္နာရီ ႀကီးကို ဟန္ပါပါနွင့္ႀကည့္၍ အခ်ိန္ပုပ္သည္ဟူေသာအမူအရာကိုၿပ၍ ကၽြန္ုပ္ကပမာမခန္႕ အေလးၿပဳသလိုလုပ္ၿပၿပီး ကားကိုေမာင္းထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္။
ဤတြင္ ကၽြန္ုပ္၏ ဆြတ္ပ်ံ႕ႀကည္နူး လြမ္းေမာဖြယ္ရာအတိနွင့္ ရတနာအိပ္မက္ ႀကီးကားၿပီးဆံုးၿခင္းသို႕ေရာက္ခဲ့ေခ်ေတာ့သည္။ အင္း….ၿမိန္ေပစြ….ၿမိန္ေပစြ ..သက္ၿပင္းတစ္ခ်က္ကိုအသာထုတ္လိုက္ၿပီး လမ္းေပၚတြင္ဉဒဟိုသြားလာ ေနေသာယာဉ္ႀကီး၊ ယာဉ္ငယ္ အေပါင္းကို လက္နွစ္ဖက္ကိုအသာေနာက္ၿပစ္၍ စတိုင္ထုတ္၍ႀကည့္ေနရင္းမွ ညကအိပ္မက္ကိုၿပန္စဉ္းစားမိ၍ တစ္ခ်က္ၿပံဳးမိသြားသည္။ ထိုစဉ္…ကၽြန္ုပ္၏ နံေဘးမွ ဟင္း…..ဟုသက္ၿပင္းခ်သံမတိုမရွည္အသံကိုႀကားမိ၍ လွမ္းႀကည့္လိုက္ရာဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ကၽြန္ုပ္နံေဘးသို႕ေရာက္ၿပီး ကၽြန္ုပ္ကိုမသိမသာအကဲခတ္ေနသည္မသိ ကၽြန္ုပ္ၿပံဳးေနသည္ကိုၿမင္လိုက္ရသည့္တခဏ တြင္ၿပင္းစြာပူပန္ေသာ မ်က္နွာကိုၿဖစ္ေပၚလာၿပီး လြန္စြာစိုးရိမ္မကင္းေသာဟန္ၿဖင့္ အိ္္မ္ထဲသို႔ လွ်င္ၿမန္စြာဝင္၍ သြားေလေတာ့သည္။
ကၽြန္ုပ္အတတ္သိလိုက္ပါၿပီ ကၽြန္ုပ္၏ မိခင္သည္ ကၽြန္ုပ္ၿပံဳးေနသည့္အေႀကာင္းကို ဖခင္ႀကီးကိုသတင္းသြားပို႕၍ အိမ္တြင္းပစၥည္းမ်ားကာကြယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား အရွိန္ဟုန္ၿမွင့္၍ေဆာင္ရြက္ႀကေရးေဆြးေႏြးေနႀကပါၿပီ။ ဘာေႀကာင့္မွန္းေတာ့မသိ သႀကၤန္နားနီးလာ၍ ကၽြန္ုပ္ၿပံဳးသည္ကိုၿမင္ရလ်ွင္ ကၽြန္ုပ္၏ မိဘမ်ားလြန္စြာတုန္လႉပ္ႀကေလ၏။ .ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေလ ကၽြန္ုပ္၏သႀကၤန္အႀကိဳေန႕ရက္မ်ားကေတာ့ ညတုန္းကမက္ခဲ့ရသည့္ အိပ္မက္ေလးေႀကာင့္ စိန္ေရာင္၊ေရႊေရာင္ေတြ ေတာက္ၿပီး လြန္စြာသားနားေနေတာ့မည္ဟုထင္ပါသည္။ အင္း…ဒီနွစ္သႀကၤန္ေတာ့ ဇာတာတက္ၿပီထင္ပါရဲ႕…..။
ဆရာႀကီး ဒါပဲလား !
ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က အရမ္းကိုအဆဲသန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေဆြမ်ိဳးတစ္စုလံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္ကအဆဲအသန္ဆံုးပါ။ 
ကၽြန္ေတာ္တို႕ရပ္ကြက္ထဲမွာဆိုရင္လည္း…။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရပ္ကြက္ထဲကို ဧည့္သည္တစ္ေယာက္လာလို႔ စပ္စပ္စုစုလုပ္ၿပီး ဒီရပ္ကြက္ထဲမွာ ဘယ္ကေလးစာအေတာ္ဆံုးလည္းလို႔ ေမးလာရင္ ရပ္ကြက္ထဲကလူေတြေတာ္ရံုနဲ႔ မေၿဖနိုင္ႀကပါဘူး။ အဲ..ဒီရပ္ကြက္ထဲမွာ ဘယ္ကေလးအဆဲသန္ဆံုးလည္းဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုမ်က္ေစာင္းေလးမသိမသာထိုးၿပႀကပါလိမ့္မယ္။ ေရာင္ၿပီးလက္ညုိးနဲ႕ေတာ့ထိုးမၿပေလနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ၿမင္လို႕ကေတာ့ အဆဲခံရၿပီသာမွတ္။
ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ဆိုးတာလည္းမေၿပာနဲ႕ အမ်ဳိးအင္အားကလည္းေတာင့္တာကိုး ဘႀကီးတစ္ေယာက္ကလည္း ဟိုေခတ္ကလူႀကီးေဟာင္း၊ ဦးႀကီးကလည္း အဲဒီေခတ္အခ်ိန္က ဘာညာ ဘာညာ အဖြဲ႕အစည္းမွာလူႀကီး တစ္ေယာက္ၿဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေဆြမ်ိဳးအင္အားကလည္း တရုတ္သိုင္းကားရိုက္လို႕ရေလာက္ေအာင္ကို လူအင္အား ေတာင့္တင္းတယ္ ဦးေလးေတြ၊ အကိုေတြ၊ အေဒၚေတြ၊ အမေတြ တစ္ၿပံဳႀကီးနဲ႕ ေပ်ာ္စရာႀကီးေပါ့။ ခုလိုတရုတ္ကားသာႀကည့္ထားမိလို႕ကေတာ့ ဦးေလး တစ္၊ ဦးေလးနွစ္၊ အကိုႀကီး ၊အကိုေလး ၊ေဒၚေဒၚႀကီး၊ ေဒၚေဒၚေလး၊ မမေလး၊ မမႀကီးနဲ႕ တရုပ္ကားထဲကလိုေတာင္ ေလွၽာက္ေခၚၿပစ္လို႕ရေသးတယ္ ေဟးေဟး ..။ တရုပ္ကားေတြၿမဝတီကလာတာ ေနာက္ႀကသြားလို႕ နို႕မို႕ဆိုရင္ သိုင္းကားထဲကလို ဘာမိသားစု၊ ညာမိသားစုနဲ႕ ေတာင္နာမည္ေတြေပးလို႕ရေသးတယ္။
ဒီမိသားစုႀကီးတစ္ခုလံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ညီမဝမ္းကြဲေလးတစ္ေယာက္က အငယ္ဆံုးကေလးေတြဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕နွစ္ေယာက္ကို အရမ္းခ်စ္ၿပီး အရမ္းအလိုလိုက္ႀကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္္က မိဘအိမ္မွာေနတဲ့အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္နည္းၿပီး သူတို႕အိမ္မွာေနတာပဲမ်ားပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ မိဘေတြကအိမ္မွာေနဖို႕ၿပန္လာေခၚရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္က ၿပန္မလိုက္ခ်င္ပါဘူး။ အမ်ိဳးေတြကအရမ္းခ်စ္ၿပီးအလိုလိုက္ႀကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္းေတာ္ေတာ္ ဆိုးပါတယ္။
ရပ္ကြက္ထဲက လူတစ္ေယာက္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုစၿပီးလာမဆဲလိုက္ပါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အေထြအထူးေတာင္အားထုတ္စရာေတာင္မလိုဘူး ကႀကီးကေန အ အထိအမ်ိဳးေပါင္းေတာ္ေတာ္ေလးကို ဆဲနိုင္ေအာင္ကိုေတာ္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ေတာ္လည္းဆိုရင္ ရြယ္တူကေလးခ်င္းကိုေတာင္ ေႏြရာသီ သံုးလၿပတ္ အဆဲသင္တန္းေပးလို႔ ရေလာက္ေအာင္ကို ဆဲတဲ့ေနရာမွာကၽြမ္းက်င္အဆင့္ပါ။ ဒါေပမဲ့ အခုအရြယ္ေရာက္လာေတာ့ လံုးဝနီးပါးမဆဲေတာ့ပါဘူး။ အသက္အရြယ္ေႀကာင့္လည္းပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ေကာင္းကင္ဘံုက ဘိုးဘြားေတြမ်က္နွာကိုလည္းေထာက္တဲ့ အေနနဲ႕ မဆဲေတာ့တာပါ။ ခုေတာ့ ’’ေပါ့ဆိမ့္’’ လို အိေျႏၵေရ ယယ ေလးပဲေနေတာ့တယ္။
နိုင္ငံၿခားမွာထြက္အလုပ္လုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ရတဲ့စက္ရံုမွာ နီေပါ၊ ဘဂၤလား၊ အင္ဒို၊ ၿမန္မာဆိုၿပီး လူမ်ိဳးေပါင္းစံုရွိပါတယ္။ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း အဆဲေလးကလည္းေပါင္းစံုဆိုပါေတာ့။ သူတို႕ အခ်င္းခ်င္းလည္းအေတာ္ကိုဆဲႀကပါတယ္ ငယ္တဲ့လူေတြကလည္း ႀကီးတဲ့လူေတြကို မေအ၊ နွမေတြနဲ႕ စံုေနေအာင္ကိုဆဲႀကတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ လည္းဘာသာစကားစံု ဆဲတတ္ေအာင္ေလ့လာထားရပါတယ္။ သိပ္ေတာ့မခက္ပါဘူး ကၽြန္ေတာ္ကပါရမီအခံ ရွိေတာ့အတတ္ၿမန္တယ္ေလ သိတယ္မဟုတ္လား။ အလုပ္သေဘာအရတစ္ခါတစ္ေလ အဆီအေငၚမတည့္ ၿဖစ္တဲ့အခါမ်ိဳးဆိုရင္ ဆဲၿပီးေတာ့ပဲေၿဖရွင္းလိုက္ရတာပါပဲ။
အဲဒီမွာထူးၿခားတာတစ္ခု ၿမန္မာေတြက သူမ်ားဘာသာ စကားေတြနဲ႕ စံုေနေအာင္သာဆဲတတ္ႀကတာ တစ္ၿခားလူမ်ိဳးေတြက ၿမန္မာလိုတစ္လံုးမွ မဆဲတတ္ႀကပါဘူး။ အေၿမာ္ၿမင္ရွိတဲ့လူေဟာင္းေတြက သူတို႕ကို မဂၤလာပါ နဲ႕ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကလြဲရင္ဘာမွသင္ေပးမထားႀကပါဘူး။ သူတို႕ကသိခ်င္လို႕အတင္းလာေမးရင္ေတာင္ ၿမန္မာစကားမွာ အဆဲမပါဘူးဆိုၿပီး ေၿဗာင္လိမ္ထားႀကပါတယ္။ ဒီေကာင္ေတြ ကလည္းမယံုပါဘူး ဘယ္ေတာ့ ဆဲမလည္းဆိုၿပီး သတိထားၿပီးေလ့လာေနႀကတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ၿမန္မာအခ်င္းခ်င္းကလည္း တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္လံုးဝမဆဲ ႀကပါဘူး။ အရမ္း ယဉ္ေက်းကုန္က်လို႕ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
စက္ရံုမွာၿမန္မာအင္အားကအရမ္းနည္းတဲ့ အၿပင္အသက္အရြယ္ေတြကလည္း အရမ္းကြာႀကပါတယ္ အသက္ႀကီးတဲ့လူေတြကို ငယ္တဲ့လူေတြက မဆဲႀကသလို ငယ္တဲ့ လူေတြကလည္း ပညာတတ္ေတြ ၿဖစ္ေတာ့ စက္ရံုမွာ စူပါဘိုက္ဆာ တို႕ဘာတို႕လူႀကီးေတြၿဖစ္ေနေတာ့ လူႀကီးေတြ ကလည္းလူငယ္ေတြကို မဆဲသာပါဘူး ၿပီးေတာ့တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ သိပ္လည္းအေရာတဝင္မေနႀကေတာ့ ၿမန္မာလိုမဆဲ ႀကေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ သူတို႕ကမသိမသာေမးလည္း ဘယ္သူကမွမေၿပာၿပႀကပါဘူး။ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရာက္စမႀကာေသးခင္ လူႀကီးေတြက အဆဲသင္မေပးဖို႕ နဲ႕ ၿမန္မာလိုမဆဲဖို႕ မွာထားႀကလို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္းၿမန္မာလို လံုးဝမဆဲပဲသူတို႕ဆဲနည္းေလးေတြကိုပဲ သင္ထားလိုက္တယ္ မွတ္ကေရာ…။
တစ္ေန႔ေတာ့ ေန႕လည္ပိုင္းထမင္းစားနားတဲ့ အခ်ိန္ထမင္းစားၿပီး တစ္ေယာက္တည္းထိုင္ေနတုန္း ဘဂၤလားတစ္ေယာက္ေရာက္လာပါတယ္။ စားၿပီး ၿပီလား အလုပ္အဆင္ေၿပလားဘာညာနဲ႕ လာေဖာေနပါတယ္။ ၿပီးေတာ့သူ႕အိပ္ထဲက စီးကရက္တစ္လိပ္ကိုထုတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကိုတိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းအေတာ္ေလး အံ့ႀသသြားပါတယ္။ ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ဘဂၤလားေတြဟာ သိပ္ၿပီးကပ္ေစးနဲပါတယ္။ သိပ္ကတ္သတ္တဲ့ လူမ်ိဳးပါ ခုလိုစီးကရက္တစ္လိပ္ အလကားတိုက္ဖို႔ဆိုတာ အေတာ္ေလးကိုမလြယ္ကူတဲ့ကိစၥပါ ၿပီးေတာ့ဒီဘဂၤလားကိုကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္ လုပ္ရတဲ့ေနရာနဲ႕ မလွမ္းမကမ္း စက္ရွင္တစ္ခုကပါ အဂၤလိပ္လိုအတန္အသင့္ ေၿပာတတ္ၿပီးသူတို႕ဘဂၤလားေတြထဲမွာေတာ့ လူလည္တစ္ေယာက္ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ စပ္မိစပ္ရာေလးေတြေၿပာႀကၿပီး နားခ်ိန္ၿပည့္ေတာ့ အလုပ္ၿပန္ဝင္လုပ္ႀကေပါ့။
ေလးရက္ေလာက္ႀကာတဲ့အထိေတာ့ပံုမွန္ပါပဲ ေနာက္ငါးရက္ေၿမာက္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ သူနဲ႕အတူနီေပါတစ္ေယာက္ပါ ပါလာပါတယ္။ ဒီနီေပါေကာင္ကလည္း သူတို႕နီေပါေတြထဲမွာေတာ့ ဆရာပါပဲ လူလည္ေပါ့။ အေတာ္ေလးခင္လာေတာ့မွ သူတို႕နွစ္ေယာက္ကကၽြန္ေတာ္ကိုေမးပါတယ္။ ၿမန္မာစကားမွာ ဟိုဟာကိုဘာေခၚလည္း ဒီဟာကိုဘာေခၚလည္းနဲ႕ ေမးႀကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အေကာင္းေမးတာေတြကိုေတာ့ အမွန္အတိုင္းပဲေၿပာၿပပါတယ္… ဒီလိုနဲ႕ အေကာင္းေမးေနရင္းက သူတို႕နွစ္ေယာက္ကေဖာက္လာပါေရာဗ်ိဳ႕ ။ ေယာကၤ်ားေတြဆဲတဲ့ ဟာကို ဘယ္လိုေခၚလည္းဆိုၿပီးေမးပါေလေရာ။
ကၽြန္ေတာ္ကိုလူသစ္ဆိုၿပီးအခ်ဥ္ လုပ္ၿပီးလာေမးတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္းပထမရက္ေတြထဲက ေမးလာရင္ေၿပာဖို႕စဉ္းစားထားၿပီးသားပါ မသိဘူးလို႕ေၿပာရင္မေကာင္းဘူးေလ။ ဒါနဲ႕ အဲဒါကိုၿမန္မာလိုဆရာႀကီးလို႕ေခၚတယ္ကြလို႕ေၿပာလိုက္ပါတယ္။ နွစ္ေကာင္သားမ်က္နွာေတြ ၿပံဳးရႊင္သြားၿပီး ဆရာႀကီး…ဆရာႀကီးနဲ႕ အစမ္းေလ့က်င့္ေနႀကပါတယ္.။ ၿပီးေတာ့နီေပါေကာင္ကပါ ဒါဆိုငါတို႔ နီေပါေတြအၿမဲဆဲေနတဲ့ မင္းအေမ…… ႀကေတာ့ေရာဘယ္လိုေၿပာလည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကတစ္ခ်က္ စဉ္းစားသလိုလုပ္ၿပီးကာမွ အဲဒါၿမန္မာလိုေၿပာရင္ “ဒါပဲလား” လို႕ေၿပာရတယ္။
နွစ္ေကာင္စလံုးဝမ္းသာမႈ႔ေတြက သူတို႕မ်က္နွာမွာဖံုးမရဖိမရေပၚေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာလည္းေၿပာၿပီးကာမွ မရယ္မီေအာင္ အေတာ္ေအာင့္ထားရပါတယ္။ သူ႕တို႕ကေတာ့ တစ္ေယာက္မ်က္နွာတစ္ေယာက္ႀကည့္ၿပီး ဆရာႀကီးနဲ႕ ဒါပဲလားကို အၿပန္အလွန္ရြတ္ေနႀကပါတယ္။ ညေနအိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ဟိုငတိနွစ္ေကာင္ရဲ႕ စက္ရွင္က စူပါဗိုက္ဇာ ကကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္ကအကိုႀကီးတစ္ေယာက္ပါ။ သူကကၽြန္ေတာ္ကို ညီေလးမင္း ဟိုနွစ္ေယာက္ကိုဘာေတြသင္ေပးထားလည္း ငါကဒီနွစ္ေကာင္သူမ်ားထက္စကားမ်ားလို႕ အလုပ္ေတြပိုေပးလိုက္တာ ငါ့ကို ဆရာႀကီး ဒါပဲလားလို႕မႀကားတႀကားနဲု႔ေၿပာေနတယ္။ ဆိုၿပီးလာေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္လက္ခ်ာအေႀကာင္းကို ရွင္းၿပလိုက္ေတာ့ အလြန္မ်က္နွာတည္တဲ့ အကိုႀကီးေတာင္ၿပံဳးေစ့ေစ့ ၿဖစ္သြားပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စက္ရံုမွာလည္း မိုးလင္းကေန မိုးခ်ဳပ္ ဆရာႀကီး ဒါပဲလား ဆိုတဲ့ အသံေတြေန႕စဉ္ႀကားေနရပါတယ္။ သူတို႕အခ်င္းခ်င္း ရန္ၿဖစ္ရင္ေတာင္ဒီလိုပဲ ေၿပာေနႀကပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ အၿပင္ကစက္ေတြလာၿပင္တဲ့ ကုမၼဏီေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႕စက္ရံုကစက္ေတြလာၿပင္တဲ့ စက္ဆရာေတြထဲမွာ ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြပါလာတတ္ပါတယ္။ သူတို႕ကလည္းသိေတာ့ ဒီလူေတြသူတို႕နားကၿဖတ္သြားရင္ မႀကားတႀကားနဲ႕ ဆရာႀကီး ဒါပဲလား ဆိုၿပီးလွမ္းလုပ္လိုက္ပါေသးတယ္။ ဟိုလူေတြေႀကာင္ေတာင္ေတာင္ၿဖစ္သြားတာေပါ့ ဒါကိုၿမင္ရင္သူတို႕ကအရမ္းေက်နပ္ႀကပါတယ္။ သူတို႕မအဘူးဆိုၿပီး ဂုဏ္ယူေနႀကရွာပါတယ္။ေနာက္မွ စက္ၿပင္ဆရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ကဒီအေႀကာင္းေတြရွင္းၿပၿပီး ၿပန္မေၿပာဖို႕ပိတ္ထားပါတယ္ အေႀကာင္းစံု သိရေတာ့ စက္ဆရာေတြလည္းတဟားဟားနဲ႕ ေပါ့ဗ်ာ……
ပံုမွန္ရဲ့ ပို႔စ္မွာ သံုးတဲ့ ပံုေလးကို http://www.shutterstock.com ကယူၿပီး ျမန္မာမႈျပဳ လုိက္ပါတယ္။ Edited by ေပ့ါဆိမ့္
ေဒါသ ၏ သေကၤတမ်ား
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆင္တဲၿမိဳ႕ေလးမွာ နာမည္ႀကီးကြမ္းယာဆိုင္တစ္ဆိုင္ရွိပါတယ္။ ဆိုင္နာမည္ကေတာ့ စာဆိုေတာ္ တဲ့ ဆိုင္နာမည္ကထူးၿခားေနသလို ဆိုင္ပိုင္္ရွင္ကလည္း နည္းနည္းေလးထူးၿခားေနပါတယ္။ ဆိုင္ရွင္နာမည္က ေအာင္ကိုသိန္း လို႕ေခၚပါတယ္။ 
အသက္ ၄၀ ဝင္းက်င္ခန္႕အသားလတ္လတ္ မ်က္လံုးၿပဴးၿပဴး နဲ႕ မႀကီးမငယ္အရြယ္ လူငယ္ႀကီးတစ္ေယာက္ပါ။ ေအာင္ကိုသိန္း၏ ကြမ္းယာဆိုင္မွာ ၿမိဳ႕ေလးရွိလူစည္္ကားရာ ရပ္ကြက္တစ္ခုမွာ ဖြင့္ထားတာၿဖစ္သလို ထံုးအစပ္ အဟပ္နွင့္ ဆက္ဆံေရးေကာင္းမြန္မႈ႔တို႔ေႀကာင့္ ဆင္တဲ၏ ေရာင္းအားအေကာင္းဆံုး ကြမ္းယာဆိုင္ေတြထဲ မွာတစ္ဆိုင္ အပါအဝင္ၿဖစ္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြမွာက လူအေယာက္တစ္ရာရွိရင္ ငါးဆယ္ေလာက္က ကြမ္းစားတတ္ႀကပါတယ္။အဲဒီကြမ္းစားတတ္တဲ့လူေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း အပါအဝင္ၿဖစ္တာမို႕ ကၽြန္ေတာ္လည္းကြမ္းသမားတစ္ေယာက္လို႕ေၿပာပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္နဲ႕ ေအာင္ကိုသိန္း ရဲ႕ ကြမ္းယာဆိုင္က နည္းနည္းေဝးပါတယ္ ဒါေပမဲ႕ကၽြန္ေတာ္က ကြမ္းစားရင္ ေအာင္ကိုသိန္း ရဲ႕ ကြမ္းယာဆိုင္ေလးမွာပဲ အၿမဲသြားစားေလ့ရွိပါတယ္။ ေအာင္ကိုသိန္း နဲ႕လည္းရင္းနွီးေနတဲ့ ေဖာက္သည္တစ္ေယာက္ေပါ့ တစ္ခါတစ္ရံ ပိုက္ဆံၿပတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးဆိုရင္လည္း သူ႕ဆိုင္မွာ ေဘထုလို႕လည္းရပါတယ္။
ေအာင္ကိုသိန္း ရဲ႕ စာဆိုေတာ္ ကြမ္းယာဆိုင္ေလး၏ အခင္းက်င္း အၿပင္အဆင္မွာ တစ္ၿခားဆိုင္မ်ားနဲ႕ လံုးဝမတူပါဘူး ဆိုင္ခန္းကက်ယ္ဝန္းသပ္ရပ္မႈ႔ ရွိတဲ့အၿပင္ ဆိုင္နံရံ အၿပည့္မွာဆိုရင္လည္းနိုင္ငံၿခား မင္းသား မင္းသမီး အဆိုေတာ္ ပံုမ်ားနဲ႕ၿပည္နွက္ေနပါတယ္။ ေအာင္ကိုသိန္း ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဂီတာေလး မေတာက္ တစ္ေခါက္တီးတတ္တဲ့ ဂီတရူးတစ္ေယာက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ဆိုင္ကြမ္းသြားဝယ္တဲ့ အခ်ိန္ကြမ္းလာဝယ္တဲ့သူရွင္းေနတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးဆိုရင္ ဂီတနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ သူ႕ရဲ႕အၿမင္နဲ႕ ဂီတအေပၚရူးသြပ္ေနမႈ႔စတဲ့အေႀကာင္းေတြကို အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္နဲ႕ ရွင္းၿပတတ္ပါတယ္။ သူကၽြန္ေတာ္ကိုေၿပာေလ့ရွိတာတစ္ခုက သူ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္စပ္ေနတဲ့ အေႀကာင္းပါ ကၽြန္ေတာ္အၿမဲတမ္းေတြ႕ေနတာကေတာ့ ဘာသီခ်င္းမွမစပ္ပဲနွင့္ ေန႔တိုင္းထံုးေတြေတာ့ စပ္ေနတာကိုပါပဲ။
သူကကြမ္းယာသာေရာင္းေနတာ သူ႕လက္ကေလးေတြကိုေတာ့ အၿမဲတမ္းသန္႕ေနေအာင္ထားေလ့ရွိပါတယ္။ သူ႕လက္ကေလး ေတြကို သသၿပီး သူအၿမဲေၿပာေလ့ရွိတဲ့စကားက ‘ဒီလက္ကေလးေတြကေပါ့ေသးေသးလက္ေတြမဟုတ္ဘူးကြ’ ဂီတသေကၤတေတြ သီခ်င္းစာသားေတြ ေရးၿပီး ‘ေနာင္တစ္ခ်ိနအနုပညာေလာက္မွာ ေက်ာ္ႀကားလာမယ့္ ေတးေရးဆရာရဲ႕လက္ေတြကြ ‘ ဒီလိုသူအၿမဲေၿပာေလ့ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္တစ္ခါတစ္ေလ သူ႕ကို ေအာ္တိုပဲႀကိဳထိုး ခိိ္ုင္းထားရင္ေကာင္းမလားလို႕ စဉ္းစားမိပါတယ္။
တစ္ေန႕ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ သူ႕ဆိုင္မွာကြမ္းသြားဝယ္ရင္းနဲ႕ သတင္းတစ္ခု ပါလာပါတယ္။ ေအာင္ကိုသိန္း တစ္ေယာက္ကြမ္းဆိုင္ပိတ္ၿပီး ေတးေရးဆရာလုပ္ေတာ့မလို႔ဆိုပဲ။ မႀကံေကာင္းမစဉ္ အပ္ဗ်ာ။ ေတာ္ရံုတန္ရံုတန္ရံုေတာင္ မဟုတ္ဘူး ေတးေရးဆရာေလာကမွာ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ေတးေရး ေကေအတီ ကိုေတာင္ေေနာက္ေကာက္ခ်ၿပစ္မယ္ဆိုပဲ။ သူ႕နာမည္ ေအာင္ကိုသိန္း ကုိ ေအေကတီ လို႕ေၿပာင္းမယ္ ေကေအတီ ကတရုတ္ သီခ်င္းေတြကို ေကာ္ပီလုပ္ၿပီးေအာင္ၿမင္လာသလို သူကလည္းခုတစ္ေလာ ၿမန္မာပရိတ္သတ္ေတြ အရမ္းႀကိဳက္ေနႀကတဲ့ ကိုရီးယားကားေတြထဲက ဇာတ္ဝင္သီခ်င္းေတြကို ေကာ္ပီလုပ္ၿပီး အဆိုေတာ္ အာႀကီး (Rဇာနည္) ကိုဆိုခိုင္းလိုက္ရင္ပ်က္ပီဆိုပဲ။ ‘အဲ… အဲ’ ၿပတ္ၿပီဆိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕သိသေလာက္ကေတာ့ အဆိုေတာ္အာႀကီးမေၿပာနဲ႔ ဆိုက္ကားသမားအာႀကီးကေတာင္ အရူးစာရင္းအသြင္းခံရမွာစိုးလို႔သူ႔ သီခ်င္းကိုဆိုမွာမဟုတ္ပါဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕က သူ႕ကိုဂုဏ္ၿပဳတဲ့ အေနနဲ႕ ကိုရီးယားနာမည္ အသစ္ေလးတစ္ခုသူ႕ကိုေပးထားပါတယ္။ ေႀကာင္ကြက္သာ တဲ့ေန႕နံေတြဘာေတြႀကည့္ၿပီးေပးထားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕နာမည္က ေအာင္ကိုသိန္း ေနာက္ၿပီး ေႀကာင္တဲ့ေနရာမွာလည္း သူမ်ားထက္အၿမဲတစ္ကြက္သာေနလို႔ ေအာင္ကို ေႀကာင္ လို႔ေၿပာင္းၿပီး ေနာက္နွစ္လံုးကိုပါေၿပာင္းေပးလိုက္တာပါ။ ေကာင္းတယ္ေနာ္္ နာမည္ေလးက။
ခုတစ္ေလာ ေအာင္ကိုသိန္း တစ္ေယာက္ေဖာက္ေနပါတယ္ သူ႕ဆိုင္မွာကြမ္း အေႀကြးဝယ္ခ်င္ရင္ သူ႕နာမည္ကို ေအေကတီ ေခၚမွေရာင္းပါတယ္။ သူ႕အထာမသိပဲနဲ႕ သြားၿပီး ေအာင္ကိုသိန္း ကြမ္းတစ္ထုပ္ေလာက္ ေဘ ယူမယ္ေနာ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြမ္းအေႀကြးမေရာင္းဘူးလို႕မ်က္နွာေသႀကီးနဲ႕ ေၿပာလႊတ္ပါတယ္။ သူ႕ေရာဂါက မေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေနာ္တို႕ကေတာ့ဒါမ်ိဳးေတြနပ္တယ္ေလ ဘယ္ရမလဲ ပိုက္ဆံမပါလို႕ေဘထု ရေတာ့မယ္ဆိုတာနဲ႕ ေအေကတီ ႀကီးေနေကာင္းလား ဘာသီခ်င္းေတြစပ္ထားေသးလည္း ဘာညာနဲ႕ေဖာလိုက္တာနဲ႕ သူ႕မ်က္နွာၿပံဳးၿဖီးၿဖီးႀကီး ၿဖစ္သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕လိုသေလာက္ကို ထုပ္ေပးတတ္ပါတယ္။
တစ္ေန႕ကဘယ္သူသြားေၿပာလည္း ေတာ့မသိပါဘူး။ သူ႕ကိုနာမည္အသစ္ေပးထားတာသိသြားၿပီး အရမ္းးေပါက္ကြဲေနတယ္ဆိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္းသူ႕ဆိုင္ကိုမသြားရဲႀကပါဘူး။ ဒီေန႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လည္းကြမ္းအရမ္းစားခ်င္လာတာနဲ႕ ေအာင္ကိုသိန္း ဆိုင္မွာကြမ္းဝယ္ဖို႕ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဆိုင္ကိုေရာက္ေတာ့ လူရွင္းေနတာနဲ႕ ေအာင္ကိုသိန္း တစ္ေယာက္ကြမ္းရြက္ေတြထိုင္ညွပ္္ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္လည္းသူ႕ကိုကြမ္းတစ္ထုပ္လွမ္းမွာလိုက္ၿပီး’’ ေအေကတီႀကီး ဘာေတြလုပ္ေနလည္း သီခ်င္းအသစ္ေတြဘာေတြ လုပ္ထားေသးလား’’ ဆိုၿပီးေဖာေရွာေလးလုပ္လိုက္ေတာ့ သူကမ်က္နွာတည္ႀကီးနဲ႔ ဘာမွမလုပ္ၿဖစ္ပါဘူးကြာတဲ့ ကြမ္းထုပ္ၿပီးေတာ့ သူကကြမ္းရြက္ေတြဆက္ညွပ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းသူ႕ကိုမသိမသာ လွမ္းႀကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕ေဘးမွာခ်ထားတဲ့စာရြက္ကေလးတစ္ရြက္ကိုေတြ႕တာနဲ႕ ’’ေအေကတီၾကီး ဟိုစာရြက္ကဘာေတြေရးထားတဲ့စာရြက္လည္း သီခ်င္းစာရြက္လား ဘာသီခ်င္းအသစ္ေတြေရးထားတာလဲ အံမယ္ စာသားေဘးမွာ ဂီတသေကၤတေတြ ဘာေတြေတာင္ပါေသးတယ္’’ ၿမင့္လွခ်ည္လားဆိုၿပီး’’ ဆက္ၿပီးေဖာႀကည့္လို္က္ေတာ့ သူကကြမ္းရြက္ညွပ္ေနရင္းက မ်က္လံုးေလးေစြႀကည့္ၿပီးေတာ့ ’’ဘာသီခ်င္းမွေရးထားတာမဟုတ္ပါဘူး အေႀကြးစာရင္းေတြပါ’’ လို႕လွမ္းေၿပာပါတယ္။
ဒါနဲ႕ကၽြန္ေတာ္က ’’ဒါဆို ေဘးက အဝိုင္းေလးေတြ၊ ေလးေထာင့္ေလးေတြ သေကၤတေတြကေရာ ဘာေတြလည္းဆိုၿပီး ဆက္ေမးႀကည့္လိုက္ေတာ့ ’’ သူကခုမွအသက္ဝင္လာတဲ့ရုပ္နဲ႕’’ ဒါက ဒီလိုရွိတယ္ကြေကာင္ႀကီးရ ’’ ေရးထားတဲ့နာမည္ေတြက ငါဆိုင္မွာအေႀကြးဝယ္စားထားတဲ့လူေတြစာရင္းပါ’’ ’’ေဘးမွာသေကၤတေတြေရးထားတာက.. ဒီလိုကြ……’’ “ငါ့ဆိုင္မွာကြမ္းယာအေႀကြးဝယ္စားထားတာကို လာမဆပ္တဲ့အၿပင္ ငါကိုေပါက္ကရ နာမည္ေတြေပးထားတဲ့ေကာင္ေတြ စာရင္းကို ငါလုပ္ထားတာ’’ ’’ေဘးမွာ အဝိုင္းေလးေတြဆြဲထားတဲ့ ေကာင္ေတြကို အေဝးကေနေခ်ာင္းၿပီးေလးခြနဲ႕ ေဆာ္မယ္ကြာ။”
“တုတ္ေခ်ာင္းေလးေတြ ဆြဲထားတဲ့ေကာင္ေတြကိုေတာ့ ညဖက္က်မွ ေခ်ာင္းရိုက္ရမယ္။ ေအး ေလးေထာင့္ဆြဲထားတဲ့ ေကာင္ေတြကိုေတာ့ ဆိုင္ေရွ႕ကၿဖတ္သြားတာေတြ႕တာနဲ႕ အုတ္ခဲနဲ႕ လိုက္ထုမယ္ကြာ’’ သီခ်င္းစာသားနဲ႕ ဂီတသေကၤတ ေတြေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ကြာ။ ေဒါသရဲ႕စားသားေတြနဲ႕ ေဒါသရဲ႕သေကၤတေတြေပါ့ကြာ ဟုမိန္႕မိန္႕ႀကီးေၿပာၿပပါတယ္ ’’ ’’ဟာ’’ သူေၿပာတဲ့စကားႀကီးေတြက ရင္တုန္စရာႀကီး ဒီဘဲႀကီး ေနာက္ေနတာလား။ ေဖာက္ေနတာလားဆိုၿပီးမသိမသာ လွမ္းႀကည့္လိုက္ေတာ့လည္းသူ႕ရုပ္ႀကီးက မသာကို ထံုေဆးထိုးေပးထားတဲ့ရုပ္မ်ိဳးနဲ႕ရုပ္ေသႀကီး ကၽြန္ေတာ္လည္း သူေၿပာတဲ့လူေတြထဲမွာပါတာမို႕ ကိုယ့္နာမည္မ်ားပါေနမလားဆိုၿပီး သူ႕စာရြက္ထဲကိုလွမ္းႀကည့္လိုက္ေတာ့…..
’’ဟူး’’ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နာမည္ေရးထားတာမေတြ႕ရေသးတာနဲ႕ ရင္ေအးသြားပါတယ္။ အေၿခအေနက သိပ္မေကာင္းတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း ’’သြားမယ္ေနာ္္ ’’……… ’’အဟင္း’’ ဆိုၿပီးအသာပဲထၿပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ေတာ္ႀကာစိတ္ထေဖာက္ၿပီး ဖြင့္ပြဲလုပ္ေနကာမွ ေၿပးေပါက္မွားေနအံုးမယ္။ အိမ္အၿပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေနမင္းႀကီးနဲ႔ အၿပိဳင္ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲမွာလည္း အစြမ္းကုန္ပူၿပင္းေနပါတယ္…….. ကၽြန္ေတာ့္အေတြးထဲမွာေတာ့ ေအာင္ကိုသိန္း စာရင္းထဲက အသစ္ထည့္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္နာမည္ေဘးမွာ သူအသစ္ထြင္ထားတဲ့ ခ်ိန္းႀကိဳးပံု၊ ဂ်င္ဂလိပံု၊ လက္သီးပံုစတဲ့ေဒါသ သေကၤတ အသစ္ေတြအၿပည့္နဲ႕ေပါ့ ခင္ဗ်ာ……..။
အားငယ္တာေပါ့
တစ္ေန ့ဆင္တဲဇက္ဆိပ္ကအရက္ဆိုင္ထဲမွာ
လူမိုက္ရုပ္နဲ ့လူၾကီးတစ္ေယာက္အရက္ေသာက္ေနတယ္။
ခဏၾကာေတာ့
လူၾကီးကစားပြဲခံုကိုဝုန္းခနဲထုရင္း
ေဟ့…ဒီဆင္တဲကိုတစ္ေယာက္တည္းလာခဲ့တာကြ။
ျပီးအရက္ဆက္ေသာက္တယ္။
ဆိုင္ထဲကလူေတြလဲလူၾကီးကိုၾကည့္ျပီး
အသံေတြတိတ္သြားတယ္။
ခဏၾကာေတာ့
စားပြဲကိုထုျပီးထပ္ေအာ္ျပန္တယ္။
ေဟ့…ဆင္တဲကိုတစ္ေယာက္တည္းလာခဲ့တာကြ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲဆင္တဲကလူမုိက္တစ္စုဆိုင္ထဲဝင္လာတယ္။
လူမိုက္တစ္ေယာက္ကလူၾကီးဆီသြားျပီးေမးတယ္။
ဆင္တဲကိုတစ္ေယာက္တည္းလာေတာ့ဘာျဖစ္လဲ။
အဲဒီေတာ့လူၾကီးက
ဆင္တဲကိုတစ္ေယာက္တည္းလာေတာ့
…အားငယ္တာေပါ့…
တင္ဆက္သူ…..blackေကာ္ဖီ