Posts Tagged ‘ဝတၱဳတို’
လက္တြဲလို ့ေခၚပါ
August 20th, 2011 | 
Author: အလင္းကို ဝါးျမိဳကာ အေမွာင္တို ့တစစ ၾကီးစိုးလာခ်ိန္ လူငယ္ေလး ေလးေယာက္သည္ ရပ္ကြက္ထိပ္ရွိ အုတ္ခံုေလးတြင္ ဂစ္တာ ထိုင္တီးေနၾကသည္။ အထက္တန္း စာေမးပြဲ ေျဖျပီးကာစ လြတ္လပ္ေရးရေနေသာ လူငယ္ေလးမ်ား ျဖစ္သည္။ လူငယ္ေလးမ်ားသည္ ယေန ့ေခာတ္ နာမည္ၾကီး အဆိုေတာ္ ကိုေလးျဖဴ၏ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ခပ္မွန္မွန္ျဖင့္ သံစံု သီဆိုေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ လူငယ္ေလးမ်ား ဂစ္တာ ထုိင္တီးေနေသာ ေရွ့လမ္းမၾကီးအတိုင္း ရပ္ကြက္ထဲမွ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာေသာ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ စက္ဘီးနင္းရင္း ျဖတ္သြားၾကသည္။ ဂစ္တာတီးေနေသာ ေကာင္ေလးမ်ား ေရွ့အေရာက္တြင္ စက္ဘီးနင္းလာေသာ ေကာင္မေလးက ဂစ္တာတီးေနေသာ ေကာင္ေလးမ်ားကို လွည့္ၾကည္ကာ ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ေကာင္မေလး ျပံဳးျပသည္ကို ျမင္လိုက္ရေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ကလဲ ေကာင္မေလးကို ျပန္ျပံဳးျပ လိုက္သည္။ ဒါကို စက္ဘီးေနာက္မွ လိုက္လာေသာ မိခင္ျဖစ္သူက ျမင္ေသာအခါ ေလသံ တိုးတိုးျဖင့္-
“သူတို ့က ဘယ္သူေတြလဲ သမီး အသိေတြလား”
“ဟုတ္တယ္ ေမေမ သမီးတို ့အခန္းထဲက သမီး သူငယ္ခ်င္းေတြပါ”
“သမီးတို ့အခန္းထဲမွာလဲ ဒီလို ေကာင္ေလးေတြ ရွိတယ္လား”
“အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး ေမေမ သူတုိ ့ေတြက ေအးပါတယ္ စာလဲေတာ္ၾကတယ္”
“အို… ဘာျဖစ္ျဖစ္ လမ္းေဘးက ဒီလုိ လမ္းေဘးက ေကာင္ေလးေတြနဲ ့အေပါင္းအသင္း လုပ္တာေတာ့ ေမေမ မၾကိဳက္ဘူး။ ေနာက္လမ္းေတြ ့ရင္ ႏႈတ္ဆက္စရာ မလိုဘူး။ ၾကားလား သမီး…”
ေကာင္မေလးက မ်က္ႏွာ မၾကည္မသာျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ ျပလိုက္သည္။ ခပ္တိုးတိုး လြင့္ပ်ံ ့လာေသာ စကားလံုးတို ့ရိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ ျပံဳးေနေသာ ေကာင္ေလး မ်က္ႏွာေပၚမွ အျပံဳးရိပ္တို ့ေပ်ာက္ကြယ္ သြားသည္။ သူ ့မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ခံျပင္းေသာ အရိပ္တခ်ဳိ ့ ျဖတ္ေျပးသြားသည္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္ေလးက ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ကိုယ့္သီခ်င္းကို ဆက္ဆိုေနၾကသည္။
ေကာင္ေလးမ်ားသီခ်င္း ဆက္ဆိုေနစဥ္ အုတ္ခံုေလး ေရွ့သို ့ကားတစ္စီး ထိုးဆိုက္လာသည္။ ကားေပၚတြင္ ပါလာသည္က သူတို ့ရပ္ကြက္နားက ႏိုင္ငံပိုင္ စက္ရံုၾကီးမွ အရာရွိ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ အရာရွိၾကီးက ေကာင္ေလးမ်ားထဲမွ တစ္ေယာက္ကို-
“ေဟ့… ေကာင္ေလး မင္း အေဖ အိမ္မွာ ရွိလား”
“ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္က ထြက္လာတုန္းကအထိေတာ့ ရွိပါတယ္”
“ေအး… ေအး… ဒါဆုိ ဦးခဏဝင္ေတြ ့လုိက္ဦးမယ္”
အရာရွိၾကီးက ေျပာရင္း မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ နာရီကို တခ်က္ၾကည့္သည္ ျပီးေတာ့ ေကာင္ေလးကို တခါ ျပန္ၾကည့္ျပီး-
“ေကာင္ေလး အိမ္မျပန္ေသးဘူးလား ဘယ္အခ်ိန္ရွိေနျပီလဲ ဦးနဲ ့တခါတည္း ျပန္လိုက္ရင္ လုိက္ခဲ့ပါလား။ ဦးလဲ မင္းအေဖနဲ ့ဝင္ေတြ ့ျပီး ေျပာစရာေလးရွိလို ့”
“ဟုတ္ကဲ့ဦး ေက်းဇူးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ခဏေနလုိက္ဦးမယ္”
အရာရွိၾကီးက ေကာင္ေလးမ်ားကို တခ်က္ေဝ့ၾကည့္ျပီးေနာက္ ႏွာေခါင္း တခ်က္ရႈံကာ-
“မင္းကေတာ့ မိဘသိကၡာက်ေအာင္ လုပ္ေနတာပဲ။ ဒီလုိ လမ္းေဘးက ေကာင္ေတြနဲ ့ေပါင္းေနလုိ ့ကေတာ့ မင္းလဲ လမ္းေဘးေရာက္သြားမွာဘဲ”
အရာရွိၾကီးက ကားကို “ဝူး” ကနဲ ေမာင္းထြက္သြားသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ က်န္ခဲ့သည္။ ဂီတာသံ ရပ္သြားသည္၊ သီခ်င္းဆိုသံမ်ား တိတ္သြားသည္။ အုတ္ခံုေလးက တဒဂၤ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ သြားသည္။ ခဏေနေတာ့မွ ဂစ္တာတီးေနသည့္ ေကာင္ေလးက ဟင္း… ခနဲ သက္ျပင္းခ်ကာ ဂစ္တာကို ျပန္တီးသည္။ သီခ်င္းသံစဥ္က ခပ္မွ်င္းမွ်င္း မွန္မွန္ေလး ျပန္ထြက္လာသည္။ ဂီတသံ၊ သီခ်င္းသံစဥ္မ်ား ထဲတြင္ လူငယ္မ်ား ျပန္လည္ စီးေမ်ာဝင္သြားျပန္သည္။
“ေဟ့… ဘယ္ေကာင္ေတြလဲကြ လမ္းမေပၚမွာ ဆူညံ ဆူညံ လုပ္ေနတာ”
စကားသံျဖင့္ အတူ လူႏွစ္ေယာက္ ဂစ္တာ တီးေနေသာ ေကာင္ေလးမ်ား ေရွ့သို ့ေရာက္လာသည္။ အက်ီ ၤေပၚတြင္ ရာထူး အဆင့္အတန္းမ်ားကို ေဖာ္ျပေနေသာ ယူနီေဖာင္းကို ဝတ္ဆင္ထားေသာ အစုိးရ အာဏာပိုင္ ဝန္ထမ္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ေျခလွမ္းေတြက မမွန္၊ လူေတြက ရႊဲ့ေစာင္းလို ့အရက္နံက တေထာင္းေထာင္း ထြက္ေနကာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အမွီသဟဲ ျပဳရင္း ေလွ်ာက္လာေနၾကသည္။ တစ္ေယာက္က ဂစ္တာ တီးေနေသာ ေကာင္ေလးမ်ားကို လက္ညႈိးေငါက္ေငါက္ ထုိးကာ-
“ေဟ့… မင္းတုိ ့ဘယ္က ေကာင္ေလးေတြလဲ။ ဒီမွာ ဘာထုိင္လုပ္ေနၾကတာလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ဒီရပ္ကြက္ထဲကပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး သူငယ္ခ်င္းေတြစုျပီး ဂစ္တာ တီးေနၾကတာပါ”
“ေဟ့ ဘယ္အခ်ိန္ရွိေနျပီလဲ မင္းတုိ ့ကို ေမွာင္ရိပ္ခိုမႈနဲ ့ဆြဲစိလို ့ရတယ္ကြ သိလား။ ငါ့ကို ဘာမွတ္ေနလဲ ေအ့… မင္းတုိ ့မိဘ နာမည္ေတြ ေျပာစမ္း။ ဒါငါ့နယ္ကြ ငါ့နယ္မွာ ရုတ္ရုတ္ ရုတ္ရုတ္ေတာ့ လာမလုပ္နဲ ့ေသသြားမယ္”
“လာပါ သူငယ္ခ်င္းရာ… လမ္းမေပၚမွာ ဂစ္တာ တေဒါင္ေဒါင္နဲ ့လမ္းသလားေနမွေတာ့ မိမဆံုးမ ဖမဆံုးမေလးေတြ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဒီေတာ့ သူတုိ ့မိဘနာမည္ ေမးျပီးေတာ့ေကာ ဘာလုပ္မွာလဲ”
ေမးသူကေမး ေျဖသူက ေျဖျပီး ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မွီခိုရင္း ဆက္သြားၾကသည္။ “ေထာက္” ကနဲ ဂစ္တာၾကိဳး ျပတ္သံက ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဖံုးလႊမ္းသြားသည္ ထင္ရသည္။ ထို ့ေနာက္ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုး ျငိမ္က် တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ လက္တစ္စံုက ျပတ္သြားေသာ ဂစ္တာကို ဖလက္တံမွ ေျပာင္းျပန္ ကိုင္ကာ ဆတ္ကနဲ ထရပ္လိုက္ျပီး ေနာက္က ေျပးလုိက္ရန္ျပင္သည္။ ဒါကို ျမင္ေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က လက္ကို ဖမ္းဆြဲလုိက္ရင္း ေခါင္းခါျပသည္။
“လူမိုက္နဲ ့ဖက္ျဖစ္လို ့ကေတာ့ ကိုယ္လဲ လူမိုက္ ျဖစ္ေတာ့မွာေပါ့ ထားလုိက္ပါ သူငယ္ခ်င္း…”
“ဟုတ္တယ္ သူငယ္ခ်င္း… ေလာကၾကီးမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မၾကည့္ဘဲ သူမ်ားကို လက္ညႈိးထိုးခ်င္ၾကတဲ့ လူေတြက အမ်ားသားလား။ စိတ္ထဲ ထားမေနပါနဲ ့ကိုယ္ဘဲ ပူေလာင္ေနရလိမ့္မယ္”
“ခုခ်ိန္မွာ ငါတုိ ့စိတ္ကို လႊတ္ေပးလိုက္ရင္ ငါတုိ ့ဘဝေတြ အညႊန္ ့က်ဳိးသြားလိမ့္မယ္။ အခ်ိန္တန္ရင္ သူ ့အရည္အခ်င္း အလုိက္ သူ ့အဆင့္နဲ ့သူ ေလာကၾကီးထဲမွာ ေနသားက်သြားမွာပါကြာ။ မင္းက ခုကတည္းက ကိုယ့္အဆင့္ ကိုယ္သတ္မွတ္ေတာ့ မလို ့လား။ ေနပါဦး ေစာပါေသးတယ္၊ ခုေတာ့ ဒီအတိုင္းဘဲ ထားလုိက္ပါဦး”
ဂစ္တာကို ကိုင္ရင္း ေကာင္ေလး ငိုင္သြားသည္-
“ေအးပါကြာ ငါလဲ နားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းတုိ ့ ျမင္တဲ့ အတိုင္းဘဲေလ ခုလိုဘလိုင္းၾကီး အေစာ္ကားခံ အေျပာခံရေတာ့ နဲနဲေတာ့ တင္းတာေပါ့”
“တင္းတာေတာ့ တင္းတာေပါ့ကြာ။ စိတ္ဆိုတာက တင္းတိုင္း လႊတ္ေပးလို ့ေကာင္းတဲ့ အရာမွ မဟုတ္တာ”
“ေအးပါကြာ ငါမွားသြားတယ္။ ထားပါ ဒါေပမယ့္ ငါ နဲနဲေတာ့ ညစ္သြားတယ္ကြာ။ ငါတုိ ့စိတ္ထြက္ေပါက္ ရလိုရျငား အရက္သြားေသာက္ ၾကရေအာင္လား”
“ဘာေၾကာင့္ အရက္သြားေသာက္ရမွာလဲ။ ခုလို အေနအထားနဲ ့အရက္ သြားေသာက္ရင္ ငါတုိ ့ပို အေျပာခံရမွာေပါ့။ ခုေတာင္ ငါတို ့ကို လူေတြက ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတာ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ငါတို ့အေနအထားက အမွားမခံဘူး။ ဘာမွ မမွားဘဲနဲ ့ေတာင္ ေျပာခ်င္ေနၾကတာ တစ္ခုခုမွားတာနဲ ့ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ ့အေျပာအဆိုကို ခံရမွာဘဲ”
“ေအး… ဟုတ္တယ္ ငါတုိ ့အေနအထိုင္ အသြားအလာ ဆင္ျခင္သင့္တယ္။ ခုအျဖစ္အပ်က္ေတြကို နမူနာယူျပီး ငါတုိ ့ဘဝတက္လမ္းကို အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးရမယ္”
“ဟုတ္တယ္ ျပီးေတာ့ ငါတို ့ဘယ္တုန္းက အရက္ေသာက္ဖူးလုိ ့လဲ။ စိတ္ညစ္တုိင္းသာ အရက္ေသာက္ရမယ္ ဆိုရင္ ငါတို ့လဲ အရက္သမားျဖစ္ျပီး ခုနက လူေတြလုိ ျဖစ္သြားေတာ့မွာေပါ့”
“ေအးပါကြာ ငါမွားသြားတယ္။ ဒီေတာ့ ငါတုိ ့ခု ဘယ္သြားၾကမလဲ”
“ထံုးစံအတိုင္း ငါတုိ ့ထုိင္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သြားၾကတာေပါ့။ ျပီးရင္ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ စကားစျမည္ေျပာဆိုျပီး ေလကန္ ၾကတာေပါ့။ ကဲ… ထၾက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သြားၾကရေအာင္”
လူငယ္ေလးေယာက္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ႏွစ္သိမ့္ဆံုးမရင္း တစ္ေယာက္ပခံုး တစ္ေယာက္ဖက္ကာ တေရြ ့ေရြ ့ထြက္ခြာသြားၾကသည္။ အႏွစ္ခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ သူတုိ ့ေလးေတြထဲက တစ္ေယာက္က ဆယ္တန္းတြင္ ေအာင္ခ်က္ေကာင္းေသာေၾကာင့္ ေဆးလိုင္းဝင္ကာ ခုဆိုရင္ ဆရာဝန္ေပါက္စပင္ ျဖစ္ေနျပီ။ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေရေၾကာင္းတကၠသိုလ္တက္ျပီး သေဘၤာလုိက္ေနျပီး ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ BE ဘြဲ ့ရျပီး စင္ကာပူ ႏုိင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္ေနသည္။ သူတို ့ထဲကတစ္ေယာက္ကေတာ့ မိဘလက္ငုပ္လက္ရင္း အလုပ္မ်ားကို ဦးစီးရင္း စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့သည္။
တကယ္လို ့သူတို ့သာ စိတ္အလုိလုိက္ခဲ့ရင္ ဒီလို ေနရာ တစ္ေနရာ ရလာႏိုင္ပါ့ မလား။ သူတုိ ့ကိုယ္ပိုင္ အသိဥာဏ္ေလးေတြနဲ ့ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာျပီး သူတုိ ့ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ေလွ်ာက္ႏုိင္ခဲ့လို ့သူတို ့အတြက္ ေနရာ တစ္ေနရာကို ဖန္တီးႏိုင္ခဲ့တယ္္လို ့ေျပာရမွာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဆယ္တန္းေျဖျပီးကာစ လူငယ္ေလးေတြဟာ အညႊန္ ့တလူလူ တက္ေနတဲ့ လူငယ္ေလးေတြပါ။ ေျပာရရင္ မေသြးရေသးတဲ့ ေက်ာက္ရိုင္းေတြနဲ ့တူပါတယ္။ မေသြးရေသးတဲ့ ေက်ာက္ရိုင္းတံုးကို တန္ဖိုးျဖတ္ဖို ့ခက္သလို အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ ့ကိုယ္ပိုင္ အရည္အခ်င္းကို အလြယ္တကူ တန္ဖိုးျဖတ္ဖို ့ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြ အေနနဲ ့သူတို ့ေလးေတြ စိတ္ဒဏ္ရာ ရသြားေအာင္၊ သူတုိ ့ေလးေတြ အညႊန္ ့က်ဳိးသြားေအာင္ ကိုယ္အမူအရာ ျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အေျပာအဆို ျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း မလုပ္သင့္ပါဘူး။ ဒီအရြယ္ေလးေတြ အတြက္ ပတ္ဝန္းက်င္က အဓိကက်ပါတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ လူေတာ္လူမြန္ေလးေတြ ျဖစ္လာႏုိင္သလုိ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ဘဲ လူဆုိးလူသြမ္းေလးေတြ ျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္။
လမ္းေဘးမွာ ဂစ္တာ တေဒါင္ေဒါင္ ေခါက္ေနတာ ျမင္တိုင္း လူရမ္းကားေလးေတြလုိ ့သတ္မွတ္ေတာ့မွာလား။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ ့နံပါတ္တစ္ အဆိုေတာ္ ကိုေလးျဖဴဆိုရင္လဲ ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းသား ဘဝက ေကာင္မေလးေတြ အေဆာင္ေရွ့မွာ သီခ်င္းေတြ ဆိုခဲ့တယ္ ဆုိတာ သူ ့စကားေတြ အရ သိႏိုင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသား လူငယ္ဘဝမွာ အိုဘားမားကို ေနာင္တခ်ိန္မွာ အေမရိကန္ သမၼတ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို ့ဘယ္သူက ေျပာရဲမွာလဲ။ အညႊန္ ့တလူလူ တက္ေနတဲ့ လူငယ္တိုင္းမွာ သူ ့တန္ဖုိးနဲ ့သူ ရွိေနမွာပါ။ စာမွာ ညံေနေပမယ့္ အားကစားဘက္မွာ ထူးခၽြန္ျပီး ႏိုင္ငံဂုဏ္ကို ေဆာင္ခ်င္ ေဆာင္ႏိုင္မွာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ စီးပြားေရး နယ္ပယ္၊ လူမႈေရး နယ္ပယ္မွာ ေအာင္ျမင္ခ်င္ ေအာင္ျမင္မွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးက ကေလးလို ေနစမ္းပါကြာ ဆိုတဲ့ စကားနဲ ့လူငယ္ေတြရဲ ့စိတ္ကို ဒဏ္ရာ ရေအာင္လုပ္သင့္ ပါသလား။ လူၾကီးေတြ အေနနဲ ့လူငယ္ေတြကို လက္တြဲေခၚသင့္တယ္လုိ ့မထင္ဘူးလား။ လူငယ္ဆိုတာ အနာဂါတ္ တုိင္းျပည္အတြက္အားပါ။ ဒီအားေတြကို လူငယ္ေတြကို အရာမသြင္းခ်င္စိတ္နဲ ့ဖ်က္ဆီး ပစ္သင့္ပါသလား။ လူတိုင္း ဘယ္သူမွေတာ့ ေမြးကတည္းက တတ္မလာပါဘူး။ မသိတာကုိ သိေအာင္၊ မတတ္တာကို တတ္ေအာင္ သင္ေပး၊ ျပေပးျပီး လူငယ္ေတြကို လက္တြဲ မေခၚသင့္ဘူးလား။ ဒါေၾကာင့္ အညႊန္ ့တလူလူ တက္ေနေသာ လူငယ္ေလးေတြကို လူေတာ္လူမြန္ေလးေတြ ျဖစ္ေစရန္၊ ေဖးမ ကူညီရင္း လက္တြဲေခၚယူကာ လူႏွင့္ လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ကို ထိန္းသိမ္း သြားႏိုင္ၾကဖို႔သာ လိုအပ္ပါေတာ့သည္။
Posted in 
Tags: 
ကိုကိုမ
သာယာလွပေသာ အလုပ္နားရက္ တနဂၤေႏြေန႕ ေလးတစ္ေန႕၏ မနက္ခင္းေလးတစ္ခုတြင္ ေနအေတာ္ၿမင့္ခ်ိန္ေရာက္သည္အထိ အိပ္ဖို႕ ရည္ရြယ္ထားေသာ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ ေဘးၿခင္းကပ္ အခန္းမွ ကိုကိုမ ၏ ဆူညံစြာ ဖြင့္ေနေသာ နံနက္ခ်ိန္ခါ ေတးသံသာမ်ားေႀကာင့္ အလန္႕တႀကားနိုးထလာခဲ့ ရေလေတာ့သည္။ ေတးသီခ်င္းမ်ားကို ဆူညံစြာ ဖြင့္ေနသူကေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္ ၏ အခ်စ္ေတာ္ ကိုကိုမ ဆိုသူပင္ၿဖစ္ေလေတာ့၏။ က်န္အိမ္သားမ်ားမွာလည္း နတ္ကႏၱားေပးေနေသာ အသံကဲ့သို႕ ဆူညံလွစြာေသာ ေတးသံသာ မ်ားေႀကာင့္ ေဝးရာသို႕ ေရွာင္ရွားသြားႀကေလေတာ့သည္။
“ဟင္း….”
သက္ပ်င္းရွည္ႀကီး တစ္ခ်က္ကို မသာမယာ ခ်လိုက္ရင္း ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္လည္း အိမ္အၿပင္သို႕ ထြက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။ အိမ္ၿပင္ေရာက္လာကာမွ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ထဲ ကိုကိုမ ၏ အေႀကာင္းကို စဉ္းစားေနမိေတာ့သည္။
ကိုကိုမ နွင့္ ေမာင္ပံုမွန္ သည္ တစ္အိမ္ထဲ ေန၍ တစ္လုပ္ထဲတြင္ အတူတကြ လုပ္ကိုင္ေနႀကေသာ္လည္း တစ္ေယာက္နွင့္ တစ္ေယာက္ႀကည့္ မရေအာင္ အၿမင္ကပ္ႀကေသာ လူမ်ားၿဖစ္ႀကေလ၏။ ဘယ္ဘဝက ေရစက္လဲေတာ့မသိ ေန႕တိုင္းရွည္ထြက္ေနေသာ မုတ္ဆိတ္ေမႊး နႈတ္ခမ္းေမႊးမ်ားကို ေန႕တိုင္းေၿပာင္ေအာင္ရိတ္ၿပီး အဖုအထစ္မ်ားၿဖင့္ ခေရာင္းလမ္းၿဖစ္ေနေသာ သူ၏ မ်က္နွာကို ေပါင္ဒါ အေဖြးသားဖို႕ထားၿပီး ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ ေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္ကို ၿမင္လွ်င္ ၿပီတီတီ ၿပံဳးၿပတတ္ေသာ ကိုကိုမ ဟု အမည္ရေသာ အသံ အလြန္က်ယ္ေသာ ထိုငတိကို ဘယ္လိုမွ အဆင္ေၿပေအာင္ ေပါင္းလို႕ မရတာကေတာ့ အမွန္ပင္ ၿဖစ္ေလ၏။
ညသန္းေခါင္ေက်ာ္သည္ အထိ ဖုန္းေၿပာသံ၊ သီခ်င္းသံ တို႕ၿဖင့္ ဆူညံေနေသာ ကိုကိုမ တစ္ေယာက္ အလုပ္တက္ရက္ မနက္ေစာေစာ အခ်ိန္သို႕ေရာက္လာေသာ အခါတြင္မူ စိတ္ရင္းစိတ္ထား ေကာင္းလွစြာၿဖင့္ အိမ္သားမ်ား အိပ္ရာမွ မနိုးေစရန္ အတြက္လုပ္စရာ ကိစၥမ်ားကို အလြန္တိုးတိတ္စြာလုပ္ ၍ အလုပ္သို႕ အသာလစ္သြားေလ့ ရွိသည္။ အလုပ္ပိတ္ရက္ ေန႕မ်ားတြင္မူ နံနက္ေစာေစာ အိပ္ရာမွ ထ၍ နံနက္ခ်ိန္ခါ ေတးသံသာမ်ားကို ေဆာင္းေဘာက္ႀကီးမ်ားၿဖင့္ ဖြင့္၍ အိမ္သားမ်ားကို ေဖ်ာ္ေၿဖေလ့ရွိသည္။
နံနက္လင္း၍ အိပ္ရာမွ နိုးသည္နွင့္ မနားတမ္းဖြင့္ေနေသာ အသံမ်ားကို နားမခံသာေသာ အိမ္သားမ်ားမွာ အိမ္ရာနိုးသည္နွင့္ အဝတ္စားလဲ၍ ေၿခဦးတည့္ရာသို႕ လစ္ႀကရေလေတာ့သည္။ ကိုကိုမ ဖြင့္ေနႀကသီခ်င္းမွာ ေဒၚလံုးတင္မ(ေဘာလံုးဘုရင္မ) ေမခလာ (ဘယ္သူေပးထားေသာ ဘြဲ႕လဲေတာ့မသိပါ) ၏ နာမည္ေက်ာ္ ေဘာသီခ်င္းမ်ား ၿဖစ္ေလ၏။
ေမခလာ ကလည္း အလြန္တတ္နိုင္၏ “ရစ္ကီမာတင္” ၏ “ဂိုး…ဂိုး..ဂိုး..အာေလ…အာေလး…အာေလး” သီခ်င္းကို “ဂိုး..ဂိုး..ဂိုး…ကိုကိုေရ သြင္းပါဂိုး.. လုပ္လိုက္ၿပီး။ ခုတစ္ခါ..ရွာကီရာ ၏ ဝါကာ.. ဝါကာ ေအ့..ေအ.. သီခ်င္းကို “ၿမန္မာ.. ၿမန္မာ.. ေအ့ေအ့” ဟုလုပ္ခ်လိုက္ၿပန္၏။ ကိုကိုမ ကလည္း ထိုသီခ်င္းမ်ားကို အလြန္ႀကိဳက္ေလသည္။ “ေမခလာ” နွင့္ ႀသရသ စံုတြဲဆိုထားေသာ ဟိုသီခ်င္းႀကီးသည္ ဘာႀကီးမွန္းကို မသိေသာ သီခ်င္းၿဖစ္ေလသည္ ဘာတဲ့…
“အရပ္ကေၿခာက္ေပ… ႀကြက္သားေတာင့္တယ္.. ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဴးစား ႀကီးတယ္မိုက္တယ္ ဒီမွာလာၿပီ တစ္ဂိုး… သြင္းပါတစ္ဂိုး.. ကစ္ပါအံုး…” သီခ်င္းႀကီးက ဘာႀကီးမွန္းမသိပါ အရပ္က ေၿခာက္ေပ ႀကြက္သားေတာင့္တယ္…တဲ့ ဟင္းဟင္း ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကိုကိုမ ကေတာ့ အလြန္ႀကိဳက္၏။
တစ္ခါတစ္ရံ တစ္ၿခားနိုင္ငံသား ေဘာ္ဒါမ်ား အိမ္လည္လာႀကေသာ အခါမ်ားတြင္လည္း အရွက္နည္းေသာ ကိုကိုမ က ထိုငေပါသီခ်င္းမ်ားကို ဖြင့္ၿပၿပီး အက်အန ဧည့္ခံရံုသာမက သီခ်င္းမ်ား၏ အဓိပၸါယ္ကိုပါ အေသအခ်ာရွင္းၿပေလ၏။ ထိုအခါ ခ်န္ပီယံ ၿမန္မာ အသင္း၏ ေၿခစြမ္း အမွန္ကုိ သိေနေသာ တစ္ၿခားနိုင္ငံသားမ်ားက သူတို႕ အခ်င္းခ်င္း ေၿပာ၍ ရယ္ႀကေလ၏။ ကိုကိုမ သည္ စရိုက္မေကာင္းရံုသာမက ဉာဏ္လည္း အလြန္နည္းေလ၏။ ထိုနိုင္ငံၿခားသား ငတိမ်ားနွင့္ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ ၿမန္မာ ေဘာလံုးဝါသနာရွင္မ်ားႀကားတြင္ ဇာတ္လမ္းမ်ားရွိခဲ့ေလ၏။
ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အိမ္သားမ်ားသည္ ေဘာလံုးဝါသနာရွင္မ်ား ၿဖစ္ႀကကုန္၏။ တစ္ပါတ္ တစ္ပါတ္ ႀကည့္လိုက္ရေသာ ေဘာလံုးပြဲနွင့္ ဝယ္ဖတ္လိုက္ရေသာ စာေစာင္မွာ အစံုပင္ၿဖစ္ေလ၏။ “ဗီယက္နမ္” နိုင္ငံတြင္ က်င္းပခဲ့ ေသာ “ဆူဇူူကီး” ေဘာလံုးၿပိဳင္ပြဲ စတင္ခါနီးတုန္းကဆို ေဘာလံုးဂ်ာနယ္ေတြ ဝယ္ဖတ္ၿပီး ၿမန္မာ အသင္းအေႀကာင္းကိုႀကည့္ႀက ရံုသာမက အြန္လိုင္းရွိ ေဘာလံုးဆိုဒ္ေပါင္းစံုတြင္လည္း ၿမန္မာအသင္းအေႀကာင္း ဝင္ႀကည့္ရတာ အေမာ ၿမန္မာအသင္းနည္းၿပ ဦးတင္ၿမင့္ေအာင္ ၏ ႀကြားခ်က္မ်ားကိုလည္း တကယ္ထင္ေနႀက ၿပီး ဆိုဒ္မ်ားတြင္ တင္ထားေသာ ၿမန္မာအသင္းအေႀကာင္း ေတြကိုလည္း အားလံုး ယံုေနႀကေလသည္။ “ဦးတင္ၿမင့္ေအာင္”၏ “ၿမန္မာအသင္း နဲ႕ေတြ႕ရင္ ဘယ္အသင္းမွ မေခ်ာင္ဘူး ဆိုေသာအေၿပာကို ႀကားရံုၿဖင့္ ၿမန္မာ အသင္းကို ခ်န္ပီယံ ဘြဲ႕ေပးထားလုိက္ေတာ့သည္။
သို႕နွင့္ အလုပ္သြားခိ်န္တြင္လည္း ဂ်ာနယ္တစ္ပံုႀကီး မသြား၍ အလုပ္နားခ်ိန္မ်ားတြင္ တစ္ၿခားနိုင္ငံသား ေဘာ္ဒါမ်ားကို ၿပ၍ႀကြားႀကေလေတာ့၏။ “ဟက္ေရာင္ေတြ ဒီမွာႀကည့္ ဒါ ၿမန္မာဂ်ာနယ္ စာမဖတ္တတ္ရင္လည္း အရုပ္ေတြႀကည့္ထား”
“ဒါ ၿမန္မာ အသင္းပံု တအားေကာင္းတယ္ မယံုမရွိနဲ႕ …ၿပီးေတာ့ ဒီေကာင္ေတြက ပရိုေတြေနာ္… လမ္းေဘးမွာ ကန္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြ မဟုတ္ဘူး သိလား.. သြားေတာ့မယွဉ္ေလနဲ႕ ေသသြားမယ္ တုန္းကနဲ ေသမသြားေတာင္ ဆန္႕ငင္ ဆန္႕ငင္နဲ႕ေသသြားမယ္….”
“ေဟာဒီေကာင္ကိုႀကည့္..“ရန္ပိုင္” လို႕ေခၚတယ္ တအားေကာင္းတာ ကစ္တအားၿပင္းတယ္.. ဖရီးကစ္ေတြဘာေတြ သူကန္လို႕ ကေတာ့ ဂိုးေပးရမွာ ေႀကာက္ၿပီး ဂိုးေရွ႕မွာ သြားမကာႀကနဲ႕ သူ႕ကန္ခ်က္ထိလို႕ ကေတာ့ အူေတာင္ အေခြလိုက္ထြက္သြားမယ္….. တအား.. ျပင္းတဲ့ေကာင္.. ဟင္း.. ဘာမွတ္ေနလဲ” လက္ကုန္ကို လႊတ္ႀကြားထားတာပါ ဟက္…ဟက္..
ဒါေတာင္ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက … “ၿမန္မာေဘာလံုးသမားေတြက ပိန္တယ္ေနာ္တဲ့”
ဒါမ်ိဳးကေတာ့ မခံဘူး “ပိန္ေပမဲ့ တစ္အားသန္တယ္” လို႕ ခ်က္ခ်င္း ၿပန္ေၿပာလိုက္တာ (ဘာသန္တာလဲေတာ့ မသိဘူး.. ဟီဟီ..)….
ဂလိုနဲ႕ ၿပိဳင္ပြဲႀကီး ၿပီးဆံုးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ ေလးသင္းအုပ္စုမွာ ၿမန္မာ အသင္းက နံပါတ္ေလး ခ်ိတ္ၿပီး ဇယားေအာက္ဆံုးမွာ ေနရာယူထားရံုသာမက ၿပိဳင္ပြဲမွာ ေပးဂိုး အမ်ားဆံုး အသင္းအၿဖစ္ စာရင္းဝင္ေလ၏။ ဖြင့္ပြဲမွာပင္ ခုနွစ္ဂိုးေပး၍ စိတ္ရင္း စိတ္ထားေကာင္းေႀကာင္းကို အထင္ရွားၿပသ ခဲ့ႀက၏။ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕မွာေတာ့ အရွက္ႀကီးၿပဲ ၍ အလုပ္နွစ္ရက္ မသြားပဲေနရာ ထိုလက ရက္မွန္ေႀကးပါ ၿပဳတ္ေလ၏။
တေလာကလည္း ၿမန္မာၿပည္တြင္ ကန္ခဲ့ေသာ အာရွေၿခစစ္ပြဲမ်ားတြင္ အိမ္ရွင္အၿဖစ္ကန္ရၿပီး ေအာက္သင္းမ်ားနွင့္ ေတြ႕ပါလ်က္ သံုးပြဲကန္ တစ္မွတ္ၿဖင့္ ဇယားေအာက္ဆံုးတြင္ ပင္တိုင္ေနရာယူ၍ သေဘာထားႀကီးေႀကာင္းကို ထပ္မံၿပသေလ၏။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕မွာ ၿမန္မာ အသင္းအေႀကာင္းကို လူေရွ႕တြင္ မေၿပာရဲ သေလာက္ ၿဖစ္သြားႀကေလ၏။ သို႕ေသာ္ အရွက္နည္းေသာ ကိုကိုမ ကေတာ့ ဧည့္သည္မ်ားကို ေဘာသီခ်င္းေခြမ်ား ဖြင့္ၿပၿပီး စာသားေတြကို ရွင္းၿပေနတုန္းပင္ ၿဖစ္၏။ ထိုကဲ့သို႕ ပိတ္ရက္ အိပ္ေကာင္းၿခင္း မအိိပ္ရေသာ ဒုကၡ ဧည့္သည္လာလွ်င္ မ်က္နွာပူရေသာ ဒုကၡမ်ားလြတ္ကင္းေစရန္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕ ကိုကိုမ ကို ပညာေပးရန္ႀကံစဉ္ ႀကရေလေတာ့၏။
အလုပ္နားရက္ တစ္ေန႕ မနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ ကိုကိုမ တစ္ေယာက္ အိပ္ရာမွ နိုးလာၿပီး ငေပါ သီခ်င္းမ်ားစဖြင့္ သည္နွင့္ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ အဖြဲလည္း ဧည့္ခန္းတြင္ေနရာယူၿပီး ေဆာင္းေဘာက္မ်ား ကို ကိုကိုမ အခန္းဘက္သို႕ လွည့္ထားလိုက္ၿပီး မိုက္ကိုဖြင့္၍ ဂီတစာဆို ေမာင္ရင္ပံုမွန္ ေရးစပ္သီကံုးထားေသာ ေဘာသီခ်င္းမ်ားကို တီးလံုးသံ မပါပဲနွင့္ ကိုကိုမ ၏ သီခ်င္းသံမ်ားနွင့္ အၿပိဳင္ လိုက္၍ ကဗ်ာလြတ္ေအာ္ဆို ႀကေလ၏။ ေရးစပ္သီကံုး ထားေသာ ေတးသီခ်င္းမ်ားကလည္း ေရလယ္ မန္းကီးၿဖစ္ေလ၏ တစ္ခါရြတ္ရံုၿဖင့္ တစ္သက္စြဲသြားေစနိုင္၏။
သီခ်င္း..ဝါကာ…ဝါကာ
မူရင္း.. ရွာကီရာ
ေကာ္ပီ…ေမခလာ
ထပ္ဆင့္ေကာ္ပီ… ေမာင္ရင္ပံုမွန္ (ဆင္တဲကေဖး)
(ဖိုးလွ….ဖိုးလွ) ၂ သံၿပိဳင္…
“အဝါေရာင္ အရည္ေသာက္ကာ.. အၿမည္းေလးနဲ႕ေပါ့ကိုေရ.. ေနာက္တစ္ပိုင္းဆိုရင္ ပိုမူးမယ္… ပြဲစဖို႕ကို အရမး္နီးကပ္လို႕ေနၿပီ.. မၿဖစ္ဘူးဆိုရင္ ႀကိဳေၿပာကြယ္.. အေၿခေနမဟန္ရင္ နားရြက္လွန္ သံပရာေရသာ ညွစ္ေလ မူးမူးနဲ႕ ေလးဖက္ေထာက္ကြင္းထဲ ဆင္းတယ္ အရက္ႀကိဳက္တဲ့ ေဘာလံုးသမား”
ရွက္ကီ..ရွက္ကီ..ေအ့ေအ့ အိုပီ…အိုပီ..ေအ့ေအ့ မူးမူး နဲ႕ႀကြားၿပီးေတာ့ တလြဲမ်ားလုပ္တယ္ အရွက္မရွိတဲ့ ေဘာလံုးသမား”
“ၿပိဳင္ပြဲ မကန္ခင္ ပိုႀကြားမယ္ တကယ္တမ္း ကန္ရင္ ေၿခမထြက္တယ္ မူးမူး နဲ႕ ကြင္းပတ္ေၿပးတယ္ အသံုးမက်တဲ့ ေၿခစြမ္းမ်ား… ရွက္ကီ သံကို ႀကားရင္ မေန မထိုင္ေအ့ေအ့.. ပြဲစလို႕ ငါးမိနစ္ မႀကာ အနားေတာင္းတဲ့ ကစားအား”
(ရွက္ကီ..ရွက္ကီ..ေအ့ေအ့.. ဘီယာ..ဘီယာ ေအ့ေအ့…)
သီခ်င္းက လြန္စြာၿမဴးႀကြ သၿဖင့္ ဝါသနာရွင္ အဆိုေတာ္ မိုက္ခဲႀကီးမ်ားသာမက အကဝါသနာရွင္မ်ားကလည္း နတ္ကေတာ္ စပ္ဆလူး ဓါတ္လိုက္ခံရ သကဲ့သို႕ ပင္တြန္႕လိမ္ေနေအာင္ကႀကေလ၏။ အတီးမႈတ္ဝါသနာရွင္မ်ားကလည္း မီးဖိုေခ်ာင္မွ ဒန္အိုး ဒန္ခြက္မ်ား(အင္စတုမန္႕ အစစ္ေတြေပါ့) ပိန္လိမ္ကုန္ေအာင္ လက္စြမ္းၿပတီးမႈတ္ ႀကေလ၏။
ေနာက္ထပ္တစ္ပုဒ္ၿဖစ္ေသာ “ေမခလာ” နွင့္ ႀသရသ တို႕ စံုတြဲဆိုထားေသာ သီခ်င္းက ပို၍ပင္ၿမဴးႀကြေလ၏။ ထိုသီခ်ငး္ကို ဆိုရာတြင္ မီးဖိုေခ်ာင္ “အင္စတုမန္႕မ်ား” ပို၍ ပိန္ႀကေလ၏။
“ဒုန္တတံု..တံု… ဒုန္တတံု…တံု…ခ်မ္း”၂ “အိုးနာနာ…အိုး ပိန္ပိန္ ထုပါေဟ့..”၂ (သံၿပိဳင္)
“အရပ္က ၄ ေပ.. ဘီအီးေသာက္တယ္.. ခႏၶာကို အခ်ိဳးစားေသးတယ္ ေလးတယ္.. ေခါင္းခုန္တိုက္ရင္ တစ္ထြာေလာက္ေၿမာက္တယ္… ပိုကာ ၿပိဳင္ေဒါင္းမလား အရမ္းကို ကၽြမ္းတယ္…
{”ကိုကိုေရ လာၿပီ တစ္ဂိုး တစ္ဂိုးေလာက္ထပ္ေပးလိုက္အံုး… ကိုကိုေရ လာၿပီးနွစ္ဂုိး အရွက္ မရွိထပ္ေပးလိုက္အံုး (ေပးလိုက္တစ္ဂိုး.. ထပ္ေပးလိုက္အံုး… ေပးမွာေပါ့… မရွက္ပါဘူး)}
ေခါင္းကိုေမာ့လို႕ အရွက္လဲ ကင္းတယ္ ဘယ္နွစ္ႀကိမ္ ရံႈးမလဲ ဂရုကို မစိုက္တယ္ …. အရမ္းကို ေဒါင္းတဲ့ ေဘာလံုးသမားေတြ စတိုင္အပိုေတြထုတ္လို႕႔ ပဲေတြမ်ားတယ္…..
အဆို အတီးတို႕ၿဖင့္ ဖန္တီးအပ္ေသာ “ေဘာဂီတ” ပြဲႀကီးက ဝက္ဝက္ကြဲ ေအာင္ၿမင္ေလ၏။ ေနာက္တစ္ပါတ္ အလုပ္ပိတ္ရက္ နံနက္ေစာေစာတြင္ အထုတ္ေလးလြယ္၍ အိမ္မွ ထြက္သြားသူကေတာ့ ကိုကိုမ ၿဖစ္သြားေလေတာ့သတည္း။
ေသရြာျပန္ မဲၾကီး
ျပည္တကၠသိုလ္အတြင္း ေက်ာင္းကန္တင္းကေတာ့ ရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖင့္ သက္ဝင္ လႈပ္ရွားေနသည္။ ညီရဲသစ္ ကန္တင္းနားကို ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား စံုစံုညီညီ ေရာက္ေနၾကသည္ကို ေတြ ့လုိက္ရသည္။ ကန္တင္းထဲသို ့မဝင္မီွကပင္ သစ္လြင္၏ ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာ အသံကို ထံုးစံအတိုင္း အေဝးမွပင္ ၾကားေနရသည္။ အနားကို ေရာက္လာေသာ ညီရဲသစ္ကိုပင္ သတိမထား မိႏုိင္ေအာင္ပင္ အားလံုး သစ္လြင္၏ ေတာ္ကီထဲတြင္ ေမ်ာေနၾကသည္။ သစ္လြင္က တစ္ဝိုင္းလံုးကို ထိန္းထားျခင္း ျဖစ္သည္။ သစ္လြင္က ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏ ခိုင္းႏႈိင္း ေျပာေလ့ရွိသည့္ ငွက္ဆိုးထိုးသံၾကီးျဖင့္-
“နင္တို ့စိုးမိုးကို ေသခ်ာမၾကည့္လို ့ဒီေကာင္က လူေခ်ာဟ ခက္တာက ဝက္ျခမ္းျပားလို ပိန္ေနလို ့ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္ဝါ မထြက္တာ။ လူက ပိန္ေတာ့ မ်က္လံုးက ျပဴးတယ္ထင္ရတာ တကယ္က ဒီေကာင့္ မ်က္လံုးက ျပဴးတာမဟုတ္ဘူး ရြဲတာဟ။ နင္တို ့လဲ ၾကားဖူးမွာပါ ပုလဲတစ္လံုး ရြဲတစ္လံုး ဆိုတာကိုေလ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင့္ကို အထင္မေသးနဲ ့ေနာ္။ ဒီေကာင္က ပိန္သာပိန္တာ… ”
ဟုဆိုကာ သစ္လြင္က စကားစကို ရပ္ထားျပီး အာေျခာက္သြားဟန္ျဖင့္ ေရးေႏြးတစ္ခြက္ုိ ငွဲ ့ေသာက္လုိက္သည္။ အဲဒီအခါမွာ ေမြးရာပါ ဗီဇအရ စပ္စုတာကို ဝါသနာထံုသည့္ ေကာင္မေလးတစ္သိုက္က သစ္လြင္ကို အတင္း ေမးပါေလေတာ့သည္။
“ဟင္… သူက ပိန္သာပိန္တာ ဘာျဖစ္လဲ ဆက္ေျပာေလ သစ္လြင္”
“အာ… နင္က စကားကို ဆက္ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ တိုးလန္းတန္းလန္းနဲ ့ဒီေရေႏြးက ေနာက္မွ ေသာက္လဲ ျဖစ္တဲ့ဟာကို…”
စသျဖင့္ သစ္လြင္ကို ဒိုင္လူၾကီးအား ေဘာ္လံုးသမားမ်ား ကြန္ပလိန္း ဝိုင္းတက္ၾကသလို ေကာင္မေလးမ်ား ဝိုင္းေစာဒက တက္ၾကသည္။ အဲဒီေတာ့မွ သစ္လြင္က ေအာင္ႏုိင္သူ စစ္သူၾကီး တစ္ေယာက္ေလသံျဖင့္-
“ေအးဟ… ဒီေကာင္က လူက ပိန္သာပိန္တာ အရိုးခ်ည္းပဲ။ ပိန္တာမွ အေရေပၚ အရိုးတင္ေနတာ ဟား ဟားးး”
ဟု ဆုိကာ သစ္လြင္က သူ ့စကားကို သူ ့ဘာသာ သေဘာက်ကာ တဟားဟားျဖင့္ ရယ္သည္။ ဒီေတာ့ ေကာင္မေလးမ်ားက-
“ဒီသစ္လြင္ကေတာ့ လုပ္ေတာ့မယ္။ အရုိးေပၚ အေရတင္ပဲ ၾကားဖူးပါတယ္ သူ ့က်မွ အေရေပၚတင္ ရတယ္လုိ ့မၾကားဖူးပါဘူး”
ဟု ေျပာေတာ့ သစ္လြင္က-
“ဟ နင္တုိ ့က ဘာသိလို ့ေျပာရတာလ။ဲ ဒီေကာင္က အရုိးေပၚ အေရတင္တာထက္ဆိုးတယ္။ ၾကည့္ပါလား အရိုးေတြက ေငါေငါထြက္ေနတာ အေရးျပားေတြကို ေဖာက္ထြက္ေတာ့မဲ့ အတုိင္းဘဲ။ ဒါေၾကာင့္ အေရေပၚ အရိုးတင္တယ္လို ့ေျပာတာေပါ့”
ဟု သစ္လြင္က သူနဲ ့ရည္းစားလုဘက္ စိုးမိုးကို လူပံုအလည္တြင္ အသားလြတ္ကို တဖက္သတ္ အေပၚစီးမွ အႏုိင္ယူေနေတာ့သည္။ စိုးမိုးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ မ်က္ႏွာေလး ေအာက္ခ်ျပီး ဘာမွ ခြန္းတုန္ ့မျပန္ႏုိင္ ျဖစ္ေနရွာသည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပင္ ညီရဲသစ္က-
“အဲဒီေလာက္လဲ မေျပာပါနဲ ့သစ္လြင္ရာ…
သူမ်ားကို မႈိခ်ဳိး မွ်စ္ခ်ဳိးေျပာရေအာင္ မင္းကေရာ ေျခာက္ပစ္ကင္း သဲလဲစင္မို ့လား။ ကိုယ္ရုပ္လဲ ကိုယ္ၾကည့္ဦး အာလူးမီးဖုတ္ ထားတဲ့ ရုပ္နဲ ့။ ဒီေက်ာင္းထဲမွာ မင္းထက္ ရုပ္ဆိုးတဲ့သူ လိုက္ရွာမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ လက္တဖက္ မျပည့္ပါဘူး”
ဟု ေျပာရင္း စားပြဲမွာ ဝင္ထိုင္လုိ္က္သည္။ ညီရဲသစ္ကို ေတြ ့ေတာ့ သစ္လြင္တစ္ေယာက္ ပါးစပ္ပိတ္သြားသည္။ မပိတ္လို ့လဲ မျဖစ္ ဒီအဖြဲ ့ထဲတြင္ ညီရဲသစ္ တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ သူရွိန္သည္။ ညီရဲသစ္ စကားသံကို ၾကားေတာ့ စိုးမိုးတစ္ေယာက္ အားကိုးတၾကီးျဖင့္ ေမာ့ၾကည့္လာသည္။ ေမာ့ၾကည့္လာေသာ စိုးမိုး မ်က္ဝန္းထဲတြင္ အေရာင္တခ်ဳိ ့လက္ကနဲ ေတာက္သြားသည္ကို ေတြ ့လိုက္ရသည္။ စိုးမိုးကို ၾကည့္ရင္း ညီရဲသစ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားသည္။ သစ္လြင္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူနဲ ့မဆိုင္သလို မခုတ္တတ္သည့္ ေၾကာင္ပံုစံမ်ဳိးျဖင့္ ထုိင္ေနသည္။ ေကာင္မေလးမ်ားက ညီရဲသစ္ကို ေတြ ့ေတာ့ ဝိုင္းႏႈတ္ဆက္ ၾကသည္။
“ဟဲ့… ေကာင္စုတ္ ေနာက္က်လွခ်ည္လား…”
“ေအးေလ ရဲစုတ္ ရဲပဲ့ ဘယ္ေတြ သေဝထုိးေနလို ့ခုမွ ေရာက္လာ ရတာလဲ”
“အာ… နင္တို ့ကလဲ ငါက ခုမွ သင္တန္းျပီးလို ့ပါဟ။ အခုလဲ သင္တန္းျပီးျပီးခ်င္း နင္တုိ ့ဆီကို တန္းလာခဲ့တာပဲ”
“ဘာ… နင္က ဘာသင္တန္းေတြ တက္ေနလုိ ့လဲ ငါတို ့လဲ မသိရပါလား”
“ေအးေလ နင္က ငါတုိ ့ကို အသိမေပးဘဲ တစ္ေယာက္တည္း က်ိတ္လုပ္ေနတယ္ေပါ့။ နင္က သစၥာေဖာက္ တယ္ေပါ့ေလ ဟုတ္လား”
“ဟာ… မဟုတ္ပါဘူးဟာ။ နင္တုိ ့ကလဲ ဘာမွ မသိဘဲ ရမ္းမတုတ္နဲ ့ေလ။ ငါက စေန၊ တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္ ႏွစ္ရက္မွာ ကြန္ျပဴတာ သင္တန္း တက္ဖုိ ့သြားစံုစမ္းတာ။ အဲဒါ သင္တန္း ဆရာက စိတ္ဝင္စားရင္ ခဏဝင္တက္ သြားလုိက္ဆိုလို ့ငါက အစမ္း သေဘာမ်ဳိး ဝင္တက္ၾကည့္တာပါ။ အားလံုးစံုစမ္းျပီးမွ နင္တုိ ့နဲ ့အတူတူ တက္ဖုိ ့ေလ ဘယ္လိုလဲ နင္တို ့စိတ္ဝင္စားလား”
“ေအး ငါတို ့ေတာင္ ေျပာေနေသးတယ္။ ပိတ္ရက္မွာ သင္တန္း တစ္ခုခု တက္ၾကရင္ ေကာင္းမယ္လုိ ့။ ခုနင္က စံုစမ္းလာခဲ့ျပီ ဆိုေတာ့ အဆင္ေျပတာေပါ့။ နင္ေတာ္တယ္ ညီရဲသစ္”
“နင္ေတာ္ေတာ္ ညံတာဘဲ ငါနဲ ့တြဲေနျပီး ခုမွ သိလား။ ငါက နဂိုကတည္းက ေတာ္တာကို…”
“ေအးပါ ဟုတ္ပါျပီ ကိုဖုိးေတာ္ၾကီးရယ္။ ငါတုိ ့ကိုလဲ နင္စံုစမ္း လာတဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြ ရွင္းျပပါဦး”
“အဲဒီအေၾကာင္း မေျပာခင္ ငါနင္တုိ ့ကို သတင္း စကားတစ္ခု ေျပာဖုိ ့ပါလာတယ္။ သတင္းဦး သတင္းထူ ဆိုေတာ့ နင္တုိ ့လဲ စိတ္ဝင္စားၾကမွာဟ”
ဟု ညီရဲသစ္က သစ္လြင္ကို တခ်က္ၾကည့္လိုက္ရင္း ေျပာလုိက္သည္။ ဒီိေတာ့ သစ္လြင္တစ္ေယာက္ ဂနာမျငိမ္ ျဖစ္သြားသည္။ အစကတည္းကမွ သူက ညီရဲသစ္ကို လန္ ့ေနသည္ မဟုတ္လား။ သူ ညီရဲသစ္ကို တစ္ခုခု ေျပာခ်င္ေပမယ့္ ဘာကို ဘယ္က စေျပာရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနသည္။ ဒီေတာ့ ဘာမွ မေျပာပဲ ျငိမ္ေနလိုက္သည္။ ေက်ာထဲကေတာ့ စိမ့္သလိုလို ျဖစ္ေနသည္။ သတင္းဦး သတင္းထူးဆိုေသာေၾကာင့္ စပ္စုတတ္ေသာ မိန္းမတို ့သဘာဝအတိုင္း ေကာင္မေလးတစ္သိုက္ စိတ္ဝင္စားသြားၾကျပီး တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ျဖင့္ ဝုိင္းေမးၾကသည္။ တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္မို ့သာ ေတာ္ေတာ့သည္။ ႏို ့မို ့ညီရဲသစ္ နားေတြပင္ ကြဲသြားေလာက္သည္။
“ဒီလိုဟ ငါသင္တန္းတက္ဖို ့စံုစမ္းရင္း သင္တန္းဆရာက ခဏျဖစ္ျဖစ္ အစမ္း ဝင္တက္ၾကည့္ပါလား ဆိုလို ့ငါလဲ ဝင္တက္ၾကည့္ေတာ့ ငါေဘးနားခံုမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးက အလန္းေလးဟ။ ေတာ္ေတာ္ကို လွတာ…။ အဲဒါနဲ ့ငါလဲ အတင္းဝင္ေရာ ပစ္လုိက္တယ္”
“ေစာက္ေကာင္ ႏွာဘူး ဖြန္ေၾကာင္ဖုိ ့ဘဲ သိတယ္။ ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္ မီးေတာက္လုိက္ရမွ နဲနဲေလးမွ မေတာက္လိုက္ ရရင္ မေနႏိုင္ဘူး”( မွတ္ခ်က္။ ။ စာေရးသူတုိ ့သူငယ္ခ်င္းမ်ား ၾကားတြင္ ဖြန္ေၾကာင္သည္ကို မီးေတာက္သည္ဟု နာမ္စားသံုး ေခၚေဝၚေလ့ ရွိသည္)
ဟု ဝိုင္းေထာပနာ ျပဳၾကသည္။
“ဟ ဟ ေနၾကပါဦးဟ… နင္တုိ ့ကလဲ တြယ္မယ္ဆိုတာ ခ်ည္းပဲ။ စကားကုိလဲ ေသခ်ာ နားေထာင္ဦးေလ ၾကားထဲက ျဖတ္ျဖတ္ျပီး ဝင္မတြယ္နဲ ့ေလ။ နင္တုိ ့က အဲဒီလို ျဖတ္ျဖတ္ ေျပာေနရင္ ငါက ဘယ္လုိ ဆက္ေျပာရမလဲ”
“မသိဘူးေလ နင္ေျပာတာကိုလဲ ၾကည့္ဦးေလ။ စေျပာကတည္းက ေကာင္မေလး အေၾကာင္းက စေျပာတာ ဆိုေတာ့ ငါတို ့က ေျပာတာေပါ့။ ကဲ… ဆက္ေျပာ”
“အဲဒီမွာ ေကာင္မေလးနဲ ့စကားစပ္မိလို ့ေမးၾကည့္ေတာ့ ေကာင္မေလးက သစ္လြင္တို ့ရြာက ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ ့ငါက အဲဒီရြာမွာ သစ္လြင္ဆုိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ သိလားလုိ ့ေမးၾကည့္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ျပန္ေမးတယ္။ ဘယ္သစ္လြင္လဲတဲ့။ အဲဒီမွာ ငါနဲနဲ အံၾသသြားတယ္။ ဒါနဲ ့ငါလဲ ျပန္ေမးလိုက္တယ္။ သစ္လြင္က ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား ရွိလို ့လဲလို ့ေပါ့။ ေကာင္မေလးက သစ္လြင္ႏွစ္ေယာက္ ရွိတယ္ ပံုသ႑န္ကို ေျပျပပါတဲ့။ ဒါနဲ ့ငါက ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း သစ္လြင္က အသားမဲမဲ ပုပုဝဝနဲ ့အားလူးမီးဖုတ္ထားတဲ့ ရုပ္နဲ ့လုိ ့ေျပာလိုက္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ေၾသာ္… ဒါဆို မဲၾကီးေပါ့။ ငါလဲ ဗ်ာ… မဲၾကီး ဟုတ္လား။ အင္းေလ ဟုတ္တယ္ သူ ့ကို ရြာမွာ မဲၾကီး ေသရြာျပန္ မဲၾကီးလုိ ့ေခၚၾကတာေလ။ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ျပီး ဒါေတာင္မသိဘူးလားတဲ့”
“ဘာ… မဲၾကီး ေသရြာျပန္မဲၾကီး ဟုတ္လား”
“ဟဲ့ ဘယ္လုိ သစ္လြင္က ဘယ္ႏွယ့္ ေသရြာျပန္ မဲၾကီး ျဖစ္သြား ရတာလဲ”
ဟု ေကာင္မေလးမ်ားက တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ျဖင့္ ဝိုင္းေမးၾကသည္။ ညီရဲသစ္က မ်က္လံုး တစ္ခ်က္ ေဝ့ၾကည့္ျပီး အကဲခတ္လိုက္ေတာ့ အားလံုး သူ ့စကားကုိ စိတ္ဝင္တစား နားေထာင္ေနေၾကာင္း ေတြ ့လုိက္ရသျဖင့္ ေက်နပ္သြားသည္။ သစ္လြင္က ညီရဲသစ္ကို တခုခု ေျပာမည့္ ဟန္ျဖင့္ ပါးစပ္ျပင္လုိက္သည္။
“ညီရဲသစ္ မင္း…. မဟုတ္…”
ညီရဲသစ္က သစ္လြင္ကို စကား အဆက္မခံ-
“သူတို ့ေတြက အရမ္း သိခ်င္ေနျပီ သစ္လြင္ ငါမေျပာဘဲ ေနလို ့မရေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ကြာ”
ဟု ညီရဲသစ္က ခပ္တည္တည္ျဖင့္ ေျပာလုိက္ေတာ့-
“ေအးေလ သစ္လြင္ နင္က ဘာေတြ မဟုတ္တာေတြ လုပ္ထားလုိ ့လဲ”
“အာ… ငါက ဘာမဟုတ္တာမွ လုပ္မထားပါဘူးဟာ”
“ဒါဆို နင္က ဘာျဖစ္လုိ ့ညီရဲသစ္ကို တားေနရတာလဲ”
“ေအးေလ နင္မဟုတ္တာ ဘာတစ္ခုမွ လုပ္မထားရင္ နင္ဘာေၾကာက္ ေနစရာ ရွိလဲ”
“ညီရဲသစ္ ဆက္ေျပာ”
သူငယ္ခ်င္း တသိုက္ စကားအဆံုးမေတာ့ သစ္လြင္ ေခါင္းၾကီး ငံုသြားျပီး ဘာမွ ထပ္မေျပာေတာ့ပဲ ေျမၾကီးကို သုေတသန လုပ္ေနသည္။ ညီရဲသစ္ သူ ့ကို ရိုက္ခ်ဖုိ ့ခြင္ဆင္ေနသည္ကို သူသိသည္။ သူတခုခုကို ေျပာခ်င္ေနသည္။ ဒါေပမယ့္ ဘာကို ဘယ္ကေန စေျပာရမွန္း မသိေပ။ သူ ့ကိုယ္သူ သတ္ကြင္း တစ္ခုထဲ ေရာက္ေနသလို ခံစားေနရသည္။ ဒါေပမယ့္ ဒီသက္ကြင္းထဲက သူဘယ္လို ရုန္းထြက္ရမလဲ ဆုိတာ စဥ္းစားမရ ျဖစ္ေနသည္။
“ညီရဲသစ္ ဆက္ေျပာေလ ဘာလုပ္ေနတာလဲ”
“ေအးပါ ငါေျပာျပမွာပါ မေလာပါနဲ ့ေျဖးေျဖးေပါ့။ ဒီလုိဟာ အဲဒီေကာင္မေလးကလဲ ငါ့ကို ေသေသခ်ာခ်ာကို ေျပာျပတာေဟ့…။ သစ္လြင္ ငယ္ငယ္က အရမ္း အေဆာ့သန္တယ္တဲ့။ အဲဒါ တစ္ေန ့သူတို ့ေတြ အတူတူ ေဆာ့ေနၾကတုန္း ဘယ္လိုကေန ဘယ္လို သစ္လြင္ လက္ကျမင္း လုိက္လဲ မသိဘူး။ သစ္လြင္ တစ္ေယာက္ ဓာတ္လုိက္တာတဲ့။ ေဘးနားက လူၾကီးတစ္ေယာက္က ကပ်ာကယာ ဝါးလံုးေျခာက္တစ္လံုး ဆြဲျပီး ျဖတ္ရိုက္လိုက္လုိ ့သစ္လြင္ တစ္ေယာက္ ကံေကာင္းသြားတာ ေျပာတာဘဲ”
“ဟယ္… ဟုတ္လား ဒါဆို သစ္လြင္ တစ္ေယာက္ ကံေကာင္းသြားတာေပါ့ေနာ္”
“ဒါေပါ့ ကံေကာင္းသြားတာေပါ့။ ဒါမ်ဳိးက အသက္ပါ ေသသြားႏုိင္တယ္ေလ”
“ေအးေနာ္ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ စကားမစပ္ ဒါနဲ ့ဒီကိစၥနဲ ့သစ္လြင္ ေသရြာျပန္ မဲၾကီး ျဖစ္သြားတာနဲ ့ဘာဆိုင္လုိ ့လဲ”
“ေအးေလ ဘာဆုိင္လုိ ့လဲ နင္ဟာကလဲ မဟုတ္ေသးပါဘူး”
“ဆုိင္ပါျပီေကာဟာ နင္တုိ ့ကလဲ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္မွာ သစ္လြင္က ေသေတာ့ မေသဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေသလုေမ်ာပါး ခံစားလုိက္ရတယ္။ ေဆးရံုကို ျမန္ျမန္ေရာက္လို ့ အသက္ကိုေတာ့ လုလုိက္ႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံေကာင္းလုိ ့အသက္ကို လုလုိက္ႏုိင္ေပမယ့္ အသားေတြေတာ့ မဲသြားတယ္။ ကုလို ့
မရေတာ့ဘူးတဲ့။ အရင္ သစ္လြင္က ဒီလို အသားမဲနဲ ့မဟုတ္ဘူးတဲ့ အသားျဖဴတယ္တဲ့… ။ ဒါေပမယ့္ ဒီကိစၥျဖစ္ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ အသားမဲတာက ဘယ္လိုမွ ကုမရေတာ့လုိ ့ဒီလိုပံုစံ ျဖစ္သြားျပီး အဲဒီေနာက္ပိုင္းလဲ ေသရြာျပန္ မဲၾကီးလုိ ့နာမည္တြင္ သြားခဲ့တယ္ေျပာတာပဲ”
“ဟယ္ ဟုတ္လား ဒီလုိဆိုေတာ့လဲ သစ္လြင္ ဘဝက သနားစရာပါလားေနာ္”
“ေအးဟယ္ ငါျဖင့္ သနားလိုက္တာ”
ဟူေသာ ေကာင္မေလးမ်ား ေရရြတ္သံမ်ား အဆံုးတြင္ သစ္လြင္ တစ္ေယာက္ ဝုန္းကနဲ ကန္တင္းထဲမွ ထြက္ေျပး သြားေလေတာ့သည္။ ထိုေန ့မွ စ၍ သစ္လြင္လဲ ေသရြာျပန္ မဲၾကီး ဆိုေသာ နာမည္တစ္လံုးကို အပိုင္စား ရသြားေလေတာ့သည္။
ေၾကာင္… ၾကည္ႏူး
ေဆာင္းမနက္ခင္းက အံုအံုမႈိင္းမိႈင္းျဖင့္ လူတစ္ေယာက္ကို မပ်င္းပ်င္းေအာင္ တုိက္တြန္းေနသည္။ ဒီေန ့လဲ အိပ္ယာထ ေနာက္က်၍ ညီရဲသစ္ တစ္ေယာက္ ထံုးစံအတိုင္း အတန္းမမွီ ေသာၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ကန္တင္းမွပင္ ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ ခပ္ေငါင္ေငါင္ျဖင့္ တစ္ေယာက္တည္း ဟိုေတြးဒီေတြးျဖင့္ အေတြးမ်ားေနစဥ္ ဆူညံဆူညံျဖင့္ ေက်ာင္းသားတစ္စု မိမိေနာက္ေက်ာဘက္တြင္ လာထိုင္ေသာေၾကာင့္ အေတြးစမ်ား ပ်က္သြားသည္။ စားပြဲဝိုင္းက ေနာက္ေက်ာဘက္တြင္ ကပ္ေနေသာေၾကာင့္ တမင္နားစြင့္ထားျခင္း မဟုတ္ေသာ္ျငားလဲ သူတို ့ေျပာသမွ် အသံမ်ားက နားထဲသို ့အလိုအေလ်ာက္ စီးေမ်ာဝင္လာသည္။ ေက်ာင္းသားသံုးေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို သူတို ့စကားသံမ်ားကို နားေထာင္ၾကည့္ရင္း သိလိုက္သည္။ ေက်ာင္းသား သံုးေယာက္က အလြန္တက္ၾကြေနေသာ ေလသံမ်ားျဖင့္ ပါးစပ္မ်ားက အျငိမ္မေနဘဲ ေပါက္ေပါက္ေဖာက္ သလိုကို ေျပာေနၾကသည္။
“အစ္ကိုတို ့ဘာမွာၾကမလဲ ခင္ဗ်ာ…” စားပဲြထိုးေလး၏ တရိုတေသ ေမးသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။
“ေၾသာ္… ေအး နင္တို ့ဘာစားမွာလဲ မွာၾကေလ။ ငါတုိ ့ရွင္းမွာပါ။ နင္တို ့ၾကိဳက္တာ မွာ…”
ဟု ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ေလာကြတ္လုပ္သည္။ တျခား တစ္ေယာက္ကလဲ အားက်မခံ
“ဘာမွအားမနာနဲ ့ေနာ္။ ၾကိဳက္တာ မွာ…။ ေငြအတြက္က ဘာမွမပူနဲ ့ေစ်းနဲတာကို မမွာနဲ ့ေစ်းအၾကီးဆံုး ဆိုတာေတြကို ေရြးမွာ။ ေစ်းနဲရင္ ေစတနာ နဲသြားမွာ စိုးလို ့ ဟဲ ဟဲ…”
ဟု ဆိုကာ စာေရးဆရာ မင္းျမတ္သူရ ေလသံဖမ္း ေျပာရလွ်င္ အလြန္မွ ေၾကာင္စီစီ ႏိုင္လွေသာ ေလသံျဖင့္ မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးရင္း ဝင္ေျပာသည္။ ဟင့္… ဒီကန္တင္းမွာ ေစ်းအၾကီးဆံုးကမွ ဘယ္ေလာက္ရွိမွာမို ့လဲဟု ညီရဲသစ္အျမင္ကပ္စြာ ေတြးလိုက္မိသည္။ တျခားတစ္ေယာက္ကလဲ အားက်မခံ
“မွာေလ ဘာမွ အားနာမေနနဲ ့ၾကိဳက္တာမွာလိုက္ ငါတို ့ရွင္းမွာပါ။ နင္တို ့ကို မရွင္းခိုင္းပါဘူး”
ဟုဆိုကာ ပိုက္ဆံ အိတ္ကပ္ကို လက္ျဖင့္ ပုတ္ရင္း ေျပာသည္။ အင္း… ေတာ္ေတာ္ပိုက္ဆံေပါေနတယ္နဲ ့တူတယ္ ငါ့ဟာေလးပါ ထည့္ရွင္းခိုင္းလိုက္မွနဲ ့ တူတယ္။ ထိုစကားသံမ်ားကို ၾကားေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ညီရဲသစ္ တစ္ေယာက္တည္း ေတြးရင္း ျပံဳးမိလိုက္သည္။
“ရပါတယ္ဟာ… ငါတို ့စားတာ ငါတို ့ဘာသာ ရွင္းမွာပါ။ ေမာင္ေလး လက္ဖက္ထမင္း တစ္ပြဲ ၾကက္ဥေၾကာ္ ထည့္မယ္ေနာ္”
ဟု ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္က ေျပာရင္း မွာလိုက္သည္။
“ဟာ… မဟုတ္တာ ငါတို ့မုန္ ့ေကၽြးမယ္ေျပာျပီး ေခၚလာတာ ငါတို ့ရွင္းမွာေပါ့။ လက္ဖက္ထမင္းကိုလဲ ၾကက္ဥေၾကာ္ပဲ မလုပ္နဲ ့ေလ။ ဝက္အူေခ်ာင္းေၾကာ္နဲ ့အမဲေၾကာ္ပါလုပ္လိုက္ ေနာက္ျပီး လက္ဖက္ရည္ ေပါ့ဆိမ့္ ရွယ္တစ္ခြက္ပါ လုပ္လာခဲ့လိုက္ ဟုတ္လားညီေလး”
ဟုဆိုကာ စားပြဲထိုးေလးကို ထပ္မွာေနသည္။ တျခားတစ္ေယာက္ကလဲ
“သူငယ္ခ်င္း တစ္ခုခုမွာေလ ဘာမွ အားမနာနဲ ့ေနာ္။ တို ့က တကယ္ ေစတနာရွိပါတယ္ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ ေကၽြးေနတာပါ…”
“အင္း… ဒါဆိုလဲ အားမနာေတာ့ဘူး မွာမယ္ေနာ္။ ေမာင္ေလးေရ… အစ္မဖို ့ေၾကးအိုး တစ္ပဲြနဲ ့ေကာ္ဖီမစ္ ရွယ္တစ္ခြက္ပါ ယူခဲ့ပါကြယ္”
ဟု တျခားတစ္ေယာက္ကလဲ မွာလိုက္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ညီရဲသစ္တစ္ေယာက္လဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ လာရာလမ္းကို ေမွ်ာ္ရင္း အေတြးေတြထဲ ေမ်ာလြင့္ ေနမိသည္။ တခါတခါ ေက်ာင္းသားသံုးေယာက္၏ ပလီပလာ တီတီတာတာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ႏိုင္လွေသာ အသံမ်ားက နားအတြင္း စီးေမ်ာဝင္လာ တတ္ေသးသည္။ အေတြးထဲ ေမ်ာေနေသာ ညီရဲသစ္ ေနာက္ဘက္ဝိုင္းမွ ဒါဆို ငါတို ့အရင္ ျပန္ႏွင့္မယ္ေနာ္ ဆိုေသာ အသံႏွင့္ ေကာင္မေလး ႏွစ္ေယာက္ ထြက္သြားျပီးေနာက္ ကၽြတ္စီကၽြတ္စီျဖင့္ တြတ္ထုိးေနေသာ ေက်ာင္းသားသံုးေယာက္ အသံမ်ားေၾကာင့္ ႏိုးထလာခဲ့သည္။
“ဟာ… ဒီေလာက္ေတာင္ က်တယ္လား”
“ေအးေလ… ဒီေလာက္ထိေတာင္ က်တယ္လားကြာ။ ငါ့မွာ အဲဒီေလာက္ပိုက္ဆံ မပါဘူးကြ”
“ဟာ… အဲဒီလိုေတာ့ မရဘူး ေဟ့ေကာင္ ခုနကေတာ့ မင္းအသံခ်ည္းပဲ မင္းဘဲ အတင္းမွာခိုင္းေနတာေလ။ သူ ့ဘာသာသူ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ ့စားေနတာ ဟုတ္ရဲ ့သားနဲ ့လွ်ာရွည္ျပီး ဝက္အူေခ်ာင္းေၾကာ္နဲ ့ အမဲေၾကာ္ပါ မင္းဘဲ မွာေပးလိုက္တာေလ”
“ေအာင္မာ မင္းကေရာ ဘာထူးလုိ ့လဲ ဟိုက မစားပါဘူးဆိုတဲ့ဟာကို အတင္းမွာခိုင္းလို ့ဟုိက ေၾကးအိုးမွာလိုက္တာေလ။ ဟင္း… ေကာ္ဖီမစ္ရွယ္ကပါ အဆစ္ပါလိုက္ေသးတယ္ မေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး”
“ကဲကဲ ေဟ့ေကာင္ေတြ မင္းတို ့အပိုေတြ ေျပာမေနနဲ ့ခုမွ ဟိုေကာင့္ကို လႊဲခ် ဒီေကာင့္ကို လႊဲခ် လုပ္မေနၾကနဲ ့ပါတဲ့ပိုက္ဆံ အကုန္ထုတ္ၾက မေလာက္ရင္ ဆုိင္ရွင္ဆီမွာ ခဏ အေၾကြးထားခိုင္းရမွာဘဲ။ ေက်ာင္းသားကဒ္ေတြပါ တခါတည္း ေပးလိုက္”
ဆိုေသာ စကားသံမ်ားကို ၾကားျပီး ညီရဲသစ္ တစ္ေယာက္ ျပံဳးရင္း
ေၾသာ္… ေၾကာင္ေနရရင္ ၾကည္ႏူးေနတဲ့ ေကာင္ေတြပါလား ဟု ေတြးလိုက္မိသည္။ ညီရဲသစ္ အေတြးမဆံုးမွီမွာပင္ စိုးမိုးႏွင့္ သန္းေဇာ္ တို ့ျငင္းရင္းခုန္ရင္း ေရာက္လာၾကသည္။ ဒီႏွစ္ေကာင္က ဒီအတိုင္းပင္ အျမဲျငင္းခုန္ေနၾကသည္ မတည့္အတူေနဆိုတာ ဒီႏွစ္ေကာင္မွ အစစ္။ သူတို ့ႏွစ္ေယာက္ကို မတည့္အတူေနမို ့ မင္းတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ကလဲ ေခြးနဲ ့ေမ်ာက္လိုဘဲလို ့ေျပာလုိက္လို ့ကေတာ့ သူေခြး ငါေခြးနဲ ့ျငင္းလို ့ကို မဆံုးႏုိင္ေတာ့ေပ။
“ဘာေတြ ျဖစ္လာျပန္ျပီလဲကြာ… မင္းတို ့ကလဲ ေတြ ့လိုက္တာနဲ ့ျငင္းခုန္ ေနေတာ့တာဘဲ” ဒီေတာ့ သန္းေဇာ္က-
“မေန ့က ကိစၥကို ေျပာေနၾကတာပါကြာ”
“မေန ့က ကိစၥ ဘာကိစၥမို ့ဒီေလာက္ ေအာ္ဟစ္ ျငင္းခုန္ေနၾကတာလဲ”
“ဘာျဖစ္ရမွာလဲကြာ။ ဟုိေကာင္ သစ္လြင္ေပါ့ ငါတို ့ကို လူလည္လုပ္သြားတယ္ေလ။ ငါက ျပန္ေျပာမယ္လုပ္ေတာ့ ဒီေကာင္က ထားလိုက္ပါကြာ ဒီေလာက္ေလးနဲ ့ ေျပာမေနပါနဲ ့ေတာ့ ဆိုျပီး ငါ့ဝင္ကို တားတယ္ေလ။ ဟင္း… ငါမသိရင္ ခက္မယ္ ဒီေကာင္ကလဲ အဲဒီ ေကာင္မေလး အုပ္စုထဲက တစ္ေယာက္ကို ေၾကာင္ေနတာေလ ငါတို ့မသိဘူး ဆိုျပီး သူ ့ကိုယ္သူ ဟုတ္လွျပီ မွတ္ေနတာ”
“ေနၾကပါဦးကြာ။ မင္းတို ့ေျပာေနတာေတြကို ငါနားမလည္ဘူး။ ငါ့ကိုလဲ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေလး ေျပာစမ္းပါဦး” ဟု ကၽြန္ေတာ္က ေမးလိုက္ေတာ့-
“ျဖစ္ပံုက ဒီလို ငရဲေရ… မေန ့က မင္းဆင္တဲကို ျပန္သြားလို ့ငါနဲ ့ဒီေကာင္နဲ ့ႏွစ္ေယာက္တည္း ေမတၱာရိပ္မွာ လက္ဖက္ရည္ ထြက္ေသာက္ၾကတာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ ဟိုေကာင္ သစ္လြင္တစ္ေယာက္ ေပါက္ခ်လာျပီး ငါတို ့ဝိုင္းမွာ လာထိုင္တယ္။ မင္းလဲ သိတဲ့ အတိုင္းဘဲ ဒီေကာင္က ဖြန္ေၾကာင္ေလ။ ေၾကာင္ေနရရင္ ၾကည္ႏူးေနတဲ့ေကာင္… ျမင္ျမင္သမွ်ထန္းေတာ ငါ့ထန္းေတာ ျမင္ျမင္သမွ် မိန္းကေလး ငါ့ေကာင္မေလး ဆိုတဲ့ေကာင္ေလ။ ဒါကို မင္းလဲ သိတယ္မဟုတ္လား”
“ေအးပါ… ဒီေကာင္ ဖြန္ေၾကာင္တာ ငါသိပါတယ္။ မင္းကိစၥကိုသာ ဆက္ေျပာပါ”
“ေအးေဟ့ ဒီေကာင္က ငါတုိ ့ဝိုင္းမွာ ေစြ ့ကနဲ ဝင္ထိုင္ျပီးရံု ရွိေသးတယ္။ ေရွ့က ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ့ အတန္းထဲက ေခ်ာေခ်ာတုိ ့ကိုလဲ ေတြ ့ေရာ အတင္းေခၚျပီး မုန္ ့ေကၽြး၊ လက္ဖက္ရည္တိုက္ လုပ္ေတာ့တာပဲေဟ့…”
“သူ ့ဘာသာသူ ဝယ္ေကၽြးတာဘဲကြာ။ ဘာျဖစ္လဲ မင္းတုိ ့နဲ ့ဘာဆိုင္လို ့လဲ” ဟု ညီရဲသစ္က ေမးလိုက္ေတာ့ သန္းေဇာ္က ညီရဲသစ္ကို ဘုၾကည့္ၾကည့္ရင္း-
“မင္းက ဘာမွ မသိပဲ ရမ္းမေျပာနဲ ့ေလ။ မဆိုင္ရင္ ငါက ေျပာပါ့မလားကြာ။ ဒီေကာင့္အေၾကာင္းလဲ မင္းသိသားနဲ ့ဒီေကာင္က ေကာင္မေလးေတြ ျပန္သြားျပီး ပိုက္ဆံရွင္း ေတာ့မွ ဘယ္ေလာက္က်တယ္။ ငါတို ့က သံုးေယာက္ဆိုေတာ့ မင္းတုိ ့ႏွစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ဘယ္ေလာက္က်တယ္ လုပ္တာေလ။ ဒါဒီေကာင္ လူလည္က်တာ မဟုတ္လို ့ဘာလဲ။ ေကာင္မေလးေတြကေတာ့ ဒီေကာင္ ဝယ္ေကၽြးတာလို ့ဘဲ ထင္သြားတာေလ။ ငါတုိ ့မွာသာ လက္ဖက္ရည္ တစ္ေယာက္ တစ္ခြက္ ေသာက္ျပီး ပိုက္ဆံ ႏွစ္ေထာင္စီ ထုတ္ရွင္းလိုက္ရတာ။ ဒါကို ငါက ေျပာမယ္လုပ္ေတာ့ ဒီေကာင္က တားတယ္ေလ။ ငါသိတာေပါ့ ဒီေကာင္က အဲဒီထဲက ျဖဴဝင္းကို ေၾကာင္ေနတာကိုေလ။ ဒီေကာင္လဲ ဘာမွ မထူးဘူး ဖြန္ေၾကာင္ဘဲ…”
ဟု သန္းေဇာ္က စကား အရွည္ၾကီးကို မေမာတမ္း ေျပာခ်သြားေလသည္။ ဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ-
“ေအးေလ… ဒါကေတာ့ မင္းတုိ ့ညံတာဘဲ။ စိုးမိုး မင္းကလဲ ဟုတ္တယ္။ သန္းေဇာ္ေျပာလဲ ေျပာခ်င္စရာဘဲ။ဒီေကာင့္ အေၾကာင္းလဲ သိသားနဲ ့ျပီးရင္ သူက ဘယ္သူေတြကို ဘာဝယ္ေကၽြးလိုက္တယ္ ဆိုတာ အသံေကာင္း ဟစ္ဦးမွာ မင္းတုိ ့ပိုက္ဆံ စိုက္လိုက္ရတာကို ဘယ္သူမွ သိမွာ မဟုတ္ဘူး။ မင္းေၾကာင္ခ်င္လဲ တျခားနည္းနဲ ့ေၾကာင္တာမဟုတ္ဘူး။ ဒီေကာင္နဲ ့မွ သြားပတ္သက္ရတယ္လို ့ကြာ”
“ဟာ… ငါတို ့က သြားပတ္သက္တာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ငါတို ့ဘာသာ ထိုင္ေနတာကို ဒီေကာင္က လာပတ္သက္တာပါ”
“ေအးဒါဆိုလဲ ဒီေကာင္ ဒီဇာတ္ခင္းေတာ့မွာကို သိမွေတာ့ ၾကဳိကာ ထားမွေပါ့ကြ” ဟု ညီရဲသစ္ကေျပာေတာ့။
“မင္းကလဲ ေျပာေတာ့ လြယ္တယ္ ၾကိဳကာထားရေအာင္ ဘယ္လို ၾကိဳကာထားရမွာလဲ”
“သူဒီလို လုပ္ေတာ့ မွာကို သိေနမွေတာ့ ဒီလိုကြာ….”
ညီရဲသစ္ စကားပင္ မဆံုးေသး။ သူတုိ ့ဝိုင္းဆီ ဦးတည္၍ သစ္လြင္ တစ္ေယာက္ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ျဖင့္ ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ ေျပာလက္စ စကားတန္လန္းျဖင့္ ရပ္သြားသည္။ု သစ္လြင္က ေတာသား ျမိဳ ့တက္ ဂ်င္းဝမ္းဆက္ ဆိုသည့္ စကားအတိုင္း ဂ်င္းဝမ္းဆက္ျဖင့္ ေတာက္ေျပာင္သားနားေနသည္။ မွတ္ခ်က္။ ။ ရုပ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆိုးသည္။
“ေဟ့ေကာင္ေတြ မင္းတုိ ့က ဒီမွာ လာႏွပ္ေနၾကတာကိုကြ။ ဒါနဲ ့ေခ်ာေခ်ာတို ့အဖြဲ ့ကို ေတြ ့လိုက္ေသးလား။ သူတို ့ကို မုန္ ့ေကၽြးမယ္ေျပာျပီး ေခၚထားတာေလ။ မေရာက္ေသးဘူးထင္တယ္”
“ေအး… ဟုတ္မယ္ထင္တယ္ကြ။ ငါေရာက္ေနတာ ၾကာျပီ ခုထက္ထိေတာ့ မေတြ ့ေသးဘူး” ဟု ညီရဲသစ္က ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့
“ေအး ဒီကေနဘဲ ေစာင့္ေနလုိက္ေတာ့မယ္ကြာ။ သူတုိ ့လဲ လာၾကေတာ့မွာပါ”
ေျပာေနရင္းမွာပင္ ေခ်ာေခ်ာတုိ ့အဖဲြ ့တစ္အုပ္တစ္မၾကီး ခ်ီတက္လာၾကသည္။ ေက်ာင္းသူအုပ္လိုက္ၾကီးကို ျမင္ေတာ့ သစ္လြင္တစ္ေယာက္ ဝမ္းသာအားရ လွမ္းေခၚသည္။ ဒါကို ျမင္ေတာ့ စိုးမိုးနဲ ့သန္းေဇာ္္က ညီရဲသစ္ကို ဘယ္လိုလဲ ဟူသည့္ အမူအရာျဖင့္ မ်က္စလွမ္းျပသည္။ ညီရဲသစ္ကလဲ အသာေနဆိုသည့္ အမူအရာျဖင့္ လက္ကာျပသည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေခ်ာေခ်ာတုိ ့ေကာင္မေလးတစ္သိုက္ လက္ပံပင္ ဆက္ရက္က်သလုိ ထိုင္ခံုေတြ ကိုယ္စီကိုယ္စီျဖင့္ တဝုန္းဝုန္းျဖင့္ ဝင္ထိုင္ၾကသည္။ သစ္လြင္ကေတာ့ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ျဖင့္ ထံုးစံအတိုင္း အလုပ္ရႈပ္သြားသည္။ ေကာင္မေလးေတြကို
“ဟဲ့… ဘာစားမွာလဲ ဟိုဟာစားပါလား ဒီဟာ စားပါလား၊ ဘယ္ဟာကေတာ့ ေကာင္းတယ္ ဒီဟာကေတာ့ ေကာင္းတယ္”
ျဖင့္ ေလာကြတ္ေတြ လုပ္ေနသည္။ ဒါကို ၾကည့္ျပီး ဟုိႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ မ်က္စိ မ်က္ႏွာေတြ ပ်က္ေနၾကသည္။ သစ္လြင္ ဘယ္အခ်ဳိးခ်ဳိးေတာ့ မည္ကို သိေနသည္ကိုး။ ညီရဲသစ္ကေတာ့ ဘာမွမေျပာ ျပံဳးျပံဳးျဖင့္ ၾကည့္ေနျပီး ေကာင္မေလးေတြႏွင့္ပင္ တဝါးဝါး တဟားဟားျဖင့္ အဖြဲ ့က်ေနေသးသည္။ ခဏေနေတာ့ ေက်ာင္းသူ အုပ္စုက ပိုက္ဆံထုတ္ျပီး ရွင္းမယ္လုပ္ေတာ့ သစ္လြင္ကလဲ ထံုးစံအတိုင္း ေနေန သူရွင္းလုိက္မည္ ဆိုသည့္အေၾကာင္း ေျပာသည္။ ေကာင္မေလးေတြ ျပန္သြားျပီး ပိုက္ဆံရွင္းမည္ လုပ္ေတာ့ သစ္လြင္က ထံုးစံအတိုင္းပင္
“ပိုက္ဆံက ဒီေလာက္က်တယ္ တို ့ကေလးေယာက္ ဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္ကို ဘယ္ေလာက္က်လဲ ဆိုရင္”
သစ္လြင္ စကားမဆံုးေသးခင္မွာပင္ ညီရဲသစ္က-
“ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္က်က် သူတို ့ေတြကို မုန္ ့ဝယ္ေကၽြးမယ္လို ့ေျပာျပီး မင္းေခၚလာတာေလ၊ ခုနကလဲ မင္းရွင္းလုိက္မယ္လုိ ့မင္းပါးစပ္ကပဲ ေျပာလိုက္တာ ဒီေတာ့ ငါေသာက္ထားတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဖုိးေတာ့ မရွင္းပါနဲ ့ငါပဲ ရွင္းလိုက္ပါ့မယ္။ ညီေလးေရ… ဒီမွာ လက္ဖက္ရည္ဖိုး က်န္တာ ဒီက အစ္ကို ရွင္းလိမ့္မယ္ေနာ္ ဟုတ္ျပီလား”
ဟု ေျပာကာ စိုးမိုးတို ့ဘက္လွည့္၍ ငါသြားေတာ့မယ္ မင္းတုိ ့ကေရာ ဘယ္လိုလုပ္မွာလဲ ေမးလိုက္ေတာ့-
“ေဟ… ဟာ… ေနဦးေလ ငါတို ့လဲ လိုက္မွာေပါ့ ဒီမွာ ငါတုိ ့လက္ဖက္ရည္ဖုိး” ဟုဆိုကာ ပိုက္ဆံကို စားပဲြေပၚ တင္ထားခဲ့ျပီး ညီရဲသစ္ ေနာက္ကေန ဒေရာေသာပါးျဖင့္ ေျပးလိုက္လာၾကသည္။သစ္လြင္ တစ္ေယာက္မွာသာ စားပြဲဝိုင္းတြင္ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္က်န္ရစ္ခဲ့ရင္း
“ဟာ… ေဟ့ေကာင္ေတြ ေနဦးေလ ခဏေနပါဦးဟ”
ျဖင့္ တစ္ေယာက္တည္း ေအာ္ဟစ္ က်န္ခဲ့ေလေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ညီရဲသစ္တို ့မွာေတာ့ အတန္းေရွ့ေရာက္ျပီး သံုးေယာက္သား တစ္ေယာက္လက္ဝါး တစ္ေယာက္ရိုက္ရင္း တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ ေအာ္ရယ္လိုက္ မိၾကသည္။ ေၾသာ္… ေၾကာင္ေနရရင္ ၾကည္ႏူးေနသည့္ ေၾကာင္… ၾကည္ႏူး ေလးေတြကလဲ ေနရာ အႏံွမွာ ရွိေနၾကပါလားဟု ညီရဲသစ္တစ္ေယာက္ ေတြးလိုက္မိေသးသည္။
ေကာလဟလေလလား တကယ္လား
ျမန္မာျပည္ကို ခြင့္ျပန္ရန္အတြက္ ျပီးခဲ့သည့္ တနဂၤေႏြေန ့အလုပ္ပိတ္ရက္က ကၽြန္ေတာ္ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္ရင္း ေစ်းဝယ္ထြက္ခဲ့သည္။ vivo city အတြင္း ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း အားကစားပစၥည္းမ်ား ေရာင္းေသာဆိုင္တစ္ဆိုင္ေရွ့ အေရာက္တြင္ ဆိုင္ေရွ့တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲျပထားေသာ မန္ယူေဘာ္လံုးအသင္းအက်ီ ၤကို အေတြ ့ တြင္ ဖခင္ျဖစ္သူကို သတိရလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဖခင္ျဖစ္သူသည္ ကမ ၻာေက်ာ္ ေဘာ္လံုးကလပ္သင္း တစ္သင္းျဖစ္ေသာ မန္ခ်က္စတာေဘာ္လံုးအသင္းကို အားေပးေသာ ပရိသတ္တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ဖခင္ျဖစ္သူအတြက္ အိမ္အျပန္အမွတ္တရလက္ေဆာင္အျဖစ္ မန္ယူေဘာ္လံုးအသင္း အက်ီ ၤ တစ္ထည္ေလာက္ဝယ္သြားမည္ဟု စဥ္းစားမိသည္။
ထို ့ေၾကာင့္ ဆိုင္အတြင္း ဝင္၍အက်ီ ၤကို ၾကည့္ရာ အက်ီ ၤအသားေကာင္း၍ ခ်ဳပ္ရုိး၊ခ်ဳပ္သားေသသပ္ကာ အလြန္လွပေသာ အက်ီ ၤျဖစ္ေၾကာင္းေတြ ့ရသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လဲ သေဘာက်သြားျပီး ဝယ္ရန္အတြက္ အက်ီ ၤတြင္ ကပ္ထားေသာ ေစ်းႏႈန္းကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ေစ်းႏႈန္းကို ၾကည့္ျပီး ကၽြန္ေတာ္နဲနဲ ဖ်ားသြားသည္။ အက်ီ ၤတြင္ စင္ကာပူေဒၚလာ $109.90 ဟုကပ္ထားေသာ စာတမ္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို နဲနဲတြန္ ့ကနဲပင္ျဖစ္သြားေစသည္။ မဝယ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ ဒါေပမယ့္ အားကစား အက်ီ ၤတစ္ထည္ကို ေဒၚလာတစ္ရာေက်ာ္ေတာ့ ေပးမဝယ္ခ်င္ေပ။ သို ့ေသာ္ မိမိဖခင္ျဖစ္သူအတြက္ သူၾကိဳက္ေသာ ပစၥည္းတစ္ခုကို လက္ေဆာင္ေပးခ်င္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဝယ္ဖို ့ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္အက်ီ ၤကို ေငြရွင္းရန္အတြက္ ခ်ိတ္မွ ျဖဳတ္လိုက္စဥ္
‘အင္း… ေဖၾကီးသာ ဒီလိုအားကစား အက်ီ ၤတစ္ထည္ကို ေငြရွစ္ေသာင္းေလာက္ ေပးဝယ္လာမွန္းသိရင္ ငါေတာ့ အဆူခံထိေတာ့မွာဘဲ ဟူေသာ အေတြးက ေခါင္းထဲဝင္လာသည္’
တဆက္တည္း လူကလဲ တုန္ ့ကနဲ ရပ္သြားသည္။ ကိုယ္က ဝယ္ေပးခ်င္ေပမယ့္ လက္ခံမည့္သူက ျငိဳျငင္ေနရင္ ဝယ္သြားတာ အလကားျဖစ္မည္ဟုလဲ ေတြးမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အက်ီ ၤကို ကိုင္ရင္း တစ္ေယာက္တည္း ခ်ီတုံခ်တံု ျဖစ္ေနစဥ္ ဆိုင္က အေရာင္းဝန္ထမ္း ေကာင္မေလးေတြကလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကသည္။ ဒီလိုနဲ ့ကၽြန္ေတာ္လဲ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခ်လိုက္ျပီး အက်ီ ၤကို ေနရာတြင္ ျပန္ထားကာ ဆိုင္ထဲမွ ျပန္ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ ဒီအက်ီ ၤကို တစ္ရာေက်ာ္ေပးဝယ္ျပီး ရြာမွာ ဝတ္ေတာ့ေရာ ဘယ္သူသိတာမွတ္လို ့။ ဒီလို အက်ီ ၤမ်ဳိးက ကၽြန္ေတာ္တို ့ရြာမွာ ေဘာ္လံုးကန္စဥ္ ကတည္းက သူလိုကိုယ္လိုလူေတြ ဝတ္ေနက်။ အသားေကာင္းတာေတြ၊ ခ်ဳပ္ရိုးခ်ဳပ္သားေကာင္းတာေတြ၊ ေအာ္ရဂ်င္နယ္ ဆိုတာေတြကို ဘယ္သူမွ သိမွာမဟုတ္ သူတို ့သိတာက ေဘာ္လံုးအက်ီ ၤတစ္ထည္လို ့ပဲ သိမွာျဖစ္သည္။ ဒီေတာ့ ဒီအက်ီ ၤကို တစ္ရာေက်ာ္ေပးျပီး ဝယ္ေတာ့ ဘာလုပ္မွာလဲ ဟူေသာ အေတြးျဖင့္ တျခား ရွပ္အက်ီ ၤေကာင္းေကာင္းတစ္ထည္ကို ဝယ္လာခဲ့လိုက္သည္။
ဒီလိုနဲ ့ကၽြန္ေတာ္ တေနကုန္ ေစ်းပတ္ဝယ္ျပီးေနာက္ ညေနဘက္တြင္ အိမ္ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္။ အိမ္ကို ေရာက္ေတာ့ လူကေတာ္ေတာ္ ပင္ပန္းေနျပီ။ ဗိုက္ကလဲ စာေနျပီ။ ဒီေတာ့ အတူေန အခန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းကို
“ေဟ့… ရွမ္းေလး ဘာေတြခ်က္ထားေသးလဲ ဗိုက္စာလိုက္တာကြာ လို ့ေမးလိုက္ေတာ့”
“ဝက္အသားနီခ်က္၊ သီးစံုကုလားပဲဟင္းနဲ ့ငပိေထာင္းထားတယ္ ကိုရဲ.. ေရ”
လို ့ေျပာရင္းအနားေရာက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဗိုက္စာေနေသာေၾကာင့္ အထုပ္အပိုးမ်ား ပစ္ခ်ျပီး ေရပင္မခ်ဳိးေတာ့ဘဲ ထမင္းကိုအရင္စားလိုက္သည္။ စားေကာင္းေကာင္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းကို ကုန္းေလြးေနစဥ္ ရွမ္းေလးတစ္ေယာက္ အနားတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ရင္းရစ္သီရစ္သီ လုပ္ေနတာကို ေတြ ့ရေသာေၾကာင့္ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲဟုေတြးရင္း-
“မင္းဘာေျပာစရာရွိလို ့လဲ ရွမ္းေလး လို ့ေမးလိုက္ေတာ့”
“အင္း… သတင္းထူးေျပာစရာရွိတယ္ ကိုရဲေရ.. ထမင္းအရင္စားလိုက္ဦး စားျပီးမွ ေျပာေတာ့မယ္”
ဟုျပန္ေျပာသျဖင့္- ကၽြန္ေတာ္လဲ သိခ်င္သြားျပီး
“ေျပာပါ ဘာအေၾကာင္းလဲ စားရင္းေျပာလဲရပါတယ္”
ဟုေျပာလိုက္ေတာ့- ရွမ္းေလးလဲ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္း ေျပာခ်င္ေနသည္မသိ
“ဒီလို ကိုရဲေရ သတင္းကေတာ့ သတင္းထူးဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ျမန္မာႏိုင္ငံက ဦး(-) က အဂၤလန္ႏိုင္ငံက ကမ ၻာေက်ာ္ မန္ခ်က္စတာယူႏိုက္တက္ ေဘာ္လံုးအသင္းကို ေဒၚလာသန္းတစ္ေထာင္နဲ ့ ဝယ္ေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ သတင္း”
ဟု ေျပာလိုက္ရာ ကၽြန္ေတာ္လဲ စားလက္စ ပါးစပ္နားေရာက္ေနေသာ ထမင္းလုတ္ပင္ ေအာက္ျပန္ျပဳတ္က်သြားျပီး။
“ေဟ.. ဘယ္လို ဘယ္လို မင္းဘာေျပာလိုက္တယ္”
ဟုပင္ ျပန္ေမးလိုက္ရသည္။
“ဟာ… ကိုရဲကလဲ ဒီေလာက္ကပ္ေျပာေနတာေတာင္မၾကားဘူးလား။ မန္ယူအသင္းကို ျမန္မာႏုိင္ငံက သူေဌးၾကီးတစ္ဦးက ဝယ္ေတာ့မယ္လို ့ေျပာတာ”
“ဟုတ္ပါ့မလား ငါေကာင္ရာ.. ျမန္မာျပည္မွာ အဲဒီေလာက္ခ်မ္းသာတဲ့လူေရာ ရွိလို ့လား”
“ရွိလို ့အသံထြက္လာတာေပါ့ ကိုရဲရာ.. မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို ့ေတာ့ ေျပာမရဘူးဗ်။ ထုိင္ႏိုင္ငံက သက္ဆင္ေတာင္ မန္ယူနဲ ့တစ္ျမိဳ ့တည္း ျဖစ္တဲ့ မန္ခ်က္စတာစီးတီး ေဘာ္လုံးအသင္းကို ဝယ္ေသးတာ ဒီသတင္းမျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို ့ေတာ့ ေျပာမရဘူး”
“ေအး… ဟုတ္ခ်င္လဲ ဟုတ္မွာေပါ့ကြာ”
ဟု ျပန္ေျပာရင္း ဒီေန ့မနက္ေစ်းဝယ္ထြက္ေတာ့ မန္ယူအသင္းအက်ီ ၤတစ္ထည္ကိုပင္ ခ်ီတံုခ်တံုျဖင့္ ဝယ္ဖို ့စဥ္းစားရင္း ေစ်းၾကီးသည္ထင္၍ မဝယ္ျဖစ္ဘဲ ဒီအတိုင္းထြက္လာခဲ့သည့္ အျဖစ္ကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိသည္။ ကိုယ္ကသာ အက်ီ ၤတစ္ထည္ကို ေစ်းၾကီးလို ့မဝယ္ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ဝယ္ႏိုင္သူေတြကေတာ့ မန္ယူအသင္းၾကီး တစ္သင္းလံုးကိုပင္ ဝယ္မယ္တဲ့။ မန္ယူလို ကမ ၻာေက်ာ္ေဘာ္လံုးအသင္းၾကီးကို ဝယ္ဖို ့ဆိုသည္မွာ လြယ္သည့္ကိစၥမဟုတ္ေပ။ ဝယ္ေတာ့သာေဒၚလာသန္းတစ္ေထာင္၊ ဝယ္ျပီးဒီအတိုင္းျပီးသည္မဟုတ္ ေဘာ္လံုးသမားဝယ္ဖို ့အတြက္ ေငြထုတ္ေပးရဦးမည္။ အလုပ္သမားေတြအတြက္ လစာေငြကိစၥေတြကရွိေသးသည္။ သန္းတစ္ေထာင္နဲ ့ျပီးသြားမွာမဟုတ္။ အေမရိကန္မွ သန္းၾကြယ္သူေဌး မ်ားျဖစ္ေသာ ဂေလဇာမိသားစုပင္ အေၾကြးေတြျဖင့္ လံုးေထြးေနသည့္ သတင္းမ်ားက နားျဖင့္ပင္ မဆံေပ။ ဒီလိုအသင္းမ်ဳိးကို ျမန္မာႏိုင္ငံက သူေဌးတစ္ေယာက္က ဝယ္မယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲနဲမဟုတ္ ေတာ္ေတာ္အံၾသသြားသည္။ ဒီေလာက္ခ်မ္းသာသည့္လူ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရွိတယ္လား ဟုလဲ ေတြးမိသည္။
တဆက္္တည္း ျမစ္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္ ေက်ာက္စက္ေလွေပၚမွ ေက်ာက္မ်ားကို ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူေနေသာ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ကိုယ္တစ္ပိုင္းေရစိုျဖင့္ ေက်ာက္သယ္၊ ေက်ာက္ရြက္ေနသူမ်ား၊ သဲသယ္၊ သဲရြက္ေနသူမ်ား၊ ေခၽြးတလံုးလံုးျဖင့္ ဆိုက္ကားကို ၾကံဳးရံုးနင္းေနသူမ်ား၊ လမ္းမၾကီးေတြ ေဘးတေလွ်ာက္ ေက်ာက္ထုေက်ာက္ခြဲေနေသာ လမ္းလုပ္သားမ်ား၊ ဝမ္းဝရံုေလာက္ရေသာ လစာေငြကို ရရွိသည့္ ဝန္ထမ္းမ်ား၊ ဘက္စ္ကားမ်ားကို အလုအယက္တိုးေဝွ့တက္ေနေသာ အေျခခံလူတန္းစားမ်ားက အျမင္အာရံုတြင္ ေပၚလာသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ လူတန္းစားေတြ ဒီေလာက္ထိ ကြာဟေနျပီလားဟုလဲ ေတြးမိသည္။ျမန္မာႏိုင္ငံသည္လဲ အိႏိၵယႏိုင္ငံကဲ့သို ့ျဖစ္လာျပီလား ဟုလဲ ေတြးမိသည္။ ဒီသတင္းက ေကာလဟလ ျဖစ္ဖို ့မ်ားသည္။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူးဟုလဲ ေျပာမရေပ။ ထိုင္းႏိုင္ငံသား သက္ဆင္ပင္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံမွ မန္ခ်က္စတာစီးတီး အသင္းကို ဝယ္ႏိုင္ခဲ့ေသးတာ ဆိုေတာ့ ဒီသတင္းက မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဟု တရားေသတြက္လို ့မရေပ။ ဒီအေၾကာင္းက အေတြးထဲ ေရာက္လာျပီးေနာက္ ထမင္းပင္ ေကာင္းေကာင္းစားမရေတာ့။ ဒီသတင္းက အေတြထဲမွာ တဝဲလည္လည္နဲ ့ျပန္ျပန္ေရာက္လာသည္
ေၾသာ္….. ေကာလဟလေလလား တကယ္လား……လို ့
လူပ်ဳိၾကီး-၂
ကၽြန္ေတာ္နဲ ့လူပ်ဳိၾကီးတို ့ေစ်းထိပ္က ဘိုေက်ာက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကို ဆက္ေလွ်ာက္ လာခဲ့ၾကသည္။ လမ္းမွာ မနက္ေစာေစာ က်ဴရွင္လာတတ္တဲ့ ေက်ာင္းသူေလး ႏွစ္ေယာက္က လူပ်ဳိၾကီးကို ျမင္ေတာ့ ျပံဳးၾကည့္သြားသည္။ ေကာင္မေလးေတြ သူ ့ကို ျပံဳးၾကည့္သြားတာ ေတြ ့ေတာ့ လူပ်ဳိၾကီး နဲနဲ တြန္ ့ ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ သူတို ့ေတြ ဘာေၾကာင့္ ျပံဳးလဲဆိုတာ သိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ ျပံဳးမိတာေပါ့ေလ။ ဒါကို ျမင္ေတာ့ လူပ်ဳိၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို မ်က္ေစာင္း လွမ္းခဲတယ္။ သူပံုၾကီး ၾကည့္ျပီး ကၽြန္ေတာ္လဲ မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ ဝါးလုံးကြဲ ရယ္မိေတာ့တာေပါ့။ ဒီေတာ့ လူပ်ဳိၾကီးက စိတ္ဆိုးတယ္ဗ်ဳိ ့.. ကၽြန္ေတာ္က ခင္ဗ်ားဘဲ
“အသက္နဲ ့လူလုပ္ေနတာ အရွက္နဲ ့လူလုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူးဆိုဗ်”
ဆိုေတာ့ သူက ျပန္ေျပာတယ္။
“မင္းတို ့လို ေကာင္ေတြနဲ ့ဆိုရင္ေတာ့ ဟုတ္တာေပါ့ကြာ ခုလို အနာဂတ္ရဲ ့မ်ဳိးဆက္သစ္ေလးေတြ ဆိုရင္ေတာ့ နဲနဲေတာ့ ရွက္တာေပါ့ကြ” ဆိုဘဲ
ဒီလိုနဲ ့ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ ဆက္ေလွ်ာက္လာၾကရင္း ဘိုေက်ာက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ေပါက္ဝကို ေရာက္္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ဘိုေက်ာက္ မိန္းမ ေဒၚဘုတ္ၾကီး၏ ေအာင္ျမင္ခန္ ့ညားေသာ အသံကို ၾကားရေလေတာ့သည္။
“လူပ်ဳိၾကီးတို ့သတင္းကေတာ့ ေမႊးေနတာဘဲေတာ့္… ဘယ္ႏွယ့္ေတာ္ ဒီေလာက္ လူအမ်ားၾကီး ဝိုင္းၾကည့္ေနတဲ့ ေဘာ္လံုးကြင္းထဲမ်ား ေဘာင္းဘီမပါဘဲ ေျပးဝင္သြားရတယ္လို အရပ္ရပ္ ေနျပည္ေတာ္ ၾကားလို ့မေကာင္းပါဘူးေတာ္”
ဆိုျပီး ေအာ္ေျပာ လိုက္ေတာ့ လူပ်ဳိၾကီးခမ်ာ ပ်ာယီးပ်ာယာနဲ ့
“လူၾကားလို ့မေကာင္းဘူး ဆိုရင္လဲ ခင္ဗ်ား ခုနစ္ခ်ီသံ ဟစ္ေအာ္မေနနဲ ့ေလဗ်ာ။ ခုေတာ့ ခင္ဗ်ားဟာက ေလာ္စပီကာပါ ငွားေပးရမဲ့ပံု ေပါက္ေနျပီ”
ဟု ေဒါနဲ ့ေမာနဲ ့ေျပာလိုက္သည္။
“ဒါနဲ ့ခင္ဗ်ားေျပာေတာ့ အရွက္နဲ ့လူလုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူးဆို”
ဟု ကၽြန္ေတာ္က ေဘးမွ ေထာင္ေပးလိုက္ေတာ့ လူပ်ဳိၾကီးက
“ကိုရဲ အသာေနစမ္း။ မင္းပါအမႈတြဲထဲ ပါသြားခ်င္လို ့လား”
ဟု ျပန္ေျပာသျဖင့္ လူပ်ဳိၾကီး တကယ္စိတ္ဆိုး ေနသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လဲ အသာျပန္ျငိမ္ေနလိုက္ရသည္။
လူပ်ဳိၾကီး တကယ္စိတ္ဆိုးေနမွန္းသိေတာ့ ဆိုင္အတြင္းမွ လူမ်ားလဲ လူပ်ဳိၾကီးကို ထပ္မစၾကေတာ့ေခ်။ ဒီလိုနဲ ့တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ာ ထပ္ေရာက္လာသျဖင့္ ဟိုေျပာဒီေျပာျဖင့္ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို ့စကားဝိုင္းေလးက စည္ကားလာသည္။ ထိုစဥ္ ဥကၠဌၾကီး ဦးစိမ္းစို တစ္ေယာက္ မလာစဖူး အလာထူးျပီး ဆိုင္အတြင္း ဝင္လာသည္။ ဦးစိမ္းစိုက လူပ်ဳိၾကီးကို ၾကည့္ကာ
“ေဟ့ေကာင္ၾကီး မင္းက ဒီမွာလာျပီး လူငယ္ေတြနဲ ့ေလေပါေနတာကိုးကြ။ သတင္းေတြ ဘယ္ေလာက္ ကၽြတ္ကၽြတ္၊ မျမင္ရတဲ့ ေလာကက ဟာေတြ ဘယ္ေလာက္ကၽြတ္ကၽြတ္ မင္းကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ကၽြတ္မွာ လြတ္မွာ မဟုတ္ဘူး”
“ဟာ… ဥကၠဌၾကီးကလဲ မေျပာေကာင္းမဆိုေကာင္း ဘာေတြလာေျပာေနမွန္း မသိဘူး။ ဘာျဖစ္လဲဗ်ာ မကၽြတ္ေတာ့” ဟု ဘုျပန္ေတာသည္။
“ေအး.. မင္းအဲဒီလို ဘုေတြေျပာ ဒါေၾကာင့္လဲ မင္းလူပ်ဳိၾကီး ျဖစ္ေနတာ” ဟုေျပာကာ ဦးစိမ္းစိုၾကီး တစ္ေယာက္ဆိုင္ျပင္ျပန္ ထြက္သြားသည္။
“ေျပာမေနနဲ ့ဥကၠဌၾကီးေရ.. သီတင္းေတြသာ အခါခါ အလီလီ ကၽြတ္လို ့ေနာက္ကားေတြ တစ္စီးျပီးတစ္စီး ေက်ာ္တက္သြားမယ္။ ဒီလူပ်ဳိ အအိုအေဟာင္းၾကီးကေတာ့ ဒီေနရာကေန ေရြ့မွာမဟုတ္ဘူး” ဟု ေဒၚဘုတ္ၾကီးက ဦးစိမ္းစိုကို လွမ္းေအာ္ေျပာလုိက္ေတာ့
“ဟာ.. ခင္ဗ်ားက ဝင္ပါလာျပန္ျပီ။ ေဟ့ေကာင္ ေက်ာက္ခဲ မင္းမိန္းမကို ၾကည့္ေျပာဦး ေယာက္က်ားေတြ စကားေျပာတဲ့အထဲ ဝင္ဝင္ရႈပ္ေနတယ္”
“ေျပာပါေစကြာ.. မွန္္တာေျပာတာဘဲ”
“ဟာ.. မင္းကလဲ ေရွ့ေနငွားမွ ေထာင္လံုးလံုးက် ဆိုသလို ျဖစ္ေနျပီ။ လင္မယားေတြ သိပ္ညီေနၾကတာ ေပါ့ေလ။ ဘာျဖစ္လဲကြာ ငါ့ဘာသာ ငါလူပ်ဳိၾကီး ျဖစ္ေတာ့ေကာ” ဟုဆိုကာ ထံုးစံအတိုင္း ဘုေတာလိုက္ေလသည္။
ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ကိုသက္တစ္ေယာက္က မဂၤလာဖိတ္စာေတြ တေပြ ့တပိုက္ျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲ ဝင္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ဝိုင္းတြင္ ဝင္ထိုင္ျပီး ဖိတ္စာတစ္ေယာက္ တစ္ေစာင္ေဝရင္း လူပ်ဳိၾကီးအလွည့္အေရာက္တြင္
“ဗ်ဳိ ့.. လူပ်ဳိၾကီး ဖိတ္စာကို လက္ထဲ ေသခ်ာထည့္ခဲ့တာေနာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိမ္ငယ္ျပီး မလာဘဲ မေနနဲ ့ဦး”
ဟု ခပ္တည္တည္ျဖင့္ ေနာက္သည္။ လူပ်ဳိၾကီးကလဲ အားက်မခံ
“ေအး.. လာရမွာေပါ့ကြာ မင္းတုိ ့ျပီး ငါ့အလွည့္ပဲဟာ..”
ဟု ေျပာလိုက္သျဖင့္
“ဟား… ဟား.. လူပ်ဳိၾကီးကို ယူမဲ့ မိန္းမက ရွိေသးလို ့လားဗ် မေနာက္ပါနဲ ့ဗ်ာ”
ဟု ကိုသက္က ထပ္ေနာက္လိုက္ရာ
“ဟ.. ငါက မင္းတုိ ့ကို ဘာကိစၥ ေနာက္ရမွာလဲ ငါက အတည္ေျပာေနတာ”
ဟု လူပ်ဳိၾကီးက အတည္ေပါက္ျဖင့္ ေျပာသျဖင့္ လူငယ္မ်ား နဲနဲေတာ့ ရွိန္သြားသည္။ ဘိုေက်ာက္ကလဲ
“မင္းတုိ ့လူပ်ဳိၾကီးကို ေလွ်ာ့ေတာ့မတြက္ၾကနဲ ့ေနာ္။ လူပ်ဳိၾကီး ‘ဇ’ကလဲ ေသးတာမဟုတ္ဘူး။ လူပ်ဳိၾကီးက လူပ်ဳိေပါက္ဝင္စ ကတည္းက မိန္းမႏွစ္ေယာက္ကို တျပိဳင္တည္းရဖုိ ့နဲနဲဘဲလိုတယ္။ အသဲအသန္ ျငင္းလိုက္ရလို ့သာ ခုထိ လူပ်ဳိၾကီးျဖစ္ေနရတာ”
လူငယ္မ်ား ေတာ္ေတာ္အံၾသသြားၾကသည္။
“ဗ်ာ.. ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ တျပဳိင္တည္း ရဖို ့ဟုတ္လား။ ဟုတ္မွလဲ လုပ္ပါ ဘိုေက်ာက္ရာ ဒီလူၾကီး ဥပဓိရုပ္နဲ ့မျဖစ္ႏိုင္တာ”
ဟု ပံုမွန္က ဝင္တြယ္သည္။
“ဟ.. တကယ္ ငါ့ေကာင့္ေတြရ။ (၈၈) အေရးအခင္း ျဖစ္ေတာ့ လူပ်ဳိၾကီးက လူပ်ဳိေပါက္အရြယ္ ေရာက္ေနျပီ။ မင္းတို ့သူ ့အေဖသိတယ္ မဟုတ္လား”
“အင္း.. သိတယ္”
“ေအး.. သူ ့အေဖက နဲနဲေဂါက္ေနေပမဲ့ သူ ့သား အရြယ္ေရာက္လာတာေတာ့ သိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ ့သားအတြက္ ဆိုျပီး မိန္းမႏွစ္ေယာက္ တခါတည္း ေခၚလာတာ။ ဒါကို မင္းတို ့လူပ်ဳိၾကီးက ငယ္ပါေသးတယ္ အိမ္ေထာင္ မျပဳခ်င္ေသးပါဘူး ဘာညာ ေျပာျပီး ျပန္ထားလိုက္ရတာ”
လူငယ္မ်ားက အံၾသသြားျပီး
“ဟာ.. ဟုတ္လား လူပ်ဳိၾကီး.. ”
“အလကားေန အလကား.. အလကားရတာကို လူပ်ဳိၾကီးရာ..”
“ညံပါ့လူပ်ဳိၾကီးရာ ၾကံဳေတာင့္ ၾကံဳခဲ မဟာအခြင့္အေရးၾကီးကို”
စသျဖင့္ ဝိုင္းေျပာၾကေတာ့ လူပ်ဳိၾကီးက ေခါင္းငံု ့သြားသည္။
“လူပ်ဳိၾကီး အေဖေခၚလာတဲ့ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ကိုလဲ ၾကည့္ဦးေလ။ တစ္ေယာက္မွ ေခါင္းမပါဘူး။ ေခါင္းျပတ္ၾကီးေတြ မလာတာ။ ဒါေၾကာင့္ မင္းတုိ ့လူပ်ဳိၾကီးက အသဲအသန္ျငင္းျပီး ျပန္ထားလုိက္တာေပါ့။ ဟင္း… ႏို ့မို ့ကေတာ့ မင္းတို ့လူပ်ဳိၾကီးလား..”
ဟုဘိုေက်ာက္က မ်က္ေစာင္းခဲကာ ေျပာသည္။
ဒီလိုနဲ ့အားလံုးက လူပ်ဳိၾကီးကို ဝိုင္းေျပာေနၾကတာကို ျမင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ သနားသြားသည္။
“ခင္ဗ်ားတို ့ကလဲ လူပ်ဳိၾကီးပဲ ဝိုင္းေျပာေနၾကတာဘဲ။ ေတာ္ရံုတန္ရံု ေတာ္ေရာေပါ့ဗ်ာ။ ဒီေလာက္လဲ မေျပာၾကပါနဲ ့။ ဒီသတင္းကၽြတ္တာနဲ ့လူပ်ဳိၾကီးလဲ လူပ်ဳိၾကီး ဘဝက ကၽြတ္ေတာ့မွာပါဗ်။ လူပ်ဳိၾကီးအေမက လူပ်ဳိၾကီးအတြက္ အားလံုး စီစဥ္ျပီးသြားျပီ။ ဒီိသတင္းကၽြတ္တာနဲ ့သူတို ့မဂၤလာပြဲကို ျခိမ့္ျခိမ့္သဲ က်င္းပေပးေတာ့မွာ”
ဟုေျပာလိုက္ေတာ့ လူပ်ဳိၾကီးက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေတာက္ပလာေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ျပီး
“မင္းပဲ ၾကည့္ေျပာလိုက္ပါေတာ့ ကိုရဲရာ ဒီေကာင္ေတြ ငါ့ကို ေတာ္ေတာ္ အထင္ေသးၾကတယ္” ဟုျပန္ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ စကားကို စိတ္ဝင္စားၾကသျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ အတြင္းမွ လူအားလံုး ကၽြန္ေတာ့္ကို ဝိုင္းၾကည့္ၾကသည္။
“ဟာ.. ဟုတ္လို ့လား..”
“ငါတို ့လဲ ဒီသတင္းမၾကားပါလား..”
“သူတို ့သားအမိေတြ က်ိတ္စီစဥ္ေနတာ ျဖစ္မယ္”
“လူပ်ဳိၾကီးက ဘယ္သူနဲ ့ယူမွာလဲ”
စသည့္ ေမးသံမ်ားျဖင့္ ပြတ္ေလာရိုက္သြားသည္။ လူပ်ဳိၾကီးကလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို အားကိုးတၾကီးျဖင့္ ၾကည့္သည္။ ဆိုင္အတြင္းမွ လူအားလံုး၏ အသံ ျငိမ္သြားသည့္ အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္က ဆက္ေျပာသည္။
“လူပ်ဳိၾကီး ဘယ္သူနဲ ့ ယူမလဲဆိုတာ အားလံုးလဲ သိခ်င္ေနၾက မွာပါ။ သူက သူ ့အေမ ေပးစားတဲ့ သူကို ယူမွာပါ။ သူ ့အေမ သေဘာတူတဲ့ သူကေတာ့ သူ ့အေမ ငယ္သူငယ္ခ်င္းနဲ ့ပါ”
ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလဲေျပာ ေျပးလဲေျပး ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ ေျပာေျပးေလး ေျပးထြက္မွ ႏို ့မို ့က မလြယ္ ဒီလူၾကီးက လက္ျမန္ေျချမန္နဲ ့ထိပ္ေပါက္ ေခါင္းကြဲ ျဖစ္ေနမည္။ ဒါေတာင္ ဆိုင္ေပါက္ဝ ေရာက္သည့္အခ်ိန္ အယုတ္တ အနတၱ ဆဲဆိုလုိက္သံေတြက ေလထုထဲက လြင့္ပ်ံလာေသးသည္။ အင္းေလ.. သူေတာင္ အသက္က ေလးဆယ္နားနီးေနတာ သူ ့အေမက ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ျပီ။ သူ ့အေမ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ဆိုေတာ့… သူလဲ စိတ္ဆိုးရွာမွာေပါ့… ဟဲ.. ဟဲ.. ကၽြန္ေတာ္က အဲလို ေထာင္ေပးျပီးမွ ရိုက္ခ်ရတာကို သေဘာက်တယ္ေလ သိတယ္မလား…