Posts Tagged ‘ဆင္တဲေနာက္ခံဝတၱဳတို’
ငါးေထာင္တန္ ႏွင့္ ဖားေဟာင္သံ
March 9th, 2012 | 
Author: ခုတစ္ေလာ ဦးစိမ္းစိုတစ္ေယာက္ ဆင္တဲရံုးေတာ္တြင္ ထိုင္ရင္း အေတာ္ေလး ေနမထိထိုင္မသာ ၿဖစ္ေနရရွာ ေလ၏။ ေန႕ခင္းလည္းစားမဝင္ ညတြင္လည္း အိပ္မရနွင့္ ရံုးခ်ိန္မ်ားတြင္ပါ အရင္လို တက္တက္ႀကြႀကြ ျဖင့္ ေလမေပါနိုင္ရွာေတာ့ပါ။ ဦးစိမ္းစို ဒီလိုၿဖစ္ေနရသည့္ အေႀကာင္းရင္းကေတာ့ ခုတစ္ေလာ ၿမန္မာၿပည္တြင္ လူေၿပာမ်ားေနေသာ ငါးေထာင္တန္ ဆင္းကဒ္ ေႀကာင့္ပင္ၿဖစ္ေနေခ်ေတာ့သည္။ ေငြငါးေထာင္တန္ ဆင္းကဒ္ ထုတ္ေပးမည္ဟု သတင္းႀကားစ ရက္မ်ားတြင္ ဦးစိမ္းစို တစ္ေယာက္ ေနမထိထိုင္မသာ ရြစိရြစိ ၿဖစ္ေအာင္ကို ေပ်ာ္ေနေလ၏။
ဟိုးတုန္းက သိန္းဆယ္ဂဏန္းေလာက္ ေပးရတုန္းက အနားေတာင္ မကပ္နိုင္သည့္ တန္ဖိုးမို႕ ေနာက္ထပ္ ငါးသိန္းတန္ ထပ္ထြက္လာေတာ့လည္း သူတို႕လို လူတန္းစားေတြ အတြက္က လြယ္ကူသည့္ ေငြေႀကး မဟုတ္ေသး။ ေနာက္ဆံုးေပၚ ေစ်းနႈန္းသက္သာသည့္ ဆင္းကဒ္ ဟု ခပ္တည္တည္ အမည္တပ္ၿပီး ေငြနွစ္သိန္းေတာင္ ေတာင္းေသးသည့္ ဆင္းကဒ္ ေပၚလာေတာ့လည္း မမွီတမွီ ေလးၿဖစ္ေနေသးရာ ခုလို ငါးေထာင္တန္ ကဒ္ေပၚေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ဦးစိမ္းစို တစ္ေယာက္ လက္ခေမာင္းထခတ္ ရွာေလေတာ့သည္။
အနွစ္နွစ္အလလ ကေစာင့္ေနခဲ့ရသည့္ အခြင့္အေရးကို ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့၊ စိတ္ကူးယဉ္ထားသမွ် ေတြၿဖစ္လာေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ … ဦးစိမ္းစို ၏ စိတ္ကူးမ်ားကလည္း အရမ္းလန္းပါတယ္။
“ဖုန္းကဒ္ တစ္ခုကို ငါးေထာင္ပဲဆိုေတာ့ … နွစ္ခုေတာင္ဝယ္အုန္းမွာ … စိမ္းစိုတို႕က လူႀကီးဆုိေတာ့ အလုပ္ေတြကလည္း တစ္အားမ်ားတာေလ ဖုန္းနွစ္လံုးမွ အဆင္ေၿပမွာ ဟန္းဆက္ကေတာ့ နိုကီယာ နဲ႕ ဆိုနီသဇင္ ဆိုတဲ့ ဖုန္း တစ္လံုးဆီ ဝယ္ထားလိုက္မယ္ တစ္လံုးက အလုပ္ကိစၥသံုးဖို႕ ေနာက္တစ္လံုးကေတာ့ သီခ်င္းနားေထာင္မယ္.. ဓါတ္ပံုရိုက္မယ္.. .ေကာင္မေလးေတြဆီကို မက္ေဆ့ ပို႕မယ္… ဒီဖုန္းနံပါတ္ကေတာ့ လူတိုင္းကို ေပးလို႕မၿဖစ္ဘူး..။”
ထိုကဲ့သို႕ ဖုန္းပလန္ႀကီးကို တကယ္ခ်ထားေသာ ဦးစိမ္းစို တစ္ေယာက္ စားလည္းဒီစိတ္ အိ္ပ္လည္းဒီစိတ္ၿဖင့္ ဒီအေႀကာင္းသာ ေခါင္းထဲတြင္ ရွိေနေလေတာ့၏။ ရံုးပိတ္ရက္ေန႕မ်ားတြင္လည္း အရင္လို တစ္လမ္းဝင္ တစ္လမ္းထြက္ ေကၽြးသမွ် အရွက္မရွိ လိုက္စားေနေသာ အကြက္ဆန္းေတြလည္းထြင္ မေနနိုင္ရွာေတာ့ပါ။
အၿပင္ မထြက္ရသည့္ အေႀကာင္းရင္းေနာက္ တစ္ခုကေတာ့ မ်က္နွာေတြမည္း သြားမွာစိုး၍ ဟူသတည္း.. ဖုန္းေၿပာေသာ အခါ မ်က္နွာမည္းႀကီးၿဖင့္ ေၿပာရမွာ ရွက္သၿဖင့္ တစ္သက္လံုးက မည္းေနေသာ အခြက္ႀကီးကို ၿဖဴစင္ဝင္းမြတ္လာေစရန္ ရည္ရြယ္ၿပီး ရံုးပိတ္ရက္မ်ားတြင္ အိမ္တြင္းေအာင္း၍ သခြားသီးၿဖင့္ ေပါင္းတင္ၿခင္း မနက္တစ္ခါ ညတစ္ခါ ဖဲအန္လပ္ဘဒီး မွန္မွန္ လိမ္းၿခင္း အမႈ႕တို႕ကို မရွက္မေႀကာက္ မွန္မွန္လုပ္ေလေတာ့၏။ မနက္တစ္ႀကိမ္ ညတစ္ႀကိမ္ ဘုရားသာ မွန္မွန္ ရွိမခိုး ရွိရမယ္။ ဖဲအန္လပ္ဘဒီး လိမ္းဖို႕ေတာ့ လံုးဝမပ်က္ကြက္ ဟု ခိုင္မာေသာ သတင္းရပ္ကြက္မွ သတင္းရရွိထားေလ၏။
ရံုးပိတ္ရက္ ဦးစိမ္းစိုတစ္ေယာက္ အိမ္တြင္ေနပံုထုိင္ပံုကို မသိမသာ သြား၍ေလ့လာႀကည့္ေသာ္ အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္ေပၚတြင္ ေမွာက္၍တစ္ဖံု လွဲ၍တစ္မ်ိဳး အေႀကာ ဆန္႕ေနရင္းမွ သူ႕၏ မ်က္နွာကိုလည္း မွန္ေလးၿဖင့္ မႀကာခဏႀကည့္ၿခင္း အမႈ႕ကိုလည္း ၿပဳေလ၏။ ေခါင္းအံုးေပၚတြင္ တံေတာင္ၿဖင့္ေထာက္ထားရင္း လက္ဝါးနွစ္ဖက္ၿဖင့္ သူ႕မ်က္နွာကို ေထာက္ထားၿပီး ေရွ႕တြင္ေထာင္ထားေသာ မွန္ေလးထဲ တြင္ႀကည့္ရင္း မွန္ထဲတြင္ေပၚေနေသာ သူ႕အရိပ္ကို မ်က္လံုးေလး ေစြၿပလိုက္ မ်က္စပစ္ၿပလို္က္ နႈတ္ခမ္းစူၿပလိုက္နွင့္ တစ္ေယာက္ထဲ အားရေအာင္ ေပါေနေလေတာ့သည္။
မွန္ႀကည့္ေနရင္းမွ စိတ္ကူးယဉ္ေနသည့္ အေႀကာင္းကေတာ့ ဖုန္းသာရလာခဲ့ရင္ေတာ့ ဘယ္လိုပံုနွင့္ေၿပာမည္ ဘယ္လိုအိုက္တင္ေလးနွင့္ ဖုန္းကိုင္လိုက္မည္။ ဖုန္းအမ်ိဳးစားကေတာ့ ဘယ္လုိအမ်ိဳးစားကိုဝယ္မည္ စသၿဖင့္ စိတ္ကူးလိုက္သမွ် အရာေတြ အားလံုးကေတာ့ ဖုန္းမွဖုန္းပဲ ၿဖစ္ေနေလေတာ့သည္။ ဒီလိုၿဖစ္ေအာင္ ဒီလိုရူးသြားေအာင္ အရူးကို ပီေကေကၽြးလိုက္သူကေတာ့ ဦးစိမ္းစို၏ တပည့္ေက်ာ္ ေမာင္ဖိုးေႀကာင္ပဲ ၿဖစ္ပါေတာ့တယ္။
တေလာက ထိုင္းတြင္ အလုပ္သြားလုပ္ေနေသာ ေမာင္ဖိုးေႀကာင္ ၏ ဦးေလးၿဖစ္သူ အိမ္သို႕ အလည္ၿပန္လာရာတြင္ ထိုင္းနိုင္ငံထုတ္ ဟန္းဆက္ေလး တစ္လံုးပါလာေလ၏။ ထိုင္းတြင္ သူသံုးေနေသာ ဟန္းဆက္ေလး ဟု ဆို၏။ ေနာက္ဆံုးေပၚ ဟန္းဆက္ေလးမွာ ပံုစံေလးလွ ၍ သေဘာက်စရာေကာင္းသလို ထိုဟန္းဆက္တြင္ကင္မရာ၊ ၿမဴးဇစ္ပေလယာ နွင့္တကြ က်န္ဘာညာကြိကြ အေတာ္ေလး စံုစံုလင္လင္ပါ ရွိေလ၏။
ဟန္းဖုန္းဆိုလွ်င္ တီဗြီ ထဲမွာသာၿမင္ဖူးရွာေသာ ေမာင္ဖိုးေႀကာင္တစ္ေယာက္ ေမ်ာက္ပေလြရထားသလို လက္မွ မခ်တမ္း ကိုင္ထားေလေတာ့သည္။ ဘယ္သြားသြား လက္ကကိုင္သြားၿပီး ရိုက္လိုက္ရသည့္ ဓါတ္ပံု ဆိုတာကလည္း အရူးလက္ ဓါတ္မီးေပးထားမိသလို ဖ်တ္ဖ်တ္လက္ ေနေလေတာ့၏။ သူကိုင္ႀကည့္ ရၿပီး အေတာ္တန္ ႀကာလာေသာအခါ လက္ဦး ဦးစိမ္းစို ကိုလည္း ၿမင္ဖူးေစခ်င္သၿဖင့္ ရံုးသို႕ ယူလာၿပေလေတာ့သည္။ ဖုိးေႀကာင္ယူလာေသာ ဟန္းဆက္ကေလးကို ၿမင္ရသည္နွင့္ ဦးစိမ္းစိုတစ္ေယာက္ ကမၻာဦးမွေမ်ာက္ ေဂ်ဒိုးနတ္ကို ထိုင္ႀကည့္ၿခင္းမ်ိဳးၿဖင့္ ႀကည့္ေလေတာ့သည္။
ဖိုးေႀကာင္ကလည္း ဟန္းဆက္တြင္ပါရွိသည့္ လုပ္နိုင္သမွ် အစြမ္းသတၱိမ်ိဳးစံုကို အားက်ိဳးမန္တက္ ထုတ္ၿပရွာေလ၏။ “ဟာဒါကို.နွိပ္လိုက္.. ေဟာသလိုေလးေပၚလာရင္ ေဟာဒီ ေနရာေလးကို နွိပ္လိုက္ရင္ ေဟာသလို ပံုေလးေပၚလာပါေလေရာ ေတြ႕တယ္ေနာ္။ ဒီမွာ ဓါတ္ပံု ရို္က္ၿပီးသားၿဖစ္သြားၿပီ။ ေဟာဒီ ေနရာေလးကိုနွိပ္ၿပီး.. ေဟာသလို နားႀကပ္ေလးတပ္ၿပီး နားမွာ တပ္ထားလိုက္ ကမၻာၿပိဳတာေတာင္ မႀကားနိုင္ေတာ့ဘူးၿဖစ္သြားမယ္… သိပ္ေကာင္းတဲ့ ၿမဴးဇစ္ပေလယာေပါ့.. နားႀကပ္ကက္ဆက္ေတြက ေခတ္မရွိေတာ့ဘူး။ သီခ်င္းပဲ နားေထာင္ယံုပဲလား အရုပ္ကေလးေရာ ႀကည့္ခ်င္ေသးလား ေဟာဒီေနရာကို နွိပ္လိုက္ ဗီြဒီယိုႀကည့္ေနရသလိုပဲ ေတြ႕လား…။”
ဖိုးေႀကာင္၏ ေကာင္းမႈ႕ေႀကာင့္ ဟန္းဆက္တစ္လံုးကို ေသခ်ာ ကိုင္ႀကည့္ဖူးသြားသည့္ အၿပင္ ဟန္းဆက္အတြင္းရွိ ဘာညာသာရကာ ေကာင္းမႈ႕ အဖံုဖံုကိုႀကည့္ၿပီး ဦးစိမ္းစိုတစ္ေယာက္ ငါေတာ့ ေမ့လို႕မရနိုင္ဘူး ၿဖစ္သြားေလေတာ့သည္။ တစ္သက္လံုးက သူလံုးဝ အထင္မႀကီးခဲ့ေသာ ဖိုးေႀကာင္ဆိုေသာ ဘာမဟုတ္သည့္ ခ်ာတိတ္ကေလးက မၿမင္ဖူး ခရမ္းသီး ဗုန္းဆံထင္ အကြက္ၿဖင့္ လုပ္သြားသည္ကို ဦးစိမ္းစိုတစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္း ခံလိုက္ရေလ၏။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ဦးစိမ္းစိုတစ္ေယာက္ ဟန္းဖုန္းရူး ရူး သြားေလေတာ့သည္။ ဒီႀကားထဲ ညဖက္ညဖက္ တီဗြီမွလာေသာ ကိုရီးယားကားေတြကလည္း ဖုန္းတစ္ကာားကားၿဖင့္ ၿမန္မာကားေတြမွာဆိုလည္း သရုပ္ေဆာင္တာက နည္းနည္း ဖုန္းေၿပာေနႀကသည့္ အခန္းေတြကမ်ားမ်ား ဒါေတြကိုႀကည့္မိေလ ဦးစိမ္းစို တစ္ေယာက္ ေနၿမင့္ေလ အရူးထြားေလ စကားလိုၿဖစ္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။
ဒါေပသည့္ ဦးစိမ္းစို အေၿခအေန နွင့္ကလည္း ဟန္းဖုန္းတစ္လံုး ၿဖစ္လာဖို႕အေရး ဝုန္းဒိုင္းဆို မၿဖစ္နိုင္သၿဖင့္ တစ္ဆင့္ၿခင္းသြားရန္ စဉ္းစားေနရေခ်ေတာ့သည္။ ပထမဆံုး အစီစဉ္ကေတာ့ ဟန္းဆက္ကေလးတစ္လံုးၿဖစ္ေအာင္ ဝယ္ထားေရးၿဖစ္ၿပီး ေနာက္တစ္ဆင့္ ကေတာ့ ခ်ဲေတြဘာေတြ ရုတ္တရက္ ထေပါက္လို႕ကေတာ့ လုိတဲ့ ေငြေလးကို ရွာႀကံေခ်းငွားၿပီး လိုင္းကဒ္ တစ္ခုဝယ္ယူရန္ ၿဖစ္ေလေတာ့သည္။
ဟန္းဆက္အတြက္ကေတာ့ အေတာ္ေလး နီးစပ္လာသည့္ အေၿခအေနတြင္ ရွိေလ၏။ တစ္ေလာက ဆိုမာလီယာတြင္ အထည္မ်ားကို လေပး စနစ္ျဖင့္ သြားေရာင္းေနေသာ တူမႀကီး တစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္ေလ၏။ ထိုအခါ စကားစပ္မိလို႕ ေၿပာႀကရာမွ ဦးစိမ္းစုိ ဖုန္းရူး ရူးေနသည္ကုိ သိသြားေသာ တူမႀကီးမွ ဦးစိမ္းစိုကို အားေပးစကားေၿပာေလ၏။ ဘာမွမပူနဲ႕ဦးေလး ခုတူမႀကီးေရာင္းေနတဲ့ အထည္လိပ္လုပ္ငန္းသာ ေအာင္ၿမင္ေအာင္ ဆုေတာင္းေပး ဆိုမာလီိယာမွာ တူမႀကီး ဖက္ရွင္ဆိုင္ဖြင့္ ေရာင္းနိုင္တဲ့ေန႕ႀကရင္ ဦးေလးလိုခ်င္တဲ့ ဟန္းဆက္ကို တူမႀကီးဝယ္ပို႔ေပးလိုက္မယ္။ ဘာအမ်ိဳးစား လိုခ်င္တယ္ဆိုတာသာေၿပာေနာ္။ ေနာ္ကီယာေတြဘာေတြ ကိုင္မေနနဲ႕ ေခတ္ေအာက္သြားၿပီ ေနာ္ကီယာ ထက္ေကာင္းတဲ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ ေဂၚဇီလာဆို တဲ့ ဖုန္းဝယ္ေပးလိုက္မယ္…”
ထိုသို႕ ေၿပာခ်င္ရာေၿပာၿပီး ဖုန္းခ်သြားေလ၏။ တူမႀကီး ဖုန္းဆက္ၿပီးေနာက္ရက္မွာပဲ လစ္ဗ်ားတြင္ ကြမ္းယာဆိုင္ ဖြင့္ထားေသာ တူေတာ္ေမာင္ကလည္း ဖုန္းဆက္ လာေခ်ေသး၏။ တူႀကီးကလည္း တူမႀကီးနင့္ အၿပိဳင္
“ဒါမ်ိဳးကေတာ့ က်ဳပ္တို႕ ဦးေလးကိုလံုးဝ မ်က္နွာမငယ္ေစရဘူး ဦးေလး ဘာဟန္းဆက္ အမ်ိဳးစား လိုခ်င္တယ္ဆိုတာ သာေၿပာလိုက္ တူႀကီးဝယ္ပို႕ ေပးလိုက္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့မဟုတ္ေသးဘူး.. ဟိုတစ္ေလာက ၿပည္တြင္းစစ္ ၿဖစ္ေနတုန္းက ကဒါဖီ တပ္သားေတြ ဝါးဖို႕ ကြမ္းထုတ္ေတြပို႔ ေပးထားတာရွိတယ္..”
“စစ္ပြဲကာလ ဆိုေတာ့ ေငြလက္ငင္း မရွင္းနိုင္ဘူးေပါ့…. စစ္ပြဲၿပီးမွ ေပးမယ္ ေၿပာထားတာ ခုစစ္ပြဲၿပီးသြားေတာ့ ဂဒါဖီ ဆိုတဲ့ ဘဲႀကီးကေပ်ာက္ေနတယ္… တစ္ခ်ိုဳ႕ကေတာ့ ဘုမသိဘမသိနဲ႕ ဒီဘဲႀကီးကို ေသၿပီ ေၿပာေနႀကတာ အမွန္က မေသေလာက္ေသးပါဘူး…. တကယ္လို႕ သူမေသေသးလို႕ ၿပန္ေတြ႕ႀကရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေႀကြးေတြေသခ်ာပါက္ရၿပီလို႔ သာမွတ္ေပေတာ့ အဲဒီ အခ်ိန္ေရာက္ေအာင္ ခဏေလာက္ေစာင့္ေပး ရၿပီဆိုတာနဲ႕ ဦးေလး လုိခ်င္ေနတဲ့ဖုန္း ရၿပီသာမွတ္ေပေတာ့။ အိုင္ဖုန္း ယူမလား ဗြက္ဖုန္းယူမလား ႀကိဳက္ရာသာေၿပာ လွမ္းဝယ္ေပးလိုက္မယ္… ဒါေပမဲ့ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အိမ္ကမိန္းမ ေစ်းသံုးၿပတ္ေနလို႕ နည္းနည္းေလာက္ ေခ်းေပးထားလိုက္ပါအံုး.. ဒါေတြက ကၽြန္ေတာ္ၿပန္လာရင္ ရွင္းေပးပါ့မယ္…..။
တူေတြတူမေတြ အေၿပာမွာတင္ အေမ်ာႀကီး ေမ်ာ သြားတဲ့ ဦးစိမ္းစိုတစ္ေယာက္ အယံုႀကီးယံုၿပီး အရူးႀကီး ရူးသြားရွာပါတယ္။ ဟန္းဆက္အတြက္ ဟုတ္ေနၿပီဆိုေတာ့ ဘာလိုေသးလဲ ဆင္းကဒ္ တစ္ခုကိုလဲ ငါးေထာင္နဲ႕ ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ၿပီးၿပီေပါ့။ ဝါတြင္းသံုးလေရာက္ရင္ ရပ္ကြက္ထဲက တရားေဟာဆရာ ေအာင္ရွန္းတစ္ေယာက္ ဆြမ္းပတ္တကာ လည္ၿပီး မိုက္မခ်တမ္း ေဟာသလိုပဲ ငါလဲ လက္ကကို မခ်တမး္ေၿပာမယ္ ထိုင္ေနရင္းလဲ ေၿပာမယ္.. လမ္းေလွ်ာက္ရင္းလဲေၿပာမယ္.. ထေနရင္းလဲေၿပာမယ္.. အီးအီးပါေနတုန္းလဲ ေၿပာမယ္.. လူကြယ္ရာလဲေၿပာမယ္.. လူႀကားထဲလဲေၿပာမယ္..။
ေၿပာစရာလူမရွိရင္ ၿမဴးဇစ္ပေလယာေလးဖြင့္ၿပီး နားႀကပ္တပ္ၿပီး နားေထာင္ရင္း ေကာင္မေလးေတြကို ဓါတ္ပံုခိုးရိုက္မယ္… ရပ္ကြက္ထဲက ဖုန္းရွိတဲ့ ေကာင္ေလးေတြနဲ႕ ဘီလူးတုနဲ႕ သီခ်င္းကူးမယ္။ မူဗီေတြ ရွယ္မယ္.. ငါ့လို ဖုန္းဝယ္ မကိုင္နိုင္ေသးတဲ့ ေအာင္ကိုသိန္း ကြမ္းဆိုင္မွာ ကြမ္း အေႀကြးသြာဝယ္ရင္ ခါးႀကားမွာတစ္လံုး ခါးပိုက္ေထာင္ထဲမွာ တစ္လံုး ဖုန္းနွစ္လံုးထိုးၿပီးသြားမယ္။ ဘယ္သူမွ ဖုန္းေခၚမဲ့သူမရွိရင္ ဟိုဖက္ဖုန္း နဲ႕ ဒီဖက္ဖုန္းကို လွမ္းေခၚၿပလိုက္မယ္… အားလံုး လုပ္ၿဖစ္ေအာင္ကို လုပ္မယ္…. အစရွိသၿဖင့္ေပါ့ေလ.. ဦးစိမ္းစိုတစ္ေယာက္ ရင္ထဲမွာ ႀကိတ္ၿပီး ေကၽြးေႀကာ္ေနတာ ႀကလွပါဘီ..
ဒါေပသည့္ အားလံုးသိႀကသည့္ အတိုင္း ငါးေထာင္တန္ ဆင္းကဒ္ ဟူသည္ လုပ္ေပးမည့္ သူမ်ားက လုပ္ေပးနိုင္ပါသည္ ဆိုေသာ္ၿငားလည္း တတ္သိနားလည္ေသာ ဆရာႀကီးမ်ားက မၿဖစ္နိုင္ပါဟု အတိလင္း ထုတ္ေၿပာလာၿပီး “က်ား” “က်ား” “မီးယပ္” ဟူေသာ အကြက္မ်ိဳး ခင္းလာေသာ အခါ… ဦးစိမ္းစို လို လူမ်ိဳးမ်ား အဖို႕မွာကား……
စကားခ်ပ္ ။ ။ ဖားေအာ္သံကို ေနရာတိုင္း၊ ရာသီတိုင္းတြင္း မၾကားႏိုင္ပါ။ ဖားသည္ ေအာ္တတ္ေသာ သေဘာသာရွိျပီး ေဟာင္တတ္တဲ့သေဘာ ရွိလာဖို႔ႏွင့္ ဖားေဟာင္သံၾကားရဖို႔ ဆိုရင္ေတာ့ …. ငါးေထာင္တန္ ဖုန္းျဖစ္လာဖို႔ ဆိုရင္လည္း ….. ျမန္မာၿပည္ နွင့္ အိမ္နီးခ်င္း သိပ္မတိုးတက္ေသးေသာ တိုင္းၿပည္မ်ားတြင္ ဆင္းကဒ္ ဟူသည္… သူေတာင္းစားပင္ လြယ္ကူစြာ သံုးဆြဲနိုင္ေသာ ေစ်းေပါေသာပစၥည္း ျဖစ္ေနပါျပီ။
Posted in 
Tags: 
ဟက္ပီဘတ္ေဒး အင္တာဗ်ဴး
ဒီတစ္ပါတ္ အတြင္းမွာေရာက္လာမဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ရဲ႕ ေမြးေန႕ကို ေမာင္ပံုမွန္ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ သတိတရ မရွိခဲ့ပါဘူး။ အလုပ္ခြင္ထဲမွာ ဘီးဇီးေတြ တအားၿပေနတာလည္း တစ္ေႀကာင္းေပါ့။ တစ္ေန႕ကမွ ေမာင္ပံုမွန္ရဲ႕ ေဘာ္ေဘာ္ တစ္ေယာက္က သတိတရနဲ႕ လာေမးၿပီး သတိေပးလာပါတယ္။
“ဘာလိုလို နဲ႕ ကိုပံုမွန္ ေမြးေန႕ေတာင္ေရာက္လာေတာ့မယ္ေနာ္တဲ့”
ေအာင္မာ.. ရုတ္တရက္ ဆိုေတာ့ ဝမ္းသာေတာ့ မလိုေတာင္ ၿဖစ္သြားေသးတယ္။ ငါ့ေမြးေန႕ကို သတိတရ ရွိတဲ့သူေတာင္ ရွိေနတယ္ေပါ့.. သူ႕အေမးေႀကာင့္ ရင္ေလးေကာ့ မလိုလုပ္ေနတုန္း.. သူဆက္ေၿပာလိုက္တဲ့ စကားေႀကာင့္ ေကာ့မလိုလုပ္ေနတဲ့ ရင္ေလးေတာင္ ၿပန္ပိန္သြားပါတယ္။
“ဒီနွစ္ေရာ ဘာဝါးရမွာလဲ”
တဲ့… ေၿပာပံုက.. ဟင့္ စိတ္နာခ်င္စရာ။ ေမာင္ပံုမွန္ က ငယ္ငယ္ကတည္းက ေမြးေန႕ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႕ အိမ္မွာ မုန္႕ဟင္းခါး၊ ေခါက္ဆြဲ တစ္ခုခုလုပ္ ေဘာ္ေဘာ္ေတြဖိတ္ၿပီး ဘတ္ေဒးလုပ္ေနႀက ႀကီးလာေတာ့လဲ ငယ္ငယ္တုန္းကလိုပဲ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုလုပ္ေနႀက ဒီလိုမွ မလုပ္ၿဖစ္ရင္ အသက္တစ္နွစ္ႀကီးလာတာကို ကိုယ့္ဘာသာလံုးဝ အသိမွတ္မၿပဳဘူး။ ေမာင္ပံုမွန္က နွစ္တိုင္း တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေကၽြးေနႀကဆိုေတာ့ ဒီငတိကလည္း ဒီနွစ္ အတြက္ဘာမ်ား ဝါးရမလဲဆိုၿပီး လာစပ္စုတာ ဘာရမလဲ ေမာင္ပံုမွန္ ကလဲ ဒီငတိကို ၿပန္ရစ္ေပးလိုက္တာေပါ့။
“ေအးကြာ က်န္တဲ့ သူေတြကို ဘာေကၽြးၿဖစ္မလဲေတာ့မသိဘူး မင္းကိုေတာ့ ငါကိုယ္တိုင္ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ ေႀကာ္ေကၽြးမယ္ကြာ ႀကက္သားမ်ားမ်ားနဲ႕ ႀကက္အသဲ အၿမစ္ပါထည့္ၿပီး ရွယ္ေႀကာ္ေကၽြးမယ္” ေမာင္ပံုမွန္ ၏ မက္လံုးေႀကာင့္ ငတိခမ်ာ မ်က္လံုးမ်ား အေရာင္ေတာက္သြားေလရွာ၏။
“ေအးဒါေပမဲ့ ..မင္းငါ့ကိုေတာ့ အင္တာဗ်ဴးေပးရမယ္… ဟက္ဟက္..” ေမာင္ပံုမွန္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ စကားေႀကာင့္ ငတိ ခမ်ာေႀကာင္စီစီ ၿဖစ္သြားရရွာေလ၏။
“ဘာရယ္… အင္တာဗ်ဴးေပးရမယ္… ဘာၿဖစ္လို႕ ဗ်ဴးေပးရမွာလဲ… ခင္ဗ်ားက နာမည္ႀကီး အနုပညာရွင္လဲ မဟုတ္ အားကစားသမားလဲ မဟုတ္ပဲနဲ႕ ဘာလို႕ ဗ်ဴးရမွာလဲ..”
ဟုေႀကာင္စီစီၿဖင့္ ၿပန္ေမးေလ၏။ သို႕ေသာ္… ထြက္ၿပီးသား သြားတိုက္ေဆး ဟူသည္ ဘူး အတြင္းသို႔ ၿပန္ဝင္ရိုးထံုးစံမရွိ။ ဝယ္ၿပီးသား ပစၥည္း ဟူသည္ ဆိုင္တြင္ၿပန္လဲ၍ မရရိုးထံုးစံတို႕ ရွိသလိုပင္ ေမာင္ပံုမွန္၏ ေၿပာၿပီးသား စကားတို႕သည္လည္း ၿပန္ၿပင္ရိုး ထံုးစံမရွိပါေလ။ ထို႕ေႀကာင့္ ထိုငတိကို ေမာင္ပံုမွန္တစ္ေယာက္ ၿပင္းထန္ေသာ ရာဇသံေပးရေခ်ေတာ့၏။
“ကဲ..ကဲ.. ကိုယ့္လူ… ငါေၿပာသလို အင္တာဗ်ဴးေပးရင္ေတာ့ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္စားရမယ္ ေၿပာသလို ဗ်ဴးမေပးရင္ေတာ့ ငတ္ၿပီသာမွတ္ေပေတာ့…”
ေမာင္ပံုမွန္၏ ရာဇသံ အဆံုးမေတာ့ ႀကက္သားနိုင္းခ်င္းနွင့္ ေႀကာ္ထားေသာ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ကို မ်က္စိထဲက မထုတ္နိုင္ရွာေသာ ငတိတစ္ေယာက္ အင္တင္တင္ နွင့္ မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး သေဘာတူရရွာေလေတာ့၏။
ေမာင္ပံုမွန္ ၏ ေဘာ္ဒါ ငတိဆိုသူမွာလည္း ေခသူတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ေခ်။ (သူ႕ကိုယ္သူ) နာမည္အေတာ္ရေနၿပီဟု သတ္မွတ္ထားေသာ ဘေလာ့ကာ တစ္ေယာက္ၿဖစ္ေလ၏။ “ဒဗလွဴ ဒဗလွဴ ေဒါ့ ငတိဘာညာကြိကြ ဘေလာ့စေပါ့ ေဒါ့ကြန္းဆိုရင္ မသိသူ ဘေလာ့ကာ မရွိဆိုပဲ… ဘေလာ့ကာ တစ္ေယာက္လုပ္ေနၿပီး ငတိကိုမွ မသိရင္ အြန္လိုင္းမတက္နဲ႕ ဆိုရေလာက္ေအာင္ အေတာ္ေပါက္ေနတယ္လို႕ ေၿပာႀကတာပဲ အၿပင္မွာ ေတြ႔ရင္နႈတ္ဆက္လို႕ရေအာင္ ဖက္စဖြတ္မွာေတာင္ သူ႕ပံုႀကီးကို သြားအၿဖီးသားနဲ႕ ခန္႕ခန္႕ႀကီး တင္ထားလိုက္ေသးတယ္။
သူ႕ဘေလာ့မွာ ဘာေတြတင္ထားလဲလို႕ ေမးရင္ေတာ့ သူအလကား သြားစားထားခဲ့ဖူးတဲ့ ေမြးေန႕တို႕ အလွဴတို႔မွာ အလွဴ႕ရွင္ မမေတြနဲ႕ တြဲရိုက္ထားတဲ့ စပ္ၿဖီးၿဖီး ပံုႀကီးေတြကို တဝႀကီးခံစားနိုင္မွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီး ဘေလာ့ကာ ေတြအေႀကာင္းေတာ့ ဘာသိခ်င္လဲ ငတိကိုသာ သြားေမးဆိုတဲ့ လူမ်ိဳးေပါ့။ တစ္ခါတစ္ေလ ေရးစရာမရွိရင္ ဘေလာ့ဂါမေလးေတြ ေၿခသည္း လက္သည္း က်ိဳးတာေတာင္ သတင္းလုပ္ေရးတတ္တဲ့ သူမ်ိဳး ဆိုလဲမမွားပါဘူး သတင္းစံု ဘေလာ့ကာႀကီး ေပါ့။
အဲဒီမွာ စေတြ႕ေတာ့တာပါပဲ။ သတင္းစံု ဘေလာ့ငတိနဲ႕ ဘတ္ေဒး သတင္းတင္ခ်င္ေနတ့ဲ ေမာင္ပံုမွန္နဲ႔ ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီငတိက ေမာင္ပံုမွန္ ေမြးေန႕ေရာက္တိုင္း ခပ္တည္တည္ နဲ႕ လာဝါးေနက် ၿပီးရင္ ေမ့ၿပစ္တတ္တဲ့ ငတိမိ်ဳး ဒီတစ္ခါေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္ကလည္း ဘယ္အေမ့ ခံလိမ့္မလဲ။ မွတ္ေလာက္ သားေလာက္ေအာင္ အင္တာဗ်ဴးခိုင္းၿပီး ဒင္း ဘေလာ့မွာ တင္ခိုင္းမယ္ဆိုၿပီး ဇြတ္အတင္း လုပ္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒီမွာ ငတိတစ္ေယာက္ အစားတစ္လုတ္ အတြက္နဲ႕ ပ်ားတုပ္ေတာ့တာပါပဲ။ ေမာင္ပံုမွန္ ရဲ႕ ဇြတ္လုပ္ရပ္ေႀကာင့္ ငတိတစ္ေယာက္ ငွက္ေပ်ာသီး ခိုးမႈ႕နဲ႔ ေထာင္ဒါဏ္ အနွစ္နွစ္ဆယ္ အၿပစ္ေပးခံလိုက္ရတဲ့ ေမ်ာက္အိုႀကီးလို ေငးမိႈင္ေနပါေတာ့တယ္။ ၿပီးမွ “ဘာဗ်ဴးရမွာလဲဗ် ဘာေတြေမးရမွာလဲ” ဆိုၿပီး မ်က္နွာ အိုႀကီးနဲ႕ေမးပါတယ္…
“အာကြာ… မင္း အေတာ္တံုးတဲ့ေကာင္ပဲ ဒါေလးေတာင္မသိဘူးလား.. သြားအိမ္ၿပန္ၿပီး ဂ်ာနယ္ အေဟာင္းေလးေတြ ၿပန္ရွာဖတ္ၿပီး အနုပညာသမားေတြကို ဗ်ဴးထားတဲ့ ဟာေလးေတြ ရွာႀကည့္လိုက္… သူမ်ားေတြ ဘယ္လို ဗ်ဴးထားတယ္ဆိုတာ သိရေအာင္လို႔ ဟင္း..ဟင္း..မေၿပာခ်င္ပါဘူး..နံုခ်က္ကေတာ့..”
ဆိုၿပီး မခံခ်င္ေအာင္ ခပ္ေငါက္ေငါက္ေလးေၿပာလိုက္ေတာ့ ငတိခမ်ာ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ မာနေလး ထိခိုက္သြားရွာပံုရပါတယ္။
“ဒီေလာက္ေတာ့ အထင္မေသးပါနဲ႕ဗ်ာ.. သူတို႕ေတြဗ်ဴးေနႀက ေခါက္ရိုးက်ိဳးေတြလို ပံုစံမ်ိဳးဆိုလို႕ကေတာ့ ခုဗ်ဴးခိုင္းရင္ ခုရပါတယ္” ဆိုၿပိးေၿပာရွာပါတယ္။
ဂလိုနွင့္ ငတိနွင့္ေမာင္ပံုမွန္တို႔၏ ဗ်ဴးပြဲႀကီး စတင္ပါေတာ့တယ္။ ေမာင္ပံုမွန္ကလဲ သိတယ္မလား တက္သစ္စ အနုပညာသမားေလးမ်ားလိုပဲ ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ အရမ္း အရမ္းကို ေၿဖခ်င္ေနတာေလ.. ဟိဟိ။ ပထမဆံုး သူစေမးတာက “ဒီနွစ္ေမြးေန႕ရက္မွာ ဘာလုပ္မလဲ” တဲ့… (သူေမးခ်င္တာက ေခါက္ဆြဲေႀကာ္၊ႀကာဇံေႀကာ္၊မုန္႕ဟင္းခါး တစ္ခုုခုေပါ့ ဝါးဇယားကို ေမးတာပါ)
ေမာင္ပံုမွန္ကလဲ သိတယ္မလား.. “အင္း……….ဒီနွစ္ေတာ့…စိုင္းစိုင္းလိုပဲ ဘတ္ေဒးရႈိးလုပ္ၿပီး အေခြထုတ္ရင္ ေကာင္းမလားလို႔.. ေမးေစ့ေလးပြတ္ၿပီး ငႀကြားမေလး နန္းဆုရတီစိုး လို ခပ္ႀကြားႀကြားေလး ေၿဖလိုက္ရာ ငတိတစ္ေယာက္ မ်က္နွာတစ္ခြင္လံုး ရံႈံမဲ့သြားေလေတာ့၏။ သို႔ေသာ္ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ မ်က္နွာကိုေထာက္ၿပီး
“အင္း…အင္း.. သေဘာပဲေလ” ဟု အလိုက္သင့္ ေၿပာရွာေလ၏။
ငတိ ။ ။ ဒါနဲ႕ ဘယ္နွစ္နွစ္ေၿမာက္ေမြးေန႕လဲ မသိဘူးေနာ္….
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ေႀကာဘူး..တတ္ရင္တတ္…ဟီ.ဟီ.. အနုပညာသမားေလကြာ.. ဆယ့္ငါးနွစ္ ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက အသက္ကို မွတ္မထားေတာ့တာ…
ငတိ ။ ။ ဘယ္တုန္းကမ်ား အနုပညာသမားၿဖစ္္သြားတာလဲ…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ႀကာဘီေလ စာတစ္တန္ ေပတစ္တန္ ေမာင္ပံုမွန္ ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕နဲ႔ေလ။ ကိုယ့္ဘာသာ ေပးထားလိုက္တာေလ မပိုင္ဘူးလား ငွဲငွဲ.. ငွဲ.
ငတိ ။ ။ ေမြးေန႔မနက္ ေရာက္လို႕ အိပ္ရာက နိုးလာတာနဲ႕ ဘာလုပ္မယ္ စိတ္ကူးထားလဲ…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ အာ… မ်က္နွာသစ္.. သြားတိုက္၊ အိမ္သာတက္ ရမွာေပါ့ ဘာလုပ္ရမွာလဲ… ေမြးေန႔ ေရာက္တာနဲ႕ပဲ ဘာမွ မလုပ္ရေတာ့ဘူးလား.. ဟြန္း…
ငတိ ။ ။ ဟယ္… မဆိုလိုပါဘူး.. မဆိုလိုပါဘူး… အင္း.အင္း.. သေဘာပဲဗ်ာ.. ဟူး… ဒါနဲ႕ ကိုပံုမွန္က တစ္ၿခား အနုပညာသမားေတြလို မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဥပမာ ဗ်ာ ေမြးေန႔မနက္ခင္းကို ေရာက္တာနဲ႔ ဟို စိတ္ကူးယဥ္ေလးေပါ့ မနက္ခင္းေလးမွာ နိုးလာတာနဲ႕ ခ်စ္သူေကာင္မေလးဆီက ဖုန္းသံေလးကို ေစာင့္ေနမယ္.. ေနာက္ထပ္ သူပို႔လာမယ့္ ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ေလးကုိ ေစာင့္ရင္း ရင္ခုန္ေနမယ္… စသၿဖင့္ ေပါ့ဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုခ်င္တာက.. အဲဒါ.. အဲဒါမ်ဳိး…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ဘာရယ္… ေကာင္မေလးဆီက ဖုန္းသံကို ေမွ်ာ္ရမယ္… ေအာင္မာ တကယ္လို႕ ငါ့မွာ ေကာင္မေလးမရွိရင္ မင္းကရွာေပးမွာ မိုလို႕လား… အပိုေတြ… (ေမာင္ပံုမွန္၏ အေၿဖ စကားမ်ားေႀကာင့္ ငတိတစ္ေယာက္ လြန္စြာမွပင္ စိတ္နာလွေသာ္လည္း ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ မ်က္နွာကို ေထာက္ၿပီး ႀကိတ္မွိတ္ကာ သီးခံေလ၏။)
ငတိ ။ ။ ေမြးေန႕မွာ ဘယ္ကို ေလွ်ာက္သြားဖို႕ ရွိလဲ သြားရင္လဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႕လား ဒါမွမဟုတ္ မိသားစုနဲ႕လား…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ အင္း.. အဲဒီေန႕မွာ ရႈိးပြဲေတြ ေၿပာထားတာေတာ့ ရွိတယ္ ဘယ္မွာ ၿဖစ္မလဲ ေတာ့မသိဘူး…
ငတိ ။ ။ ဟယ္.. ရႈိးပြဲေတြရွိတယ္ ဆိုေတာ့… စတိတ္ရႈိးလား၊ ေမာ္ဒယ္ရႈိးလား ဘာရႈိးပြဲလဲဟင္… သတင္း လာယူရအံုးမလား… ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ဟုတ္ပါဘူး… ရႈိးပြဲဆိုတာ ဖဲရိုက္တဲ့ ရႈိးကုိေၿပာေနတာ.. ဟက္..ဟက္ ဆင္တဲတစ္ဘက္ကမ္း ၿပည္ျမဳိ႕မွာဆိုရင္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြေပါတဲ့ သရက္ေတာရပ္ကြက္က အေဆာင္ေတြျဖစ္ျဖစ္၊ GTC အေဆာင္ေတြ ၿဖစ္ၿဖစ္ တစ္ေနရာမွာ ရွိေနမွာပါ။ တကယ္လို႕ ရႈိးပြဲမရွိလို႔ မသြားၿဖစ္ရင္လဲ ႏုတ္ခမ္းေမႊး ဆိုင္(ဆင္တဲ၌ရွိေသာ ႏုတ္ခမ္းေမြး ကြမ္းယာႏွင့္ရွက္ကီဆိုင္) မွာပဲ ဘီအီး တစ္ပိုင္းမွာၿပီး ဝက္စြပ္ေလးနဲ႕ ၿငိမ့္ေနလိုက္ေတာ့မယ္ေလ။
ငတိ ။ ။ ေမြးေန႕မွာ နိုင္ငံၿခားတို႕ ဘာတို ကိုေရာ သြားလည္ဖို႔ ရွိေသးလား ေရွာ႕ပင္းထြက္ရင္းေပါ့…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ သြားေတာ့ သြားခ်င္ပါတယ္… သူတို႔ကလည္း ေခၚေနႀကတယ္… ဒါေပမဲ့ ………. (ေမာင္ပံုမွန္ ၏ စကားမဆံုးခင္.. ငတိက ဝမ္းသာ အားရၿဖင့္)
ငတိ ။ ။ ဘယ္သူေတြက ေခၚေနတာလဲဟင္ ဟိုမင္းသမီးလို ဂ်ပန္မွာ ကုမၼဏီ ဖြင့္ထားတဲ့ အေဖကေခၚတာလား။ ဟိုအဆိုေတာ္မေလးလို အဂၤလန္က အမ်ိဳးေတြက ေခၚတာလား ဟို.. အေမရီးကား မွာေရာ အမိ်ဳးေတြ ရွိေသးလား…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ထြပ္… ဘာေတြ ေလွ်ာက္ေၿပာေနတာလဲ.. ဘယ္မွာမွ ဘာအမ်ိဳးမွ မရွိဘူး ေခၚေနတယ္ဆိုတာ ခရီးသြားေအဂ်င္စီေတြက ေႀကာ္ၿငာၿပီးေခၚေနတာကို ေၿပာေနတာ အဲဒါ သြားခ်င္ေပမဲ့ ဘယ္သူမွ လိုက္ပို႕မဲ့သူ မရွိလို႕ ဘယ္နိုင္ငံမွ မသြားေတာ့ဘူး…
ငတိ ။ ။ ဟူး…. ၿပီးဘီဗ်ာ ေမးစရာ မရွိေတာ့ဘူး..
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ေအာ္.. ေမးလို႕ၿပီးဘီလား.. ဒါဆို ဓါတ္ပံုရိုက္ေလ
ငတိ ။ ။ ဟာ.. ဘာလဲဗ် … ဘာလို႕ ရိုက္ရမွာလဲ
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ဟယ္…ပံုပါထည့္ေပးေလ ဒါမွ ေမာင္ပံုမွန္ ကို ပရိတ္သတ္ေတြၿမင္ဖူးမွာေပါ့ ဒါေလးေတာင္မသိဘူးလား…
ငတိ ။ ။ ဟူး…. (ငတိတစ္ေယာက္ လြန္စြာေလးကန္လွ ေသာအသံႀကီးၿဖင့္) ဟုတ္ကဲ့ပါ…ဟုတ္ကဲ့ပါ… ဒါေပမဲ့ ကင္မရာက ခုပါမလာေသးလို႔ ေနာက္ေန႔မွ ဓါတ္ပံုက လာရိုက္ေပးမယ္ေနာ္…
ဟုဆိုၿပီး ငတိတစ္ေယာက္ ေလးဖင့္ေသာ ေၿခလွမ္း အစံုၿဖင့္ ထြက္ခြာသြားေလေတာ့ သတည္း။ ဘယ္လိုပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ေလ ေမာင္ပံုမွန္ အဖို႔ကေတာ့ ငတိ ထံမွ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ တစ္ခု ရလိုက္ၿပီလို႕ သတ္မွတ္ရေတာ့ မွာပါပဲ။ အဲဒါေႀကာင့္ တစ္ေယာက္တည္း အားရပါးရ ထေအာ္လိုက္ပါတယ္ …
ဟက္.. ပီ.. ဘတ္… ေဒး…
မဂၤလာေဆာင္ ခရီးသည္
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၿမန္မာၿပည္မွာ ဝါလကင္းလြတ္ သီတင္းကၽြတ္လကို ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႕ လူသားေတြ အလုပ္ရႈပ္ေနႀကပါေတာ့တယ္။ အသက္ အရြယ္ အေနအထားေပၚ မူတည္ၿပီး ပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳး အလုပ္ရႈပ္ႀကပါေတာ့တယ္။ ေထြေထြထူးထူးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ အသက္ အရြယ္နဲ႕ အေၿခ အေနေပၚ ကိုမူတည္ၿပီး ကြဲၿပားသြားတာေလာက္ပါပဲ “ဝါကၽြတ္ေတာ့မည္ ..လူႀကီးေတြကို ကန္ေတာ့ ႀကရမည္”။ “မိုးေလကင္းလြတ္ၿပီ ..မီးပံုးပ်ံ လြတ္ႀကရေအာင္…”
ဒါေတြကေတာ့ ႀကားေနႀက စကားသံမ်ား ဖတ္ဖူးေနႀက ဝါက် မ်ားနွင့္ ေၿပာရိုးေၿပာစဉ္ မ်ားသာၿဖစ္ႀကပါတယ္။ တကယ္တန္း ၿမန္မာၿပည္မွာ လူေတြ အလုပ္မ်ားေသာလုပ္ေလ့ လုပ္ထရွိေသာ ကိစၥမ်ားကေတာ့ “ကေလး အရြယ္ ေတာင္မေရာက္ ေၿမာက္မေရာက္ ေမ်ာက္ရံႈးေလးမ်ား ကေတာ့ သီတင္းကၽြတ္ ခါေတာ္မွီ ေမွာင္ခို ေဗ်ာက္အိုးေရာင္းေသာ ဆို္င္မ်ားကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့လာထားၿပီး အိမ္တြင္း စီးပြားရွာ ရာမွ ရလာေသာ တိုေငြ ၊ရႈိေငြ၊ ဘတ္ေငြ နိုင္ငံတကာေငြ မ်ားၿဖင့္ ရနိုင္သေလာက္ဝယ္ထားၿပီး ရပ္ကြက္လူႀကီးမ်ား အလစ္တြင္ေဖာက္နိုင္ရန္ အတြက္ အႀကံႀကီး ႀကံၿပီး သီတင္း အကၽြတ္ကိုေစာင့္ေနႀကေလ၏။
ေနာက္ထပ္ အႀကံပိုင္ေသာ အဖြဲ႕ တစ္ဖြဲ႕ကေတာ့ သီတင္းကၽြတ္ အထူးေလွ်ာ႕ေစ်းတို႕ ၊ဘာညာရႈိးပြဲ တို႕ သီတင္းကၽြတ္ တြင္ လုပ္ေလ့ လုပ္ထရွိေသာ အရပ္ပြဲ ဘာညာတို႕တြင္ သံုးစြဲနိုင္ရန္ အတြက္ ကိတ္မုန္႕ တစ္လံုးကို အရင္းၿပဳၿပီး လူႀကီးမ်ားကိုကန္ေတာ့ကာ မုန္႕ဖိုးမ်ားမ်ား ၿပန္ေတာင္းဖို႕ ပေရာဂ်က္ ႀကီး ဆြဲထားေသာ ေခတ္သစ္ မဟာဒူး တို႕ အရြယ္ေပါင္း စံု အဖြဲ႕ ၿဖစ္ေလသည္။ ေနာက္ထပ္ အႀကံပိုင္ေသာ အဖြဲ႕ကေတာ့ ဝါကၽြတ္ၿပီ ဆိုတာနဲ႕ ရွိသမွ် အမ်ိဳးေပါင္းစံုကို ဖိတ္စာတစ္ခုလံုးၿပည့္ေနေအာင္ရိုက္ထည့္ၿပီး လမ္းေတြ႕လို႕ ၿပံဳးၿပဖူးတာနဲ႕ ဖိတ္စာ အတင္းလိုက္ေပးဖို႕ မစ္ရွင္ဆြဲေနႀကေသာ မဂၤလာ စံုတြဲ ေလာင္းမ်ားပဲၿဖစ္ပါတယ္။
သီတင္းကၽြတ္ေရာက္လာၿပီ ဆိုတာနဲ႕ သူတို႕ ခမ်ာ က်ားေရွ႕ ဘဲကင္ခ်ထားသလိုပဲ တားလို႕မရေအာင္ကို ဝါးခ်င္ေနႀကၿပီ။ …အဲ..အဲ.မဂၤလာေဆာင္ခ်င္ေနႀကၿပီ။ ေဆာင္မယ္….ေဆာင္မယ္..တကဲကဲ နွင့္ ထရိတ္ဒါး တို႕ ဆီဒိုးနား တို႕မွာ မေဆာင္နိုင္လဲ ဘာၿဖစ္လဲ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕ မွာကိုယ္ တိုင္ေထာင္ အမိုးမိုး ေဖာ့ပန္းေလးဆင္လိုက္ရင္ မ႑ပ္ၿဖစ္ၿပီေပါ့ မဂၤလာခန္းမေႀကး ေပးစရာမလိုပဲ စရိတ္ေတာင္လြတ္ေသး သက္သာေလစြ ဆိုတဲ႕ အႀကံနဲ႕ တိုင္ေထာင္၊က်င္းတူး၊ အမိုး မိုးဖို႕ အတြက္ ရပ္ကြက္ထဲလွည့္ ေတြ႕သမွ်လူ ၿပံဳးၿပ ၿပီး လုပ္အားေပးေခၚဖို႕ အတြက္ အၿပံဳးေလးေတြေခၽြျပီး ဘြတ္ကင္လိုက္လုပ္ေနပါတယ္။
ဒီလို အခ်ိန္ဆိုရင္လဲ ရပ္ကြက္ထဲက အိမ္ေတြမွာ တစ္ဖြဲဖြဲ နဲ႕ ဝင္လာလိုက္တဲ့ ဖိတ္စာေတြက ေၿပးမလြတ္ ဒံုးက်ည္ေတြ အိမ္ထဲကို အလံုးအရင္းနဲ႕ ဝင္လာသလိုပဲ ရွိေနပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ အကြက္ၿမင္တဲ့ မိဘေတြက ဒီလို အခ်ိန္ ရာသီ မ်ိဳးေရာက္လာတာနဲ႕ အိမ္ေရွွ႕ လူၿမင္ကြင္းမွာ လက္လြတ္စပါယ္ ထိုင္မေနရဲေတာ့ပဲ တင္းႀကပ္တဲ့ လံုၿခံဳေရး အစီ အမံေတြခ်ၿပီး အိမ္ရဲ႕ မ်က္ကြယ္ အရပ္မွာ သတိနဲ႕ ဝင္ေနႀကၿပီး လူရည္လည္တဲ့ သားသမီးေလးေတြကိုပဲ အိမ္ေရွ႕မွာ ကင္းခ်ထားတတ္ႀကပါတယ္။ ဖိတ္စာကိုင္ၿပီး အိမ္ထဲကိုဝင္လာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ ကိုေတြ႕တာနဲ႕ “ လူဂ်ီးေတြ အရွိဘူးဂ် ” ဆိုတဲ့ အကြက္ေဟာင္းႀကီးနဲ႕ ထြက္ေငြ ေလွ်ာ႕ခ်ေရးစီမံကိန္း ေတြဆြဲထားတဲ့ အခ်ိန္ပဲၿဖစ္ပါတယ္။
ဒီလိုမွ မဟုတ္ပဲ အိမ္ေရွ႕ မွာ ခန္႕ခန္႕ႀကီးထိုင္ေနၿပီး လာသမွ်ဖိတ္စာကို လက္ခံေနမိလို႕ကေတာ့ လက္အတင္းဆြဲၿပီး “ဦး ဆက္ဆက္ လာရမယ္ေနာ္”…“အကိုႀကီး..မလာလို႕ မရဘူးေနာ္”..“အဘ…လာမွကို ၿဖစ္မွာ” ဆိုတဲဲ့ …မ်က္နွာနာစရာ အေၿပာမ်ိဳးေတြရဲ႕ ေအာက္မွာ အားနာတတ္တဲ့ ၿမန္မာလူမ်ိဳး ပီသၿပဖို႕ အတြက္ အိပ္ကပ္ထဲက ဖြတ္ကလိဒဂၤါးေတြ အေတာ္ရင္းေပးလိုက္ရမွာပါ။ ဟဲ..ဟဲ ဒီလိုအေၿပာမ်ိဳးေတြ ေၿပာေနၿပီဆိုတာနဲ႕ ေမာင္ပံုမွန္ ကို ဘာႀကီးလဲဟ …ဘယ္လို ဟာႀကီးလဲဟ သူႀကေတာ့ေရာ ဒီလို အကြက္ေတြ မလုပ္ခဲ့ ဘူးလား… သူေရာကင္းလို႕လား ဒါမွမဟုတ္.. ဟိုရုပ္ရွင္ေတြထဲကလုိ မဂၤလာပြဲပ်က္သြားလို႕ မဂၤလာေဆာင္ ကိုမုန္းတီးေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္မ်ား ၿဖစ္ေနမလား။ ဒါမွမဟုတ္… အီကိုေတြးေတြးၿပီး.. မဂၤလာေဆာင္ဆိုရင္ ဘယ္မဂၤလာေဆာင္ကိုမွ မသြားတဲ့သူ အီကို ႀကီးမ်ားလားလို႕ လည္းမထင္လိုက္ပါနဲ႕။
ဟိုတစ္ခ်ိန္တုန္းက.ဆိုရင္ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕ ကို အေႀကာင္းမသိတဲ့ သူေတြက “ မဂၤလာေဆာင္ပြဲစားေတြလို႕ ” ေတာင္ထင္ခဲ့ ႀကရေအာင္ကို မဂၤလာေဆာင္ အလြန္သြားခဲ့တဲ့ သူေတြပါ။ေတာ္ရံု မဂၤလာေဆာင္ သြားတဲ့ သူေတြကေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕ကိုလံုးဝမမွီပါဘူး။ မဂၤလာေဆာင္ တစ္ခုကို သြားၿပီ ဆိုရင္လည္း ဘယ္ေတာ့ မွတစ္ေယာက္ထဲ မသြားတတ္ပဲ လိုက္ခ်င္သမွ် လက္လွမ္းမွီရာ ေဘာ္ဒါတစ္အုပ္ တစ္မႀကီးကိုေခၚသြားတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါ တစ္ေလ ကိုယ့္အိမ္က သြားစရာ မဂၤလာေဆာင္ မရွိလို႕ အိမ္မွာထိုင္ေနရင္ေတာင္ တစ္ၿခားေဘာ္ဒါ တစ္ေယာက္က သြားဖို႕ ရွိလို႕ ထံုးစံ အတိုင္းလာေခၚရင္ေတာင္ ထလိုက္သြားလိုက္တာပါပဲ။
ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ မိဘေတြကို ဖိတ္မိတဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ေတြကေတာ့ အေတာ္နာမဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။လက္ဖြဲ႕တာက တစ္ေယာက္ထဲ လိုက္လာတဲ့ သူေတြက တစ္အုပ္ႀကီးဆိုေတာ့ ..။ ဒီလို အခ်ိန္ ရာသီမ်ိဳးကို ေရာက္လာၿပီဆိုတာနဲ႕ ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕လည္း အက်ၤီသစ္ ပုဆိုးသစ္ေတြ ကိုယ္စီနဲ႕ အရပ္ တကာလွည့္ၿပီး မဂၤလာေဆာင္ပြဲစားေတြလုပ္ေနႀကပါၿပီ။ လူအုပ္ ေတာင့္တဲ့ ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕ အဖို႕ တစ္ေယာက္ သြားဖို႕ မရွိေတာင္ တစ္ေယာက္က ရွိေနလို႕ ဒီရာသီ ေရာက္လာၿပီ ဆိုတာနဲ႕ နားရက္ မရွိေအာင္ကို သြားရပါေတာ့တယ္။
သြားခဲ့ဖူးတဲ့ အေတြ႕ အႀကံဳေတြ အရ မဂၤလာေဆာင္ေတြ ထဲမွာ အမ်ိဳးစား အမ်ိဳးမ်ိဳး နဲ႕ ေတြ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မုိင္လို၊ ကိုကိုး တို႕ တိုက္ၿပီး ဘဲသားပတ္(ပ္) ေကၽြးတဲ့ ၿမိဳ႕ေဆာင္ေလးလား၊ ေရခဲမုန္႕ နဲ႕ ေရႊပုစြန္ကိတ္ ေကၽြးတဲ့ သားသားနားနား မဂၤလာေဆာင္လား၊ လက္ဖက္ရည္နဲ႕ မုန္႕နဲ႕ ေကၽြးၿပီး ေရေႏြးႀကမ္း နဲ႕ လက္ဖက္သုပ္ပါ အဆစ္ထည့္ေပး တဲ့ ေစတနာပါပါ မဂၤလာေဆာင္လား၊ လက္ဖက္ရည္ က်ဲက်ဲေဖ်ာ္ ပလိန္းကိတ္ တစ္ခ်ပ္ခ်ေပးၿပီး ေပၚတင္အလွဴခံတဲ့ မဂၤလာေဆာင္ အစံုပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ ေတာဘက္က မဂၤလာေဆာင္ဆိုရင္ မနက္ပိုင္း မုန္႕ဟင္းခါးေကၽြးၿပီး ေန႕လည္ပိုင္းမွာ ဝက္သားနဲ႕ထမင္း ေကၽြးတဲ့ ေတာရွယ္ မဂၤလာေဆာင္ မ်ိဳးဆိုရင္လည္း လွည္းႀကံဳေလွႀကံဳ စီးၿပီး သြားခဲ့ႀကဖူးပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ မဂၤလာေဆာင္ရွင္ေတြက ႀကည္ၿဖဴႀကေပမဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ မဂၤလာေဆာင္ရွင္ေတြက သိပ္အစာေႀကပံုမရပါဘူး။ ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ပါ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကေတာ့ သြားၿမဲ သြားခဲ့ႀကတာပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ မဂၤလာေဆာင္ေတြ အမ်ားႀကီးထဲမွာမွ မွတ္မွတ္သားသား ထင္က်န္ေလာက္တဲ့ မဂၤလာေဆာင္ ကေတာ့ တစ္ခုပဲရွိပါတယ္။ တစ္ေန႕ညေနခင္းမွာေပါ့ အိမ္က မဂၤလာေဆာင္သြားဖို႕ ေမာင္ပံုမွန္ကို ထံုးစံအတိုင္း ကိုယ္စားလွယ္ လႊတ္လိုက္ပါတယ္။ မဂၤလာေဆာင္ သြားဖို႕ အတြက္ ရႈိးအၿပည့္နဲ႕ အိမ္ကထြက္လာခဲ့တဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ ထံုးစံ အတိုင္း အဖြဲ႕ဝင္ေတြ လိုက္စုတာ တစ္ေယာက္မွ မေတြ႕ရပဲ အေႀကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ လြဲေခ်ာ္ေနတာေႀကာင့္ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အခိုင္အမာ မန္ဘာႀကီး ေပါ့ဆိမ့္ တစ္ေယာက္ပဲ အေဖာ္ရပါေတာ့တယ္။
နွစ္ေယာက္ထဲရွိလည္း ဘာၿဖစ္လဲ သြားႀကမယ္ဆိုၿပီး နွစ္ေယာက္သားရင္ေကာ့ၿပီး ထြက္လာႀကပါတယ္။ ဟန္နဲ႕ပန္နဲ႕ လူႀကီးစတိုင္ဖမ္းၿပီး လာတဲ့ ကေလးနွစ္ေယာက္ မဂၤလာခန္းမကို ေရာက္လာတဲ့ အခိ်န္မွာေတာ့ ခန္းမတစ္ခုလံုးမွာ မဂၤလာဧည့္ပရိတ္သတ္ေတြလည္း အေတာ္မ်ားေနပါၿပီ။ အဝင္ဝဧည့္ႀကိဳေနရာကေန ခန္းမထဲၿဖတ္ေလွ်ာက္ၿပီး လူလြတ္တဲ့ ခံုမွာဝင္ထိုင္ေနတဲ့အထိ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ လူႀကီးလူေကာင္း နွစ္ေယာက္ကို အဖက္လုပ္ၿပီးေခၚမယ့္ သူတစ္ေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ နွစ္ေယာက္သား ဟိုႀကည့္ ဒီႀကည့္နဲ႕ အေတာ္ေလးႀကာလာကာမွ ဝတ္ေက်တမ္းေက် လက္ဖက္ရည္ နွစ္ခြက္ စားပြဲေပၚကို ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။
ေဘးနားကစားပြဲဝိုင္းေတြကို မႀကာခဏ လာနႈတ္ဆက္တဲ့ သူတို႕သား၊ သူတို႕ သမီးနဲ႕ သူတို႕မိဘေတြကလည္း ေဘးနားက ဝိုင္းကလူေတြကို သဲသဲလႈပ္ ဧည့္ခံေနႀကသေလာက္ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ ကေလးနွစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ေဆးေဖာ္ေႀကာဖက္ေတာင္ မလုပ္ႀကပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ ကေလးနွစ္ေယာက္ကလည္း သူတို႕ကိုပိုက္ဆံေပးဖို႕ လာတဲ့ “ကာစတန္မာ” ေတြပဲေလ.. လူႀကီးေတြမွ ပိုက္ဆံလာေပးတာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆူညံေနတဲ့ သီခ်င္းသံေတြနဲ႕ ကိုယ္နဲ႕ မသက္ဆိုင္တဲ့ ရယ္သံေတြကို အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ညစ္သြားတဲ့ ကေလးနွစ္ေယာက္ တိုင္ပင္စရာမလိုပဲ ထထြက္လာခဲ့ႀကပါေတာ့တယ္။ အပြဲပြဲႏြဲလာခဲ့တဲ့ ဝါရင့္ ပြဲစားႀကီးနွစ္ေယာက္ ဒီတစ္ပြဲႀကမွ ခံလိုက္ရတာ အေတာ္ရင္နာစရာပါပဲ။ လက္ဖြဲ႕ေငြထည့္တဲ့ ေနရာကိုေရာက္ကာမွ ၿပန္ကာနီး ပိုက္ဆံထည့္ဖို႕ ေမ့သြားမွာစိုးလို႕ နဲ႕တူပါရဲ႕ အဝင္တုန္းကေတာ့ လာႀကပါ မေခၚတဲ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္က တစ္ေပပတ္လည္ အၿပံဳးတုႀကီး ဖန္တီးၿပီး ၿပန္ၿပီလားလို႕ ေမးပါတယ္။ (ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေၿပာရရင္ေတာ့ ၿပန္ခ်င္လည္း ၿပန္ႀကေတာ့ ပိုက္ဆံေတာ့ ့ ထည့္သြားဦးဆိုတဲ့ သေဘာထင္ပါရဲ႕)။
ဒီေနရာေရာက္လာေတာ့ ပံုမွန္ရဲ႕ ေရႊးခ်ယ္ခြင့္ၿဖစ္သြားပါၿပီ။ အဲဒီတုန္းက အိမ္ကလက္ဖြဲ႕ ခိုင္းလိုက္တဲ့ ေငြ အစိတ္ကို သူ႕ေရွ႕တင္ပဲ တစ္ဆယ္တန္ကို နႈတ္လိုက္ၿပီး ဆယ့္ငါးက်ပ္တန္ တစ္ရြက္ပဲ လက္ဖြဲ႕လိုက္ၿပီး ခပ္တည္တည္ နဲ႕ ၿပန္ထြက္လာႀကပါေတာ့တယ္။ သူတို႕ဘက္ကလည္း မရံႈးပါဘးူ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ လက္ဖက္ရည္ ေကာင္းေကာင္းတစ္ခြက္မွ သံုးက်ပ္ေလာက္ပဲရွိတဲ့ ေခတ္မွာ ခ်ိဳက်ဲ နွစ္ခြက္ေသာက္ၿပီး ဆယ့္ငါးက်ပ္ေတာင္ လက္ဖြဲ႕ သြားတယ္ဆိုေတာ့ ၿမတ္ေတာင္ၿမတ္ ပါေသးတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ နွစ္ေယာက္သား အိမ္ၿပန္ေရာက္တဲ့အထိ ေဒါသထြက္ထြက္ နဲ႕ သုူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္ေၿပာလို႕ မဆံုးနိုင္ေအာင္ ၿဖစ္ေနႀကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ နွစ္ေယာက္ေၿပာေနတာကို ႀကားသြားတဲ့ မားသားႀကီးက မသကၤာလို႕ အစ္ေအာက္ႀကည့္လိုက္ကာမွ အမွန္ကို သိသြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ နွစ္ေယာက္ကို အႀကီးအက်ယ္ ဆူပြက္ပါေတာ့တယ္။ လူႀကီးခ်င္းမ်က္နွာပ်က္ရမွာကို ေႀကာက္ေနတဲ့ မားသားႀကီးက က်န္တဲ့ တစ္ဆယ္ကို ခ်က္ခ်င္းသြားၿပန္ထည့္ခိုင္းလိုက္လို႕ နွစ္ေယာက္သား မသြားခ်င္သြားခ်င္နဲ႕ ေနာက္တစ္ေခါက္ၿပန္သြားၿပီး က်န္တဲ့ တစ္ဆယ္ကို သြားၿပန္ထည့္ရပါေတာ့တယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ အံံ႕ႀသ သြားတဲ့ ေငြလက္ခံတဲ့ ငနဲႀကီးကို ခုနက ေမ့သြားလို႕ ဆိုၿပီး မိဘနာမည္ေၿပာၿပီး ေနာက္တစ္ဆယ္ထပ္ေပးၿပီး ခပ္တည္တည္ နဲ႕ ၿပန္လွည့္ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္….။
ကၽြန္ေတာ္ မဂၤလာေဆာင္ ပြဲစားလုပ္လာတဲ့ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အႀကီးက်ယ္ အဆင္မေၿပဆံုး ေန႕တစ္ေန႕ ၿဖစ္လာတဲ့ အဲဒီေန႕ကို အၿမဲတမ္း အမွတ္ရေနပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ပါေလ ဒီရာသီကို ေရာက္လာၿပီဆိုတာနဲ႕ ကေလးဘဝတုန္းကလို ေဗ်ာက္အိုးေဖာက္ခ်င္တာ၊ ကိတ္မုန္႕ တစ္လံုးဝယ္ၿပီး ရင္းနွီးၿမဳပ္နွံမႈ႕ လုပ္ႀကည့္ခ်င္တာ သီခ်င္းသံေတြ ဆူညံေနေအာင္ဖြင့္ ထားတဲ့ မဂၤလာေဆာင္ေတြကို သူငယ္ခ်င္း တစ္အုပ္နဲ႕ သြားခ်င္တဲ့ အက်င့္ေတြ ရွိေနတုန္ုးပါပဲ……….။
မွတ္ခ်က္။ ။ မၾကာခင္မွာ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းေတြးရင္း ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘရုတ္ၾကခဲ့မိတာေလးေတြ ျပန္လည္သိရမိ၍ ပို႔စ္တစ္ပုိဒ္အျဖစ္ တင္လိုက္မိပါသည္။
ဝလံုးေလးမွဝိုင္းေအာင္မေရးႏိုင္ခင္
ဒီေန႔ ဆင္တဲ အထက ဒႆမတန္း ထဲတြင္ရွိ ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ိဳ႕ ၾကြက္စိၾကြက္စိ ျဖစ္ေနၾကသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ တစ္ေက်ာင္းလံုးတြင္ ႏွစ္လံုးထဲသာရွိသည့္ ကြန္ျပဴတာ ဟုေခၚေသာ TV ႏွင့္ လက္ႏွိပ္စက္ တြဲထားေသာအရာၾကီးမ်ားအတြက္ အႏုပညာအသင္း တာဝန္ခံဆရာဦးတိုးၾကီးမွ လူလိုက္ရွာေနသည့္ သတင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီအရာၾကီးႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား လားလားမွမသက္ဆိုင္ခဲ့တာၾကာျပီ။ ဟုတ္ပါသည္ တကယ္က ေက်ာင္းတြင္ ကြန္ျပဴတာခန္း ဖြင့္ျပီးကတည္းက အလွည့္ၾက ေခၚျပ၍ တစ္ခါလားသာ ျမင္ဖူးလိုက္သည္။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္တို႔ေတြက ကိုးတန္းႏွစ္လားရွိေသးသည္။ ခုေတာ့လိုက္ရွာေနၾကျပီ။ မရွာလည္းခံႏိုင္ရိုးလား။ တိုင္းပညာေရးမွဴးလာမည္တဲ့ေလ။ အဲဒီလာမည့္ ဘာမွန္းမသိတဲ့ လူၾကီးအတြက္ ေက်ာင္းကအႏုပညာအသင္းက အဲဒီအခန္းထဲတြင္ ပံုေတြဘာေတြ ဆြဲျပရမည္တဲ့။ တြတ္စိတြတ္စိေတြၾကားထဲ အႏွီေမာင္ခ်ိဳက်လည္း ပါေပသည္။ ဟိုေကာင္ ေပါ့ဆိမ့္ကေတာ့ ေျပာသည္။ ငါ့လာေခၚရင္ကေတာ့ အေႏြးထည္ယူသြားမွရမယ္တဲ့။ ပံုဆြဲမဆြဲထက္ Aircon ဒါဏ္မခံႏိုင္ဘူးတဲ့။ ဒီၾကားထဲ black ကဝင္ေျပာေလသည္။ ငါကေတာ့ သြားဘူးကြာ ဆရာဦးတိုးၾကီးကိုေတာ့ နည္းနည္း လန႔္တယ္တဲ့။ ပံုမွန္က ဘာျဖစ္လို႔လည္းဝင္ေမးေတာ့ black က အင္းးးးးး ဆိုတဲ့သက္ျပင္းရွည္ၾကီးဆြဲျပီး ငါတစ္ခုခုကို လန္႔ေနသလိုျဖစ္ေနလို႔ပါတဲ့။ အဲဒီၾကမွ အကုန္လံုးေခါင္းကို မတိုင္ပင္ပဲ ဆတ္ခနဲ ၿငိမ့္မိလိုက္ၾကေလသည္ ။
ထိုအခ်ိန္မွာပဲ အတန္းပိုင္ဆရာမ ဝင္လာျပီး ခ်ိဳက် ေပါ့ဆိမ့္ black ရံုးခန္းကို လိုက္ခဲ့ဟု ေျပာျပီးျပန္ထြက္သြားေလေတာ့သည္။ အင္းတစ္ခုခုေတာ့ထူးျပီ။ ရံုခန္းဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ေနရာစိမ္းေတာ့မဟုတ္ပါ။ သို႕ေပသည့္ ေနရာက်က္လည္းမဟုတ္ျပန္။ အဒီအခ်ိန္ၾကမွ black ကေမးေတာ့သည္။ ေဟ့ေကာင္ ေပါ့ဆိမ့္ မင္းမေန႔က ေရအိုးဖိုးေတြ ခန္းဆီးဖိုးေတြ ေကာက္ထားတာ ရျပီလား ။ ေပါ့ဆိမ့္ကလည္း ခုလိုအခ်ိန္မွာလာေမးေတာ့ နည္းနည္းတင္းသြားပံုရသည္။ ငါခ်ိဳက်ကိုတစ္ဝက္ေကာက္ခိုင္းထားတာပဲ။ သူေရာရျပီလားေမးၾကည့္ဦးဟု ေဘာက္ဆတ္ဆတ္ ျပန္ေျဖေလေတာ့သည္။ အႏွီေမာင္ခ်ိဳက်လည္း ကိုယ့္ဘက္ေတာ့ ၿမားဦးအလွည့္မခံႏိုင္ေပ။ black မင္းေရာ ငါေပးထားတဲ့ တံျမက္စည္းဖိုးေတြ ပါလာလား ဟုေမးလိုက္ရာ black တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ငါအိမ္မွာေမ့က်န္ခဲ့တယ္ဟုေျပာေလသည္။ ထိုအခ်ိန္ၾကမွာ ေပါ့ဆိမ့္ကလည္း ခ်ိဳက် မင္းေရာပါလားဟုေမးရာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေမ့က်န္ခဲ့ေၾကာင္းႏွင့္ ေပါ့ဆိမ့္ကလည္း ငါေရာအတူတူပဲဟုေျဖေလသည္။ ဒီလိုနဲ႔ ရံုခန္းကို စိတ္မပါပဲ ကိုယ္ခ်ည္းသက္သက္ သြားၾကေလေတာ့သည္ ။
ရံုးခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးကို မေတြ႔ရေပ။ ဒါေပသည့္ ဆရာဦးတိုးၾကီးကေတာ့ မိန္႔မိန္႔ၾကီး ထိုင္လ်က္သားေတြ႔လိုက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္သိုက္ ဝင္လာေတာ့ ဆရာက မ်က္မွန္အေပၚမွ ေက်ာ္ၾကည့္ျပီး လာၾကဟု ေျပာေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေတြးလိုက္မိသည္ ။ မ်က္မွန္ေပၚက ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကည့္မွ ျမင္လွ်င္ မ်က္မွန္ကို ျဖဳတ္ၾကည့္ရင္ေရာ ဒါမွမဟုတ္ ခၽြတ္ျပီးၾကည့္ရင္ေရာ ဒါမွမဟုတ္ဘယ္လိုၾကည့္ၾကည့္ ျမင္ရတဲ့ မ်က္မွန္တတ္လို႔ေရာ မရၾကဘူးလား။ ခက္တာက အဲလိုေက်ာ္ေက်ာ္ၾကည့္ေတာ့ အၾကည့္ခံရတဲ့ လူေတြကို အလိုလို ဦးညႊတ္သလိုျဖစ္ေနသည္။ အထူးသျဖင့္ ဆရာလိုလူက ဘာမဟုတ္တဲ့ တပည့္ေတြကို ဦးညႊတ္ေနပံုေပါက္တာ ကၽြန္ေတာ္လို တပည့္မ်ိဳးကေတာ့ လံုးလံုးမွ မႏွစ္သက္မိေခ်။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဆရာေရွ႕မွာေတာ့ သံုးေရာက္သား ရင္ကိုေကာ့ျပီး အသက္ကို ဝဝရွဴထားျပီးျဖစ္ေခ်ေတာ့သည္ ။
နင္တို႔ကိုေခၚရတာ တစ္ျခားေတာ့မဟုတ္ဘူးေဟ့။ ေက်ာင္းအႏုပညာအသင္း ကြန္ျပဴတာပန္းခ်ီအတြက္ လူလိုေနလို႔ နင္တို႔ကို ေခၚလိုက္တာပဲဟ ုဆရာကေျပာေလေတာ့သည္။ ဆရာက စကားေျပာရင္ နင္ ဟုပဲသံုးတတ္ပါသည္။ အဲလိုသံုးတာလည္း သူ႔အေၾကာင္းနွင့္သူရွိပါသည္။ ဆရာအေၾကာင္းမို႔ ခ်ိဳက် အေၾကာင္းမဟုတ္တဲ့အတြက္ နည္းနည္းမွ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါ ။ ဆရာကဆက္ေျပာပါသည္။ ခ်ိဳက် နင္က ဒီအသင္းမွာ အတြင္းေရးမွဴး အျဖစ္လုပ္လိုက္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ နင္က လူၾကီးလာရင္ ရွင္းျပရမွာ။ ဟိုအေကာင္ black နဲ႔ ေပါ့ဆိမ့္က အႏုပညာအသင္းရဲ႕ ပန္းခ်ီသရုပ္ျပေတြလုပ္ရမယ္။ ထိုၾကမွ သံုးေရာက္သား သက္ျပင္းေရာ သက္မပါခ်ႏိုင္ၾကေတာ့သည္ ။ အားလံုးေပါင္းေက်ာင္းသားကေရာ ဘယ္နွစ္ေယာက္လည္းဆရာ ဟု ေပါ့ဆိမ့္ကေမးရာ ဆရာက ငါနဲ႔ဆို ေလးေရာက္ေလ။ နင္တို႔ကို မနက္ျဖန္ကစျပီး ပံုဆြဲသင္ေပးမယ္။ ကာယခ်ိန္ေတြမွာ ဘယ္မွသြားစရာမလိုဘူး ငါဆီလာခဲ့ၾက ဟုေျပာရာ black တစ္ေယာက္ ေက်ာနဲနဲတြန္႔သြားတာကို ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္ၾကေသးသည္ ။
ရံုးခန္းထဲမွအထြက္တြင္ေတာ့ အေႏြးထည္ယူလာမည့္ ေပါ့ဆိမ့္ရယ္ ငါမသြားခ်င္ဘူးကြာဟု ခပ္ေလးေလးေျပာေသာ blackရယ္ ဘာေတြေျပာရမွန္းမသိျဖစ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သံုးေယာက္သား ပူသံုးပူနဲ႔ အတန္းသို႔ျပန္လာခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ ကာယခ်ိန္သို႔ေရာက္ေသာအခါ ကြန္ျပဴတာခန္းထဲတြင္ သံုးေယာက္သား ကြန္ျပဴတာဆိုေသာအရာၾကီးနဲ႔ ဝလံုးေတြကို ဆရာက စ ဝိုင္းခိုင္းပါေလေတာ့သည္။ ခက္ပါသည္။ သံုးေယာက္စလံုးရဲ႕ စာအုပ္ေတြယူၾကည့္ရင္ေတာင္ လက္ေရးလွသူဟု ေရြးပင္မရၾကေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔သံုးေယာက္ ဒုကၡရယ္ လွလွရယ္ လွလွရဲ့ အစ္မရယ္ပါ ေပါင္းေတြ႕ၾကပါေတာ့သည္။ တစ္ရက္လံုးလံုး ဝိုင္းလိုက္ရတဲ့ ဝလံုးဆိုတာ ဟို ၾကြက္ဟုေခၚေသာ အရာကေလးေပၚက လက္တြင္ထြက္ေနေသာ ေခၽြးကိုပင္ မပြတ္အားေျခ။ ေပါ့ဆိမ့္ကေတာ့ အေႏြးထည္ဝတ္ျပီး ေကြးေနေအာင္ထိုင္ေနတာ ေတြ႔ရသည္။ black ကေတာ့ ဆရာ၏ လက္ထပ္သင္ေပးမႈေအာက္တြင္ ႏွဖူးကေခၽြးမ်ား ခရမ္းသီးလံုးေလာက္ က်က်ေနတာေတြ႕ရသည္။ အႏွီေမာင္ခ်ိဳက် တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဝလံုးလည္းမသိ ကြန္ျပဴတာဆိုတာလည္း စိတ္မဝင္စား ျဖစ္နိုင္ရင္ ေက်ာင္းအိမ္သာအေဟာင္းဆီသို႔သာ သြားေနခ်င္ေတာ့သည္။ အေၾကာင္းမွာ ေဆးလိပ္ကို ဟန္ပါပါ ဖြာေနမည့္ ပံုမွန္၏ မ်က္ႏွာကိုသာ ေျပးေျပးျမင္ေနေသာေၾကာင့္ေပတည္း။
ဤသို႔ဤႏွယ္ေပါ့ အခ်ိန္ေတြသာၾကာသြားတယ္ ဝလံုးကလည္းဝိုင္းမလာ ဆရာဆြဲေပးတဲ့ပံုၾကမ္းေလာက္သာ ေဆးေရာင္ခ်ယ္တတ္ၾကေသာ အႏွီအတြင္းေရးမွဴးႏွင့္ တကြ ပန္းခ်ီဆရာအေပါင္း အတြက္ ဆရာတစ္ေယာက္ ေခါင္းေျခာက္ရေပေတာ့သည္။ ဝလံုးဝိုင္းမလာေပမင့္ လာမည့္လူၾကီးဆိုေသာ အရာၾကီးကေတာ့ လာရက္နီးေနပါျပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဆရာ လက္တင္မက စိတ္ပါေလွ်ာ့ခ်လိုက္ပံုရပါသည္။ လူၾကီးလာမည့္ ႏွစ္ရက္အလိုတြင္မေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေခၚကာ စကားေျပာေလေတာ့သည္။ ကဲ….နင္တို႔ဆြဲတဲ့ ပံုသာေစာင့္ရရင္ လူၾကီးအိမ္ျပန္ရံုမကဘူး ရြာဦးေက်ာင္းက ဘုန္းၾကီး နတ္ရြာစံရင္ေတာင္ ျပီးၾကမယ့္ အေကာင္ေတြမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ငါပဲပံုၾကမ္းဆြဲေပးထားမယ္ ခ်ယ္ရမယ့္အေရာင္ေတြရဲ့ ေနရာေတြပါ ေျပာျပမယ္။ ဒီေန႔ကစျပီး စာက်က္သလိုမွတ္ထားလိုက္ၾကေတာ့ဟု ေျပာေလေတာ့သည္။ ဟိုေကာင္ေတြကေတာ့ ေပ်ာ္သြားပံုရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ မေပ်ာ္ႏိုင္ေသးပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာ…..အဲဒီေန႔ၾက ဒီလိုပံုေတြနဲ႔ စကားထေျပာလည္း ကၽြန္ေတာ္အေၾကာင္းကၽြန္ေတာ္သိတယ္ ဆရာ အကုန္လံုးေပၚသြာလိမ့္မယ္ ဟုေျပာရာ ဆရာရဲ့ မ်က္ႏွာၾကီး အိုစာသြားပံုကို ႏႈိင္းျပရရင္ စာဆိုတို႔လက္မႈိင္ခ်ရမေလာက္ဆိုေတာ့ ဒီေနရာမွာေတာ့ ႏႈိင္းျပမေနေတာ့ပါ။ ဆရာက ေအးပါဟယ္ လုပ္ၾကပါ လုပ္ၾကပါ ဒီအခ်ိန္မွာ ငါ့ဘဝ နင္တို႔လက္ထဲမွာပဲရွိပါေတာ့တယ္ ဟု တစ္ခြန္းတည္းသာေျပာႏိုင္ပါေတာ့သည္။
ထို႔ေနာက္တြင္မေတာ့ ဆရာတစ္ေယာက္ ပံုေတြဆြဲပါေတာ့သည္။ ဆရာက လက္ေရးပန္းခ်ီမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ဆြဲႏိုင္ေပသည္။ သို႔ေၾကာင့္ လက္ရာလွလွပံုေလးမ်ားထြက္လာပါေတာ့သည္ ။ က်န္တာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တာဝန္မို႔ ကိုယ့္တာဝန္ကိုယ္ ေက်ရပါေတာ့သည္။ ဆရာက ေသခ်ာေအာင္ ထပ္ခါထပ္ခါ ေဆးခ်ယ္ခိုင္းသည္။ အလြတ္က်က္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ထပ္ခါထပ္ခါခ်ယ္ပါသည္။ သို႕ေပမင့္ ေဆးသာခ်ယ္ရသည္ စိတ္ကမပါ။ အဘယ္သို႔ဆိုေသာ္ ဆရာဆြဲထားေသာပံုမ်ားမွာ ခ်ိဳကုတ္တဲ့ေနရာကုတ္ျပီး ဒူးၾကီးတဲ့ေနရာေတြက ၾကီးေနသည္။ ထပ္ခါထပ္ခါ ျမင္ရေတာ့ ၾကက္သေရပင္ မရွိခ်င္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေျပာပါတယ္ ။
ေရာက္ပါျပီ လူၾကီး……..။ ပုဆိုးက ဗိုက္ေပၚတက္ျပီး စည္းထားသည္။ လူၾကီးလို႔ေခၚရေလာက္ေအာင္ အသက္ေတာ္ေတာ္ၾကီးေနပံုရပါသည္။ အခန္ထဲသို႔ ဆရာဆရာမမ်ား ဝိုင္းရံကာ ဝင္လာပါေလေတာ့သည္။ အနွီေမာင္ခ်ိဳက်တို႔ကေတာ့ မပူပါ။ အလြတ္က်က္ထားေသာ ေနရာမ်ားမွာ အလြတ္က်က္ထားေသာ အေရာင္မ်ားကို စခ်ယ္ေနပါျပီ။ ပံုေလးေတြက သူတို႔အတြက္ ေတာ္ေတာ္ၾကက္သေရရွိသည္ထင္သည္။ ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ဘာမွသိပ္မေျပာပဲ ခဏၾကည့္ကာ ထြက္သြားေလေတာ့သည္ ။ ခ်ႏိုင္ၾကပါျပီ သက္ျပင္း။ သံုးေရာက္သားတစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ၾကည့္ကာ လက္မျပိဳင္တူေထာင္လိုက္ၾကေလေတာ့သည္။ ေနာက္ေတာ့ ကြန္ျပဳတာဖန္သားျပင္ေပၚက ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္ၾကီးမ်ားကို ၾကည့္ကာ တစ္ေယာက္နွင့္တစ္ေယာက္ တိုင္ပင္မထားပဲ ဝါးလံုးကြဲရီခ်လိုက္ပါေတာ့သည္။ ေအာ္…..ဝလံုးကေလးေတာင္ ဝိုင္းေအာင္မေရးႏိုင္ၾကေပမယ့္ ပတ္လည္ဝိုင္းေနေသာ ျပႆနာမ်ားကိုေတာ့ ဝလံုးထဲဝိုင္းေနေအာင္ ညီညီညာညာထည့္ခဲ့ႏိုင္ၾကေပသည္ မဟုတ္ပါလား။
အရူးစကား
(၁)
“ဟာ ! ငျမင့္ ဘာလုိ႔ စားပြဲခံုကို အိုးမဲနဲ႔ ေလွ်ာက္ျခစ္ ေနတာလဲ သြား.. သြား… ခင္ဗ်ား သြား…”
စူးစူးရွရွ ေပၚထြက္လာေသာ ဆင္တဲရွိ တိုရွိဘာ လၻက္ရည္ဆိုင္မွ စားပြဲထုိးေလး၏ အရူးငျမင့္ အား ေမာင္းထုတ္သံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းအုပ္စု အလုိလို လွည့္ၾကည့္မိသား ျဖစ္သြားသည္။ စားပြဲထိုးေလး၏ ေမာင္းထုတ္ေအာ္ေငါက္သံ အဆံုး အရူးငျမင့္လည္း ဇတ္ကနဲ ထထြက္ သြားသည္။ ပါးစပ္ကလည္း ပြစီပြစီျဖင့္ ဘာေတြေျပာ သြားမွန္းမသိေခ်။
စားပြဲထိုးကေလးက အရူးငျမင့္ စားပြဲမွာ ေရးသြားေသာ စာမ်ားကို ေရျဖင့္ေဆး၍ ဖ်က္ခ်ဖို႔ လုပ္ေနသည္။ ေန႔လည္ခင္းမို႔ ဆိုင္တြင္းမွာလည္း လူက်ဲလွသည္။ လူက်ဲဆို ေရေႏြးက်ဳိလို႔ မေလာက္ေအာင္ ဒိုင္ခံအားေပးတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္၀ိုင္းသာ ရွိေနပါသည္။ စပ္စပ္ပါေလ့ရွိေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အုပ္စုက အရူးငျမင့္ ေရးထားေသာ စာမ်ားကို စားပြဲထိုးေလး ဖ်က္ေနစဥ္မွာ ေျပးထၾကည့္ လိုက္သည္။
“က ကာ ကား စ စာ စား
ကစားမလား ညစာစားဖို႔သြား”
ဆိုေသာ စာသားမ်ားကိုသာ ေကာင္းေကာင္း ဖတ္လိုက္ ရသည္။ က်န္စာမ်ားကို စာပြဲထိုးေလး ဖ်က္ထားတာမို႔ ၀ါးတားတားသာ ျဖစ္ေနသည္။ ငျမင့္က အရူးသာဆိုတယ္ လက္ေရးလက္သားက ပန္းခ်ီဆရာလက္ေရး ျပန္ေငးရေလာက္ ပါသည္။ အရူးငျမင့္၏ ျမင္ရခဲေသာ လက္ေရးကို မခ်ီးက်ဴးပဲ မေနႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္္ေတာ္တို႔ စိတ္ထဲဆြဲသြား ခဲ့သည္။
(၂)
ဆင္တဲသားမ်ားသည္ လူသဘာ၀အတိုင္း ယဥ္ေက်းမႈေလးေတာ့ အရူးငျမင့္ အေပၚတြင္ ရွိၾကသည္။ အရူးငျမင့္၏ ေရွ႔တြင္ ငျမင့္ ဟုသာေခၚေဝၚ ဆက္ဆံၿပီး ကြယ္ရာေရာက္မွသာ အရူးငျမင့္ ဟု ဘြင္းဘြင္း ပဲေျပာဆိုၾကသည္။ အရူးငျမင့္သည္ စိတ္မနံေသာ ယဥ္ယဥ္ေလးရူးေနေသာ အရူးတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ ရူးေနေသာ္လည္း ဘယ္သူကိုမွ အႏၱရယ္မေပးတတ္ေပ။ သူအႀကိဳက္ဆံုးအလုပ္မွာ လၻက္ရည္ဆိုင္ ထုိင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ပိုက္ဆံေပးထိုင္ျခင္းမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ေပ။ ဆင္တဲရွိ လၻက္ရည္ဆိုင္တိုင္း သူမထုိင္ဖူးသည့္ ဆိုင္မရွိ ဆိုင္ရွင္မ်ားက သူအေၾကာင္း သိေန၍ ခြင့္ျပဳထားၾကသည္။ ဒီဆိုင္လူက်ေနလွ်င္ ဘယ္သူမွ သူကိုေျပာစရာမလို လူလြတ္စားပြဲရွိသည့္ ဆိုင္သို႔ ထြက္သြားတတ္သည္။
ေၾကြးရင္စားသည္။ ေပးရင္ယူသည္။ ေၾကြးပါေစ၊ ေပးပါေစ ဟူေသာ လိုခ်င္ေသာ မ်က္ႏွာမ်ဳိးျဖင့္ ေမွ်ာ္ေငးေနေသာ အရူးမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ေပ။ ေဆးလိပ္ႀကိဳက္တတ္ပံုမွာလည္း အစားမေၾကြးရင္ေနပါေစ ေဆးလိပ္တိုက္ရင္ ျပည့္စံုၿပီဆိုေသာ အရူးမ်ဳိး။ ေဆးလိပ္ေပးမည့္ သူမရွိလွ်င္ ၀ိုင္းမွက်န္ေသာ ေဆးလိပ္အတိုအစမ်ားကို ရွာႀကံကာ ေကာင္တာတြင္ မီးညိွ၍ စားပြဲတြင္ စိမ္ေျပနေျပ ထိုင္ေသာက္တတ္သည္။
ေဆးလိပ္ေသာက္ေနစဥ္ ပါးစပ္ကလည္း ဘာေတြေျပာေနသည္မသိ၊ တည္ၾကည္ေသာ မ်က္ႏွာေပးမ်ဳိးျဖင့္လည္း ဘာေတြေတြးေနသည္မသိ၊ တခါတရံ မ်က္ႏွာၿပံဳးၿပံဳးႀကီးျဖင့္ ဘာသီခ်င္းဆိုေနသည္မွန္းမသိေပ။
(၃)
မိုးေကာင္းကင္မွာ လကေလးက ထိန္ထိ္န္သာလ်က္ရွိသည္။ ဒီလိုညမ်ဳိးတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား လၻက္ရည္ဆိုင္ မထိုင္ျဖစ္ၾကပါ။ ဆင္တဲမွ လူတန္းစားအခ်ဳိ႕က ဒီလိုရက္မ်ဳိးမွ လၻက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ျခင္း၊ အေၾကာ္ဆိုင္ထိုင္ျခင္း မ်ဳိးျပဳလုပ္တတ္ၾကသည္။ အၿမဲတမ္းထိုင္ေလ့ရွိေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က တခါတရံမွ ထိုင္တတ္ေသာ ဆင္တဲသားအခ်ဳိ႔ကို အလိုက္တသိ ေနရာေပးျခင္းျဖစ္သည္။
ဒီလိုရက္မ်ဳိးတြင္ ဆင္တဲရွိ လၻက္ရည္ဆိုင္ အေၾကာ္ဆိုင္ တို႔တြင္ အလွဴေပးေနတယ္ထင္မွားရေလာက္ေအာင္ လူက်ိတ္က်ိတ္တိုး စည္ကားလွသည္။ ဒီလိုညမ်ဳိးတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔သည္ လူရွင္းေသာ ေမာင္းေထာင္ဂိတ္နားက အုတ္ခံုေတြ က်ဆိမ့္တို႔ရပ္ကြက္ဘက္က ေလယာဥ္ကြင္းထဲေတြမွာ ထိုင္စကားေျပာေလ့ ရွိသည္။
ဒီေန႔က လျပည့္ေန႔။ လမင္းႀကီးက ျပည္မင္းႀကီးေတာင္ ထိပ္သာသာတြင္ ရွိေနေပအံုးမည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆီသို႔ လေရာင္အျပည့္အ၀ မေရာက္ေသးသလို သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း မစံုေသးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေရေႏြးၾကမ္း တစ္ေယာက္သာ ဆင္တဲေဈးထိပ္ ေမာင္းေထာင္ဂိတ္နားက အုတ္ခုံေလးမွာ ေရာက္ႏွင့္ေနသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ပံုမွန္ ေရာက္လာသည္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ပံုမွန္က .
“ဒီေန႔ေတာ့ လူစံုမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘလက္တစ္ေယာက္ ေဘာ ပူမိ အဲ ေဘာလံုး ပူမိေနတယ္။ မေန႔ တပ္ထဲကြင္းကမွာ ကန္တဲ့ပြဲမွာ ဒီေကာင္ ဂိုးေရွ႔မွာ ကန္ခြင့္ရတဲ့ ေဘာမွန္သမွ် ေခ်ာ္ကန္တာ ၁၀ လံုးေလာက္ရွိမယ္။ ၁ ဂိုးမွ မ၀င္ေအာင္ကန္လိုက္ပံုမ်ား ေတာ္လိုက္တာ။ လူေတြအားလံုး သူကို ဆဲၿပီး ေထာမနာေပးၾကတာ ရွက္လို႔တဲ့ ဒီရက္ပိုင္း အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္မထြက္ခ်င္ဘူးတဲ့ကြာ”
ေရေႏြးၾကမ္းက …
“ျဖစ္ရမယ္ တစ္ပူေပၚႏွစ္ဆင့္ ရပ္ကြက္ထဲက ခေလးေတြထိ ဒီေကာင္ ဘယ္ႏွစ္လံုးသြင္းျပမယ္ ဆိုၿပီးေလွ်ာက္ႀကြားထားကိုး။ ၿပီးေတာ့ ခ်ဳိက်လည္း ဘာထူးလဲ အပူမိေနတယ္။ လပတ္ေတြမွာ ေအာင္မွတ္ေတာင္မရလို႔တဲ့ သူအေမက ည ၁၂ နာရီထိ စာကို ေအာ္က်က္ရမယ္ အမိန္႔ထုတ္ထားတယ္.”
ကၽြန္ေတာ္က …
“ဒီေကာင္ မလဲ ျဖစ္မွွာေပါ့. အေမကၽြန္ေတာ္ စာတိုးတိုးက်က္တာပါ ဆိုၿပီး ကဗ်ာေတြခ်ည္း ထိုင္စပ္ေနတာကိုး။ ဟိုေကာင္ က်ဆိမ့္လဲ ေျခပူမိေနတယ္ၾကားတယ္. ေက်ာင္းကလြဲရင္ အိမ္ျပင္မထြက္ရဘူးတဲ့.”
ေအးေလ ဒီေကာင္ကလဲ ဖြန္ပဲ ပတ္ေၾကာင္ေနတာကိုး…
ပံုမွန္က…
“ဒီေကာင္ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ႔ လက္ယားလက္ယား သူၾကီးႏြားေက်ာင္းေနတာကိုး။ ေျခခ်ဳပ္မိၿပီး ပူေနရမွာေပါ့။ သူ႔အေမက ဆိုင္ကယ္ဆီဖိုးနဲ႔ မုန္႔ဖိုးျဖတ္ထားတယ္ ေျပာတယ္။ ငါလည္း မထူးပါဘူးကြာ အပူထိေနတယ္။ ငါ့အေမေပါ့ကြာ။ ကိုးရီးကားနဲ႔ တရုတ္ကားၾကည့္ရင္ စာအုပ္ဌားဖို႔နဲ႔ မုန္႔ဖိုး မေပးဘူးတဲ့။ ဟိုကားေတြက ဇာတ္သိမ္းကာနီးေနၿပီ။ ဖတ္လက္စ သိုင္း၀တၱဳ ၁၂ အုပ္တြဲက ၈ အုပ္ပဲ ျပီးေသးတယ္။ ငါ့မလဲ ကံဆိုးလိုက္တာကြာ”
ေရေႏြးၾကမ္းက…
“ငါလည္း ဒီလိုပါပဲကြာ။ ခုတေလာ အိမ္က အစ္ကိုႀကီးက အိမ္မကပ္ေတာ့ ငါတစ္ေယာက္ထဲ ေရခပ္ေနရတယ္။ ညေနပိုင္း ျခင္းခတ္ခ်ိန္ေလးေတာင္ မရေတာ့ဘူး။ စိတ္ညစ္ပါတယ္ကြာ။ ေအးေလ အိမ္မွာလဲ လိမၼာတာဆိုလို႕ ငါတေယာက္တည္း ရိွတာကိုး၊ မင္းတို႕ဘာသိလဲ လိမၼာတယ္ဆိုတာ နာမည္ပဲ ေကာင္းၿပီး ကာယကံရွင္က ေတာ္ေတာ္ခံရတာကြ” ဆိုၿပီးေၾကာ္ျငာကလဲ ၀င္လိုက္ေသးတယ္ေလ..”
ကၽြန္ေတာ္က…
“မင္းတို႔ခ်ည္း ၿငီးမေနၾကနဲ။ ငါ့အပူက ပိုၾကီးေသးတယ္။ လူေပးသိလို႔ေတာင္မရဘူး။”
လို႕ကၽြန္ေတာ္က ေျပာေတာ့ “ဘာကြ! မင္းမွာ အရွက္တကြဲ အက်ဳိးနည္းျဖစ္ရမဲ့ အပူမ်ိဳးရိွေနတယ္ဟုတ္လား..။ ခုေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ” ဆိုၿပီး ပံုမွန္က သူ႕အသံ ျပဲႀကီးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ကို ထၿပီးေနာက္တယ္..။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္ ငါမွာေတာ့ ဘယ္အပူ ဘယ္အပူရွိေသးတယ္။ ငါ့အပူကမွ ပိုၾကီးတယ္ဆိုၿပီး ျငင္းခုန္ေနၾကသည္။ ကိုယ္ခံစားတဲ့အပူကမွ ပိုၾကီးတယ္ ခံစားေနရသည္။ ေဒါသထြက္ ေနၾကသည္။ အားငယ္ေနၾကသည္။
ေရေႏြးၾကမ္းက အားငယ္ေနတဲ့စိတ္ကို ေဖါက္ခ်လိုက္သည္။ ေလာေလာလတ္လတ္ ခင္သစ္ႏြယ္ စတိုးက ၀ယ္လာတဲ့ ေကာ္ရရွင္ပန္ ျဖင့္ အုတ္ခုံနံရံ မွာ စာေလးတစ္ေၾကာင္း ေကာက္ေရးလိုက္သည္။
“ငါတို႔အပူ လူမသိ”
ပံုမွန္ရဲ့ “ေအးကြာ ေနာက္ရက္မွ ျပန္ဆံုၾကတာေပါ့”ဆိုတဲ့ စကားအဆံုး အားလံုးႏႈတ္ဆက္ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။
(၄)
ေနာက္ (၃) ရက္ေလာက္အၾကာ ကၽြန္္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္ အုတ္ခံုေလးမွာ ျပန္ဆံုျဖစ္ၾကသည္။ ေရေႏြးၾကမ္းက စကားေျပာေနရင္း သူေရးထားခဲ့ေသာ စာေၾကာင္းေလးကို ျပန္ၾကည့္ရင္း
“ဟေရာင္ေတြ ဟိုမွာၾကည့္စမ္း”
အားလံုး လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။ ငါတို႔အပူ လူမသိ စာေၾကာင္းေအာက္တြင္ မီးေသြးခဲျဖင့္ေရးထားေသာ
“ဒီလိုအပူ လူတိုင္းရွိ”
ဟူေသာ စာၾကာင္းေလးကို ေတြ႔ရသည္။ အံ့ၾသေသာမ်က္ႏွာမ်ားျဖင့္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ျပန္ၾကည့္ရင္း ပါးစပ္က အလိုလို ၿပိဳင္တူ ရြတ္လိုက္မိၾကသည္။
“အရူး ငျမင့္”
ဒီလို လက္ေရးက အရူးငျမင့္ပဲ ေရးေလ့ရွိသည္။ ေရေႏြးၾကမ္းက
“ဟေရာင္ေတြ ယူတတ္ရင္ ပညာပဲေနာ္။ အရူးငျမင့္က ငါတို႔ကို ပညာေပးသြားတာ။ ရိုးရိုးလူမွတင္ အပူရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ အရူးမွာေတာင္ အပူ၇ွိတယ္လို႔ သူေျပာသြားတာပဲ”
ပံုမွန္ က ေခါင္းညိတ္လ်က္..
“လူေတြအမ်ားစုက ကိုယ္မွာသာအပူရွိတယ္ ထင္ၾကတယ္။ ကိုယ္ျပႆနာမွ အၾကီးၾကီးထင္ၿပီး အားငယ္စိတ္ ဝင္ၾကတယ္။ ကိစၥတစ္ခုႀကံဳရင္ အရင္ဆံုးစိတ္ပူၾကတာ ေအးခ်မ္းေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမယ္ဆိုတာ မစဥ္းစားျဖစ္ၾကဘူးေနာ္.”
ကၽြန္ေတာ္က..
“ေအး.. ဟုတ္တယ္ကြာ။ လူဘဝထဲမွာ ေနၾကရင္ေတာ့ ျပႆနာမွ အႀကီးအေသး ေန႔စဥ္ႀကံဳေနရမွာပဲ။ ငါတို႔လည္း ျပႆနာႀကံဳလာရင္ အရင္လို စိတ္ပူမေနပဲ အရင္ဆံုး စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္ၿပီးမွ ေျဖရွင္းဖို႔ နည္းလမ္းရွာၾကတာေပါ့။”
ကၽြန္ေတာ္စကားအဆံုးတြင္ ေရေႏြးၾကမ္းက အရူးငျမင့္ မီးေသြးျဖင့္ ေရးသြားေသာ စာေၾကာင္းေလးကို ေကာ္ရရွင္ပန္ေလးျဖင့္ ထပ္ပိုးေရးေနသည္။ အဲဒီမွာ ပံုမွန္ကလည္း ေရေႏြးၾကမ္းဆီက ယူ၍ “ဒီအေျဖ ဘယ္လိုညွိ” လို႔ဆက္ေရးလိုက္သည္။
ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆက္ေရးခ်င္စိတ္ ေပၚလာတာနဲ ပံုမွန္ဆီက ထပ္ဆြဲယူၿပီး ဖတ္ဖူးမွတ္ဖူးတဲ့ တရားေလးေႏွာၿပီး ေအာက္တစ္ေၾကာင္းမွာ “အရွိကို သတိကပ္ၾကည့္” ဆိုၿပီး ဆက္ေရးလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပါင္းေရးလိုက္ေသာ စာေၾကာင္းေလးမ်ားကို အသံထြက္၍ ဖတ္ျဖစ္ၾကသည္။
“ငါတို႔အပူ လူမသိ
ဒီလိုအပူ လူတိုင္းရွိ
ဒီအေျဖ ဘယ္လိုညိွ
အရွိကို သတိကပ္ၾကည့္”
အေတြးေပါင္းစံုျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ လမ္းခြဲအိမ္ျပန္ ခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ေန႔တြင္ အရူးငျမင့္ ဖတ္ခဲ့မိပါရင္ ဘာေတြဆက္ေရးမလဲ ဆုိတာ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ေပ။
ခ်ဳံခိုတိုက္ျခင္း ခံရေသာ တစ္ေထာင္တန္တစ္ရြက္
သာယာလွပေသာ နံနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ ဘလက္တစ္ေယာက္ ဝင့္ၾကြားတက္ၾကြေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ေစ်းထိပ္ရွိ ဘိုေက်ာက္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္သို ့ခ်ီတက္လာခဲ့သည္။ အက်ီ ၤအိတ္ကပ္ထဲကိုလဲ မၾကာမၾကာ ငံုၾကည့္လုိက္၊ လက္ျဖင့္ စမ္းၾကည့္လိုက္ျဖင့္ တစ္ေယာက္ထဲ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနသည္။ အက်ီ ၤအိတ္ကပ္ထဲမွာေတာ့ တစ္ေထာင္တန္ အသစ္စက္စက္ေလး တစ္ရြက္က အခန္ ့သား လိုက္ပါလာသည္။
“အင္း… ဒီေန ့မနက္ ထမင္းသုပ္ထဲကို အမဲေၾကာ္နဲ ့ၾကက္ဥေၾကာ္ ထည့္စားျပီး လက္ဘက္ရည္ ေပါ့ဆိမ့္ တစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္ရမယ္။ ျပီးရင္ က်န္တာကို အေၾကြးဆပ္ရမယ္”
ဟု တစ္ေယာက္ထဲ ေတြးရင္း ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ဒီတစ္ေထာင္တန္ေလး တစ္ရြက္ရဖို ့အတြက္ တမနက္လံုး မိဘႏွစ္ပါးကို နားပူနားဆာလုပ္၊ စကားလံုးစစ္ပြဲေတြ ဆင္ႏြဲ၊ အလိမ္အညာေတြျဖင့္ ဗ်ဳဟာမ်ဳိးစံုခင္း၊ အာေပါက္မတတ္ ေျပာခဲ့ရသည္။ တစ္ေယာက္ထဲ ကိုယ့္ဖီးေလးနဲ ့ကိုယ္ေလွ်ာက္လာစဥ္ မိမိနာမည္ ေခၚသံၾကားေသာေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအာင္ကိုသိန္း ကြမ္းယာဆိုင္ေရွ့ ထိုင္ခံုတြင္ ထိုင္ေနေသာ ပံုမွန္ကို ေတြ ့လိုက္ရသည္။ ပံုမွန္က ကြမ္းခ်ဳိး အထပ္ထပ္ တက္ေနေသာ သြားသံုးဆယ့္ႏွစ္ေခ်ာင္းလံုး ေပၚေအာင္ ျပံဳးျပရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းေခၚတာကို ေတြ ့လုိက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲနဲ တြန္ ့ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ အေျခအေနက ပံုမွန္မဟုတ္သလို၊ ပံုမွန္ကလဲ ပံုမွန္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ကၽြန္ေတာ္ သတိထားၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းကို ေထာ္ႏိုင္သမွ် အစြမ္းကုန္စူကာ တေလာကလံုးသူ ့လုပ္စာ စားေနရသည့္ရုပ္ျဖင့္ ကြမ္းသီးထိုင္ညွပ္ေနေသာ ေအာင္ကိုသိန္းကို ေတြ ့လိုက္ရသည္။ ပံုမွန္ကလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကယ္တင္ရွင္တစ္ေယာက္ကို ေတြ ့သလို အားကိုးတၾကီး ၾကည့္ေနသည္။ တခ်က္ အကဲခတ္လိုက္ရံုနဲ ့တင္ ကၽြန္ေတာ္ အေျခအေန အရပ္ရပ္ကို သေဘာေပါက္သြားသည္။ အေျခအေနက ရွင္းရွင္းေလး ဒီေကာင္အေၾကြးေတြ မ်ားေနလို ့ေအာင္ကိုသိန္းက အေၾကြးထပ္မေပး ေတာ့သျဖင့္ အၾကံအိုက္ေနစဥ္ ကံဆိုးစြာျဖင့္ ေရာက္လာေသာ ကၽြန္ေတာ္က သူ ့အတြက္ ကယ္တင္ရွင္ ျဖစ္ျပီေပါ့။ မူၾကိဳ ကတည္းက ဒီအခ်ိန္ထိ တြဲလာေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဒီေကာင္ ပါးစပ္ဟလိုက္တာနဲ ့ရင္ေခါင္းကေန ဖင္ေခါင္းထိ ျမင္ႏုိင္သည္။ ”
ဟင္း… ဟင္း… ပံုမွန္ ပံုမွန္ ငါ့ကို ဒီလိုလာလုပ္လို ့ဘယ္ရမလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးပင္ မဆံုးေသး… သူငယ္ခ်င္း ဘလက္ ဘယ္သြားမလို ့လဲ.. ငါ့ေကာင္ၾကီးက ခန္ ့လို ့သန္ ့လို ့ပါလားကြ။ ေျပာလို ့ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး မင္းတေန ့တျခား ပိုခန္ ့ပိုေခ်ာလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ေပါ့ဆိမ့္၊ က်ဆိမ့္၊ ေရေႏြးတို ့ညီမေတြက မင္းမွမင္း ျဖစ္ေနတာကိုး”
ဟု ဆိုကာ အသားလြတ္ ပင့္ေတာ့သည္။ သိတယ္မဟုတ္လား ဒီေကာင္က အေျပာေကာင္းေတာ့ သတိထားေနသည့္ ၾကားမွပင္ အိတ္ကပ္ထဲမွ တစ္ေထာင္တန္က ခပ္လႈပ္လႈပ္ ျဖစ္လာလို ့လက္ျဖင့္ အတင္း ဖိထားရသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ ဘလက္ေကာ္ဖီပဲ ဘယ္ရမလဲ။
“ေအးကြာ.. ေစ်းထိပ္က ဘိုေက်ာက္လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သြားမလို ့ဟာ အိမ္က ပိုက္ဆံတစ္ရာပဲ ေပးလိုက္လုိ ့လက္ဖက္ရည္ဖိုးဘဲ ရျပီး အီၾကာေကြးဖိုး မပါလို ့ငါလဲ ညစ္ျပီး ထြက္လာခဲ့တာ မင္း ပိုက္ဆံေလး ဘာေလးရွိရင္ ငါ့ကို ေခ်းစမ္းပါဦးကြာ”
ဟု ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ –
“ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ ကိုယ့္နဖူး ကိုယ္ရိုက္ကာ ေသလိုက္ပါေတာ့ ဘလက္ရာ ငါလဲ ကြမ္းစားခ်င္ေနတာ ပိုက္ဆံမရွိလို ့မင္းကို ဝယ္ေကၽြးခိုင္းမလို ့ကြ ဟာ… သြားပါျပီကြာ”
ဟု မ်က္ႏွာငယ္ေလးျဖင့္ ခိုညည္းညည္းပါေတာ့သည္။ပံုမွန္တစ္ေယာက္ ေမ်ာက္ေသ ပါးရိုက္ထားေသာ မ်က္ႏွာေလးျဖင့္ ခ်ဴသံခေလာက္သံ ပါေအာင္ ညီးျငဴေနတာ ျမင္ေတာ့လဲ ကၽြန္ေတာ့္မွ မေနႏိုင္။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္လံုး မ်က္စိေရွ့တင္ ဒီလို ငတ္ျပတ္ေနတာကို ျမင္ေတာ့ ပစ္မထားရက္သျဖင့္- အင္း.. ေငြတစ္ရာေလာက္ သံုးလိုက္ရုံနဲ ့ေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ဟု ေတြးကာ ကြမ္းတစ္ရာဖိုးေလာက္ ဝယ္ေကၽြးဖို ့ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ဒါေတာင္ တစ္ရာဖိုး မလုပ္ပါနဲ ့ႏွစ္ရာဖိုးေလာက္ ဝယ္ေကၽြးခဲ့ပါ ဟု အထြန္ ့တက္ေနသျဖင့္ ဟိန္းေဟာက္ မာန္မဲ ေျခာက္လွန္ ့ခဲ့ရေသးသည္။ ဒီေကာင္ေတြက နဲနဲမွ ေလွ်ာ့ေပးလို ့ရသည့္ေကာင္ေတြမဟုတ္။
ဒီလိုနဲ ့ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေလွ်ာက္လာေတာ့ ေဒၚတင္ဆန္း စာအုပ္ဆိုင္ေရွ့တြင္ ထိုင္ရမလို ထရမလိုျဖင့္ ပ်ာယာခပ္ေနေသာ ခ်ဳိက်ကို ေတြ ့လုိက္ရသည္။ ဒါနဲ ့
“ေဟ့ေကာင္.. မင္းၾကည့္ရတာ ေမ်ာက္မီးခဲ ဖင္ခုထိုင္ထား သလိုပဲ ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ” ဟုေမးလိုက္ေတာ့-
“ဟာ.. ဘလက္ သူငယ္ခ်င္း”
ဆိုသည့္ ဝမ္းသာအားရ ေခၚသံကို ၾကားလိုက္ရသည့္ ခဏ-
“ဟိုက္.. ငါေတာ့နာျပီ”
ဟုေတြးလိုက္မိသည္။ မူၾကိဳကတည္းက တြဲလာတဲ့သူအခ်င္းခ်င္း ျမင္ေနျပီ ျမင္ေနျပီ ပါးစပ္ဟလိုက္တာနဲ ့ဖင္ေခါင္းထိ ျမင္ေနရျပီ။ ထင္သည့္အတိုင္း-
“အေတာ္ပဲ သူငယ္ခ်င္း ဘလက္ ဒီမွာ တာရာမင္းေဝ ကဗ်ာစာအုပ္ အသစ္ထြက္တာ ေဒၚတင္ဆန္းက ေစ်းဦးမေပါက္ေသးလို ့မငွားႏိုင္ေသးဘူး ေျပာေနလို ့ငါ့မွာကလဲ ပိုက္ဆံက ပါမလာဘူး။ တျခားလူေတြလဲ မွာထားတာဆိုေတာ့ အိမ္ျပန္ပိုက္ဆံ ယူေနရင္ သူမ်ားဦးသြားမွာ စိုးလို ့ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတာ မင္းလာတာနဲ ့အေတာ္ဘဲ ငါ့ကို ပိုက္ဆံတစ္ရာေလာက္ ခ်ီးစမ္းပါကြာ”
” ေဟ.. ေၾသာ္ တစ္ရာလား။ ေအး.. ရပါတယ္ကြာ။ အခ်င္းခ်င္းေတြဘဲ ေပးရမွာေပါ့”
ကၽြန္ေတာ္လဲ မေပးခ်င္ေပခ်င္ျဖင့္ ခ်ဳိက်ကို တစ္ရာ ထုတ္ေပးလိုက္သည္။ ကိုယ့္မရွိလဲ သူ ့ဆီက ယူသံုးေနရတာဆိုေတာ့ ဒီေကာင့္ကိုေတာ့ မေပးလို ့မျဖစ္ ေပးရမည္။ ေစတနာ မပါေပမဲ့ မခ်စ္ေသာ္လဲ ေအာင့္ကာနမ္းေပါ့။
ဒီလိုနဲ ့ဆက္ထြက္လာခဲ့ေတာ့ ဦးတူးဆိုင္ေရွ့တြင္ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးျဖင့္ လမ္းသလားေနေသာ က်ဆိမ့္ကို ေတြ ့လိုက္ရသည္။ ဒီေကာင္ကေတာ့ မေလးရွားကေန ျပန္လာတာ မၾကာေသးဘူး။ ေရႊတြဲလဲ ေငြတြဲလဲနဲ ့အျပင္ ဆုိင္ကယ္တဝီဝီလုပ္ေနလို ့ရပ္ကြက္ထဲကေတာင္ ေျပာေနၾကတာ ဆိုေတာ့- ကိုယ့္ဆီကေတာ့ မပါႏိုင္ေလာက္ပါဘူး။ အေျခအေန ေကာင္းရင္ လက္ဘက္ရည္ေလး ဘာေလးေတာင္ အလကားေသာက္ရ ႏိုင္ေသးသည္။ ဒါေပမယ့္ ေျပာသာေျပာရတာပါ ဒီေကာင္ကပ္စီးနဲ ေကာ္တရာရယ္။ ပိုက္ဆံဆိုရင္ တျပားကေန ႏွစ္ျပားခြာေနတဲ့ေကာင္။ ဒီလိုေကာင္မ်ဳိးဆီကေန လက္ဖက္ရည္ေသာက္ဖုိ ့ဆိုတာက ဂဝံေတာင္ထိပ္ေပၚတက္ အဝီစိတြင္း တူးရတာထက္ခက္မည္။ သို ့ေသာ္ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားျပီး လက္ဖက္ရည္ေလးမ်ား လိုက္တုိက္မလား ဟူေသာ အေတြးေလးနဲ ့သူ ့ကို ျပံဳးျပ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။
“ေဟ့ေကာင္ၾကီး မင္းဆိုင္ကယ္ၾကီး တကားကားနဲ ့ဘယ္သြားမလို ့လဲ။ ေစ်းထိပ္ဘက္ေရာက္ရင္ ငါလုိက္ခဲ့ရေအာင္လို ့”
ဟု ကၽြန္ေတာ္က ႏႈတ္ဆက္လိုက္ေတာ့-
“ေအး… ငါလဲ ေစ်းထိပ္သြားမလုိ ့ဟာ ဆိုင္ကယ္က ဘီးေပါက္သြားလို ့ကြ။ ဘီးေပါက္ဖာျပီးရင္ ငါနဲ ့လိုက္ခဲ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္က သံစူးသြားတာဆိုေတာ့ ကၽြတ္ကလဲရမယ္ကြ။ အဲဒါ ကၽြတ္ဝယ္ဖုိ ့ပိုက္ဆံသံုးရာ လိုေနလုိ ့ငါ့ကို ခဏေပးစမ္းကြာ။ ေအာင္မာ ေအာင္မာ ႏိုင္ငံျခားျပန္တဲ ့သူေတာင္းစား ပိုက္ဆံမရွိလို ့ခ်ီးတာေတာင္ အေၾကာၾကီးနဲ ”
့လို ့ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနတုန္းမွာဘဲ။
“ေဟ့ေကာင္ ဘလက္ မင္းမွာ ပိုက္ဆံ သံုးရာပါတယ္မို ့လား ခဏေပးစမ္းပါ ဆိုတာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ”
ကၽြန္ေတာ္နဲနဲမဟုတ္ ေတာ္ေတာ္တင္းသြားသည္။ ကိုယ္ကလဲ သူ ့ကို ပိုက္ဆံခ်ီးရဦးမယ္ သူကဘဲ ကိုယ့္ကို အေၾကာၾကီးနဲ ့လာအမိန္ ့ေပးေနတယ္ဆိုေတာ့ မိတ္ေဆြတို ့ဆိုရင္ေရာ စိတ္ဆိုးမွာဘဲ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။ ဒါနဲ ့ကၽြန္ေတာ္လဲ တင္းတင္းနဲ ့မရွိဘူးကြာ မခ်ီးဘူးကြာလို ့ေအာ္ျပီး လွည့္ထြက္သြားမယ္လို ့စိတ္ကူးလိုက္ျပီးမွ ဒီေကာင့္ ညီမ အလတ္မ၏ ခ်စ္စရာ မ်က္ႏွာေလးက အာရံုထဲတြင္ေပၚလာသည္။ ဟာ… မျဖစ္ေသးဘူး ဒီေကာင္နဲ ့က အေျခအေနေပးရင္ ေယာက္ဖေတာ္ရင္ ေတာ္ရမွာ ဟူေသာ အေတြးႏွင့္အတူ လက္ကလဲ ပိုက္ဆံသံုးရာကို ထုတ္ျပီးသား ျဖစ္ေနသည္။ သိတယ္မဟုတ္လား လူကေနေပမယ့္ ႏွာကမေနဘူးေလ ဟီ… ဟိ။ ဒါနဲ ့ပိုက္ဆံ သံုးရာကို ေဆာင့္ၾကီးေအာင့္ၾကီးနဲ ့ေပးလိုက္ျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူ ့့့့့့့ဆုိင္ကယ္ကိုပင္ မေစာင့္ေတာ့ဘဲ တစ္ေယာက္ထဲ ဆက္ထြက္လာခဲ့သည္။ စိတ္ထဲကလဲ ေတာက္… ႏိုင္ငံျခားျပန္ သူေဌးနဲ ့ေတြ ့မွဘဲ သံုးရာကုန္ေတာ့တယ္။ ေထာက္ထားစရာေတြ ရွိေနလို ့သာေပါ့ကြာ။ ႏို ့မို ့ကေတာ့ ဒီလိုေကာင္မ်ဳိးေတြ ေျခသလံုးဖက္အတင္း ေတာင္းပန္ေနေတာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မခ်ီးဘူး ဟင္း…။
တစ္ေယာက္ထဲ မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို ပါးစပ္က ေပါက္ေပါက္ေဖာက္ရင္း ေလွ်ာက္လာတုန္းမွာ ေနာက္က တဒုန္းဒုန္း တဒိုင္းဒိုင္းနဲ ့အသံၾကားလုိ ့ လမ္းေဘး ဆင္းေပးရင္း-
“ေတာက္… ဒီကေလးေတြေတာ့ ဒီလမ္းၾကမ္းထဲမွာ ေရစည္လွည္းအခြံကို ဒရမန္ၾကမ္း တြန္းလာျပန္ျပီ”
လို ့ေတြးေနတုန္းမွာဘဲ။ ေပါ့ဆိမ့္တစ္ေယာက္ သူ ့စီးေတာ္ စက္ဘီးအိုၾကီးကို နင္းျပီး အနားကို ကိုယ္ထင္ျပသလုိ ဘြားခနဲ ေရာက္လာျပီး ပါးစပ္ကလဲ
“ေဟ့ေကာင္… ဘလက္ ဘလက္ ခဏေနပါဦးဟနဲ ့တတြတ္တြတ္နဲ ့ေအာ္ေနေလသည္”
“ဟေကာင္ရ ငါ့မွာ ကေလးေတြ ေရစည္လွည္းၾကီး တြန္းျပီး ေဆာ့လာတယ္မွတ္တာ လက္စသပ္ေတာ့ မင္းကိုး။ ေျပာ ဘာကိစၥလဲ လို ့ကၽြန္ေတာ္က ေမးလိုက္ေတာ့”
“ေအး… ပံုမွန္က ေျပာတယ္ မင္းဒီဘက္ထြက္သြားတယ္ေျပာလို ့ငါအမွီလိုက္လာတာ”
ေပါ့ဆိမ့္ စကားအဆံုးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ ထိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ပံုမွန္က လမ္းညႊန္လိုက္တယ္ ဆိုလို ့ေလ။ ပံုမွန္ ့ေရွ့တင္ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ေထာင္တန္ ျဖတ္ထားတာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စိုးရိမ္သြားတယ္။ အားလံုးလဲ သိၾကတဲ့ အတိုင္းေလ ဒီႏွစ္ေကာင္က အတိုင္အေဖာက္က ညီကညီနဲ ့။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြး မဆံုးခင္မွာဘဲ ေပါ့ဆိမ့္က-
“ဘလက္ မင္းေက်ာ္ၾကီးကို သိတယ္မဟုတ္လား။ ခုဒီေကာင္ေတြ ရြာမွာ ထန္းရည္ေပၚေနျပီေလ။ အဲဒါ ေက်ာ္ၾကီးက တို ့ေတြကို ေခၚထားတယ္။ အဲဒါ မင္း လိုက္မလားလုိ ့လာေခၚတာ cappucino ကေတာ့ လိုက္မယ္ေျပာတယ္”
ဟင္း… ဒီေကာင္ကေတာ့ လိုက္မွာေပါ့ ငါမေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး။
“ဒီေန ့ငါလုပ္စရာေတြ ရွိေသးလို ့ငါမလိုက္ေတာ့ပါဘူးကြာ ဒီေကာင္ေတြဆီက သြားရင္ တေနကုန္တာကြ”
“ေအး… ဒါဆိုလဲ မင္းမလိုက္ခ်င္လဲေနေလ။ ပိုက္ဆံႏွစ္ရာေတာ့ ေပးလိုက္ကြာ အျမည္း ဝယ္သြားဖုိ ့အတြက္။ အျမည္းေလးေတာ့ ဝယ္သြားမွကြ”
ဟူေသာ ေပါ့ဆိမ့္ စကားသံအဆံုး-
“ေဟ… ဘာဆိုင္လို ့လဲ”
ဟုတ္တယ္ေလ ဘာမွလဲ မဆိုင္ဘူး။ သူတို ့ဘာသာ သူတို ့ထန္းရည္သြားေသာက္တာ ကၽြန္ေတာ္က ပိုက္ဆံႏွစ္ရာ ေပးရမယ္ဆိုေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ေလး တင္းသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ဘာေျပာႏိုင္မွာလဲ ခုေတာင္းေနတာက ကန္ေတာ့ပါေစရဲ ့လို ့ေျပာလႊတ္လိုက္လို ့ရတဲ့သူ မဟုတ္ဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ရဲ ့ဆိုင္ရွင္ၾကီး ေပါ့ဆိမ့္ဆိုေတာ့ မေပးလို ့က မျဖစ္ဘူး။ ေတာ္ၾကာ ပိုက္ဆံႏွစ္ရာ မေပးလုိ ့ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘေလာဒ့္ေလးထဲက ထုတ္ပစ္လိုက္မွ ဘလက္ေကာ္ဖီဆိုတဲ့ နာမည္ေလး ေပ်ာက္သြားလို ့ဒီလို မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို ဘေလာဒ့္ဂါ မိတ္ေဆြေတြကို တင္ျပခြင့္ မရဘူး ျဖစ္သြားမွာလဲ စိုးရိမ္ရေသးသည္။
ဒီလိုနဲ ့ကၽြန္ေတာ္လဲ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္နား နီးလာေလ တစ္ေထာင္တန္က ပဲ့လာေလမို ့ေတာ္ေတာ္ေလးလဲ စိတ္က တိုေနျပီ။ မလႊဲသာတဲ့ အေျခအေနေတြ ဆိုေတာ့ မေပးလို ့ကလဲ မျဖစ္ဘူးေလ။ ဒါနဲ ့ကၽြန္ေတာ္လဲ စိတ္တိုတိုနဲ ့ဒီတခါ ဘယ္ေကာင္လာလာ မေပးေတာ့ဘူး။ ဘယ္ေကာင့္ကိုမွ သနားေန၊ အားနာမေနေတာ့ဘူးလို ့ေတးထားလိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ ့ကိုယ့္အေတြးနဲ ့ကိုယ္ ေခါင္းေလးငံုရင္ ေလွ်ာက္လာေနတုန္း ဒူေဝေဝ ဆိုတဲ့ အသံၾကားလို ့အေမာတေကာ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ့ မလွမ္းမကမ္းမွာ တဒူဒူနဲ ့ေမာင္းၾကီးေထာင္းရင္း အလွဴခံ ၾကြလာသည့္ လူတစ္စုကို ေတြ ့လိုက္ရသည္။ အလွဴခံၾကြလာသည့္ လူစုကို ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးျပဴးသြားျပီး ပုန္းဖို ့ေနရာ အသည္းအသန္ ရွာေတာ့သည္။ မပုန္းလို ့ကလဲ မျဖစ္ အလွဴခံအဖြဲ ့ေရွ့ဆံုးမွာ ေငြဖလားၾကီး ကိုင္ျပီး မားမားမားမားနဲ ့ေလွ်ာက္လာေနတာက ေရေႏြးေလ။ ေရေႏြးမွ ေရေႏြးအစစ္ အရင္လို စုတ္ျပတ္သပ္ေနတဲ့ အရက္သမားရုပ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဘယ္သူ ့ဆီက ငွားလာမွန္းမသိတဲ့ လည္ကတံုးနဲ ့တိုက္ပံုနဲ ့ေငြဖလားၾကီးကုိင္လို ့အျပတ္သားနားေနတာေလ။ လမ္းမလယ္ေခါင္ၾကီးမွာ ကၽြန္ေတာ္လဲ ပုန္းစရာ ရွာေနတုန္းမွာဘဲ ေရေႏြးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္သြားျပီး-
“ေဟ့ေကာင္ၾကီဘလက္ အေတာ္ပဲ မင္းကုသိုလ္ရေအာင္ အလွဴေငြေလး ဘာေလးထည့္သြားဦး။ ဒါမွ မင္း အကုသိုလ္ေတြ ေလွ်ာ့မွာကြ”
ၾကည့္ပါလား ေျပာပံုကိုက ေတာ္ေတာ္လွဴခ်င္စရာ ေကာင္းတယ္။ တဘက္သား လွဴခ်င္ေအာင္ မေျပာဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကုသိုလ္အေရး ဆိုေတာ့လဲ ကၽြန္ေတာ္လဲ မေနသာေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ေငြတစ္ရာ ထုတ္လွဴလိုက္ရတယ္။ ဒါေတာင္ ပိုကုသိုလ္ရေအာင္ ႏွစ္ရာေလာက္ေတာ့ လွဴပါကြဆိုလို ့မနဲ လစ္ေျပးလာခဲ့ရသည္။ ေၾသာ္… ဘယ္သူကိုမွ မသနား၊ အားမနာေတာ့ ပါဘူးဆိုကာမွ အလွဴခံနဲ ့လာတိုးေနရတယ္လို ့ဟင္း… ဒီေန ့ဘလက္တို ့ကံမေကာင္းပါလားေဟ့ လို ့စိတ္ထဲက ေအာ္ညည္းမိသည္။
ဒီလိုနဲ ့ဘိုေက်ာက္လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထဲမွာ ပုိက္ဆံ ႏွစ္ရာဘဲက်န္ေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘိုေက်ာက္ကို လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္၊ ပဲပလာတာ တစ္ခ်ပ္အျမန္မွာျပီး လက္ထဲရွိသည့္ ႏွစ္ရာျဖင့္ ပိုက္ဆံ အရင္ျမန္ျမန္ ရွင္းထားလိုက္သည္။ ႏို ့မို ့သိတဲ့ အတိုင္းေလ ပိုက္ဆံကို လက္ထဲမွာ ထားရင္ စိတ္မခ်ရဘူး။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာဘဲ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲက လူေတြ ဆိုင္ေရွ့ကို စုျပံဳၾကည့္ေနၾကလို ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္နဲ ့မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ တဘက္လမ္းက ဗန္ဒါပင္ေအာက္တြင္ စက္ဘီးေလး ကိုင္ျပီး မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ ့လို ့ကၽြန္ေတာ္လဲ ဝမ္းသာအားရနဲ ့-
“ေဟ့… ice နင္ဒီမွာ တစ္ေယာက္ထဲ မတ္တပ္ရပ္ျပီး ဘာလုပ္ေနတာလဲလို ့ေအာ္လိုက္ေတာ့”
ဆိုင္ထဲက ေယာက္က်ားေလးေတြ ဝိုင္းၾကည့္ေနမွန္း သိသျဖင့္ ပံုေပးေနေသာ ice တစ္ေယာက္ နဲနဲတြန္ ့ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ဒါနဲ ့ကၽြန္ေတာ္လဲ လာေလ
“ice လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ဦး”
လို ့ဟန္လုပ္ ေခၚလိုက္ေတာ့ ice တစ္ေယာက္ လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ထဲ ဝင္လာရင္း
“မေသာက္ေတာ့ပါဘူး ဘလက္ရယ္။ ငါ အိမ္က ေသာက္လာခဲ့ျပီ။ အေမ့ကို ေစာင့္ေနတာေလ ေစ်းက ဝယ္ျပီးေနျပီ အသိတစ္ေယာက္နဲ ့ေတြ ့ျပီး စကားေကာင္းေနလို ့ငါဒီ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္ကေစာင့္ေနတာ။ ငါလဲ တစ္ေယာက္ထဲ ပ်င္းေနတာနဲ ့အေတာ္ဘဲ နင္နဲ ့စကားေျပာေဖာ္ရျပီ”
ဟုဆိုကာ ice တစ္ေယာက္စကားကို မနားတမ္း တစ္ေယာက္ထဲ လုလုေျပာပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာသာ အင္း… ေအး… ဟုတ္တယ္ ျဖင့္ စကားေထာက္ရင္း ေဖာ္လို လိုက္ေနတုန္း ဘိုေက်ာက္က လက္ဖက္ရည္နဲ ့ပဲပလာတာကို လာခ်ေပးသည္။ ဒါနဲ ့ကၽြန္ေတာ္လဲ ice လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ပါဦးလား ဟု ေလာကြတ္လုပ္လိုက္ေတာ့ ice က
“မေသာက္ေတာ့ပါဘူးဟာ… ဒါနဲ ့ဒါက ပဲပလာတာလား။ လက္ဖက္ရည္ေတာ့ မေသာက္ေတာ့ဘူး ပဲပလာတာေတာ့ နဲနဲစားမယ္”
ဟု ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ တံေတြးတခ်က္နင္သြားျပီး
“ေၾသာ္… ေအး.. စား.. စားေလ သူငယ္ခ်င္း လုိ ့ေျပာလိုက္ရသည္”
ice တစ္ေယာက္လဲ ပဲပလာတာ စားရင္း စကားကို တစ္ေယာက္ထဲ လုလုေျပာေနတာကို နားေထာင္ ေနရတာနဲ ့ကၽြန္ေတာ့္မွာ လက္ဖက္ရည္ေတာင္ မေသာက္အားဘူး။ ဒီလိုနဲ ့ice တစ္ေယာက္လဲ စားရင္း၊ စကားေျပာရင္း နဲ ့ပဲပလာတာလဲကုန္ေရာ စကားရပ္ျပီး – ေအးဟာ စကားကလဲ ေျပာလို ့ေကာင္းလိုက္တာ အာေတာင္ေျခာက္လာျပီ လက္ဖက္ရည္ နဲနဲေသာက္မယ္ေနာ္လို ့ေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မေျပာႏိုင္ေသးခင္မွာပင္ လက္ဖက္ရည္ ခြက္ကို ယူ၍ ေကာက္ေသာက္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူတၾကိဳက္ေသာက္ျပီး ျပန္ခ်လိုက္ေသာ ဖင္ကပ္သာသာ က်န္ေတာ့ေသာ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို ၾကည့္ေနတုန္းမွာဘဲ ice တစ္ေယာက္ ျပဴးတူးျပဲတဲနဲ ့
“ဟယ္… အေမေရာက္ေနျပီဟဲ့ ငါ့ကို ဗံဒါပင္ေအာက္မွာ မေတြ ့လို ့လိုက္ရွာေနေတာ့မွာဘဲ ငါသြားေတာ့မယ္ သူငယ္ခ်င္း။ လက္ဖက္ရည္နဲ ့ပဲပလာတာအတြက္ ေက်းဇူး”
လို ့ေအာ္ရင္း ဆိုင္ျပင္ ေျပးထြက္သြား ေလေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ့္မွာသာ သူမေသာက္ခ်င္ဘဲ ေသာက္သြားသည့္ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္တျပားမွ မသံုးလိုက္ရေသာ တစ္ေထာင္တန္ တစ္ရြက္ကို ျပန္ျမင္ေယာင္ ေနမိသည္။ အိမ္က ထြက္လာတုန္းကေတာ့ တစ္ေထာင္တန္ကို အိပ္ထဲ ထည့္ျပီး ဟိုဟာ စားမယ္ ဒီဟာ စားမယ္၊ အေၾကြးဆပ္မယ္နဲ ့ၾကံဳးဝါးလာ ခဲ့တာ။ ခုေတာ့ အေၾကြးမဆပ္ႏိုင္သည့္ အျပင္ ဘာမွလဲ မစားလိုက္ရေပ။ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ပိုက္ဆံကို ခ်ီးတယ္ ခ်ီးတယ္ ေျပာသြားၾကေပမယ့္ ကိုယ္ေကာင္ေတြ အေၾကာင္းကို ကိုယ္သာ အသိဆံုး ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အျဖစ္က ေျမြပါလဲဆံုး သားလဲဆံုး အျဖစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနသည္။ ဒါနဲ ့ကၽြန္ေတာ္လဲ ေပါက္သည့္ နဖူးမထူး ဟု ဆံုးျဖတ္ကာ -
“ေဒၚဘုတ္ၾကီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ထမင္းသုပ္တစ္ပြဲ အမဲေၾကာ္၊ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ ့ဝက္အူေခ်ာင္းထည့္မယ္။ ဘိုေက်ာက္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေပါ့ဆိမ့္တစ္ခြက္၊ ျပီးရင္ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ စာရင္းထဲ ထည့္ထားလိုက္ဗ်ာ”
ဟု ေအာ္မွာလိုက္ေတာ့သည္။ ဒီလိုနဲ ့ဆင္တဲကေဖး ဝိုင္းေတာ္သားမ်ား ေက်းဇူးနဲ ့ကၽြန္ေတာ့္မွာ အေၾကြးေပၚ အေၾကြးထပ္ခဲ့ ရေတာ့သည္။