Posts Tagged ‘ဝတၱဳတို’
ရာဇဝင္ထဲက ငၾကြား
March 22nd, 2012 | 
Author: လူတစ္ေယာက္ ရဲ႕ ဘဝကို ႀကက္ဥ တစ္လံုးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ နႈိင္းယွဥ္ ၾကည့္ေနမိပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရိုးသားၿဖဴစင္မႈ႕ နဲ႕ နွိမ္႕ခ် မွန္ကန္မႈ႕ဟာ ႀကက္ဥတစ္လံုးရဲ႕ အတြင္းထဲက အနွစ္လို႕ဆိုလာရင္ အဲဒီလူမွာ ရွိေနေသးတဲ့ ဟန္ေဆာင္ဖုန္းကြယ္မႈ႕နဲ႕ လိမ္လည္ႀကြားဝါမႈ႕ ဆိုတဲ့ အရာကိုေတာ့ ႀကက္ဥ တစ္လံုးရဲ႕ အကာအစိတ္ပိုင္း ၿဖစ္မွတ္ယူနိုင္ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ေလ ႀကက္ဥတစ္လံုးမွာေတာင္ အနွစ္ နဲ႕ အကာ နွစ္မ်ိဳးရွိေနေသးတာ လူတစ္ဦး တစ္ေယာက္မွာလည္း ဒီလိုရွိေနတတ္တာ ထူးဆန္းတဲ့ သဘာဝလို႔ေတာ့ မွတ္ယူလို႕ မရနိုင္ပါဘူး။
စက္သံ၊ လူသံ၊ ဆူညံသံ အမ်ိဳးမ်ိဳး နွင့္ဆူညံေနေသာ စက္ရံုအတြင္းမွ လမ္းေလွ်ာက္လာေသာ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ စက္ရံု ေဘးတံခါးေပါက္မွ ထြက္လာရင္း စက္ရံုေဘး ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ခံုေလးမ်ား စီစီရီရီ ရိုက္ထားရာေနရာသို႕ လွမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့ေလ၏။ ခံုေလးမ်ား၏ နံေဘးတြင္လည္း အလွစိုက္ ပန္းပင္ေလးမ်ားၿဖင့္ သာယာေအာင္ ဖန္တီးထားေလ၏။ နီးစပ္ရာ ခံုတစ္လံုးတြင္ အသာဝင္ထိုင္လိုက္ရင္း အိပ္ကပ္ထဲမွ ၿမန္မာၿပည္ၿဖစ္ ႀကယ္နီေဆးေပါ့လိပ္ တစ္လိပ္ကို ထုတ္မီးညွိလိုက္ၿပီး အသာအယာပင္ ရႈိက္ဖြာလိုက္ေလ၏။
အလုပ္ခ်ိန္တြင္း က်န္စက္ရံု ဝန္ထမ္းမ်ား အလုပ္လုပ္ေနႀကသည့္ အခ်ိန္တြင္ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ အလုပ္ရွင္ သူေထး အဖိုးႀကီးကို ကိုယ့္ေယာကၡမႀကီးလို သေဘာထား၍ အပန္းေၿဖေနေလ၏။ (သူေထး အဖိုးႀကီး၏ သမီးေလးမွာ လြန္စြာေခ်ာေမာေပ၏။) တစ္ဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေသာက္၍ေကာင္းလာေသာ ေဆးေပါ့လိပ္ေလးကို စိမ္ေၿပနေၿပ ဖြာရႈိ္က္ေနရင္းမွ ေမာင္ပံုမွန္၏ စိတ္မ်ားသည္လည္း မီးခိုးေငြ႕မ်ားနွင့္ အၿပိဳင္ေၿမာလြင့္ ေနေပေတာ့သည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ေမာင္ပံုမွန္လိုပင္ စက္ရံုေဘးေပါက္မွ ထြက္လာၿပီး မေယာင္မလည္ၿဖင့္ လာေနေသာ လူတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။ စီအိုအို ဟူေသာ ဘာႀကီးမွန္း မသိေသာ ရာထူးကို ယူထားသည့္ ထိုပဂၢိဳလ္ႀကီးသည္လည္း ေမာင္ပံုမွန္ လိုပင္ တန္းရွင္းမ်ား၍ ဟူေသာ အေႀကာင္းၿပခ်က္ၿဖင့္ ညဖက္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ ဒီေနရာေလးသို႕ လာထိုင္တတ္ေသာ အက်င့္ရွိေပ၏။
ထိုပုဂၢိဳလ္ႀကီး၏ အဓိကအလုပ္သည္ ကုမၸဏီတြင္ ဘာအလုပ္ဟု ေမာင္ပံုမွန္တစ္ေယာက္ ေသခ်ာမသိေသာ္လည္း ကုမၸဏီတစ္ခုလံုးတြင္ သူေထး နွင့္ စီအီးအို မွလြဲ၍ ဂ်ီအမ္ မွစၿပီး သန္႕ရွင္းေရးအလုပ္ သမားထိေအာင္ သူစိတ္မထင္လွ်င္ မထင္သလို ခြက္ခြက္လန္ေအာင္ ေဟာက္ပိုင္ခြင့္ အၿပည့္ အဝရထားေသာ ဖူးေဟာက္ပါဝါ ပိုင္ရွင္ စူပါမန္းႀကီး ၿဖစ္ေလ၏။
ထိုပုဂိၢဳလ္ႀကီးသည္ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ ကုမၸဏီသို႕ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ ေနာက္ အေတာ္ႀကာမွ ေရာက္လာေသာ ေရႊႀကာပင္ႀကီးၿဖစ္ေလ၏။ ထိုပုဂၢိဳလ္ႀကီး မေရာက္ခင္က ေခတ္စကားနွင့္ ေၿပာရလွ်င္ အကပ္မရွိေသာ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ မည္သို႕မည္ပံု ႀကိဳးစား၍ အလုပ္လုပ္ေစကာမူ မိန္းကေလးမ်ားမွ စကားေၿပာခ်င္ေသာ နွာဘူး ဂ်ီအမ္နွင့္ သူတို႕ နိုင္ငံသားမ်ားကိုသာ သိသိသာသာ မ်က္နွာလိုက္တတ္ေသာ မန္ေနဂ်ာ မ်ားေႀကာင့္ အလုပ္လုပ္သာေနရေသာ္လည္း ဘယ္ေနရာၿဖစ္ၿဖစ္ တိုးတက္ရန္ အခြင့္လမ္း မရွိသေလာက္ေအာင္ နည္းပါးလွပါသည္။ မႀကာခဏဆုိသလို မန္ေနဂ်ာမ်ားနွင့္ ၿပႆနာ တက္တတ္ေသာေႀကာင့္ ေမာင္ပံုမွန္မွာ ကုမၸဏီ၏ နာမည္ေက်ာ္ ငပြႀကီး စာရင္းတြင္ ထိပ္ဆံုးမွ ပါဝင္ေလ့ ရွိသူ တစ္ေယာက္ၿဖစ္၏။
ထိုငပြႀကီး ေမာင္ပံုမွန္တြင္ ေမာင္ပံုမွန္ နွင့္ စိတ္တူ ကိုယ္တူ ေပါင္း၍ ရေသာ လူမ်ိဳးၿခား ေဘာ္ဒါ တစ္ေယာက္ရွိေလ၏။ ေမာင္ပံုမွန္ နွင့္ သက္တူရြယ္တူ ခန္႕ ထိုသူငယ္ခ်င္းမွာ အလုပ္ဝင္သည့္ နွစ္ကလည္း တူေန၏။ ထို႕ၿပင္ စက္ရွင္ခ်င္းကပ္လွ်က္ရွိေသာ ထိုသူငယ္ကို ေမာင္ပံုမွန္ အထူးခင္မင္ေနရေသာ အခ်က္မွာ ထိုသူငယ္၏ သိုးေဆာင္းဘာသာ စကားကၽြမ္းက်င္မႈ႕ ေႀကာင့္ပင္ၿဖစ္ေလ၏။ သက္တူရြယ္တူၿခင္းပင္ ၿဖစ္ေသာ္လည္း သိုးေဆာင္း ဘာသာစကား အေရး၊ အဖတ္၊ အေၿပာ အစစ အရာရာတြင္ အေတာ္ပင္ သာလြန္လွေပ၏။
ေမာင္ပံုမွန္တို႕ စက္ရံုအလုပ္သမား အမ်ားစုမွာ နိုင္ငံသံုးဘာသာစကားကိုပင္ အားၿပဳ၍ ေၿပာႀကေလ၏။ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ ၿမန္မာအမ်ားစုမွာလည္း ဒီနိုင္ငံ စကားကိုပင္ ကၽြမ္းက်င္ေအာင္ေလ့လာ၍ ေၿပာႀကေလ၏။ သိုးေဆာင္းဘာသာၿဖင့္ ေၿပာသူမွာ လြန္စြာပင္ ရွားပါးေလ၏။ ထုိလူမ်ားထဲတြင္မွ သူမ်ားထက္ထူးေသာ ေမာင္ပံုမွန္နွင့္ ထိုငတိ နွစ္ေယာက္သားကေတာ့ အလုပ္ကေလး ပါးသည္နွင့္ ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ ဒြတ္ဒက္ ရႊတ္ရွက္ေတြနွင့္ ဘူးယိုမ်ား လုပ္ေနႀကေလ၏။
ၿမန္မာအမ်ားစုကေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္ကို
“မင္းကြာ ေထာ့က်ိဳး ေထာ့က်ိဳး နဲ႕ ဟုတ္တာလည္း မဟုတ္ပဲနဲ႕ ေၿပာမေနပါနဲ႕ကြာတဲ့”
ေမာင္ပံုမွန္ကလည္း ဒါမ်ိဳးကေတာ့ ဘယ္ခံလိမ့္မလည္း
“ေလၿဖတ္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြနဲ႕စာရင္ ေထာ့က်ိုဳးေကာင္က လမ္းသြားလို႕ ရပါေသးတယ္ကြာ”
ဆိုၿပီး ၿပန္ပက္ေပးလို္က္ပါတယ္။ ေၿပာသာေၿပာရတယ္ ေမာင္ပံုမွန္ ဆိုတာကလည္း သူမ်ားသားသမီး ပါရမီရွင္ေတြလို ေမြးရာပါ ဉာဏ္ရည္ထက္ၿမက္သူ တစ္ေယာက္မဟုတ္ေတာ့ ဘာပဲသင္သင္ ဘာပဲလုပ္လုပ္ လိပ္ကေလးလိုပဲ တုန္တုန္ တုန္တုန္နဲ႕ တစ္ေရြ႕ေရြ႕ လုပ္ေနရတဲ့ သူဆိုေတာ့ ကိုယ္မကၽြမ္းက်င္ တဲ့ ဘာသာစကားနဲ႕ ေၿပာရတဲ့ အခါက်ေတာ့ အလြန္ပဲ ခက္ပါတယ္။
တစ္ခါတစ္ေလ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ သူေတြ သံုးမိနစ္ေလာက္ပဲ ေၿပာရမဲ့ စကားတစ္လံုးကို တစ္ဖက္လူ နားလည္လာေအာင္ သံုးနာရီေလာက္ ရွင္းၿပေပးရပါတယ္။ ပါးစပ္နဲ႕ ေၿပာလို႕မွ အေၿခအေနမေကာင္းရင္ လက္ေတြေၿခေတြထုတ္ၿပီး အင္တာေနရွင္နယ္ အကြက္ေတြ ထုတ္သံုးရပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ေလ သိတယ္မလား ဇြဲကေတာ့ အလြန္ေကာင္း ရွင္းၿပခံရတဲ့သူ မ်က္ရည္နဲ႕မ်က္ခြက္ ၿဖစ္သြားတဲ့အထိေတာင္ စိတ္ေလွ်ာ႕ေသးဘူး ဆိုတဲ့သူ။
ဟုတ္ၿပီ ဒီေတာ့ကာ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ နွစ္ေယာက္ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ဘာေတြ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ ေၿပာႀကလည္းဆိုရင္ လုပ္ငန္းအေႀကာင္းေတာ့ တစ္ခုမွ မပါပါဘူး။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းနဲ႕ ၿမင္သာေအာင္ ေၿပာရရင္ေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ လက္ကုန္ အႀကြားၿပိဳင္ႀကၿခင္းနဲ႕ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ သူႀကြားရင္ ကိုယ္ေၿမွာက္ေပး ကိုယ္ႀကြားရင္ သူေၿမွာက္ေပးနဲ႕ တစ္ေယာက္တလွည့္ အႀကြားၿပိဳင္ၿခင္းနဲ႕ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ ၿပန္ေၿမွာက္ေပးၿခင္း အလုပ္ကို ဘုတ္က်ီးရိုေသ က်ီးဘုတ္ရိုေသ အကြက္ကို သူေတာ္ခ်င္းခ်င္း သီတင္းေလြ႕ေလြ႕ ကိုယ္႕ဂုဏ္ကိုယ္ေဖာ္ မသူေတာ္အလုပ္ကို နွစ္ေယာက္သား အရွက္မရွိ တက္ညီလက္ညီ လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။
ငါးပိရည္ နဲ႕ တို႕စရာကို ကမၻာ႕ဂုဏ္ သေရရွိ အစားေသာက္ စားရင္းထဲ ထာဝရထည့္ၿပီး အၿမဲမၿပတ္ သံုးေဆာင္တတ္တဲ့ ေမာင္ပံုမွန္နဲ႔၊ နံၿပားနဲ႔ပဲဟင္းကို တစ္ေန႕ေနလို႕မွ တစ္နပ္မစားလို္က္ရရင္ လူစာရင္း မဝင္ေတာ့ဘူးလို႔ ခံယူထားတဲ့ အဆိုပါ ငတိတို႕ ရဲ႕ ဘိုသံေတြကို နားေထာင္ႀကည့္လိုက္ရင္ေတာ့ ေထာ္လာဂ်ီ အစုတ္နွစ္စီး ရြာအဝင္ လမ္းႀကမ္းမွာ ဖြတ္ခ်က္ဖြတ္ခ်က္နဲ႕ အၿပိဳင္ေမာင္း လာတဲ့ အသံမ်ိဳးကို ခံစား နားဆင္ရနိုင္ပါတယ္။ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ေၿပာေနႀကတာကို တစ္ခ်က္ေလာက္ နားေထာင္ႀကည့္လို္က္ပါ…..
ေမာင္ပံုမွန္။ ။ ဟိုင္း… ဂြတ္တေမာနင္း မိုင္ဖရင့္… ေဟာင္းအာယူ…
ငတိ။ ။ အိုး… ရက္စ္ ေမာနင္း မိုင္ဖရင့္.. အိုင္အမ္ဖိုင္း (ဒါက ရိုးရိုး နႈတ္ဆက္တာပါ…)
(လာၿပီအိုဗာ အႀကြားေတြ)
ေမာင္ပံုမွန္။ ။ အိုင္ေဆး… ယူ႕ ရဲ႕ ဟဲစတုိင္က ဒီေန႕ ဗဲရီး နိုက္ၿဖစ္ေနတယ္… ယူဘာ ဂ်ယ္ေတြသံုးလဲ အိုင္လည္းႀကိဳက္လို႕…
ငတိ။ ။ ဗရြတ္ကလင္းေလ.. သိတယ္မလား ဗဲရီး အိတ္စပမ္းစစ္ ဝမး္ေပါ့ (အမွန္ကေတာ့ သူလိမ္းလာတာ မုန္ညွင္းဆီေတြပါ) မင္းသံုးတဲ့ ေဖာလိုးမီ ဂ်ယ္လည္းေကာင္းတာပဲ မင္းဟဲစတိုင္လည္းမိုက္တာပဲ(အမွန္က သူအိမ္ကို လာရင္ေတြ႕တဲ့ ေဖာလိုးမီ ဘူးခြံထဲမွာက အုန္းဆီ စစ္စစ္ေတြ ထည့္ထားတာ သူမသိပါဘူး)။
ေမာင္ပံုမွန္။ ။ ယူ႕ကိုႀကည့္ရတာ အိပ္ေရးသိပ္မဝသလိုပဲ ညက အလန္္္းေလးေတြနဲ႕ ခ်က္တင္ထိုင္တာ မ်ားၿပီးအိပ္ရာဝင္တာ ေနာက္က်သြားလို႕နဲ႕ တူတယ္။
ငတိ။ ။ ရက္စ္ မိုင္ဖရင့္ ဒါလည္းပါတာေပါ့… ၿပီးေတာ့.. (လာဘီ..ႀကြားဘီ) အိုင့္ ဒက္ဒီ ကဖုန္းဆက္တယ္ အိမ္ၿပန္လာခဲ့ဖုိ႕.. အိုင္က အိုင္တီနဲ႕ ယူနီဗာစီတီ ၿပီး ၿပီးသားေလ ဒါေပမဲ့ ဒက္ဒီက ေအာ္စီကို သြားၿပီး ေက်ာင္းဆက္တက္ ခိုင္းေနတယ္ အင္တာေနရွင္နယ္ ယူနီဗာစီတီ တစ္ခုခုမွာ ဘြဲ႕တစ္ခုထပ္ယူ ေစခ်င္ေသးတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးသြားရင္ ကုမၸဏီေထာင္ေပးမယ္တဲ့ (ခ်ာပါတီ ကုမၸဏီ) ေနာက္ၿပီးေတာ့ နာမည္ႀကီး ေလေႀကာင္းကုမၸဏီ တစ္ခုမွာ ရွယ္ယာေတြ အမ်ားႀကီး ဝင္ထားတဲ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သမီးနဲ႕လည္း ေနရာခ်ထား ေပးခ်င္ေနတယ္တဲ့ေလ… ဟူး…။
ေမာင္ပံုမွန္။ ။ အိုး.. ေဂါ့….ဂရိတ္.. ရွိတ္ကင္းမိုင္ဖရန္႕ ရွိတ္ကင္း ကြန္ဂရက္က်ဴေလးရွင္း…။
ငတိ။ ။ သင့္ခယူ.. မုိင္ဖရင့္.. ဒါေပမဲ့ ငါစဉ္းစားပါ အံုးမယ္.. ဒီလိုလုပ္လိုက္ရင္လညး္ ငါ့ရဲ႕ ဆယ့္သံုးေယာက္ေၿမာက္ ဂဲဖရန္႕က သူ႕ကို သူ ဆူဆိုဒ္လုပ္ မယ္လို႕ ေၿပာေနတယ္.. ဂဲဖရန္႔ေတြ အမ်ားႀကီးရွ္ိတာလည္း မေကာင္းပါဘူး။ ဒါနဲ႕ မင္းေရာ ေက်ာင္းဆက္ မတက္ေတာ့ဘူးလား အိမ္ေထာင္ေရး ကေရာ။
ေမာင္ပံုမွန္။ ။ ရွိတာေပါ့ မိုင္ဖရင့္ အိုင့္ မွာလည္း အစီစဉ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတာေပါ့။ ဟိုတစ္ေလာကပဲ ဒက္ဒီနဲ႕ မာမီ က ဖုန္းဆက္တယ္္ “မိုင္ဆန္း မင္းေလမေနနဲ႕ေတာ့တဲ့ အေမရိကား မွာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အင္ဂလန္ မွာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ တကၠသိုလ္ တစ္ခုခု ဆက္တက္ရမယ္တဲ့။ ၿမန္မာၿပည္မွာ ရထားတဲ့ ဘြဲ႕ေလးတစ္ခုနဲ႕ ေက်နပ္မေနနဲ႕တဲ့။ ဒါလည္း ဟုတ္တာပဲေလ ကို္ယ္တို႕ အမ်ိဳးေတြ အားလံုးက တကယ့္ ဂရိတ္ေတြကိုး.. အဖိုးက အမ်ိဳးသားေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး(ေရညွိေတြကိုတက္လို႕) အဖြားက စိမ္ေရာင္းတယ္(ဒညင္းသီး၊ တမာခ်ဉ္)၊ ဦးေလးက ဗိုလ္မႈး(အရံမီးသတ္) က်န္တဲ့ ညီ အကိုေတြ အားလံုးကလည္း အဆင့္ၿမင့္ လုပ္ငန္းေတြလုပ္ႀကတာ (တိုက္နံရံ ေဆးသုတ္ၿခင္း၊ အုန္းပင္၊ ထန္းပင္တက္ၿခင္း) ဆိုေတာ့ကာ အိုင္လည္း အမ်ိဳးဂုဏ္ၿမွင့္တဲ့ အေနနဲ႕ တစ္ခုခုေတာ့လုပ္ရမယ္ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ငါးဖမ္း သေဘၤာတစ္စီး ဝယ္ထားလိုက္မယ္။ (လူနွစ္ေယာက္စီး ကြန္ၿပစ္၍ ရေသာ တံငါေလွ)။
ဂလို မ်ိဳးေလးေတြ ေပ့ါေနာ္… ဒါေလးေတြက အကင္းေလးေတြ ရွိပါေသးတယ္။ နမူနာ ေလာက္ကေလးပါ။ ဒီလိုနဲ႕ေပါ့ ေမာင္ပံုမွန္တို႕လည္း ကိုယ့္အလုပ္ကို ကိုယ္လုပ္ေနႀကတာေပါ့။
တစ္ေန႔မွာေတာ့ စီအိုအို ဟု အမည္ရသည့့္ ရာထူးနွင့္ လူႀကီး ကုမၸဏီကို ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ အရာအားလံုး ေၿပာင္းလဲသြားပါေတာ့တယ္။ အေမရိကားမွာ စီးပြားေရးပညာရပ္နဲ႕ မာစတာယူ လာတယ္ ဆိုတဲ့ ထိုပုဂၢိဳလ္ႀကီးသည္ လြန္စြာ ကိန္းႀကီးခန္းႀကီး နိုင္လွပါတယ္။ သူ႕လူမ်ိဳးေတြနဲ႕ အခ်င္းခ်င္း စကားေၿပာရာတြင္ေတာင္ သိုးေဆာင္းဘာသာ စကားနဲ႕ ေၿပာေလ့ရွိၿပီး က်န္တဲ့ လူမ်ိဳးမ်ားနဲ႕ ေၿပာဆိုရာတြင္လည္း အတတ္နိုင္ဆံုး သိုးေဆာင္းဘာသာ စကားနဲ႕ ေၿပာေလ့ရွိရာ သိုးေဆာင္းဘာသာ စကားမေၿပာတတ္တဲ့ လူမ်ိဳးမ်ားနဲ႔ေတြ႕မွ ဒီနိုင္ငံသံုးဘာသာ စကားကို ႀကိတ္မွိတ္ ညွစ္ထုတ္ၿပီး ေၿပာေလ့ရွိပါတယ္။
ဒီလူႀကီး ဒီနိုင္ငံသံုးဘာသာ စကားနဲ႔စကားေၿပာေနတာကို ႀကည့္ရတာ ဗြက္အိုင္ထဲက တီေကာင္ကို ေကာက္ တံေတြးနဲ႔ေထြးၿပီး သူ႕ပါးစပ္ထဲ ထည့္ေပးတာကို ခံေနရသလိုကို ၿဖစ္ေနပါတယ္။ ေရာက္ကာစကေတာ့ သူ နဲ႕ ေမာင္ပံုမွန္တို႕က အေနထားၿခင္း အမ်ားႀကီးကြာေနေတာ့ ပတ္သက္စရာ မလိုဘူးေပါ့။ ေနာက္ေတာ့လည္း ပရိုဒတ္ရွင္းပိုင္းထဲကို သူလာလို႕ သိခ်င္တာတစ္ခုခု ရွိလာလို႕ ေခၚေမးရရင္ အရာရာသိေနတဲ့ ကိုဖိုးသိ(သူေထး သမက္ေလာင္းေလး) ေမာင္ပံုမွန္ကိုပဲ ေခၚေမးရပါေတာ့တယ္။
သူက ေမာင္ပံုမွန္ကို သိုးေဆာင္းဘာသာစကား ေၿပာတတ္သလားလို႕ ေမးပါတယ္။ ေမာင္ပံုမွန္ကလည္း သိတယ္မလား သစ္စ အစ္စ ေအဘြတ္ခ(ထုိအရာသည္ စာအုပ္ တစ္အုပ္ၿဖစ္ပါသည္)၊ ဗဲရီးဂိုး သစ္ကား (ဒီကား အေတာ္ေကာင္းတယ္)၊ ဂြတ္ခ်စ္ကင္း(ေကာင္းလိုက္တဲ့ ႀကက္သား) စတဲ့ စပီကင္ေတြနဲ႕ ငယ္စဉ္ကတည္းက ရင္းနွီးလာသူ တစ္ေယာက္ၿဖစ္ေလေတာ့ ဘယ္အညံ့ခံလိမ့္မလည္း ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ စိတ္ထဲထင္တာေတြ ေလွ်ာက္ေၿပာလိုက္တာေပါ့။
ဒါကိုပဲ ငတိႀကီးက သေဘာေတြက်ၿပီး ဂြတ္ဘရားသား (ေကာင္းတယ္ အကို)လို႔ ေၿပာသြားပါေတာ့တယ္။ ေမာင္ပံုမွန္ နဲ႕ ထိုလူႀကီး ခင္သြားၿပီး သိပ္မႀကာခင္မွာပဲ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတို႕ ဝတၱရား အရ ေမာင္ပံုမွန္ ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕လည္း မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ရာ ေမာင္ပံုမွန္၏ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ဖုိးႀကြားနွင့္ပါ အထူးတလည္ ခင္မင္ၿခင္းအၿဖစ္ သို႕ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ ထိုဘဲႀကီးသည္ အေၿမွာက္အပင့္ အလြန္ႀကိဳက္၍ အႀကြားသန္ေသာ ဝါသနာသည္ လြန္စြာႀကီးမားေလ၏။ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္လည္း ထိုဘဲႀကီးထံတြင္ တပည့္ခံ၍ ႀကြားဝါၿခင္းပညာကို မာစတာ ရသည္အထိ သင္ယူႀကေလေတာ့၏။
တစ္ရက္တြင္ေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္တစ္ေယာက္ နားခ်ိန္တြင္ အိမ္မွယူလာေသာ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ကို ဖတ္ေနခ်ိန္တြင္ ထိုဘဲႀကီး ေရာက္လာေလ၏။ ထိုအခါ ေထြေထြထူးထူး အေႀကာင္းလည္း ေၿပာစရာမရွိ၍ ဂ်ာနယ္ထဲတြင္ပါလာေသာ ရုပ္ရွင္မင္းသား ရဲေအာင္ပံုကို ၿပ၍ ထိုမင္းသားသည္ မင္းနွင့္ အလြန္တူေႀကာင္း မင္းေရာက္လာစရက္က ရဲေအာင္တစ္ေယာက္ ငါတို႕ ကုမၸဏီကို အလည္လာသည္ဟုပင္ အထင္မွားမိေႀကာင္း အသားလြတ္ႀကီး ေၿမွာက္ပါေတာ့တယ္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဘယ္ကေနဘယ္လို ေရာက္လာမွန္းမသိေသာ ေမာင္ပံုမွန္၏သူငယ္ခ်င္း ငတိကလည္း ေလသံႀကားဖမ္း၍ တရားနာပါေတာ့သည္။
“ေမာင္ပံုမွန္ေၿပာတာ အမွန္ပဲၿဖစ္ေႀကာင္း ပံုထဲမွာပါသည့္ ရဲေအာင္နွင့္ သူ႕ကို ယွဉ္လိုက္လွ်င္ ေခ်ာတာၿခင္း အတူတူပင္ၿဖစ္ေသာ္လည္း သူကေတာင္ပို၍ စမတ္က်ေႀကာင္း မဟားတရား ေၿမွာက္ပင့္ေပးလိုက္ရာ ေၿမွာက္ပင့္ေပးလွ်င္ ရွင္ဘုရင္ေတာင္ မာန္တက္တတ္ေသာလူ႕သဘာဝအရ လူထဲက လူတစ္ေယာက္သာ ၿဖစ္ရွာေသာ ထိုလူႀကီးမွာ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ နွစ္ေယာက္ေၿမွာက္ကြက္တြင္ တန္းလန္းႀကီးၿဖစ္ေနၿပီး သူ႕၏ ပါးစပ္ႀကီးမွာ ေန႔ဝက္ေလာက္ပါးစပ္ မေစ့နိုင္ေအာင္ ၿဖစ္ေနေလရွာ၏။
ေမာင္ပံုမွန္၏ ေဘာ္ဒါကလည္း ေရပတ္မဝင္ေအာင္ ခန္႕ခန္႕ၿငားၿငားနဲ႕ ပင့္တိုက္ေလရာ ထိုဘဲၾကီး အေကာင္းစားႀကီးခမ်ာ မိႈင္းဝေနေသာ မီးပံုးပ်ံႀကီးကဲ့သို႕ ၿဖစ္ေနၿပီး ေကာင္းကင္သို႕ပင္ ပ်ံတက္လုလု ၿဖစ္ေနသၿဖင့္ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕နွစ္ေယာက္မွာ ထိုဘဲႀကီးကို မ၍ သူ႕ကားထဲသို႕ထည့္ကာ ထိုင္ခံုတြင္ ခါးပတ္ပတ္၍ ထားေပးရေလသည္။ ထိုပင့္မႈ႕ အစုစု တို႕ေႀကာင့္ ထိုညေနခ်မ္းေလးတြင္ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ ဆရာတပည့္ သံုးေယာက္ အလုပ္ရံုနွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ အဆင့္ၿမင့္ ရက္စေတာရင့္ တစ္ခုတြင္ ဒင္နာ သံုးေဆာင္ႀကေလ၏။
အလုပ္ၿပန္ဝင္ခ်ိန္ အေတာ္လြန္မွ စက္ရံုသို႕ ဟီးဟီး.. ဟား..ဟား ၿဖင့္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ၿပန္ဝင္လာႀကေသာ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ သံုးေယာက္ကို ဂ်ီအမ္ႀကီး အမႈးၿပဳေသာ နွာဘူးႀကီးမ်ား အဖြဲ႕မွ တအံံ့တႀသၿဖင့္ ႀကိဳဆိုႀကေလ၏။ သူတို႕ နိုင္ငံသားမ်ား ခမ်ာမွာလည္း ထိုပုဂၢိဳလ္ႀကီး၏ ခန္႔ထည္လွစြာေသာ ကားႀကီးထဲသို႕ ေခါင္းေတာင္ ဝင္မႀကည့္ဖူးႀကေလရာ ယခုလို ခန္႕ခန္႕ထည္ထည္ႀကိီး လူတစ္ကိုယ္လံုး တက္ထိုင္ၿပီး ခန္႕ခန္႕ညားညားႀကီး လိုက္ပါလာႀကေသာ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ နွစ္ေယာက္ကို ၿမင္ႀကေသာအခါ ရင္သပ္ရႈ႕ေမာ ၿဖစ္ေနႀကကုန္၏။
အနီွ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕နွစ္ေယာက္သည္လည္း ဆင္ၿဖဴေတာ္မွီၿပီး ႀကံစုပ္ေနေသာ၊ စိန္နားကပ္ေရာင္ၿဖင့္ပါးေၿပာင္ေနႀကေသာ အကြက္ကို အပီၿပင္နင္းၿပီး ကိုယ္ဖိနပ္ကို မနိုင္ရွာေသာ ရပ္ပါေလးမ်ားလို ကြတကြတနွင့္ တရြတ္တိုက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း နွာဘူးႀကီးမ်ား အဖြဲ႕ကိုလည္း ရပ္ပါ မ်ားစတိုင္ၿဖင့္ ေစာင္းငန္း ေစာင္းငန္းႀကည့္ရင္း စက္ရံုတြင္းသို႕ ဝင္လာႀကေလ၏။ ထိုေန႕မွ စ၍ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕နွစ္ေယာက္သည္ သူႀကီးနွင့္ ေပါင္းၿပီး ဆယ္အိမ္ေခါင္းကို လူမထင္သည့္ အကြက္မ်ား မႀကာခဏ ခ်ိုဳးလာႀကေတာ့သည္။
ေသာက္လက္စ ေဆးေပါ့လိပ္မွ မီးခိုးေငြ႕မ်ားကလည္း ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ကို မေဝးေသးေသာ နွစ္မ်ားဆီသို႕ အလည္ တစ္ေခါက္ၿပန္ေခၚသြားေလ၏။ အထက္တန္းေအာင္ၿပီး အလုပ္မရွိ အကိုင္မရွိ ရပ္ကြက္ထဲ လွည့္၍ ေဝေလေလ လုပ္ေနေသာ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ ေက်းဇူးရွင္မိ ဘနွစ္ပါး၏ ညႊန္ႀကားမႈ႕ၿဖင့္ တကၠသီလာတြင္ တစ္ပါတ္ ငါးရက္ အေဆာင္မွ ေက်ာင္းတက္ၿပီး စေန၊ တနဂၤေႏြ နွစ္ရက္ အိမ္ၿပန္ကာ အေဆာင္ေန ေန႕ေက်ာင္းသား အၿဖစ္ပညာ သင္ယူေနစဉ္ကာလကေပါ့။
တနလၤာေန႕ မနက္ေစာေစာ ကားနွင့္ ေက်ာင္းသို႕ အေမာတေကာ ၿပန္လာေလ့ရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းကို ေရာက္တာနဲ႕ ေမာင္ပံုမွန္ အရင္ဆံုး လိုက္ရွာေလ့ရွိတာကေတာ့ စာသင္ခန္း မဟုတ္ပဲ ေမာင္ပံုမွန္ ႀကိတ္ႀကိဳက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကိုပါ။ ေမာင္ပံုမွန္ အရမ္းႀကိဳက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး နဲ႕ ေမာင္ပံုမွန္ နဲ႕က သူငယ္ခ်င္းေတြ အဆင့္မွာပဲ ရွိပါေသးတယ္။ေကာင္မေလးက အရမ္းလွသလို အရမ္းလည္းႀကြားတတ္ပါတယ္…ေကာင္မေလးနားကို အေမာတေကာနဲ႕ ေမာင္ပံုမွန္ ေရာက္သြားတာနဲ႕ ႀကားေနက် စကားေတြကေတာ့…
ေကာင္မေလး။ ။ ဟဲ့ ပံုမွန္ နင့္ အေမက မနက္စာ ဘာေတြေကၽြးလိုက္လဲ…
ေမာင္ပံုမွန္။ ။ ပိုက္ဆံပဲ ေပးလိုက္တယ္ေလ သူတို႕က ဝန္ထမ္းေတြဆိုေတာ့ မအားဘူးေလ..။
ေကာင္မေလး။ ။ ငါ့ေမေမ ကေလ ဒီေန႕မနက္စာကို ေပါင္မုန္႕ေထာပတ္သုတ္ မီးကင္ၿပီး ဂ်င္သုတ္္ထားတာရယ္ ႀကက္ဥ ဟက္ဘရိုက္ေႀကာ္ရယ္ သီးေမႊးငွက္ေပ်ာသီး ရယ္နဲ႕ ေကာ္ဖီဆိမ့္ဆိမ့္ေလး တစ္ခြက္ရယ္ လုပ္ေပးတယ္။ ငါကေလ “မာမီရယ္ သမီးက အဲဒီေလာက္ ႀကီးမစားနိုင္ပါဘူး ဝိတ္တက္မွာ စိုးလို႕ပါ ဆိုတာေတာင္မရဘူး… ၿပီးေတာ့ေလ ၿပန္လာရင္စားဖို႕တဲ့ ဟမ္ဘာဂါ ပူပူေလးဝယ္ထား အံုးမယ္တဲ့… ၿပီးေတာ့ေလ…
ဒါက သာမန္ေလာက္ႀကြားေနႀက လာဘီ အထူးႀကြား…
ေကာင္မေလး။ ။ ဟ့ဲပံုမွန္ ဒီအိတ္ကေလးလွလား… ဘယ္က ဝယ္လာတာလဲ သိလား…
ေမာင္ပံုမွန္။ ။ ေအာ္.. ေအးလွပါတယ္… ဆိုင္က ဝယ္လာတာ ေနမွာေပါ့…။
ေကာင္မေလး။ ။ အာ… နင္ကလည္း… ဒါ ငါ့ဒက္ဒီ စကၤာပူက ဝယ္လာတာ.. စကၤာပူမွာ အမ်ိဳးေတြ ေနႀကတာေလ… စကၤာပူက အမ်ိဳးေတြကေလ…
စသၿဖင့္ေပါ့ဗ်ာ ကမၻာေပၚမွာ သူတို႕ အမ်ိဳးေတြ အေၿခခ် မေနထိုင္တာ အာဖရိကတိုက္ တစ္ခုပဲ က်န္ေတာ့တဲ့ အထိေပါ့… ေမာင္ပံုမွန္ လည္းလူသားထဲက လူတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ ႀကြားခ်င္တဲ့ အထဲမွာ ပါတာေပါ့ ၿပီးေတာ့ အသြင္တူမွ အိမ္သူၿဖစ္တယ္ ဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္း သူနဲ႕ တူေအာင္ ႀကိဳးစား ရေတာ့တာေပါ့…
အဲဒါနဲ႕… ေမာင္ပံုမွန္ ၾကိဳးစားၿပီး ႀကြားႀကည့္တာေလးေတြကို ေလ့လာႀကည့္ပါအံုး…
ေကာင္မေလး။ ။ ပံုမွန္ နင့္ ေမေမ ကဘာစားဖို႕လုပ္…
ေမာင္ပံုမွန္။ ။ မာမီ ကေလ ငါစားခ်င္တယ္ဆိုလို႕ နံၿပားကို ေထာပတ္သုတ္ၿပီး ပဲၿပဳတ္နဲ႕ မနက္စာေကၽြးလိုက္တယ္ စားလို႕ၿပီးေတာ့ လက္ဖက္ေၿခာက္က်က်နဲ႕ ေရေႏြးႀကမ္း တစ္ခြက္ေသာက္လာတယ္။ လမ္းမွာစားဖို႕ဆိုၿပီး မန္လာကာသီးတစ္လံုး ထည့္ေပးလိုက္တယ္ ေရာ့.. နင္စားအံုးမလား (အမွန္က လမ္းက ေကာက္လာတာပါ… အဟီး) ၿပန္လာရင္ စားဖို႕တဲ့ မုန္႕ဖက္ထုပ္ ပူပူေလး ဝယ္ထားမယ္တဲ့…
ပံုမွန္။ ။ ေကာင္မေလးေရ… ငါ့ ဒက္ဒီကေလ ငါ့ကို ေလးဂြတစ္လက္ ဝယ္ေပးတယ္ ငွက္ၿပစ္ဖို႕တဲ့။ ဘယ္ကဝယ္လာတာလဲ သိလား… အဂၤပူကေလ… အဂၤပူတို႔ ထူးႀကီးတို႕ ဘက္မွာ ငါတို႕ အမ်ိဳးေတြ ရွိတယ္ေလ။ အဂၤပူက အမ်ိဳးေတြမွာကေလ… လွည္းေတြ ႏြားေတြ ရွိတယ္… ျပီးေတာ့ေလ…
ဒီလိုနွင့္ ေမာင္ပံုမွန္ ၏ ႀကိဳးစားမႈ႕မ်ား၏ ရလဒ္ကေတာ့ ေကာင္မေလးက ေမာင္ပံုမွန္ကို စတန္းဒတ္ မရွိသူ၊ မိေက်ာင္းဘီး မရွိသူ ဖီးဆင့္ မရွိသူ အၿဖစ္ သတ္မွတ္၍ သူငယ္ခ်င္း အၿဖစ္မွပါ အၿပီးတိုင္ ရပ္စဲလိုက္ ေပေတာ့၏….
“ကဗ်ာရြတ္သံ….
ေကာင္မေလးေရ …
ပန္းေပးမွ အလွမ္းေ၀း ရတဲ့အျဖစ္
ပန္းကမ္းမွ မလန္းဆန္း ခဲ့တဲ့အျဖစ္
ပန္းေခၽြမွ ေသာကေပြ ရတဲ့အျဖစ္
ပန္းကူမွ ရန္သူျမည္ ခဲ့တဲ့အျဖစ္
ေကာင္မေလးေရ …
နင့္အေဖနင့္အဘိုးနဲ႔ နင့္အေမနင့္အမ်ိဳးေတြ ၾကားမွာ
ငါ့ၾကြားလံုးေတြက ဆင္ကန္းေတာတိုး ေျမခင္းၾကမ္းပုဆိုး
မိုးျပဳိမွ ခိုးငိုရမွန္း သိတဲ့ငါကို ေျမြစြယ္ခ်ိဳးခဲ့ရဲ့ ျပီေပါ့…
ေကာင္မေလးေရ …
ပန္းခေရေတြ ေႀကြတဲ့ လမ္းေတြရဲ႕ အထက္မွာ
စမ္းေရလို ခ်ိဳၿမိန္တဲ့ အလြမ္းေတြကို ေထြးေပြ႕ၿပီး
မင္းနဲ႔ ေ၀းတဲ့ရပ္ဆီကို ငါ လြင့္ခဲ့ရၿပီေပါ့…
အဲဒီ ေန႕က မိုးမရြာပါ၊ ေလလည္းမတိုက္ပါ ထို႕ေႀကာင့္ ညဖက္လူေၿခတိတ္ခ်ိန္ အေဆာင္ေရွ႕ သံတစ္ေခ်ာင္း လမ္းေပၚသို႕ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ထဲထြက္လို႕ တရုတ္ကားေတြထဲကလို လက္နွစ္ဖက္ မိုးေပၚေမွ်ာက္ၿပီး “ေဝ့စေမာ” လို႕ အသံၿပဲႀကီးနဲ႕ တစ္ေလာကလံုးႀကားေအာင္ မာန္ပါပါ ေအာ္လိုက္ပါတယ္။
တစ္ေလာကလံုး ႀကားမႀကားေတာ့ မသိဘူး။ ညအခ်ိန္မေတာ္ လမ္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္သြားေနတဲ့ ေခြးဝဲစား အုပ္စုကေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္ကို ဝိုင္းသမ မလို႕ေၿပးလာတာနဲ႕ ေမာင္ပံုမွန္တစ္ေယာက္ အေဆာင္ထဲကို ကိုယ္ေဖာ့ပညာသံုးၿပီး ကဗ်ာကယာ ေၿပးဝင္ ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။
စကားခ်ပ္။ ။ ဒီပို႔စ္တြင္ ဖီးခ်ားရင္း ကဗ်ာစပ္သူမွာ ေမာင္ေပါ့ဆိမ့္ ျဖစ္ပါသည္။
Posted in 
Tags: 
ငါးေထာင္တန္ ႏွင့္ ဖားေဟာင္သံ
ခုတစ္ေလာ ဦးစိမ္းစိုတစ္ေယာက္ ဆင္တဲရံုးေတာ္တြင္ ထိုင္ရင္း အေတာ္ေလး ေနမထိထိုင္မသာ ၿဖစ္ေနရရွာ ေလ၏။ ေန႕ခင္းလည္းစားမဝင္ ညတြင္လည္း အိပ္မရနွင့္ ရံုးခ်ိန္မ်ားတြင္ပါ အရင္လို တက္တက္ႀကြႀကြ ျဖင့္ ေလမေပါနိုင္ရွာေတာ့ပါ။ ဦးစိမ္းစို ဒီလိုၿဖစ္ေနရသည့္ အေႀကာင္းရင္းကေတာ့ ခုတစ္ေလာ ၿမန္မာၿပည္တြင္ လူေၿပာမ်ားေနေသာ ငါးေထာင္တန္ ဆင္းကဒ္ ေႀကာင့္ပင္ၿဖစ္ေနေခ်ေတာ့သည္။ ေငြငါးေထာင္တန္ ဆင္းကဒ္ ထုတ္ေပးမည္ဟု သတင္းႀကားစ ရက္မ်ားတြင္ ဦးစိမ္းစို တစ္ေယာက္ ေနမထိထိုင္မသာ ရြစိရြစိ ၿဖစ္ေအာင္ကို ေပ်ာ္ေနေလ၏။
ဟိုးတုန္းက သိန္းဆယ္ဂဏန္းေလာက္ ေပးရတုန္းက အနားေတာင္ မကပ္နိုင္သည့္ တန္ဖိုးမို႕ ေနာက္ထပ္ ငါးသိန္းတန္ ထပ္ထြက္လာေတာ့လည္း သူတို႕လို လူတန္းစားေတြ အတြက္က လြယ္ကူသည့္ ေငြေႀကး မဟုတ္ေသး။ ေနာက္ဆံုးေပၚ ေစ်းနႈန္းသက္သာသည့္ ဆင္းကဒ္ ဟု ခပ္တည္တည္ အမည္တပ္ၿပီး ေငြနွစ္သိန္းေတာင္ ေတာင္းေသးသည့္ ဆင္းကဒ္ ေပၚလာေတာ့လည္း မမွီတမွီ ေလးၿဖစ္ေနေသးရာ ခုလို ငါးေထာင္တန္ ကဒ္ေပၚေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ဦးစိမ္းစို တစ္ေယာက္ လက္ခေမာင္းထခတ္ ရွာေလေတာ့သည္။
အနွစ္နွစ္အလလ ကေစာင့္ေနခဲ့ရသည့္ အခြင့္အေရးကို ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့၊ စိတ္ကူးယဉ္ထားသမွ် ေတြၿဖစ္လာေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ … ဦးစိမ္းစို ၏ စိတ္ကူးမ်ားကလည္း အရမ္းလန္းပါတယ္။
“ဖုန္းကဒ္ တစ္ခုကို ငါးေထာင္ပဲဆိုေတာ့ … နွစ္ခုေတာင္ဝယ္အုန္းမွာ … စိမ္းစိုတို႕က လူႀကီးဆုိေတာ့ အလုပ္ေတြကလည္း တစ္အားမ်ားတာေလ ဖုန္းနွစ္လံုးမွ အဆင္ေၿပမွာ ဟန္းဆက္ကေတာ့ နိုကီယာ နဲ႕ ဆိုနီသဇင္ ဆိုတဲ့ ဖုန္း တစ္လံုးဆီ ဝယ္ထားလိုက္မယ္ တစ္လံုးက အလုပ္ကိစၥသံုးဖို႕ ေနာက္တစ္လံုးကေတာ့ သီခ်င္းနားေထာင္မယ္.. ဓါတ္ပံုရိုက္မယ္.. .ေကာင္မေလးေတြဆီကို မက္ေဆ့ ပို႕မယ္… ဒီဖုန္းနံပါတ္ကေတာ့ လူတိုင္းကို ေပးလို႕မၿဖစ္ဘူး..။”
ထိုကဲ့သို႕ ဖုန္းပလန္ႀကီးကို တကယ္ခ်ထားေသာ ဦးစိမ္းစို တစ္ေယာက္ စားလည္းဒီစိတ္ အိ္ပ္လည္းဒီစိတ္ၿဖင့္ ဒီအေႀကာင္းသာ ေခါင္းထဲတြင္ ရွိေနေလေတာ့၏။ ရံုးပိတ္ရက္ေန႕မ်ားတြင္လည္း အရင္လို တစ္လမ္းဝင္ တစ္လမ္းထြက္ ေကၽြးသမွ် အရွက္မရွိ လိုက္စားေနေသာ အကြက္ဆန္းေတြလည္းထြင္ မေနနိုင္ရွာေတာ့ပါ။
အၿပင္ မထြက္ရသည့္ အေႀကာင္းရင္းေနာက္ တစ္ခုကေတာ့ မ်က္နွာေတြမည္း သြားမွာစိုး၍ ဟူသတည္း.. ဖုန္းေၿပာေသာ အခါ မ်က္နွာမည္းႀကီးၿဖင့္ ေၿပာရမွာ ရွက္သၿဖင့္ တစ္သက္လံုးက မည္းေနေသာ အခြက္ႀကီးကို ၿဖဴစင္ဝင္းမြတ္လာေစရန္ ရည္ရြယ္ၿပီး ရံုးပိတ္ရက္မ်ားတြင္ အိမ္တြင္းေအာင္း၍ သခြားသီးၿဖင့္ ေပါင္းတင္ၿခင္း မနက္တစ္ခါ ညတစ္ခါ ဖဲအန္လပ္ဘဒီး မွန္မွန္ လိမ္းၿခင္း အမႈ႕တို႕ကို မရွက္မေႀကာက္ မွန္မွန္လုပ္ေလေတာ့၏။ မနက္တစ္ႀကိမ္ ညတစ္ႀကိမ္ ဘုရားသာ မွန္မွန္ ရွိမခိုး ရွိရမယ္။ ဖဲအန္လပ္ဘဒီး လိမ္းဖို႕ေတာ့ လံုးဝမပ်က္ကြက္ ဟု ခိုင္မာေသာ သတင္းရပ္ကြက္မွ သတင္းရရွိထားေလ၏။
ရံုးပိတ္ရက္ ဦးစိမ္းစိုတစ္ေယာက္ အိမ္တြင္ေနပံုထုိင္ပံုကို မသိမသာ သြား၍ေလ့လာႀကည့္ေသာ္ အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္ေပၚတြင္ ေမွာက္၍တစ္ဖံု လွဲ၍တစ္မ်ိဳး အေႀကာ ဆန္႕ေနရင္းမွ သူ႕၏ မ်က္နွာကိုလည္း မွန္ေလးၿဖင့္ မႀကာခဏႀကည့္ၿခင္း အမႈ႕ကိုလည္း ၿပဳေလ၏။ ေခါင္းအံုးေပၚတြင္ တံေတာင္ၿဖင့္ေထာက္ထားရင္း လက္ဝါးနွစ္ဖက္ၿဖင့္ သူ႕မ်က္နွာကို ေထာက္ထားၿပီး ေရွ႕တြင္ေထာင္ထားေသာ မွန္ေလးထဲ တြင္ႀကည့္ရင္း မွန္ထဲတြင္ေပၚေနေသာ သူ႕အရိပ္ကို မ်က္လံုးေလး ေစြၿပလိုက္ မ်က္စပစ္ၿပလို္က္ နႈတ္ခမ္းစူၿပလိုက္နွင့္ တစ္ေယာက္ထဲ အားရေအာင္ ေပါေနေလေတာ့သည္။
မွန္ႀကည့္ေနရင္းမွ စိတ္ကူးယဉ္ေနသည့္ အေႀကာင္းကေတာ့ ဖုန္းသာရလာခဲ့ရင္ေတာ့ ဘယ္လိုပံုနွင့္ေၿပာမည္ ဘယ္လိုအိုက္တင္ေလးနွင့္ ဖုန္းကိုင္လိုက္မည္။ ဖုန္းအမ်ိဳးစားကေတာ့ ဘယ္လုိအမ်ိဳးစားကိုဝယ္မည္ စသၿဖင့္ စိတ္ကူးလိုက္သမွ် အရာေတြ အားလံုးကေတာ့ ဖုန္းမွဖုန္းပဲ ၿဖစ္ေနေလေတာ့သည္။ ဒီလိုၿဖစ္ေအာင္ ဒီလိုရူးသြားေအာင္ အရူးကို ပီေကေကၽြးလိုက္သူကေတာ့ ဦးစိမ္းစို၏ တပည့္ေက်ာ္ ေမာင္ဖိုးေႀကာင္ပဲ ၿဖစ္ပါေတာ့တယ္။
တေလာက ထိုင္းတြင္ အလုပ္သြားလုပ္ေနေသာ ေမာင္ဖိုးေႀကာင္ ၏ ဦးေလးၿဖစ္သူ အိမ္သို႕ အလည္ၿပန္လာရာတြင္ ထိုင္းနိုင္ငံထုတ္ ဟန္းဆက္ေလး တစ္လံုးပါလာေလ၏။ ထိုင္းတြင္ သူသံုးေနေသာ ဟန္းဆက္ေလး ဟု ဆို၏။ ေနာက္ဆံုးေပၚ ဟန္းဆက္ေလးမွာ ပံုစံေလးလွ ၍ သေဘာက်စရာေကာင္းသလို ထိုဟန္းဆက္တြင္ကင္မရာ၊ ၿမဴးဇစ္ပေလယာ နွင့္တကြ က်န္ဘာညာကြိကြ အေတာ္ေလး စံုစံုလင္လင္ပါ ရွိေလ၏။
ဟန္းဖုန္းဆိုလွ်င္ တီဗြီ ထဲမွာသာၿမင္ဖူးရွာေသာ ေမာင္ဖိုးေႀကာင္တစ္ေယာက္ ေမ်ာက္ပေလြရထားသလို လက္မွ မခ်တမ္း ကိုင္ထားေလေတာ့သည္။ ဘယ္သြားသြား လက္ကကိုင္သြားၿပီး ရိုက္လိုက္ရသည့္ ဓါတ္ပံု ဆိုတာကလည္း အရူးလက္ ဓါတ္မီးေပးထားမိသလို ဖ်တ္ဖ်တ္လက္ ေနေလေတာ့၏။ သူကိုင္ႀကည့္ ရၿပီး အေတာ္တန္ ႀကာလာေသာအခါ လက္ဦး ဦးစိမ္းစို ကိုလည္း ၿမင္ဖူးေစခ်င္သၿဖင့္ ရံုးသို႕ ယူလာၿပေလေတာ့သည္။ ဖုိးေႀကာင္ယူလာေသာ ဟန္းဆက္ကေလးကို ၿမင္ရသည္နွင့္ ဦးစိမ္းစိုတစ္ေယာက္ ကမၻာဦးမွေမ်ာက္ ေဂ်ဒိုးနတ္ကို ထိုင္ႀကည့္ၿခင္းမ်ိဳးၿဖင့္ ႀကည့္ေလေတာ့သည္။
ဖိုးေႀကာင္ကလည္း ဟန္းဆက္တြင္ပါရွိသည့္ လုပ္နိုင္သမွ် အစြမ္းသတၱိမ်ိဳးစံုကို အားက်ိဳးမန္တက္ ထုတ္ၿပရွာေလ၏။ “ဟာဒါကို.နွိပ္လိုက္.. ေဟာသလိုေလးေပၚလာရင္ ေဟာဒီ ေနရာေလးကို နွိပ္လိုက္ရင္ ေဟာသလို ပံုေလးေပၚလာပါေလေရာ ေတြ႕တယ္ေနာ္။ ဒီမွာ ဓါတ္ပံု ရို္က္ၿပီးသားၿဖစ္သြားၿပီ။ ေဟာဒီ ေနရာေလးကိုနွိပ္ၿပီး.. ေဟာသလို နားႀကပ္ေလးတပ္ၿပီး နားမွာ တပ္ထားလိုက္ ကမၻာၿပိဳတာေတာင္ မႀကားနိုင္ေတာ့ဘူးၿဖစ္သြားမယ္… သိပ္ေကာင္းတဲ့ ၿမဴးဇစ္ပေလယာေပါ့.. နားႀကပ္ကက္ဆက္ေတြက ေခတ္မရွိေတာ့ဘူး။ သီခ်င္းပဲ နားေထာင္ယံုပဲလား အရုပ္ကေလးေရာ ႀကည့္ခ်င္ေသးလား ေဟာဒီေနရာကို နွိပ္လိုက္ ဗီြဒီယိုႀကည့္ေနရသလိုပဲ ေတြ႕လား…။”
ဖိုးေႀကာင္၏ ေကာင္းမႈ႕ေႀကာင့္ ဟန္းဆက္တစ္လံုးကို ေသခ်ာ ကိုင္ႀကည့္ဖူးသြားသည့္ အၿပင္ ဟန္းဆက္အတြင္းရွိ ဘာညာသာရကာ ေကာင္းမႈ႕ အဖံုဖံုကိုႀကည့္ၿပီး ဦးစိမ္းစိုတစ္ေယာက္ ငါေတာ့ ေမ့လို႕မရနိုင္ဘူး ၿဖစ္သြားေလေတာ့သည္။ တစ္သက္လံုးက သူလံုးဝ အထင္မႀကီးခဲ့ေသာ ဖိုးေႀကာင္ဆိုေသာ ဘာမဟုတ္သည့္ ခ်ာတိတ္ကေလးက မၿမင္ဖူး ခရမ္းသီး ဗုန္းဆံထင္ အကြက္ၿဖင့္ လုပ္သြားသည္ကို ဦးစိမ္းစိုတစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္း ခံလိုက္ရေလ၏။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ဦးစိမ္းစိုတစ္ေယာက္ ဟန္းဖုန္းရူး ရူး သြားေလေတာ့သည္။ ဒီႀကားထဲ ညဖက္ညဖက္ တီဗြီမွလာေသာ ကိုရီးယားကားေတြကလည္း ဖုန္းတစ္ကာားကားၿဖင့္ ၿမန္မာကားေတြမွာဆိုလည္း သရုပ္ေဆာင္တာက နည္းနည္း ဖုန္းေၿပာေနႀကသည့္ အခန္းေတြကမ်ားမ်ား ဒါေတြကိုႀကည့္မိေလ ဦးစိမ္းစို တစ္ေယာက္ ေနၿမင့္ေလ အရူးထြားေလ စကားလိုၿဖစ္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။
ဒါေပသည့္ ဦးစိမ္းစို အေၿခအေန နွင့္ကလည္း ဟန္းဖုန္းတစ္လံုး ၿဖစ္လာဖို႕အေရး ဝုန္းဒိုင္းဆို မၿဖစ္နိုင္သၿဖင့္ တစ္ဆင့္ၿခင္းသြားရန္ စဉ္းစားေနရေခ်ေတာ့သည္။ ပထမဆံုး အစီစဉ္ကေတာ့ ဟန္းဆက္ကေလးတစ္လံုးၿဖစ္ေအာင္ ဝယ္ထားေရးၿဖစ္ၿပီး ေနာက္တစ္ဆင့္ ကေတာ့ ခ်ဲေတြဘာေတြ ရုတ္တရက္ ထေပါက္လို႕ကေတာ့ လုိတဲ့ ေငြေလးကို ရွာႀကံေခ်းငွားၿပီး လိုင္းကဒ္ တစ္ခုဝယ္ယူရန္ ၿဖစ္ေလေတာ့သည္။
ဟန္းဆက္အတြက္ကေတာ့ အေတာ္ေလး နီးစပ္လာသည့္ အေၿခအေနတြင္ ရွိေလ၏။ တစ္ေလာက ဆိုမာလီယာတြင္ အထည္မ်ားကို လေပး စနစ္ျဖင့္ သြားေရာင္းေနေသာ တူမႀကီး တစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္ေလ၏။ ထိုအခါ စကားစပ္မိလို႕ ေၿပာႀကရာမွ ဦးစိမ္းစုိ ဖုန္းရူး ရူးေနသည္ကုိ သိသြားေသာ တူမႀကီးမွ ဦးစိမ္းစိုကို အားေပးစကားေၿပာေလ၏။ ဘာမွမပူနဲ႕ဦးေလး ခုတူမႀကီးေရာင္းေနတဲ့ အထည္လိပ္လုပ္ငန္းသာ ေအာင္ၿမင္ေအာင္ ဆုေတာင္းေပး ဆိုမာလီိယာမွာ တူမႀကီး ဖက္ရွင္ဆိုင္ဖြင့္ ေရာင္းနိုင္တဲ့ေန႕ႀကရင္ ဦးေလးလိုခ်င္တဲ့ ဟန္းဆက္ကို တူမႀကီးဝယ္ပို႔ေပးလိုက္မယ္။ ဘာအမ်ိဳးစား လိုခ်င္တယ္ဆိုတာသာေၿပာေနာ္။ ေနာ္ကီယာေတြဘာေတြ ကိုင္မေနနဲ႕ ေခတ္ေအာက္သြားၿပီ ေနာ္ကီယာ ထက္ေကာင္းတဲ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ ေဂၚဇီလာဆို တဲ့ ဖုန္းဝယ္ေပးလိုက္မယ္…”
ထိုသို႕ ေၿပာခ်င္ရာေၿပာၿပီး ဖုန္းခ်သြားေလ၏။ တူမႀကီး ဖုန္းဆက္ၿပီးေနာက္ရက္မွာပဲ လစ္ဗ်ားတြင္ ကြမ္းယာဆိုင္ ဖြင့္ထားေသာ တူေတာ္ေမာင္ကလည္း ဖုန္းဆက္ လာေခ်ေသး၏။ တူႀကီးကလည္း တူမႀကီးနင့္ အၿပိဳင္
“ဒါမ်ိဳးကေတာ့ က်ဳပ္တို႕ ဦးေလးကိုလံုးဝ မ်က္နွာမငယ္ေစရဘူး ဦးေလး ဘာဟန္းဆက္ အမ်ိဳးစား လိုခ်င္တယ္ဆိုတာ သာေၿပာလိုက္ တူႀကီးဝယ္ပို႕ ေပးလိုက္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့မဟုတ္ေသးဘူး.. ဟိုတစ္ေလာက ၿပည္တြင္းစစ္ ၿဖစ္ေနတုန္းက ကဒါဖီ တပ္သားေတြ ဝါးဖို႕ ကြမ္းထုတ္ေတြပို႔ ေပးထားတာရွိတယ္..”
“စစ္ပြဲကာလ ဆိုေတာ့ ေငြလက္ငင္း မရွင္းနိုင္ဘူးေပါ့…. စစ္ပြဲၿပီးမွ ေပးမယ္ ေၿပာထားတာ ခုစစ္ပြဲၿပီးသြားေတာ့ ဂဒါဖီ ဆိုတဲ့ ဘဲႀကီးကေပ်ာက္ေနတယ္… တစ္ခ်ိုဳ႕ကေတာ့ ဘုမသိဘမသိနဲ႕ ဒီဘဲႀကီးကို ေသၿပီ ေၿပာေနႀကတာ အမွန္က မေသေလာက္ေသးပါဘူး…. တကယ္လို႕ သူမေသေသးလို႕ ၿပန္ေတြ႕ႀကရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေႀကြးေတြေသခ်ာပါက္ရၿပီလို႔ သာမွတ္ေပေတာ့ အဲဒီ အခ်ိန္ေရာက္ေအာင္ ခဏေလာက္ေစာင့္ေပး ရၿပီဆိုတာနဲ႕ ဦးေလး လုိခ်င္ေနတဲ့ဖုန္း ရၿပီသာမွတ္ေပေတာ့။ အိုင္ဖုန္း ယူမလား ဗြက္ဖုန္းယူမလား ႀကိဳက္ရာသာေၿပာ လွမ္းဝယ္ေပးလိုက္မယ္… ဒါေပမဲ့ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အိမ္ကမိန္းမ ေစ်းသံုးၿပတ္ေနလို႕ နည္းနည္းေလာက္ ေခ်းေပးထားလိုက္ပါအံုး.. ဒါေတြက ကၽြန္ေတာ္ၿပန္လာရင္ ရွင္းေပးပါ့မယ္…..။
တူေတြတူမေတြ အေၿပာမွာတင္ အေမ်ာႀကီး ေမ်ာ သြားတဲ့ ဦးစိမ္းစိုတစ္ေယာက္ အယံုႀကီးယံုၿပီး အရူးႀကီး ရူးသြားရွာပါတယ္။ ဟန္းဆက္အတြက္ ဟုတ္ေနၿပီဆိုေတာ့ ဘာလိုေသးလဲ ဆင္းကဒ္ တစ္ခုကိုလဲ ငါးေထာင္နဲ႕ ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ၿပီးၿပီေပါ့။ ဝါတြင္းသံုးလေရာက္ရင္ ရပ္ကြက္ထဲက တရားေဟာဆရာ ေအာင္ရွန္းတစ္ေယာက္ ဆြမ္းပတ္တကာ လည္ၿပီး မိုက္မခ်တမ္း ေဟာသလိုပဲ ငါလဲ လက္ကကို မခ်တမး္ေၿပာမယ္ ထိုင္ေနရင္းလဲ ေၿပာမယ္.. လမ္းေလွ်ာက္ရင္းလဲေၿပာမယ္.. ထေနရင္းလဲေၿပာမယ္.. အီးအီးပါေနတုန္းလဲ ေၿပာမယ္.. လူကြယ္ရာလဲေၿပာမယ္.. လူႀကားထဲလဲေၿပာမယ္..။
ေၿပာစရာလူမရွိရင္ ၿမဴးဇစ္ပေလယာေလးဖြင့္ၿပီး နားႀကပ္တပ္ၿပီး နားေထာင္ရင္း ေကာင္မေလးေတြကို ဓါတ္ပံုခိုးရိုက္မယ္… ရပ္ကြက္ထဲက ဖုန္းရွိတဲ့ ေကာင္ေလးေတြနဲ႕ ဘီလူးတုနဲ႕ သီခ်င္းကူးမယ္။ မူဗီေတြ ရွယ္မယ္.. ငါ့လို ဖုန္းဝယ္ မကိုင္နိုင္ေသးတဲ့ ေအာင္ကိုသိန္း ကြမ္းဆိုင္မွာ ကြမ္း အေႀကြးသြာဝယ္ရင္ ခါးႀကားမွာတစ္လံုး ခါးပိုက္ေထာင္ထဲမွာ တစ္လံုး ဖုန္းနွစ္လံုးထိုးၿပီးသြားမယ္။ ဘယ္သူမွ ဖုန္းေခၚမဲ့သူမရွိရင္ ဟိုဖက္ဖုန္း နဲ႕ ဒီဖက္ဖုန္းကို လွမ္းေခၚၿပလိုက္မယ္… အားလံုး လုပ္ၿဖစ္ေအာင္ကို လုပ္မယ္…. အစရွိသၿဖင့္ေပါ့ေလ.. ဦးစိမ္းစိုတစ္ေယာက္ ရင္ထဲမွာ ႀကိတ္ၿပီး ေကၽြးေႀကာ္ေနတာ ႀကလွပါဘီ..
ဒါေပသည့္ အားလံုးသိႀကသည့္ အတိုင္း ငါးေထာင္တန္ ဆင္းကဒ္ ဟူသည္ လုပ္ေပးမည့္ သူမ်ားက လုပ္ေပးနိုင္ပါသည္ ဆိုေသာ္ၿငားလည္း တတ္သိနားလည္ေသာ ဆရာႀကီးမ်ားက မၿဖစ္နိုင္ပါဟု အတိလင္း ထုတ္ေၿပာလာၿပီး “က်ား” “က်ား” “မီးယပ္” ဟူေသာ အကြက္မ်ိဳး ခင္းလာေသာ အခါ… ဦးစိမ္းစို လို လူမ်ိဳးမ်ား အဖို႕မွာကား……
စကားခ်ပ္ ။ ။ ဖားေအာ္သံကို ေနရာတိုင္း၊ ရာသီတိုင္းတြင္း မၾကားႏိုင္ပါ။ ဖားသည္ ေအာ္တတ္ေသာ သေဘာသာရွိျပီး ေဟာင္တတ္တဲ့သေဘာ ရွိလာဖို႔ႏွင့္ ဖားေဟာင္သံၾကားရဖို႔ ဆိုရင္ေတာ့ …. ငါးေထာင္တန္ ဖုန္းျဖစ္လာဖို႔ ဆိုရင္လည္း ….. ျမန္မာၿပည္ နွင့္ အိမ္နီးခ်င္း သိပ္မတိုးတက္ေသးေသာ တိုင္းၿပည္မ်ားတြင္ ဆင္းကဒ္ ဟူသည္… သူေတာင္းစားပင္ လြယ္ကူစြာ သံုးဆြဲနိုင္ေသာ ေစ်းေပါေသာပစၥည္း ျဖစ္ေနပါျပီ။
လက္တြဲလို ့ေခၚပါ
အလင္းကို ဝါးျမိဳကာ အေမွာင္တို ့တစစ ၾကီးစိုးလာခ်ိန္ လူငယ္ေလး ေလးေယာက္သည္ ရပ္ကြက္ထိပ္ရွိ အုတ္ခံုေလးတြင္ ဂစ္တာ ထိုင္တီးေနၾကသည္။ အထက္တန္း စာေမးပြဲ ေျဖျပီးကာစ လြတ္လပ္ေရးရေနေသာ လူငယ္ေလးမ်ား ျဖစ္သည္။ လူငယ္ေလးမ်ားသည္ ယေန ့ေခာတ္ နာမည္ၾကီး အဆိုေတာ္ ကိုေလးျဖဴ၏ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ခပ္မွန္မွန္ျဖင့္ သံစံု သီဆိုေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ လူငယ္ေလးမ်ား ဂစ္တာ ထုိင္တီးေနေသာ ေရွ့လမ္းမၾကီးအတိုင္း ရပ္ကြက္ထဲမွ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာေသာ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ စက္ဘီးနင္းရင္း ျဖတ္သြားၾကသည္။ ဂစ္တာတီးေနေသာ ေကာင္ေလးမ်ား ေရွ့အေရာက္တြင္ စက္ဘီးနင္းလာေသာ ေကာင္မေလးက ဂစ္တာတီးေနေသာ ေကာင္ေလးမ်ားကို လွည့္ၾကည္ကာ ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ေကာင္မေလး ျပံဳးျပသည္ကို ျမင္လိုက္ရေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ကလဲ ေကာင္မေလးကို ျပန္ျပံဳးျပ လိုက္သည္။ ဒါကို စက္ဘီးေနာက္မွ လိုက္လာေသာ မိခင္ျဖစ္သူက ျမင္ေသာအခါ ေလသံ တိုးတိုးျဖင့္-
“သူတို ့က ဘယ္သူေတြလဲ သမီး အသိေတြလား”
“ဟုတ္တယ္ ေမေမ သမီးတို ့အခန္းထဲက သမီး သူငယ္ခ်င္းေတြပါ”
“သမီးတို ့အခန္းထဲမွာလဲ ဒီလို ေကာင္ေလးေတြ ရွိတယ္လား”
“အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး ေမေမ သူတုိ ့ေတြက ေအးပါတယ္ စာလဲေတာ္ၾကတယ္”
“အို… ဘာျဖစ္ျဖစ္ လမ္းေဘးက ဒီလုိ လမ္းေဘးက ေကာင္ေလးေတြနဲ ့အေပါင္းအသင္း လုပ္တာေတာ့ ေမေမ မၾကိဳက္ဘူး။ ေနာက္လမ္းေတြ ့ရင္ ႏႈတ္ဆက္စရာ မလိုဘူး။ ၾကားလား သမီး…”
ေကာင္မေလးက မ်က္ႏွာ မၾကည္မသာျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ ျပလိုက္သည္။ ခပ္တိုးတိုး လြင့္ပ်ံ ့လာေသာ စကားလံုးတို ့ရိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ ျပံဳးေနေသာ ေကာင္ေလး မ်က္ႏွာေပၚမွ အျပံဳးရိပ္တို ့ေပ်ာက္ကြယ္ သြားသည္။ သူ ့မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ခံျပင္းေသာ အရိပ္တခ်ဳိ ့ ျဖတ္ေျပးသြားသည္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္ေလးက ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ကိုယ့္သီခ်င္းကို ဆက္ဆိုေနၾကသည္။
ေကာင္ေလးမ်ားသီခ်င္း ဆက္ဆိုေနစဥ္ အုတ္ခံုေလး ေရွ့သို ့ကားတစ္စီး ထိုးဆိုက္လာသည္။ ကားေပၚတြင္ ပါလာသည္က သူတို ့ရပ္ကြက္နားက ႏိုင္ငံပိုင္ စက္ရံုၾကီးမွ အရာရွိ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ အရာရွိၾကီးက ေကာင္ေလးမ်ားထဲမွ တစ္ေယာက္ကို-
“ေဟ့… ေကာင္ေလး မင္း အေဖ အိမ္မွာ ရွိလား”
“ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္က ထြက္လာတုန္းကအထိေတာ့ ရွိပါတယ္”
“ေအး… ေအး… ဒါဆုိ ဦးခဏဝင္ေတြ ့လုိက္ဦးမယ္”
အရာရွိၾကီးက ေျပာရင္း မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ နာရီကို တခ်က္ၾကည့္သည္ ျပီးေတာ့ ေကာင္ေလးကို တခါ ျပန္ၾကည့္ျပီး-
“ေကာင္ေလး အိမ္မျပန္ေသးဘူးလား ဘယ္အခ်ိန္ရွိေနျပီလဲ ဦးနဲ ့တခါတည္း ျပန္လိုက္ရင္ လုိက္ခဲ့ပါလား။ ဦးလဲ မင္းအေဖနဲ ့ဝင္ေတြ ့ျပီး ေျပာစရာေလးရွိလို ့”
“ဟုတ္ကဲ့ဦး ေက်းဇူးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ခဏေနလုိက္ဦးမယ္”
အရာရွိၾကီးက ေကာင္ေလးမ်ားကို တခ်က္ေဝ့ၾကည့္ျပီးေနာက္ ႏွာေခါင္း တခ်က္ရႈံကာ-
“မင္းကေတာ့ မိဘသိကၡာက်ေအာင္ လုပ္ေနတာပဲ။ ဒီလုိ လမ္းေဘးက ေကာင္ေတြနဲ ့ေပါင္းေနလုိ ့ကေတာ့ မင္းလဲ လမ္းေဘးေရာက္သြားမွာဘဲ”
အရာရွိၾကီးက ကားကို “ဝူး” ကနဲ ေမာင္းထြက္သြားသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ က်န္ခဲ့သည္။ ဂီတာသံ ရပ္သြားသည္၊ သီခ်င္းဆိုသံမ်ား တိတ္သြားသည္။ အုတ္ခံုေလးက တဒဂၤ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ သြားသည္။ ခဏေနေတာ့မွ ဂစ္တာတီးေနသည့္ ေကာင္ေလးက ဟင္း… ခနဲ သက္ျပင္းခ်ကာ ဂစ္တာကို ျပန္တီးသည္။ သီခ်င္းသံစဥ္က ခပ္မွ်င္းမွ်င္း မွန္မွန္ေလး ျပန္ထြက္လာသည္။ ဂီတသံ၊ သီခ်င္းသံစဥ္မ်ား ထဲတြင္ လူငယ္မ်ား ျပန္လည္ စီးေမ်ာဝင္သြားျပန္သည္။
“ေဟ့… ဘယ္ေကာင္ေတြလဲကြ လမ္းမေပၚမွာ ဆူညံ ဆူညံ လုပ္ေနတာ”
စကားသံျဖင့္ အတူ လူႏွစ္ေယာက္ ဂစ္တာ တီးေနေသာ ေကာင္ေလးမ်ား ေရွ့သို ့ေရာက္လာသည္။ အက်ီ ၤေပၚတြင္ ရာထူး အဆင့္အတန္းမ်ားကို ေဖာ္ျပေနေသာ ယူနီေဖာင္းကို ဝတ္ဆင္ထားေသာ အစုိးရ အာဏာပိုင္ ဝန္ထမ္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ေျခလွမ္းေတြက မမွန္၊ လူေတြက ရႊဲ့ေစာင္းလို ့အရက္နံက တေထာင္းေထာင္း ထြက္ေနကာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အမွီသဟဲ ျပဳရင္း ေလွ်ာက္လာေနၾကသည္။ တစ္ေယာက္က ဂစ္တာ တီးေနေသာ ေကာင္ေလးမ်ားကို လက္ညႈိးေငါက္ေငါက္ ထုိးကာ-
“ေဟ့… မင္းတုိ ့ဘယ္က ေကာင္ေလးေတြလဲ။ ဒီမွာ ဘာထုိင္လုပ္ေနၾကတာလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ဒီရပ္ကြက္ထဲကပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး သူငယ္ခ်င္းေတြစုျပီး ဂစ္တာ တီးေနၾကတာပါ”
“ေဟ့ ဘယ္အခ်ိန္ရွိေနျပီလဲ မင္းတုိ ့ကို ေမွာင္ရိပ္ခိုမႈနဲ ့ဆြဲစိလို ့ရတယ္ကြ သိလား။ ငါ့ကို ဘာမွတ္ေနလဲ ေအ့… မင္းတုိ ့မိဘ နာမည္ေတြ ေျပာစမ္း။ ဒါငါ့နယ္ကြ ငါ့နယ္မွာ ရုတ္ရုတ္ ရုတ္ရုတ္ေတာ့ လာမလုပ္နဲ ့ေသသြားမယ္”
“လာပါ သူငယ္ခ်င္းရာ… လမ္းမေပၚမွာ ဂစ္တာ တေဒါင္ေဒါင္နဲ ့လမ္းသလားေနမွေတာ့ မိမဆံုးမ ဖမဆံုးမေလးေတြ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဒီေတာ့ သူတုိ ့မိဘနာမည္ ေမးျပီးေတာ့ေကာ ဘာလုပ္မွာလဲ”
ေမးသူကေမး ေျဖသူက ေျဖျပီး ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မွီခိုရင္း ဆက္သြားၾကသည္။ “ေထာက္” ကနဲ ဂစ္တာၾကိဳး ျပတ္သံက ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဖံုးလႊမ္းသြားသည္ ထင္ရသည္။ ထို ့ေနာက္ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုး ျငိမ္က် တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ လက္တစ္စံုက ျပတ္သြားေသာ ဂစ္တာကို ဖလက္တံမွ ေျပာင္းျပန္ ကိုင္ကာ ဆတ္ကနဲ ထရပ္လိုက္ျပီး ေနာက္က ေျပးလုိက္ရန္ျပင္သည္။ ဒါကို ျမင္ေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က လက္ကို ဖမ္းဆြဲလုိက္ရင္း ေခါင္းခါျပသည္။
“လူမိုက္နဲ ့ဖက္ျဖစ္လို ့ကေတာ့ ကိုယ္လဲ လူမိုက္ ျဖစ္ေတာ့မွာေပါ့ ထားလုိက္ပါ သူငယ္ခ်င္း…”
“ဟုတ္တယ္ သူငယ္ခ်င္း… ေလာကၾကီးမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မၾကည့္ဘဲ သူမ်ားကို လက္ညႈိးထိုးခ်င္ၾကတဲ့ လူေတြက အမ်ားသားလား။ စိတ္ထဲ ထားမေနပါနဲ ့ကိုယ္ဘဲ ပူေလာင္ေနရလိမ့္မယ္”
“ခုခ်ိန္မွာ ငါတုိ ့စိတ္ကို လႊတ္ေပးလိုက္ရင္ ငါတုိ ့ဘဝေတြ အညႊန္ ့က်ဳိးသြားလိမ့္မယ္။ အခ်ိန္တန္ရင္ သူ ့အရည္အခ်င္း အလုိက္ သူ ့အဆင့္နဲ ့သူ ေလာကၾကီးထဲမွာ ေနသားက်သြားမွာပါကြာ။ မင္းက ခုကတည္းက ကိုယ့္အဆင့္ ကိုယ္သတ္မွတ္ေတာ့ မလို ့လား။ ေနပါဦး ေစာပါေသးတယ္၊ ခုေတာ့ ဒီအတိုင္းဘဲ ထားလုိက္ပါဦး”
ဂစ္တာကို ကိုင္ရင္း ေကာင္ေလး ငိုင္သြားသည္-
“ေအးပါကြာ ငါလဲ နားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းတုိ ့ ျမင္တဲ့ အတိုင္းဘဲေလ ခုလိုဘလိုင္းၾကီး အေစာ္ကားခံ အေျပာခံရေတာ့ နဲနဲေတာ့ တင္းတာေပါ့”
“တင္းတာေတာ့ တင္းတာေပါ့ကြာ။ စိတ္ဆိုတာက တင္းတိုင္း လႊတ္ေပးလို ့ေကာင္းတဲ့ အရာမွ မဟုတ္တာ”
“ေအးပါကြာ ငါမွားသြားတယ္။ ထားပါ ဒါေပမယ့္ ငါ နဲနဲေတာ့ ညစ္သြားတယ္ကြာ။ ငါတုိ ့စိတ္ထြက္ေပါက္ ရလိုရျငား အရက္သြားေသာက္ ၾကရေအာင္လား”
“ဘာေၾကာင့္ အရက္သြားေသာက္ရမွာလဲ။ ခုလို အေနအထားနဲ ့အရက္ သြားေသာက္ရင္ ငါတုိ ့ပို အေျပာခံရမွာေပါ့။ ခုေတာင္ ငါတို ့ကို လူေတြက ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတာ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ငါတို ့အေနအထားက အမွားမခံဘူး။ ဘာမွ မမွားဘဲနဲ ့ေတာင္ ေျပာခ်င္ေနၾကတာ တစ္ခုခုမွားတာနဲ ့ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ ့အေျပာအဆိုကို ခံရမွာဘဲ”
“ေအး… ဟုတ္တယ္ ငါတုိ ့အေနအထိုင္ အသြားအလာ ဆင္ျခင္သင့္တယ္။ ခုအျဖစ္အပ်က္ေတြကို နမူနာယူျပီး ငါတုိ ့ဘဝတက္လမ္းကို အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးရမယ္”
“ဟုတ္တယ္ ျပီးေတာ့ ငါတို ့ဘယ္တုန္းက အရက္ေသာက္ဖူးလုိ ့လဲ။ စိတ္ညစ္တုိင္းသာ အရက္ေသာက္ရမယ္ ဆိုရင္ ငါတို ့လဲ အရက္သမားျဖစ္ျပီး ခုနက လူေတြလုိ ျဖစ္သြားေတာ့မွာေပါ့”
“ေအးပါကြာ ငါမွားသြားတယ္။ ဒီေတာ့ ငါတုိ ့ခု ဘယ္သြားၾကမလဲ”
“ထံုးစံအတိုင္း ငါတုိ ့ထုိင္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သြားၾကတာေပါ့။ ျပီးရင္ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ စကားစျမည္ေျပာဆိုျပီး ေလကန္ ၾကတာေပါ့။ ကဲ… ထၾက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သြားၾကရေအာင္”
လူငယ္ေလးေယာက္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ႏွစ္သိမ့္ဆံုးမရင္း တစ္ေယာက္ပခံုး တစ္ေယာက္ဖက္ကာ တေရြ ့ေရြ ့ထြက္ခြာသြားၾကသည္။ အႏွစ္ခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ သူတုိ ့ေလးေတြထဲက တစ္ေယာက္က ဆယ္တန္းတြင္ ေအာင္ခ်က္ေကာင္းေသာေၾကာင့္ ေဆးလိုင္းဝင္ကာ ခုဆိုရင္ ဆရာဝန္ေပါက္စပင္ ျဖစ္ေနျပီ။ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေရေၾကာင္းတကၠသိုလ္တက္ျပီး သေဘၤာလုိက္ေနျပီး ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ BE ဘြဲ ့ရျပီး စင္ကာပူ ႏုိင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္ေနသည္။ သူတို ့ထဲကတစ္ေယာက္ကေတာ့ မိဘလက္ငုပ္လက္ရင္း အလုပ္မ်ားကို ဦးစီးရင္း စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့သည္။
တကယ္လို ့သူတို ့သာ စိတ္အလုိလုိက္ခဲ့ရင္ ဒီလို ေနရာ တစ္ေနရာ ရလာႏိုင္ပါ့ မလား။ သူတုိ ့ကိုယ္ပိုင္ အသိဥာဏ္ေလးေတြနဲ ့ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာျပီး သူတုိ ့ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ေလွ်ာက္ႏုိင္ခဲ့လို ့သူတို ့အတြက္ ေနရာ တစ္ေနရာကို ဖန္တီးႏိုင္ခဲ့တယ္္လို ့ေျပာရမွာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဆယ္တန္းေျဖျပီးကာစ လူငယ္ေလးေတြဟာ အညႊန္ ့တလူလူ တက္ေနတဲ့ လူငယ္ေလးေတြပါ။ ေျပာရရင္ မေသြးရေသးတဲ့ ေက်ာက္ရိုင္းေတြနဲ ့တူပါတယ္။ မေသြးရေသးတဲ့ ေက်ာက္ရိုင္းတံုးကို တန္ဖိုးျဖတ္ဖို ့ခက္သလို အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ ့ကိုယ္ပိုင္ အရည္အခ်င္းကို အလြယ္တကူ တန္ဖိုးျဖတ္ဖို ့ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြ အေနနဲ ့သူတို ့ေလးေတြ စိတ္ဒဏ္ရာ ရသြားေအာင္၊ သူတုိ ့ေလးေတြ အညႊန္ ့က်ဳိးသြားေအာင္ ကိုယ္အမူအရာ ျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အေျပာအဆို ျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း မလုပ္သင့္ပါဘူး။ ဒီအရြယ္ေလးေတြ အတြက္ ပတ္ဝန္းက်င္က အဓိကက်ပါတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ လူေတာ္လူမြန္ေလးေတြ ျဖစ္လာႏုိင္သလုိ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ဘဲ လူဆုိးလူသြမ္းေလးေတြ ျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္။
လမ္းေဘးမွာ ဂစ္တာ တေဒါင္ေဒါင္ ေခါက္ေနတာ ျမင္တိုင္း လူရမ္းကားေလးေတြလုိ ့သတ္မွတ္ေတာ့မွာလား။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ ့နံပါတ္တစ္ အဆိုေတာ္ ကိုေလးျဖဴဆိုရင္လဲ ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းသား ဘဝက ေကာင္မေလးေတြ အေဆာင္ေရွ့မွာ သီခ်င္းေတြ ဆိုခဲ့တယ္ ဆုိတာ သူ ့စကားေတြ အရ သိႏိုင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသား လူငယ္ဘဝမွာ အိုဘားမားကို ေနာင္တခ်ိန္မွာ အေမရိကန္ သမၼတ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို ့ဘယ္သူက ေျပာရဲမွာလဲ။ အညႊန္ ့တလူလူ တက္ေနတဲ့ လူငယ္တိုင္းမွာ သူ ့တန္ဖုိးနဲ ့သူ ရွိေနမွာပါ။ စာမွာ ညံေနေပမယ့္ အားကစားဘက္မွာ ထူးခၽြန္ျပီး ႏိုင္ငံဂုဏ္ကို ေဆာင္ခ်င္ ေဆာင္ႏိုင္မွာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ စီးပြားေရး နယ္ပယ္၊ လူမႈေရး နယ္ပယ္မွာ ေအာင္ျမင္ခ်င္ ေအာင္ျမင္မွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးက ကေလးလို ေနစမ္းပါကြာ ဆိုတဲ့ စကားနဲ ့လူငယ္ေတြရဲ ့စိတ္ကို ဒဏ္ရာ ရေအာင္လုပ္သင့္ ပါသလား။ လူၾကီးေတြ အေနနဲ ့လူငယ္ေတြကို လက္တြဲေခၚသင့္တယ္လုိ ့မထင္ဘူးလား။ လူငယ္ဆိုတာ အနာဂါတ္ တုိင္းျပည္အတြက္အားပါ။ ဒီအားေတြကို လူငယ္ေတြကို အရာမသြင္းခ်င္စိတ္နဲ ့ဖ်က္ဆီး ပစ္သင့္ပါသလား။ လူတိုင္း ဘယ္သူမွေတာ့ ေမြးကတည္းက တတ္မလာပါဘူး။ မသိတာကုိ သိေအာင္၊ မတတ္တာကို တတ္ေအာင္ သင္ေပး၊ ျပေပးျပီး လူငယ္ေတြကို လက္တြဲ မေခၚသင့္ဘူးလား။ ဒါေၾကာင့္ အညႊန္ ့တလူလူ တက္ေနေသာ လူငယ္ေလးေတြကို လူေတာ္လူမြန္ေလးေတြ ျဖစ္ေစရန္၊ ေဖးမ ကူညီရင္း လက္တြဲေခၚယူကာ လူႏွင့္ လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ကို ထိန္းသိမ္း သြားႏိုင္ၾကဖို႔သာ လိုအပ္ပါေတာ့သည္။
ကိုကိုမ
သာယာလွပေသာ အလုပ္နားရက္ တနဂၤေႏြေန႕ ေလးတစ္ေန႕၏ မနက္ခင္းေလးတစ္ခုတြင္ ေနအေတာ္ၿမင့္ခ်ိန္ေရာက္သည္အထိ အိပ္ဖို႕ ရည္ရြယ္ထားေသာ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ ေဘးၿခင္းကပ္ အခန္းမွ ကိုကိုမ ၏ ဆူညံစြာ ဖြင့္ေနေသာ နံနက္ခ်ိန္ခါ ေတးသံသာမ်ားေႀကာင့္ အလန္႕တႀကားနိုးထလာခဲ့ ရေလေတာ့သည္။ ေတးသီခ်င္းမ်ားကို ဆူညံစြာ ဖြင့္ေနသူကေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္ ၏ အခ်စ္ေတာ္ ကိုကိုမ ဆိုသူပင္ၿဖစ္ေလေတာ့၏။ က်န္အိမ္သားမ်ားမွာလည္း နတ္ကႏၱားေပးေနေသာ အသံကဲ့သို႕ ဆူညံလွစြာေသာ ေတးသံသာ မ်ားေႀကာင့္ ေဝးရာသို႕ ေရွာင္ရွားသြားႀကေလေတာ့သည္။
“ဟင္း….”
သက္ပ်င္းရွည္ႀကီး တစ္ခ်က္ကို မသာမယာ ခ်လိုက္ရင္း ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္လည္း အိမ္အၿပင္သို႕ ထြက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။ အိမ္ၿပင္ေရာက္လာကာမွ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ထဲ ကိုကိုမ ၏ အေႀကာင္းကို စဉ္းစားေနမိေတာ့သည္။
ကိုကိုမ နွင့္ ေမာင္ပံုမွန္ သည္ တစ္အိမ္ထဲ ေန၍ တစ္လုပ္ထဲတြင္ အတူတကြ လုပ္ကိုင္ေနႀကေသာ္လည္း တစ္ေယာက္နွင့္ တစ္ေယာက္ႀကည့္ မရေအာင္ အၿမင္ကပ္ႀကေသာ လူမ်ားၿဖစ္ႀကေလ၏။ ဘယ္ဘဝက ေရစက္လဲေတာ့မသိ ေန႕တိုင္းရွည္ထြက္ေနေသာ မုတ္ဆိတ္ေမႊး နႈတ္ခမ္းေမႊးမ်ားကို ေန႕တိုင္းေၿပာင္ေအာင္ရိတ္ၿပီး အဖုအထစ္မ်ားၿဖင့္ ခေရာင္းလမ္းၿဖစ္ေနေသာ သူ၏ မ်က္နွာကို ေပါင္ဒါ အေဖြးသားဖို႕ထားၿပီး ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ ေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္ကို ၿမင္လွ်င္ ၿပီတီတီ ၿပံဳးၿပတတ္ေသာ ကိုကိုမ ဟု အမည္ရေသာ အသံ အလြန္က်ယ္ေသာ ထိုငတိကို ဘယ္လိုမွ အဆင္ေၿပေအာင္ ေပါင္းလို႕ မရတာကေတာ့ အမွန္ပင္ ၿဖစ္ေလ၏။
ညသန္းေခါင္ေက်ာ္သည္ အထိ ဖုန္းေၿပာသံ၊ သီခ်င္းသံ တို႕ၿဖင့္ ဆူညံေနေသာ ကိုကိုမ တစ္ေယာက္ အလုပ္တက္ရက္ မနက္ေစာေစာ အခ်ိန္သို႕ေရာက္လာေသာ အခါတြင္မူ စိတ္ရင္းစိတ္ထား ေကာင္းလွစြာၿဖင့္ အိမ္သားမ်ား အိပ္ရာမွ မနိုးေစရန္ အတြက္လုပ္စရာ ကိစၥမ်ားကို အလြန္တိုးတိတ္စြာလုပ္ ၍ အလုပ္သို႕ အသာလစ္သြားေလ့ ရွိသည္။ အလုပ္ပိတ္ရက္ ေန႕မ်ားတြင္မူ နံနက္ေစာေစာ အိပ္ရာမွ ထ၍ နံနက္ခ်ိန္ခါ ေတးသံသာမ်ားကို ေဆာင္းေဘာက္ႀကီးမ်ားၿဖင့္ ဖြင့္၍ အိမ္သားမ်ားကို ေဖ်ာ္ေၿဖေလ့ရွိသည္။
နံနက္လင္း၍ အိပ္ရာမွ နိုးသည္နွင့္ မနားတမ္းဖြင့္ေနေသာ အသံမ်ားကို နားမခံသာေသာ အိမ္သားမ်ားမွာ အိမ္ရာနိုးသည္နွင့္ အဝတ္စားလဲ၍ ေၿခဦးတည့္ရာသို႕ လစ္ႀကရေလေတာ့သည္။ ကိုကိုမ ဖြင့္ေနႀကသီခ်င္းမွာ ေဒၚလံုးတင္မ(ေဘာလံုးဘုရင္မ) ေမခလာ (ဘယ္သူေပးထားေသာ ဘြဲ႕လဲေတာ့မသိပါ) ၏ နာမည္ေက်ာ္ ေဘာသီခ်င္းမ်ား ၿဖစ္ေလ၏။
ေမခလာ ကလည္း အလြန္တတ္နိုင္၏ “ရစ္ကီမာတင္” ၏ “ဂိုး…ဂိုး..ဂိုး..အာေလ…အာေလး…အာေလး” သီခ်င္းကို “ဂိုး..ဂိုး..ဂိုး…ကိုကိုေရ သြင္းပါဂိုး.. လုပ္လိုက္ၿပီး။ ခုတစ္ခါ..ရွာကီရာ ၏ ဝါကာ.. ဝါကာ ေအ့..ေအ.. သီခ်င္းကို “ၿမန္မာ.. ၿမန္မာ.. ေအ့ေအ့” ဟုလုပ္ခ်လိုက္ၿပန္၏။ ကိုကိုမ ကလည္း ထိုသီခ်င္းမ်ားကို အလြန္ႀကိဳက္ေလသည္။ “ေမခလာ” နွင့္ ႀသရသ စံုတြဲဆိုထားေသာ ဟိုသီခ်င္းႀကီးသည္ ဘာႀကီးမွန္းကို မသိေသာ သီခ်င္းၿဖစ္ေလသည္ ဘာတဲ့…
“အရပ္ကေၿခာက္ေပ… ႀကြက္သားေတာင့္တယ္.. ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဴးစား ႀကီးတယ္မိုက္တယ္ ဒီမွာလာၿပီ တစ္ဂိုး… သြင္းပါတစ္ဂိုး.. ကစ္ပါအံုး…” သီခ်င္းႀကီးက ဘာႀကီးမွန္းမသိပါ အရပ္က ေၿခာက္ေပ ႀကြက္သားေတာင့္တယ္…တဲ့ ဟင္းဟင္း ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကိုကိုမ ကေတာ့ အလြန္ႀကိဳက္၏။
တစ္ခါတစ္ရံ တစ္ၿခားနိုင္ငံသား ေဘာ္ဒါမ်ား အိမ္လည္လာႀကေသာ အခါမ်ားတြင္လည္း အရွက္နည္းေသာ ကိုကိုမ က ထိုငေပါသီခ်င္းမ်ားကို ဖြင့္ၿပၿပီး အက်အန ဧည့္ခံရံုသာမက သီခ်င္းမ်ား၏ အဓိပၸါယ္ကိုပါ အေသအခ်ာရွင္းၿပေလ၏။ ထိုအခါ ခ်န္ပီယံ ၿမန္မာ အသင္း၏ ေၿခစြမ္း အမွန္ကုိ သိေနေသာ တစ္ၿခားနိုင္ငံသားမ်ားက သူတို႕ အခ်င္းခ်င္း ေၿပာ၍ ရယ္ႀကေလ၏။ ကိုကိုမ သည္ စရိုက္မေကာင္းရံုသာမက ဉာဏ္လည္း အလြန္နည္းေလ၏။ ထိုနိုင္ငံၿခားသား ငတိမ်ားနွင့္ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ ၿမန္မာ ေဘာလံုးဝါသနာရွင္မ်ားႀကားတြင္ ဇာတ္လမ္းမ်ားရွိခဲ့ေလ၏။
ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အိမ္သားမ်ားသည္ ေဘာလံုးဝါသနာရွင္မ်ား ၿဖစ္ႀကကုန္၏။ တစ္ပါတ္ တစ္ပါတ္ ႀကည့္လိုက္ရေသာ ေဘာလံုးပြဲနွင့္ ဝယ္ဖတ္လိုက္ရေသာ စာေစာင္မွာ အစံုပင္ၿဖစ္ေလ၏။ “ဗီယက္နမ္” နိုင္ငံတြင္ က်င္းပခဲ့ ေသာ “ဆူဇူူကီး” ေဘာလံုးၿပိဳင္ပြဲ စတင္ခါနီးတုန္းကဆို ေဘာလံုးဂ်ာနယ္ေတြ ဝယ္ဖတ္ၿပီး ၿမန္မာ အသင္းအေႀကာင္းကိုႀကည့္ႀက ရံုသာမက အြန္လိုင္းရွိ ေဘာလံုးဆိုဒ္ေပါင္းစံုတြင္လည္း ၿမန္မာအသင္းအေႀကာင္း ဝင္ႀကည့္ရတာ အေမာ ၿမန္မာအသင္းနည္းၿပ ဦးတင္ၿမင့္ေအာင္ ၏ ႀကြားခ်က္မ်ားကိုလည္း တကယ္ထင္ေနႀက ၿပီး ဆိုဒ္မ်ားတြင္ တင္ထားေသာ ၿမန္မာအသင္းအေႀကာင္း ေတြကိုလည္း အားလံုး ယံုေနႀကေလသည္။ “ဦးတင္ၿမင့္ေအာင္”၏ “ၿမန္မာအသင္း နဲ႕ေတြ႕ရင္ ဘယ္အသင္းမွ မေခ်ာင္ဘူး ဆိုေသာအေၿပာကို ႀကားရံုၿဖင့္ ၿမန္မာ အသင္းကို ခ်န္ပီယံ ဘြဲ႕ေပးထားလုိက္ေတာ့သည္။
သို႕နွင့္ အလုပ္သြားခိ်န္တြင္လည္း ဂ်ာနယ္တစ္ပံုႀကီး မသြား၍ အလုပ္နားခ်ိန္မ်ားတြင္ တစ္ၿခားနိုင္ငံသား ေဘာ္ဒါမ်ားကို ၿပ၍ႀကြားႀကေလေတာ့၏။ “ဟက္ေရာင္ေတြ ဒီမွာႀကည့္ ဒါ ၿမန္မာဂ်ာနယ္ စာမဖတ္တတ္ရင္လည္း အရုပ္ေတြႀကည့္ထား”
“ဒါ ၿမန္မာ အသင္းပံု တအားေကာင္းတယ္ မယံုမရွိနဲ႕ …ၿပီးေတာ့ ဒီေကာင္ေတြက ပရိုေတြေနာ္… လမ္းေဘးမွာ ကန္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြ မဟုတ္ဘူး သိလား.. သြားေတာ့မယွဉ္ေလနဲ႕ ေသသြားမယ္ တုန္းကနဲ ေသမသြားေတာင္ ဆန္႕ငင္ ဆန္႕ငင္နဲ႕ေသသြားမယ္….”
“ေဟာဒီေကာင္ကိုႀကည့္..“ရန္ပိုင္” လို႕ေခၚတယ္ တအားေကာင္းတာ ကစ္တအားၿပင္းတယ္.. ဖရီးကစ္ေတြဘာေတြ သူကန္လို႕ ကေတာ့ ဂိုးေပးရမွာ ေႀကာက္ၿပီး ဂိုးေရွ႕မွာ သြားမကာႀကနဲ႕ သူ႕ကန္ခ်က္ထိလို႕ ကေတာ့ အူေတာင္ အေခြလိုက္ထြက္သြားမယ္….. တအား.. ျပင္းတဲ့ေကာင္.. ဟင္း.. ဘာမွတ္ေနလဲ” လက္ကုန္ကို လႊတ္ႀကြားထားတာပါ ဟက္…ဟက္..
ဒါေတာင္ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက … “ၿမန္မာေဘာလံုးသမားေတြက ပိန္တယ္ေနာ္တဲ့”
ဒါမ်ိဳးကေတာ့ မခံဘူး “ပိန္ေပမဲ့ တစ္အားသန္တယ္” လို႕ ခ်က္ခ်င္း ၿပန္ေၿပာလိုက္တာ (ဘာသန္တာလဲေတာ့ မသိဘူး.. ဟီဟီ..)….
ဂလိုနဲ႕ ၿပိဳင္ပြဲႀကီး ၿပီးဆံုးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ ေလးသင္းအုပ္စုမွာ ၿမန္မာ အသင္းက နံပါတ္ေလး ခ်ိတ္ၿပီး ဇယားေအာက္ဆံုးမွာ ေနရာယူထားရံုသာမက ၿပိဳင္ပြဲမွာ ေပးဂိုး အမ်ားဆံုး အသင္းအၿဖစ္ စာရင္းဝင္ေလ၏။ ဖြင့္ပြဲမွာပင္ ခုနွစ္ဂိုးေပး၍ စိတ္ရင္း စိတ္ထားေကာင္းေႀကာင္းကို အထင္ရွားၿပသ ခဲ့ႀက၏။ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕မွာေတာ့ အရွက္ႀကီးၿပဲ ၍ အလုပ္နွစ္ရက္ မသြားပဲေနရာ ထိုလက ရက္မွန္ေႀကးပါ ၿပဳတ္ေလ၏။
တေလာကလည္း ၿမန္မာၿပည္တြင္ ကန္ခဲ့ေသာ အာရွေၿခစစ္ပြဲမ်ားတြင္ အိမ္ရွင္အၿဖစ္ကန္ရၿပီး ေအာက္သင္းမ်ားနွင့္ ေတြ႕ပါလ်က္ သံုးပြဲကန္ တစ္မွတ္ၿဖင့္ ဇယားေအာက္ဆံုးတြင္ ပင္တိုင္ေနရာယူ၍ သေဘာထားႀကီးေႀကာင္းကို ထပ္မံၿပသေလ၏။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕မွာ ၿမန္မာ အသင္းအေႀကာင္းကို လူေရွ႕တြင္ မေၿပာရဲ သေလာက္ ၿဖစ္သြားႀကေလ၏။ သို႕ေသာ္ အရွက္နည္းေသာ ကိုကိုမ ကေတာ့ ဧည့္သည္မ်ားကို ေဘာသီခ်င္းေခြမ်ား ဖြင့္ၿပၿပီး စာသားေတြကို ရွင္းၿပေနတုန္းပင္ ၿဖစ္၏။ ထိုကဲ့သို႕ ပိတ္ရက္ အိပ္ေကာင္းၿခင္း မအိိပ္ရေသာ ဒုကၡ ဧည့္သည္လာလွ်င္ မ်က္နွာပူရေသာ ဒုကၡမ်ားလြတ္ကင္းေစရန္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕ ကိုကိုမ ကို ပညာေပးရန္ႀကံစဉ္ ႀကရေလေတာ့၏။
အလုပ္နားရက္ တစ္ေန႕ မနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ ကိုကိုမ တစ္ေယာက္ အိပ္ရာမွ နိုးလာၿပီး ငေပါ သီခ်င္းမ်ားစဖြင့္ သည္နွင့္ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ အဖြဲလည္း ဧည့္ခန္းတြင္ေနရာယူၿပီး ေဆာင္းေဘာက္မ်ား ကို ကိုကိုမ အခန္းဘက္သို႕ လွည့္ထားလိုက္ၿပီး မိုက္ကိုဖြင့္၍ ဂီတစာဆို ေမာင္ရင္ပံုမွန္ ေရးစပ္သီကံုးထားေသာ ေဘာသီခ်င္းမ်ားကို တီးလံုးသံ မပါပဲနွင့္ ကိုကိုမ ၏ သီခ်င္းသံမ်ားနွင့္ အၿပိဳင္ လိုက္၍ ကဗ်ာလြတ္ေအာ္ဆို ႀကေလ၏။ ေရးစပ္သီကံုး ထားေသာ ေတးသီခ်င္းမ်ားကလည္း ေရလယ္ မန္းကီးၿဖစ္ေလ၏ တစ္ခါရြတ္ရံုၿဖင့္ တစ္သက္စြဲသြားေစနိုင္၏။
သီခ်င္း..ဝါကာ…ဝါကာ
မူရင္း.. ရွာကီရာ
ေကာ္ပီ…ေမခလာ
ထပ္ဆင့္ေကာ္ပီ… ေမာင္ရင္ပံုမွန္ (ဆင္တဲကေဖး)
(ဖိုးလွ….ဖိုးလွ) ၂ သံၿပိဳင္…
“အဝါေရာင္ အရည္ေသာက္ကာ.. အၿမည္းေလးနဲ႕ေပါ့ကိုေရ.. ေနာက္တစ္ပိုင္းဆိုရင္ ပိုမူးမယ္… ပြဲစဖို႕ကို အရမး္နီးကပ္လို႕ေနၿပီ.. မၿဖစ္ဘူးဆိုရင္ ႀကိဳေၿပာကြယ္.. အေၿခေနမဟန္ရင္ နားရြက္လွန္ သံပရာေရသာ ညွစ္ေလ မူးမူးနဲ႕ ေလးဖက္ေထာက္ကြင္းထဲ ဆင္းတယ္ အရက္ႀကိဳက္တဲ့ ေဘာလံုးသမား”
ရွက္ကီ..ရွက္ကီ..ေအ့ေအ့ အိုပီ…အိုပီ..ေအ့ေအ့ မူးမူး နဲ႕ႀကြားၿပီးေတာ့ တလြဲမ်ားလုပ္တယ္ အရွက္မရွိတဲ့ ေဘာလံုးသမား”
“ၿပိဳင္ပြဲ မကန္ခင္ ပိုႀကြားမယ္ တကယ္တမ္း ကန္ရင္ ေၿခမထြက္တယ္ မူးမူး နဲ႕ ကြင္းပတ္ေၿပးတယ္ အသံုးမက်တဲ့ ေၿခစြမ္းမ်ား… ရွက္ကီ သံကို ႀကားရင္ မေန မထိုင္ေအ့ေအ့.. ပြဲစလို႕ ငါးမိနစ္ မႀကာ အနားေတာင္းတဲ့ ကစားအား”
(ရွက္ကီ..ရွက္ကီ..ေအ့ေအ့.. ဘီယာ..ဘီယာ ေအ့ေအ့…)
သီခ်င္းက လြန္စြာၿမဴးႀကြ သၿဖင့္ ဝါသနာရွင္ အဆိုေတာ္ မိုက္ခဲႀကီးမ်ားသာမက အကဝါသနာရွင္မ်ားကလည္း နတ္ကေတာ္ စပ္ဆလူး ဓါတ္လိုက္ခံရ သကဲ့သို႕ ပင္တြန္႕လိမ္ေနေအာင္ကႀကေလ၏။ အတီးမႈတ္ဝါသနာရွင္မ်ားကလည္း မီးဖိုေခ်ာင္မွ ဒန္အိုး ဒန္ခြက္မ်ား(အင္စတုမန္႕ အစစ္ေတြေပါ့) ပိန္လိမ္ကုန္ေအာင္ လက္စြမ္းၿပတီးမႈတ္ ႀကေလ၏။
ေနာက္ထပ္တစ္ပုဒ္ၿဖစ္ေသာ “ေမခလာ” နွင့္ ႀသရသ တို႕ စံုတြဲဆိုထားေသာ သီခ်င္းက ပို၍ပင္ၿမဴးႀကြေလ၏။ ထိုသီခ်ငး္ကို ဆိုရာတြင္ မီးဖိုေခ်ာင္ “အင္စတုမန္႕မ်ား” ပို၍ ပိန္ႀကေလ၏။
“ဒုန္တတံု..တံု… ဒုန္တတံု…တံု…ခ်မ္း”၂ “အိုးနာနာ…အိုး ပိန္ပိန္ ထုပါေဟ့..”၂ (သံၿပိဳင္)
“အရပ္က ၄ ေပ.. ဘီအီးေသာက္တယ္.. ခႏၶာကို အခ်ိဳးစားေသးတယ္ ေလးတယ္.. ေခါင္းခုန္တိုက္ရင္ တစ္ထြာေလာက္ေၿမာက္တယ္… ပိုကာ ၿပိဳင္ေဒါင္းမလား အရမ္းကို ကၽြမ္းတယ္…
{”ကိုကိုေရ လာၿပီ တစ္ဂိုး တစ္ဂိုးေလာက္ထပ္ေပးလိုက္အံုး… ကိုကိုေရ လာၿပီးနွစ္ဂုိး အရွက္ မရွိထပ္ေပးလိုက္အံုး (ေပးလိုက္တစ္ဂိုး.. ထပ္ေပးလိုက္အံုး… ေပးမွာေပါ့… မရွက္ပါဘူး)}
ေခါင္းကိုေမာ့လို႕ အရွက္လဲ ကင္းတယ္ ဘယ္နွစ္ႀကိမ္ ရံႈးမလဲ ဂရုကို မစိုက္တယ္ …. အရမ္းကို ေဒါင္းတဲ့ ေဘာလံုးသမားေတြ စတိုင္အပိုေတြထုတ္လို႕႔ ပဲေတြမ်ားတယ္…..
အဆို အတီးတို႕ၿဖင့္ ဖန္တီးအပ္ေသာ “ေဘာဂီတ” ပြဲႀကီးက ဝက္ဝက္ကြဲ ေအာင္ၿမင္ေလ၏။ ေနာက္တစ္ပါတ္ အလုပ္ပိတ္ရက္ နံနက္ေစာေစာတြင္ အထုတ္ေလးလြယ္၍ အိမ္မွ ထြက္သြားသူကေတာ့ ကိုကိုမ ၿဖစ္သြားေလေတာ့သတည္း။
ေသရြာျပန္ မဲၾကီး
ျပည္တကၠသိုလ္အတြင္း ေက်ာင္းကန္တင္းကေတာ့ ရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖင့္ သက္ဝင္ လႈပ္ရွားေနသည္။ ညီရဲသစ္ ကန္တင္းနားကို ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား စံုစံုညီညီ ေရာက္ေနၾကသည္ကို ေတြ ့လုိက္ရသည္။ ကန္တင္းထဲသို ့မဝင္မီွကပင္ သစ္လြင္၏ ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာ အသံကို ထံုးစံအတိုင္း အေဝးမွပင္ ၾကားေနရသည္။ အနားကို ေရာက္လာေသာ ညီရဲသစ္ကိုပင္ သတိမထား မိႏုိင္ေအာင္ပင္ အားလံုး သစ္လြင္၏ ေတာ္ကီထဲတြင္ ေမ်ာေနၾကသည္။ သစ္လြင္က တစ္ဝိုင္းလံုးကို ထိန္းထားျခင္း ျဖစ္သည္။ သစ္လြင္က ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏ ခိုင္းႏႈိင္း ေျပာေလ့ရွိသည့္ ငွက္ဆိုးထိုးသံၾကီးျဖင့္-
“နင္တို ့စိုးမိုးကို ေသခ်ာမၾကည့္လို ့ဒီေကာင္က လူေခ်ာဟ ခက္တာက ဝက္ျခမ္းျပားလို ပိန္ေနလို ့ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္ဝါ မထြက္တာ။ လူက ပိန္ေတာ့ မ်က္လံုးက ျပဴးတယ္ထင္ရတာ တကယ္က ဒီေကာင့္ မ်က္လံုးက ျပဴးတာမဟုတ္ဘူး ရြဲတာဟ။ နင္တို ့လဲ ၾကားဖူးမွာပါ ပုလဲတစ္လံုး ရြဲတစ္လံုး ဆိုတာကိုေလ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင့္ကို အထင္မေသးနဲ ့ေနာ္။ ဒီေကာင္က ပိန္သာပိန္တာ… ”
ဟုဆိုကာ သစ္လြင္က စကားစကို ရပ္ထားျပီး အာေျခာက္သြားဟန္ျဖင့္ ေရးေႏြးတစ္ခြက္ုိ ငွဲ ့ေသာက္လုိက္သည္။ အဲဒီအခါမွာ ေမြးရာပါ ဗီဇအရ စပ္စုတာကို ဝါသနာထံုသည့္ ေကာင္မေလးတစ္သိုက္က သစ္လြင္ကို အတင္း ေမးပါေလေတာ့သည္။
“ဟင္… သူက ပိန္သာပိန္တာ ဘာျဖစ္လဲ ဆက္ေျပာေလ သစ္လြင္”
“အာ… နင္က စကားကို ဆက္ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ တိုးလန္းတန္းလန္းနဲ ့ဒီေရေႏြးက ေနာက္မွ ေသာက္လဲ ျဖစ္တဲ့ဟာကို…”
စသျဖင့္ သစ္လြင္ကို ဒိုင္လူၾကီးအား ေဘာ္လံုးသမားမ်ား ကြန္ပလိန္း ဝိုင္းတက္ၾကသလို ေကာင္မေလးမ်ား ဝိုင္းေစာဒက တက္ၾကသည္။ အဲဒီေတာ့မွ သစ္လြင္က ေအာင္ႏုိင္သူ စစ္သူၾကီး တစ္ေယာက္ေလသံျဖင့္-
“ေအးဟ… ဒီေကာင္က လူက ပိန္သာပိန္တာ အရိုးခ်ည္းပဲ။ ပိန္တာမွ အေရေပၚ အရိုးတင္ေနတာ ဟား ဟားးး”
ဟု ဆုိကာ သစ္လြင္က သူ ့စကားကို သူ ့ဘာသာ သေဘာက်ကာ တဟားဟားျဖင့္ ရယ္သည္။ ဒီေတာ့ ေကာင္မေလးမ်ားက-
“ဒီသစ္လြင္ကေတာ့ လုပ္ေတာ့မယ္။ အရုိးေပၚ အေရတင္ပဲ ၾကားဖူးပါတယ္ သူ ့က်မွ အေရေပၚတင္ ရတယ္လုိ ့မၾကားဖူးပါဘူး”
ဟု ေျပာေတာ့ သစ္လြင္က-
“ဟ နင္တုိ ့က ဘာသိလို ့ေျပာရတာလ။ဲ ဒီေကာင္က အရုိးေပၚ အေရတင္တာထက္ဆိုးတယ္။ ၾကည့္ပါလား အရိုးေတြက ေငါေငါထြက္ေနတာ အေရးျပားေတြကို ေဖာက္ထြက္ေတာ့မဲ့ အတုိင္းဘဲ။ ဒါေၾကာင့္ အေရေပၚ အရိုးတင္တယ္လို ့ေျပာတာေပါ့”
ဟု သစ္လြင္က သူနဲ ့ရည္းစားလုဘက္ စိုးမိုးကို လူပံုအလည္တြင္ အသားလြတ္ကို တဖက္သတ္ အေပၚစီးမွ အႏုိင္ယူေနေတာ့သည္။ စိုးမိုးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ မ်က္ႏွာေလး ေအာက္ခ်ျပီး ဘာမွ ခြန္းတုန္ ့မျပန္ႏုိင္ ျဖစ္ေနရွာသည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပင္ ညီရဲသစ္က-
“အဲဒီေလာက္လဲ မေျပာပါနဲ ့သစ္လြင္ရာ…
သူမ်ားကို မႈိခ်ဳိး မွ်စ္ခ်ဳိးေျပာရေအာင္ မင္းကေရာ ေျခာက္ပစ္ကင္း သဲလဲစင္မို ့လား။ ကိုယ္ရုပ္လဲ ကိုယ္ၾကည့္ဦး အာလူးမီးဖုတ္ ထားတဲ့ ရုပ္နဲ ့။ ဒီေက်ာင္းထဲမွာ မင္းထက္ ရုပ္ဆိုးတဲ့သူ လိုက္ရွာမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ လက္တဖက္ မျပည့္ပါဘူး”
ဟု ေျပာရင္း စားပြဲမွာ ဝင္ထိုင္လုိ္က္သည္။ ညီရဲသစ္ကို ေတြ ့ေတာ့ သစ္လြင္တစ္ေယာက္ ပါးစပ္ပိတ္သြားသည္။ မပိတ္လို ့လဲ မျဖစ္ ဒီအဖြဲ ့ထဲတြင္ ညီရဲသစ္ တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ သူရွိန္သည္။ ညီရဲသစ္ စကားသံကို ၾကားေတာ့ စိုးမိုးတစ္ေယာက္ အားကိုးတၾကီးျဖင့္ ေမာ့ၾကည့္လာသည္။ ေမာ့ၾကည့္လာေသာ စိုးမိုး မ်က္ဝန္းထဲတြင္ အေရာင္တခ်ဳိ ့လက္ကနဲ ေတာက္သြားသည္ကို ေတြ ့လိုက္ရသည္။ စိုးမိုးကို ၾကည့္ရင္း ညီရဲသစ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားသည္။ သစ္လြင္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူနဲ ့မဆိုင္သလို မခုတ္တတ္သည့္ ေၾကာင္ပံုစံမ်ဳိးျဖင့္ ထုိင္ေနသည္။ ေကာင္မေလးမ်ားက ညီရဲသစ္ကို ေတြ ့ေတာ့ ဝိုင္းႏႈတ္ဆက္ ၾကသည္။
“ဟဲ့… ေကာင္စုတ္ ေနာက္က်လွခ်ည္လား…”
“ေအးေလ ရဲစုတ္ ရဲပဲ့ ဘယ္ေတြ သေဝထုိးေနလို ့ခုမွ ေရာက္လာ ရတာလဲ”
“အာ… နင္တို ့ကလဲ ငါက ခုမွ သင္တန္းျပီးလို ့ပါဟ။ အခုလဲ သင္တန္းျပီးျပီးခ်င္း နင္တုိ ့ဆီကို တန္းလာခဲ့တာပဲ”
“ဘာ… နင္က ဘာသင္တန္းေတြ တက္ေနလုိ ့လဲ ငါတို ့လဲ မသိရပါလား”
“ေအးေလ နင္က ငါတုိ ့ကို အသိမေပးဘဲ တစ္ေယာက္တည္း က်ိတ္လုပ္ေနတယ္ေပါ့။ နင္က သစၥာေဖာက္ တယ္ေပါ့ေလ ဟုတ္လား”
“ဟာ… မဟုတ္ပါဘူးဟာ။ နင္တုိ ့ကလဲ ဘာမွ မသိဘဲ ရမ္းမတုတ္နဲ ့ေလ။ ငါက စေန၊ တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္ ႏွစ္ရက္မွာ ကြန္ျပဴတာ သင္တန္း တက္ဖုိ ့သြားစံုစမ္းတာ။ အဲဒါ သင္တန္း ဆရာက စိတ္ဝင္စားရင္ ခဏဝင္တက္ သြားလုိက္ဆိုလို ့ငါက အစမ္း သေဘာမ်ဳိး ဝင္တက္ၾကည့္တာပါ။ အားလံုးစံုစမ္းျပီးမွ နင္တုိ ့နဲ ့အတူတူ တက္ဖုိ ့ေလ ဘယ္လိုလဲ နင္တို ့စိတ္ဝင္စားလား”
“ေအး ငါတို ့ေတာင္ ေျပာေနေသးတယ္။ ပိတ္ရက္မွာ သင္တန္း တစ္ခုခု တက္ၾကရင္ ေကာင္းမယ္လုိ ့။ ခုနင္က စံုစမ္းလာခဲ့ျပီ ဆိုေတာ့ အဆင္ေျပတာေပါ့။ နင္ေတာ္တယ္ ညီရဲသစ္”
“နင္ေတာ္ေတာ္ ညံတာဘဲ ငါနဲ ့တြဲေနျပီး ခုမွ သိလား။ ငါက နဂိုကတည္းက ေတာ္တာကို…”
“ေအးပါ ဟုတ္ပါျပီ ကိုဖုိးေတာ္ၾကီးရယ္။ ငါတုိ ့ကိုလဲ နင္စံုစမ္း လာတဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြ ရွင္းျပပါဦး”
“အဲဒီအေၾကာင္း မေျပာခင္ ငါနင္တုိ ့ကို သတင္း စကားတစ္ခု ေျပာဖုိ ့ပါလာတယ္။ သတင္းဦး သတင္းထူ ဆိုေတာ့ နင္တုိ ့လဲ စိတ္ဝင္စားၾကမွာဟ”
ဟု ညီရဲသစ္က သစ္လြင္ကို တခ်က္ၾကည့္လိုက္ရင္း ေျပာလုိက္သည္။ ဒီိေတာ့ သစ္လြင္တစ္ေယာက္ ဂနာမျငိမ္ ျဖစ္သြားသည္။ အစကတည္းကမွ သူက ညီရဲသစ္ကို လန္ ့ေနသည္ မဟုတ္လား။ သူ ညီရဲသစ္ကို တစ္ခုခု ေျပာခ်င္ေပမယ့္ ဘာကို ဘယ္က စေျပာရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနသည္။ ဒီေတာ့ ဘာမွ မေျပာပဲ ျငိမ္ေနလိုက္သည္။ ေက်ာထဲကေတာ့ စိမ့္သလိုလို ျဖစ္ေနသည္။ သတင္းဦး သတင္းထူးဆိုေသာေၾကာင့္ စပ္စုတတ္ေသာ မိန္းမတို ့သဘာဝအတိုင္း ေကာင္မေလးတစ္သိုက္ စိတ္ဝင္စားသြားၾကျပီး တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ျဖင့္ ဝုိင္းေမးၾကသည္။ တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္မို ့သာ ေတာ္ေတာ့သည္။ ႏို ့မို ့ညီရဲသစ္ နားေတြပင္ ကြဲသြားေလာက္သည္။
“ဒီလိုဟ ငါသင္တန္းတက္ဖို ့စံုစမ္းရင္း သင္တန္းဆရာက ခဏျဖစ္ျဖစ္ အစမ္း ဝင္တက္ၾကည့္ပါလား ဆိုလို ့ငါလဲ ဝင္တက္ၾကည့္ေတာ့ ငါေဘးနားခံုမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးက အလန္းေလးဟ။ ေတာ္ေတာ္ကို လွတာ…။ အဲဒါနဲ ့ငါလဲ အတင္းဝင္ေရာ ပစ္လုိက္တယ္”
“ေစာက္ေကာင္ ႏွာဘူး ဖြန္ေၾကာင္ဖုိ ့ဘဲ သိတယ္။ ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္ မီးေတာက္လုိက္ရမွ နဲနဲေလးမွ မေတာက္လိုက္ ရရင္ မေနႏိုင္ဘူး”( မွတ္ခ်က္။ ။ စာေရးသူတုိ ့သူငယ္ခ်င္းမ်ား ၾကားတြင္ ဖြန္ေၾကာင္သည္ကို မီးေတာက္သည္ဟု နာမ္စားသံုး ေခၚေဝၚေလ့ ရွိသည္)
ဟု ဝိုင္းေထာပနာ ျပဳၾကသည္။
“ဟ ဟ ေနၾကပါဦးဟ… နင္တုိ ့ကလဲ တြယ္မယ္ဆိုတာ ခ်ည္းပဲ။ စကားကုိလဲ ေသခ်ာ နားေထာင္ဦးေလ ၾကားထဲက ျဖတ္ျဖတ္ျပီး ဝင္မတြယ္နဲ ့ေလ။ နင္တုိ ့က အဲဒီလို ျဖတ္ျဖတ္ ေျပာေနရင္ ငါက ဘယ္လုိ ဆက္ေျပာရမလဲ”
“မသိဘူးေလ နင္ေျပာတာကိုလဲ ၾကည့္ဦးေလ။ စေျပာကတည္းက ေကာင္မေလး အေၾကာင္းက စေျပာတာ ဆိုေတာ့ ငါတို ့က ေျပာတာေပါ့။ ကဲ… ဆက္ေျပာ”
“အဲဒီမွာ ေကာင္မေလးနဲ ့စကားစပ္မိလို ့ေမးၾကည့္ေတာ့ ေကာင္မေလးက သစ္လြင္တို ့ရြာက ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ ့ငါက အဲဒီရြာမွာ သစ္လြင္ဆုိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ သိလားလုိ ့ေမးၾကည့္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ျပန္ေမးတယ္။ ဘယ္သစ္လြင္လဲတဲ့။ အဲဒီမွာ ငါနဲနဲ အံၾသသြားတယ္။ ဒါနဲ ့ငါလဲ ျပန္ေမးလိုက္တယ္။ သစ္လြင္က ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား ရွိလို ့လဲလို ့ေပါ့။ ေကာင္မေလးက သစ္လြင္ႏွစ္ေယာက္ ရွိတယ္ ပံုသ႑န္ကို ေျပျပပါတဲ့။ ဒါနဲ ့ငါက ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း သစ္လြင္က အသားမဲမဲ ပုပုဝဝနဲ ့အားလူးမီးဖုတ္ထားတဲ့ ရုပ္နဲ ့လုိ ့ေျပာလိုက္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ေၾသာ္… ဒါဆို မဲၾကီးေပါ့။ ငါလဲ ဗ်ာ… မဲၾကီး ဟုတ္လား။ အင္းေလ ဟုတ္တယ္ သူ ့ကို ရြာမွာ မဲၾကီး ေသရြာျပန္ မဲၾကီးလုိ ့ေခၚၾကတာေလ။ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ျပီး ဒါေတာင္မသိဘူးလားတဲ့”
“ဘာ… မဲၾကီး ေသရြာျပန္မဲၾကီး ဟုတ္လား”
“ဟဲ့ ဘယ္လုိ သစ္လြင္က ဘယ္ႏွယ့္ ေသရြာျပန္ မဲၾကီး ျဖစ္သြား ရတာလဲ”
ဟု ေကာင္မေလးမ်ားက တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ျဖင့္ ဝိုင္းေမးၾကသည္။ ညီရဲသစ္က မ်က္လံုး တစ္ခ်က္ ေဝ့ၾကည့္ျပီး အကဲခတ္လိုက္ေတာ့ အားလံုး သူ ့စကားကုိ စိတ္ဝင္တစား နားေထာင္ေနေၾကာင္း ေတြ ့လုိက္ရသျဖင့္ ေက်နပ္သြားသည္။ သစ္လြင္က ညီရဲသစ္ကို တခုခု ေျပာမည့္ ဟန္ျဖင့္ ပါးစပ္ျပင္လုိက္သည္။
“ညီရဲသစ္ မင္း…. မဟုတ္…”
ညီရဲသစ္က သစ္လြင္ကို စကား အဆက္မခံ-
“သူတို ့ေတြက အရမ္း သိခ်င္ေနျပီ သစ္လြင္ ငါမေျပာဘဲ ေနလို ့မရေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ကြာ”
ဟု ညီရဲသစ္က ခပ္တည္တည္ျဖင့္ ေျပာလုိက္ေတာ့-
“ေအးေလ သစ္လြင္ နင္က ဘာေတြ မဟုတ္တာေတြ လုပ္ထားလုိ ့လဲ”
“အာ… ငါက ဘာမဟုတ္တာမွ လုပ္မထားပါဘူးဟာ”
“ဒါဆို နင္က ဘာျဖစ္လုိ ့ညီရဲသစ္ကို တားေနရတာလဲ”
“ေအးေလ နင္မဟုတ္တာ ဘာတစ္ခုမွ လုပ္မထားရင္ နင္ဘာေၾကာက္ ေနစရာ ရွိလဲ”
“ညီရဲသစ္ ဆက္ေျပာ”
သူငယ္ခ်င္း တသိုက္ စကားအဆံုးမေတာ့ သစ္လြင္ ေခါင္းၾကီး ငံုသြားျပီး ဘာမွ ထပ္မေျပာေတာ့ပဲ ေျမၾကီးကို သုေတသန လုပ္ေနသည္။ ညီရဲသစ္ သူ ့ကို ရိုက္ခ်ဖုိ ့ခြင္ဆင္ေနသည္ကို သူသိသည္။ သူတခုခုကို ေျပာခ်င္ေနသည္။ ဒါေပမယ့္ ဘာကို ဘယ္ကေန စေျပာရမွန္း မသိေပ။ သူ ့ကိုယ္သူ သတ္ကြင္း တစ္ခုထဲ ေရာက္ေနသလို ခံစားေနရသည္။ ဒါေပမယ့္ ဒီသက္ကြင္းထဲက သူဘယ္လို ရုန္းထြက္ရမလဲ ဆုိတာ စဥ္းစားမရ ျဖစ္ေနသည္။
“ညီရဲသစ္ ဆက္ေျပာေလ ဘာလုပ္ေနတာလဲ”
“ေအးပါ ငါေျပာျပမွာပါ မေလာပါနဲ ့ေျဖးေျဖးေပါ့။ ဒီလုိဟာ အဲဒီေကာင္မေလးကလဲ ငါ့ကို ေသေသခ်ာခ်ာကို ေျပာျပတာေဟ့…။ သစ္လြင္ ငယ္ငယ္က အရမ္း အေဆာ့သန္တယ္တဲ့။ အဲဒါ တစ္ေန ့သူတို ့ေတြ အတူတူ ေဆာ့ေနၾကတုန္း ဘယ္လိုကေန ဘယ္လို သစ္လြင္ လက္ကျမင္း လုိက္လဲ မသိဘူး။ သစ္လြင္ တစ္ေယာက္ ဓာတ္လုိက္တာတဲ့။ ေဘးနားက လူၾကီးတစ္ေယာက္က ကပ်ာကယာ ဝါးလံုးေျခာက္တစ္လံုး ဆြဲျပီး ျဖတ္ရိုက္လိုက္လုိ ့သစ္လြင္ တစ္ေယာက္ ကံေကာင္းသြားတာ ေျပာတာဘဲ”
“ဟယ္… ဟုတ္လား ဒါဆို သစ္လြင္ တစ္ေယာက္ ကံေကာင္းသြားတာေပါ့ေနာ္”
“ဒါေပါ့ ကံေကာင္းသြားတာေပါ့။ ဒါမ်ဳိးက အသက္ပါ ေသသြားႏုိင္တယ္ေလ”
“ေအးေနာ္ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ စကားမစပ္ ဒါနဲ ့ဒီကိစၥနဲ ့သစ္လြင္ ေသရြာျပန္ မဲၾကီး ျဖစ္သြားတာနဲ ့ဘာဆိုင္လုိ ့လဲ”
“ေအးေလ ဘာဆုိင္လုိ ့လဲ နင္ဟာကလဲ မဟုတ္ေသးပါဘူး”
“ဆုိင္ပါျပီေကာဟာ နင္တုိ ့ကလဲ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္မွာ သစ္လြင္က ေသေတာ့ မေသဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေသလုေမ်ာပါး ခံစားလုိက္ရတယ္။ ေဆးရံုကို ျမန္ျမန္ေရာက္လို ့ အသက္ကိုေတာ့ လုလုိက္ႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံေကာင္းလုိ ့အသက္ကို လုလုိက္ႏုိင္ေပမယ့္ အသားေတြေတာ့ မဲသြားတယ္။ ကုလို ့
မရေတာ့ဘူးတဲ့။ အရင္ သစ္လြင္က ဒီလို အသားမဲနဲ ့မဟုတ္ဘူးတဲ့ အသားျဖဴတယ္တဲ့… ။ ဒါေပမယ့္ ဒီကိစၥျဖစ္ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ အသားမဲတာက ဘယ္လိုမွ ကုမရေတာ့လုိ ့ဒီလိုပံုစံ ျဖစ္သြားျပီး အဲဒီေနာက္ပိုင္းလဲ ေသရြာျပန္ မဲၾကီးလုိ ့နာမည္တြင္ သြားခဲ့တယ္ေျပာတာပဲ”
“ဟယ္ ဟုတ္လား ဒီလုိဆိုေတာ့လဲ သစ္လြင္ ဘဝက သနားစရာပါလားေနာ္”
“ေအးဟယ္ ငါျဖင့္ သနားလိုက္တာ”
ဟူေသာ ေကာင္မေလးမ်ား ေရရြတ္သံမ်ား အဆံုးတြင္ သစ္လြင္ တစ္ေယာက္ ဝုန္းကနဲ ကန္တင္းထဲမွ ထြက္ေျပး သြားေလေတာ့သည္။ ထိုေန ့မွ စ၍ သစ္လြင္လဲ ေသရြာျပန္ မဲၾကီး ဆိုေသာ နာမည္တစ္လံုးကို အပိုင္စား ရသြားေလေတာ့သည္။
ေၾကာင္… ၾကည္ႏူး
ေဆာင္းမနက္ခင္းက အံုအံုမႈိင္းမိႈင္းျဖင့္ လူတစ္ေယာက္ကို မပ်င္းပ်င္းေအာင္ တုိက္တြန္းေနသည္။ ဒီေန ့လဲ အိပ္ယာထ ေနာက္က်၍ ညီရဲသစ္ တစ္ေယာက္ ထံုးစံအတိုင္း အတန္းမမွီ ေသာၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ကန္တင္းမွပင္ ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ ခပ္ေငါင္ေငါင္ျဖင့္ တစ္ေယာက္တည္း ဟိုေတြးဒီေတြးျဖင့္ အေတြးမ်ားေနစဥ္ ဆူညံဆူညံျဖင့္ ေက်ာင္းသားတစ္စု မိမိေနာက္ေက်ာဘက္တြင္ လာထိုင္ေသာေၾကာင့္ အေတြးစမ်ား ပ်က္သြားသည္။ စားပြဲဝိုင္းက ေနာက္ေက်ာဘက္တြင္ ကပ္ေနေသာေၾကာင့္ တမင္နားစြင့္ထားျခင္း မဟုတ္ေသာ္ျငားလဲ သူတို ့ေျပာသမွ် အသံမ်ားက နားထဲသို ့အလိုအေလ်ာက္ စီးေမ်ာဝင္လာသည္။ ေက်ာင္းသားသံုးေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို သူတို ့စကားသံမ်ားကို နားေထာင္ၾကည့္ရင္း သိလိုက္သည္။ ေက်ာင္းသား သံုးေယာက္က အလြန္တက္ၾကြေနေသာ ေလသံမ်ားျဖင့္ ပါးစပ္မ်ားက အျငိမ္မေနဘဲ ေပါက္ေပါက္ေဖာက္ သလိုကို ေျပာေနၾကသည္။
“အစ္ကိုတို ့ဘာမွာၾကမလဲ ခင္ဗ်ာ…” စားပဲြထိုးေလး၏ တရိုတေသ ေမးသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။
“ေၾသာ္… ေအး နင္တို ့ဘာစားမွာလဲ မွာၾကေလ။ ငါတုိ ့ရွင္းမွာပါ။ နင္တို ့ၾကိဳက္တာ မွာ…”
ဟု ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ေလာကြတ္လုပ္သည္။ တျခား တစ္ေယာက္ကလဲ အားက်မခံ
“ဘာမွအားမနာနဲ ့ေနာ္။ ၾကိဳက္တာ မွာ…။ ေငြအတြက္က ဘာမွမပူနဲ ့ေစ်းနဲတာကို မမွာနဲ ့ေစ်းအၾကီးဆံုး ဆိုတာေတြကို ေရြးမွာ။ ေစ်းနဲရင္ ေစတနာ နဲသြားမွာ စိုးလို ့ ဟဲ ဟဲ…”
ဟု ဆိုကာ စာေရးဆရာ မင္းျမတ္သူရ ေလသံဖမ္း ေျပာရလွ်င္ အလြန္မွ ေၾကာင္စီစီ ႏိုင္လွေသာ ေလသံျဖင့္ မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးရင္း ဝင္ေျပာသည္။ ဟင့္… ဒီကန္တင္းမွာ ေစ်းအၾကီးဆံုးကမွ ဘယ္ေလာက္ရွိမွာမို ့လဲဟု ညီရဲသစ္အျမင္ကပ္စြာ ေတြးလိုက္မိသည္။ တျခားတစ္ေယာက္ကလဲ အားက်မခံ
“မွာေလ ဘာမွ အားနာမေနနဲ ့ၾကိဳက္တာမွာလိုက္ ငါတို ့ရွင္းမွာပါ။ နင္တို ့ကို မရွင္းခိုင္းပါဘူး”
ဟုဆိုကာ ပိုက္ဆံ အိတ္ကပ္ကို လက္ျဖင့္ ပုတ္ရင္း ေျပာသည္။ အင္း… ေတာ္ေတာ္ပိုက္ဆံေပါေနတယ္နဲ ့တူတယ္ ငါ့ဟာေလးပါ ထည့္ရွင္းခိုင္းလိုက္မွနဲ ့ တူတယ္။ ထိုစကားသံမ်ားကို ၾကားေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ညီရဲသစ္ တစ္ေယာက္တည္း ေတြးရင္း ျပံဳးမိလိုက္သည္။
“ရပါတယ္ဟာ… ငါတို ့စားတာ ငါတို ့ဘာသာ ရွင္းမွာပါ။ ေမာင္ေလး လက္ဖက္ထမင္း တစ္ပြဲ ၾကက္ဥေၾကာ္ ထည့္မယ္ေနာ္”
ဟု ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္က ေျပာရင္း မွာလိုက္သည္။
“ဟာ… မဟုတ္တာ ငါတို ့မုန္ ့ေကၽြးမယ္ေျပာျပီး ေခၚလာတာ ငါတို ့ရွင္းမွာေပါ့။ လက္ဖက္ထမင္းကိုလဲ ၾကက္ဥေၾကာ္ပဲ မလုပ္နဲ ့ေလ။ ဝက္အူေခ်ာင္းေၾကာ္နဲ ့အမဲေၾကာ္ပါလုပ္လိုက္ ေနာက္ျပီး လက္ဖက္ရည္ ေပါ့ဆိမ့္ ရွယ္တစ္ခြက္ပါ လုပ္လာခဲ့လိုက္ ဟုတ္လားညီေလး”
ဟုဆိုကာ စားပြဲထိုးေလးကို ထပ္မွာေနသည္။ တျခားတစ္ေယာက္ကလဲ
“သူငယ္ခ်င္း တစ္ခုခုမွာေလ ဘာမွ အားမနာနဲ ့ေနာ္။ တို ့က တကယ္ ေစတနာရွိပါတယ္ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ ေကၽြးေနတာပါ…”
“အင္း… ဒါဆိုလဲ အားမနာေတာ့ဘူး မွာမယ္ေနာ္။ ေမာင္ေလးေရ… အစ္မဖို ့ေၾကးအိုး တစ္ပဲြနဲ ့ေကာ္ဖီမစ္ ရွယ္တစ္ခြက္ပါ ယူခဲ့ပါကြယ္”
ဟု တျခားတစ္ေယာက္ကလဲ မွာလိုက္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ညီရဲသစ္တစ္ေယာက္လဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ လာရာလမ္းကို ေမွ်ာ္ရင္း အေတြးေတြထဲ ေမ်ာလြင့္ ေနမိသည္။ တခါတခါ ေက်ာင္းသားသံုးေယာက္၏ ပလီပလာ တီတီတာတာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ႏိုင္လွေသာ အသံမ်ားက နားအတြင္း စီးေမ်ာဝင္လာ တတ္ေသးသည္။ အေတြးထဲ ေမ်ာေနေသာ ညီရဲသစ္ ေနာက္ဘက္ဝိုင္းမွ ဒါဆို ငါတို ့အရင္ ျပန္ႏွင့္မယ္ေနာ္ ဆိုေသာ အသံႏွင့္ ေကာင္မေလး ႏွစ္ေယာက္ ထြက္သြားျပီးေနာက္ ကၽြတ္စီကၽြတ္စီျဖင့္ တြတ္ထုိးေနေသာ ေက်ာင္းသားသံုးေယာက္ အသံမ်ားေၾကာင့္ ႏိုးထလာခဲ့သည္။
“ဟာ… ဒီေလာက္ေတာင္ က်တယ္လား”
“ေအးေလ… ဒီေလာက္ထိေတာင္ က်တယ္လားကြာ။ ငါ့မွာ အဲဒီေလာက္ပိုက္ဆံ မပါဘူးကြ”
“ဟာ… အဲဒီလိုေတာ့ မရဘူး ေဟ့ေကာင္ ခုနကေတာ့ မင္းအသံခ်ည္းပဲ မင္းဘဲ အတင္းမွာခိုင္းေနတာေလ။ သူ ့ဘာသာသူ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ ့စားေနတာ ဟုတ္ရဲ ့သားနဲ ့လွ်ာရွည္ျပီး ဝက္အူေခ်ာင္းေၾကာ္နဲ ့ အမဲေၾကာ္ပါ မင္းဘဲ မွာေပးလိုက္တာေလ”
“ေအာင္မာ မင္းကေရာ ဘာထူးလုိ ့လဲ ဟိုက မစားပါဘူးဆိုတဲ့ဟာကို အတင္းမွာခိုင္းလို ့ဟုိက ေၾကးအိုးမွာလိုက္တာေလ။ ဟင္း… ေကာ္ဖီမစ္ရွယ္ကပါ အဆစ္ပါလိုက္ေသးတယ္ မေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး”
“ကဲကဲ ေဟ့ေကာင္ေတြ မင္းတို ့အပိုေတြ ေျပာမေနနဲ ့ခုမွ ဟိုေကာင့္ကို လႊဲခ် ဒီေကာင့္ကို လႊဲခ် လုပ္မေနၾကနဲ ့ပါတဲ့ပိုက္ဆံ အကုန္ထုတ္ၾက မေလာက္ရင္ ဆုိင္ရွင္ဆီမွာ ခဏ အေၾကြးထားခိုင္းရမွာဘဲ။ ေက်ာင္းသားကဒ္ေတြပါ တခါတည္း ေပးလိုက္”
ဆိုေသာ စကားသံမ်ားကို ၾကားျပီး ညီရဲသစ္ တစ္ေယာက္ ျပံဳးရင္း
ေၾသာ္… ေၾကာင္ေနရရင္ ၾကည္ႏူးေနတဲ့ ေကာင္ေတြပါလား ဟု ေတြးလိုက္မိသည္။ ညီရဲသစ္ အေတြးမဆံုးမွီမွာပင္ စိုးမိုးႏွင့္ သန္းေဇာ္ တို ့ျငင္းရင္းခုန္ရင္း ေရာက္လာၾကသည္။ ဒီႏွစ္ေကာင္က ဒီအတိုင္းပင္ အျမဲျငင္းခုန္ေနၾကသည္ မတည့္အတူေနဆိုတာ ဒီႏွစ္ေကာင္မွ အစစ္။ သူတို ့ႏွစ္ေယာက္ကို မတည့္အတူေနမို ့ မင္းတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ကလဲ ေခြးနဲ ့ေမ်ာက္လိုဘဲလို ့ေျပာလုိက္လို ့ကေတာ့ သူေခြး ငါေခြးနဲ ့ျငင္းလို ့ကို မဆံုးႏုိင္ေတာ့ေပ။
“ဘာေတြ ျဖစ္လာျပန္ျပီလဲကြာ… မင္းတို ့ကလဲ ေတြ ့လိုက္တာနဲ ့ျငင္းခုန္ ေနေတာ့တာဘဲ” ဒီေတာ့ သန္းေဇာ္က-
“မေန ့က ကိစၥကို ေျပာေနၾကတာပါကြာ”
“မေန ့က ကိစၥ ဘာကိစၥမို ့ဒီေလာက္ ေအာ္ဟစ္ ျငင္းခုန္ေနၾကတာလဲ”
“ဘာျဖစ္ရမွာလဲကြာ။ ဟုိေကာင္ သစ္လြင္ေပါ့ ငါတို ့ကို လူလည္လုပ္သြားတယ္ေလ။ ငါက ျပန္ေျပာမယ္လုပ္ေတာ့ ဒီေကာင္က ထားလိုက္ပါကြာ ဒီေလာက္ေလးနဲ ့ ေျပာမေနပါနဲ ့ေတာ့ ဆိုျပီး ငါ့ဝင္ကို တားတယ္ေလ။ ဟင္း… ငါမသိရင္ ခက္မယ္ ဒီေကာင္ကလဲ အဲဒီ ေကာင္မေလး အုပ္စုထဲက တစ္ေယာက္ကို ေၾကာင္ေနတာေလ ငါတို ့မသိဘူး ဆိုျပီး သူ ့ကိုယ္သူ ဟုတ္လွျပီ မွတ္ေနတာ”
“ေနၾကပါဦးကြာ။ မင္းတို ့ေျပာေနတာေတြကို ငါနားမလည္ဘူး။ ငါ့ကိုလဲ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေလး ေျပာစမ္းပါဦး” ဟု ကၽြန္ေတာ္က ေမးလိုက္ေတာ့-
“ျဖစ္ပံုက ဒီလို ငရဲေရ… မေန ့က မင္းဆင္တဲကို ျပန္သြားလို ့ငါနဲ ့ဒီေကာင္နဲ ့ႏွစ္ေယာက္တည္း ေမတၱာရိပ္မွာ လက္ဖက္ရည္ ထြက္ေသာက္ၾကတာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ ဟိုေကာင္ သစ္လြင္တစ္ေယာက္ ေပါက္ခ်လာျပီး ငါတို ့ဝိုင္းမွာ လာထိုင္တယ္။ မင္းလဲ သိတဲ့ အတိုင္းဘဲ ဒီေကာင္က ဖြန္ေၾကာင္ေလ။ ေၾကာင္ေနရရင္ ၾကည္ႏူးေနတဲ့ေကာင္… ျမင္ျမင္သမွ်ထန္းေတာ ငါ့ထန္းေတာ ျမင္ျမင္သမွ် မိန္းကေလး ငါ့ေကာင္မေလး ဆိုတဲ့ေကာင္ေလ။ ဒါကို မင္းလဲ သိတယ္မဟုတ္လား”
“ေအးပါ… ဒီေကာင္ ဖြန္ေၾကာင္တာ ငါသိပါတယ္။ မင္းကိစၥကိုသာ ဆက္ေျပာပါ”
“ေအးေဟ့ ဒီေကာင္က ငါတုိ ့ဝိုင္းမွာ ေစြ ့ကနဲ ဝင္ထိုင္ျပီးရံု ရွိေသးတယ္။ ေရွ့က ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ့ အတန္းထဲက ေခ်ာေခ်ာတုိ ့ကိုလဲ ေတြ ့ေရာ အတင္းေခၚျပီး မုန္ ့ေကၽြး၊ လက္ဖက္ရည္တိုက္ လုပ္ေတာ့တာပဲေဟ့…”
“သူ ့ဘာသာသူ ဝယ္ေကၽြးတာဘဲကြာ။ ဘာျဖစ္လဲ မင္းတုိ ့နဲ ့ဘာဆိုင္လို ့လဲ” ဟု ညီရဲသစ္က ေမးလိုက္ေတာ့ သန္းေဇာ္က ညီရဲသစ္ကို ဘုၾကည့္ၾကည့္ရင္း-
“မင္းက ဘာမွ မသိပဲ ရမ္းမေျပာနဲ ့ေလ။ မဆိုင္ရင္ ငါက ေျပာပါ့မလားကြာ။ ဒီေကာင့္အေၾကာင္းလဲ မင္းသိသားနဲ ့ဒီေကာင္က ေကာင္မေလးေတြ ျပန္သြားျပီး ပိုက္ဆံရွင္း ေတာ့မွ ဘယ္ေလာက္က်တယ္။ ငါတို ့က သံုးေယာက္ဆိုေတာ့ မင္းတုိ ့ႏွစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ဘယ္ေလာက္က်တယ္ လုပ္တာေလ။ ဒါဒီေကာင္ လူလည္က်တာ မဟုတ္လို ့ဘာလဲ။ ေကာင္မေလးေတြကေတာ့ ဒီေကာင္ ဝယ္ေကၽြးတာလို ့ဘဲ ထင္သြားတာေလ။ ငါတုိ ့မွာသာ လက္ဖက္ရည္ တစ္ေယာက္ တစ္ခြက္ ေသာက္ျပီး ပိုက္ဆံ ႏွစ္ေထာင္စီ ထုတ္ရွင္းလိုက္ရတာ။ ဒါကို ငါက ေျပာမယ္လုပ္ေတာ့ ဒီေကာင္က တားတယ္ေလ။ ငါသိတာေပါ့ ဒီေကာင္က အဲဒီထဲက ျဖဴဝင္းကို ေၾကာင္ေနတာကိုေလ။ ဒီေကာင္လဲ ဘာမွ မထူးဘူး ဖြန္ေၾကာင္ဘဲ…”
ဟု သန္းေဇာ္က စကား အရွည္ၾကီးကို မေမာတမ္း ေျပာခ်သြားေလသည္။ ဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ-
“ေအးေလ… ဒါကေတာ့ မင္းတုိ ့ညံတာဘဲ။ စိုးမိုး မင္းကလဲ ဟုတ္တယ္။ သန္းေဇာ္ေျပာလဲ ေျပာခ်င္စရာဘဲ။ဒီေကာင့္ အေၾကာင္းလဲ သိသားနဲ ့ျပီးရင္ သူက ဘယ္သူေတြကို ဘာဝယ္ေကၽြးလိုက္တယ္ ဆိုတာ အသံေကာင္း ဟစ္ဦးမွာ မင္းတုိ ့ပိုက္ဆံ စိုက္လိုက္ရတာကို ဘယ္သူမွ သိမွာ မဟုတ္ဘူး။ မင္းေၾကာင္ခ်င္လဲ တျခားနည္းနဲ ့ေၾကာင္တာမဟုတ္ဘူး။ ဒီေကာင္နဲ ့မွ သြားပတ္သက္ရတယ္လို ့ကြာ”
“ဟာ… ငါတို ့က သြားပတ္သက္တာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ငါတို ့ဘာသာ ထိုင္ေနတာကို ဒီေကာင္က လာပတ္သက္တာပါ”
“ေအးဒါဆိုလဲ ဒီေကာင္ ဒီဇာတ္ခင္းေတာ့မွာကို သိမွေတာ့ ၾကဳိကာ ထားမွေပါ့ကြ” ဟု ညီရဲသစ္ကေျပာေတာ့။
“မင္းကလဲ ေျပာေတာ့ လြယ္တယ္ ၾကိဳကာထားရေအာင္ ဘယ္လို ၾကိဳကာထားရမွာလဲ”
“သူဒီလို လုပ္ေတာ့ မွာကို သိေနမွေတာ့ ဒီလိုကြာ….”
ညီရဲသစ္ စကားပင္ မဆံုးေသး။ သူတုိ ့ဝိုင္းဆီ ဦးတည္၍ သစ္လြင္ တစ္ေယာက္ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ျဖင့္ ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ ေျပာလက္စ စကားတန္လန္းျဖင့္ ရပ္သြားသည္။ု သစ္လြင္က ေတာသား ျမိဳ ့တက္ ဂ်င္းဝမ္းဆက္ ဆိုသည့္ စကားအတိုင္း ဂ်င္းဝမ္းဆက္ျဖင့္ ေတာက္ေျပာင္သားနားေနသည္။ မွတ္ခ်က္။ ။ ရုပ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆိုးသည္။
“ေဟ့ေကာင္ေတြ မင္းတုိ ့က ဒီမွာ လာႏွပ္ေနၾကတာကိုကြ။ ဒါနဲ ့ေခ်ာေခ်ာတို ့အဖြဲ ့ကို ေတြ ့လိုက္ေသးလား။ သူတို ့ကို မုန္ ့ေကၽြးမယ္ေျပာျပီး ေခၚထားတာေလ။ မေရာက္ေသးဘူးထင္တယ္”
“ေအး… ဟုတ္မယ္ထင္တယ္ကြ။ ငါေရာက္ေနတာ ၾကာျပီ ခုထက္ထိေတာ့ မေတြ ့ေသးဘူး” ဟု ညီရဲသစ္က ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့
“ေအး ဒီကေနဘဲ ေစာင့္ေနလုိက္ေတာ့မယ္ကြာ။ သူတုိ ့လဲ လာၾကေတာ့မွာပါ”
ေျပာေနရင္းမွာပင္ ေခ်ာေခ်ာတုိ ့အဖဲြ ့တစ္အုပ္တစ္မၾကီး ခ်ီတက္လာၾကသည္။ ေက်ာင္းသူအုပ္လိုက္ၾကီးကို ျမင္ေတာ့ သစ္လြင္တစ္ေယာက္ ဝမ္းသာအားရ လွမ္းေခၚသည္။ ဒါကို ျမင္ေတာ့ စိုးမိုးနဲ ့သန္းေဇာ္္က ညီရဲသစ္ကို ဘယ္လိုလဲ ဟူသည့္ အမူအရာျဖင့္ မ်က္စလွမ္းျပသည္။ ညီရဲသစ္ကလဲ အသာေနဆိုသည့္ အမူအရာျဖင့္ လက္ကာျပသည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေခ်ာေခ်ာတုိ ့ေကာင္မေလးတစ္သိုက္ လက္ပံပင္ ဆက္ရက္က်သလုိ ထိုင္ခံုေတြ ကိုယ္စီကိုယ္စီျဖင့္ တဝုန္းဝုန္းျဖင့္ ဝင္ထိုင္ၾကသည္။ သစ္လြင္ကေတာ့ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ျဖင့္ ထံုးစံအတိုင္း အလုပ္ရႈပ္သြားသည္။ ေကာင္မေလးေတြကို
“ဟဲ့… ဘာစားမွာလဲ ဟိုဟာစားပါလား ဒီဟာ စားပါလား၊ ဘယ္ဟာကေတာ့ ေကာင္းတယ္ ဒီဟာကေတာ့ ေကာင္းတယ္”
ျဖင့္ ေလာကြတ္ေတြ လုပ္ေနသည္။ ဒါကို ၾကည့္ျပီး ဟုိႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ မ်က္စိ မ်က္ႏွာေတြ ပ်က္ေနၾကသည္။ သစ္လြင္ ဘယ္အခ်ဳိးခ်ဳိးေတာ့ မည္ကို သိေနသည္ကိုး။ ညီရဲသစ္ကေတာ့ ဘာမွမေျပာ ျပံဳးျပံဳးျဖင့္ ၾကည့္ေနျပီး ေကာင္မေလးေတြႏွင့္ပင္ တဝါးဝါး တဟားဟားျဖင့္ အဖြဲ ့က်ေနေသးသည္။ ခဏေနေတာ့ ေက်ာင္းသူ အုပ္စုက ပိုက္ဆံထုတ္ျပီး ရွင္းမယ္လုပ္ေတာ့ သစ္လြင္ကလဲ ထံုးစံအတိုင္း ေနေန သူရွင္းလုိက္မည္ ဆိုသည့္အေၾကာင္း ေျပာသည္။ ေကာင္မေလးေတြ ျပန္သြားျပီး ပိုက္ဆံရွင္းမည္ လုပ္ေတာ့ သစ္လြင္က ထံုးစံအတိုင္းပင္
“ပိုက္ဆံက ဒီေလာက္က်တယ္ တို ့ကေလးေယာက္ ဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္ကို ဘယ္ေလာက္က်လဲ ဆိုရင္”
သစ္လြင္ စကားမဆံုးေသးခင္မွာပင္ ညီရဲသစ္က-
“ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္က်က် သူတို ့ေတြကို မုန္ ့ဝယ္ေကၽြးမယ္လို ့ေျပာျပီး မင္းေခၚလာတာေလ၊ ခုနကလဲ မင္းရွင္းလုိက္မယ္လုိ ့မင္းပါးစပ္ကပဲ ေျပာလိုက္တာ ဒီေတာ့ ငါေသာက္ထားတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဖုိးေတာ့ မရွင္းပါနဲ ့ငါပဲ ရွင္းလိုက္ပါ့မယ္။ ညီေလးေရ… ဒီမွာ လက္ဖက္ရည္ဖိုး က်န္တာ ဒီက အစ္ကို ရွင္းလိမ့္မယ္ေနာ္ ဟုတ္ျပီလား”
ဟု ေျပာကာ စိုးမိုးတို ့ဘက္လွည့္၍ ငါသြားေတာ့မယ္ မင္းတုိ ့ကေရာ ဘယ္လိုလုပ္မွာလဲ ေမးလိုက္ေတာ့-
“ေဟ… ဟာ… ေနဦးေလ ငါတို ့လဲ လိုက္မွာေပါ့ ဒီမွာ ငါတုိ ့လက္ဖက္ရည္ဖုိး” ဟုဆိုကာ ပိုက္ဆံကို စားပဲြေပၚ တင္ထားခဲ့ျပီး ညီရဲသစ္ ေနာက္ကေန ဒေရာေသာပါးျဖင့္ ေျပးလိုက္လာၾကသည္။သစ္လြင္ တစ္ေယာက္မွာသာ စားပြဲဝိုင္းတြင္ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္က်န္ရစ္ခဲ့ရင္း
“ဟာ… ေဟ့ေကာင္ေတြ ေနဦးေလ ခဏေနပါဦးဟ”
ျဖင့္ တစ္ေယာက္တည္း ေအာ္ဟစ္ က်န္ခဲ့ေလေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ညီရဲသစ္တို ့မွာေတာ့ အတန္းေရွ့ေရာက္ျပီး သံုးေယာက္သား တစ္ေယာက္လက္ဝါး တစ္ေယာက္ရိုက္ရင္း တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ ေအာ္ရယ္လိုက္ မိၾကသည္။ ေၾသာ္… ေၾကာင္ေနရရင္ ၾကည္ႏူးေနသည့္ ေၾကာင္… ၾကည္ႏူး ေလးေတြကလဲ ေနရာ အႏံွမွာ ရွိေနၾကပါလားဟု ညီရဲသစ္တစ္ေယာက္ ေတြးလိုက္မိေသးသည္။