Posts Tagged ‘ဟာသ’
ဟက္ပီဘတ္ေဒး အင္တာဗ်ဴး
January 13th, 2012 | 
Author: ဒီတစ္ပါတ္ အတြင္းမွာေရာက္လာမဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ရဲ႕ ေမြးေန႕ကို ေမာင္ပံုမွန္ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ သတိတရ မရွိခဲ့ပါဘူး။ အလုပ္ခြင္ထဲမွာ ဘီးဇီးေတြ တအားၿပေနတာလည္း တစ္ေႀကာင္းေပါ့။ တစ္ေန႕ကမွ ေမာင္ပံုမွန္ရဲ႕ ေဘာ္ေဘာ္ တစ္ေယာက္က သတိတရနဲ႕ လာေမးၿပီး သတိေပးလာပါတယ္။
“ဘာလိုလို နဲ႕ ကိုပံုမွန္ ေမြးေန႕ေတာင္ေရာက္လာေတာ့မယ္ေနာ္တဲ့”
ေအာင္မာ.. ရုတ္တရက္ ဆိုေတာ့ ဝမ္းသာေတာ့ မလိုေတာင္ ၿဖစ္သြားေသးတယ္။ ငါ့ေမြးေန႕ကို သတိတရ ရွိတဲ့သူေတာင္ ရွိေနတယ္ေပါ့.. သူ႕အေမးေႀကာင့္ ရင္ေလးေကာ့ မလိုလုပ္ေနတုန္း.. သူဆက္ေၿပာလိုက္တဲ့ စကားေႀကာင့္ ေကာ့မလိုလုပ္ေနတဲ့ ရင္ေလးေတာင္ ၿပန္ပိန္သြားပါတယ္။
“ဒီနွစ္ေရာ ဘာဝါးရမွာလဲ”
တဲ့… ေၿပာပံုက.. ဟင့္ စိတ္နာခ်င္စရာ။ ေမာင္ပံုမွန္ က ငယ္ငယ္ကတည္းက ေမြးေန႕ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႕ အိမ္မွာ မုန္႕ဟင္းခါး၊ ေခါက္ဆြဲ တစ္ခုခုလုပ္ ေဘာ္ေဘာ္ေတြဖိတ္ၿပီး ဘတ္ေဒးလုပ္ေနႀက ႀကီးလာေတာ့လဲ ငယ္ငယ္တုန္းကလိုပဲ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုလုပ္ေနႀက ဒီလိုမွ မလုပ္ၿဖစ္ရင္ အသက္တစ္နွစ္ႀကီးလာတာကို ကိုယ့္ဘာသာလံုးဝ အသိမွတ္မၿပဳဘူး။ ေမာင္ပံုမွန္က နွစ္တိုင္း တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေကၽြးေနႀကဆိုေတာ့ ဒီငတိကလည္း ဒီနွစ္ အတြက္ဘာမ်ား ဝါးရမလဲဆိုၿပီး လာစပ္စုတာ ဘာရမလဲ ေမာင္ပံုမွန္ ကလဲ ဒီငတိကို ၿပန္ရစ္ေပးလိုက္တာေပါ့။
“ေအးကြာ က်န္တဲ့ သူေတြကို ဘာေကၽြးၿဖစ္မလဲေတာ့မသိဘူး မင္းကိုေတာ့ ငါကိုယ္တိုင္ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ ေႀကာ္ေကၽြးမယ္ကြာ ႀကက္သားမ်ားမ်ားနဲ႕ ႀကက္အသဲ အၿမစ္ပါထည့္ၿပီး ရွယ္ေႀကာ္ေကၽြးမယ္” ေမာင္ပံုမွန္ ၏ မက္လံုးေႀကာင့္ ငတိခမ်ာ မ်က္လံုးမ်ား အေရာင္ေတာက္သြားေလရွာ၏။
“ေအးဒါေပမဲ့ ..မင္းငါ့ကိုေတာ့ အင္တာဗ်ဴးေပးရမယ္… ဟက္ဟက္..” ေမာင္ပံုမွန္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ စကားေႀကာင့္ ငတိ ခမ်ာေႀကာင္စီစီ ၿဖစ္သြားရရွာေလ၏။
“ဘာရယ္… အင္တာဗ်ဴးေပးရမယ္… ဘာၿဖစ္လို႕ ဗ်ဴးေပးရမွာလဲ… ခင္ဗ်ားက နာမည္ႀကီး အနုပညာရွင္လဲ မဟုတ္ အားကစားသမားလဲ မဟုတ္ပဲနဲ႕ ဘာလို႕ ဗ်ဴးရမွာလဲ..”
ဟုေႀကာင္စီစီၿဖင့္ ၿပန္ေမးေလ၏။ သို႕ေသာ္… ထြက္ၿပီးသား သြားတိုက္ေဆး ဟူသည္ ဘူး အတြင္းသို႔ ၿပန္ဝင္ရိုးထံုးစံမရွိ။ ဝယ္ၿပီးသား ပစၥည္း ဟူသည္ ဆိုင္တြင္ၿပန္လဲ၍ မရရိုးထံုးစံတို႕ ရွိသလိုပင္ ေမာင္ပံုမွန္၏ ေၿပာၿပီးသား စကားတို႕သည္လည္း ၿပန္ၿပင္ရိုး ထံုးစံမရွိပါေလ။ ထို႕ေႀကာင့္ ထိုငတိကို ေမာင္ပံုမွန္တစ္ေယာက္ ၿပင္းထန္ေသာ ရာဇသံေပးရေခ်ေတာ့၏။
“ကဲ..ကဲ.. ကိုယ့္လူ… ငါေၿပာသလို အင္တာဗ်ဴးေပးရင္ေတာ့ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္စားရမယ္ ေၿပာသလို ဗ်ဴးမေပးရင္ေတာ့ ငတ္ၿပီသာမွတ္ေပေတာ့…”
ေမာင္ပံုမွန္၏ ရာဇသံ အဆံုးမေတာ့ ႀကက္သားနိုင္းခ်င္းနွင့္ ေႀကာ္ထားေသာ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ကို မ်က္စိထဲက မထုတ္နိုင္ရွာေသာ ငတိတစ္ေယာက္ အင္တင္တင္ နွင့္ မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး သေဘာတူရရွာေလေတာ့၏။
ေမာင္ပံုမွန္ ၏ ေဘာ္ဒါ ငတိဆိုသူမွာလည္း ေခသူတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ေခ်။ (သူ႕ကိုယ္သူ) နာမည္အေတာ္ရေနၿပီဟု သတ္မွတ္ထားေသာ ဘေလာ့ကာ တစ္ေယာက္ၿဖစ္ေလ၏။ “ဒဗလွဴ ဒဗလွဴ ေဒါ့ ငတိဘာညာကြိကြ ဘေလာ့စေပါ့ ေဒါ့ကြန္းဆိုရင္ မသိသူ ဘေလာ့ကာ မရွိဆိုပဲ… ဘေလာ့ကာ တစ္ေယာက္လုပ္ေနၿပီး ငတိကိုမွ မသိရင္ အြန္လိုင္းမတက္နဲ႕ ဆိုရေလာက္ေအာင္ အေတာ္ေပါက္ေနတယ္လို႕ ေၿပာႀကတာပဲ အၿပင္မွာ ေတြ႔ရင္နႈတ္ဆက္လို႕ရေအာင္ ဖက္စဖြတ္မွာေတာင္ သူ႕ပံုႀကီးကို သြားအၿဖီးသားနဲ႕ ခန္႕ခန္႕ႀကီး တင္ထားလိုက္ေသးတယ္။
သူ႕ဘေလာ့မွာ ဘာေတြတင္ထားလဲလို႕ ေမးရင္ေတာ့ သူအလကား သြားစားထားခဲ့ဖူးတဲ့ ေမြးေန႕တို႕ အလွဴတို႔မွာ အလွဴ႕ရွင္ မမေတြနဲ႕ တြဲရိုက္ထားတဲ့ စပ္ၿဖီးၿဖီး ပံုႀကီးေတြကို တဝႀကီးခံစားနိုင္မွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီး ဘေလာ့ကာ ေတြအေႀကာင္းေတာ့ ဘာသိခ်င္လဲ ငတိကိုသာ သြားေမးဆိုတဲ့ လူမ်ိဳးေပါ့။ တစ္ခါတစ္ေလ ေရးစရာမရွိရင္ ဘေလာ့ဂါမေလးေတြ ေၿခသည္း လက္သည္း က်ိဳးတာေတာင္ သတင္းလုပ္ေရးတတ္တဲ့ သူမ်ိဳး ဆိုလဲမမွားပါဘူး သတင္းစံု ဘေလာ့ကာႀကီး ေပါ့။
အဲဒီမွာ စေတြ႕ေတာ့တာပါပဲ။ သတင္းစံု ဘေလာ့ငတိနဲ႕ ဘတ္ေဒး သတင္းတင္ခ်င္ေနတ့ဲ ေမာင္ပံုမွန္နဲ႔ ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီငတိက ေမာင္ပံုမွန္ ေမြးေန႕ေရာက္တိုင္း ခပ္တည္တည္ နဲ႕ လာဝါးေနက် ၿပီးရင္ ေမ့ၿပစ္တတ္တဲ့ ငတိမိ်ဳး ဒီတစ္ခါေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္ကလည္း ဘယ္အေမ့ ခံလိမ့္မလဲ။ မွတ္ေလာက္ သားေလာက္ေအာင္ အင္တာဗ်ဴးခိုင္းၿပီး ဒင္း ဘေလာ့မွာ တင္ခိုင္းမယ္ဆိုၿပီး ဇြတ္အတင္း လုပ္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒီမွာ ငတိတစ္ေယာက္ အစားတစ္လုတ္ အတြက္နဲ႕ ပ်ားတုပ္ေတာ့တာပါပဲ။ ေမာင္ပံုမွန္ ရဲ႕ ဇြတ္လုပ္ရပ္ေႀကာင့္ ငတိတစ္ေယာက္ ငွက္ေပ်ာသီး ခိုးမႈ႕နဲ႔ ေထာင္ဒါဏ္ အနွစ္နွစ္ဆယ္ အၿပစ္ေပးခံလိုက္ရတဲ့ ေမ်ာက္အိုႀကီးလို ေငးမိႈင္ေနပါေတာ့တယ္။ ၿပီးမွ “ဘာဗ်ဴးရမွာလဲဗ် ဘာေတြေမးရမွာလဲ” ဆိုၿပီး မ်က္နွာ အိုႀကီးနဲ႕ေမးပါတယ္…
“အာကြာ… မင္း အေတာ္တံုးတဲ့ေကာင္ပဲ ဒါေလးေတာင္မသိဘူးလား.. သြားအိမ္ၿပန္ၿပီး ဂ်ာနယ္ အေဟာင္းေလးေတြ ၿပန္ရွာဖတ္ၿပီး အနုပညာသမားေတြကို ဗ်ဴးထားတဲ့ ဟာေလးေတြ ရွာႀကည့္လိုက္… သူမ်ားေတြ ဘယ္လို ဗ်ဴးထားတယ္ဆိုတာ သိရေအာင္လို႔ ဟင္း..ဟင္း..မေၿပာခ်င္ပါဘူး..နံုခ်က္ကေတာ့..”
ဆိုၿပီး မခံခ်င္ေအာင္ ခပ္ေငါက္ေငါက္ေလးေၿပာလိုက္ေတာ့ ငတိခမ်ာ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ မာနေလး ထိခိုက္သြားရွာပံုရပါတယ္။
“ဒီေလာက္ေတာ့ အထင္မေသးပါနဲ႕ဗ်ာ.. သူတို႕ေတြဗ်ဴးေနႀက ေခါက္ရိုးက်ိဳးေတြလို ပံုစံမ်ိဳးဆိုလို႕ကေတာ့ ခုဗ်ဴးခိုင္းရင္ ခုရပါတယ္” ဆိုၿပိးေၿပာရွာပါတယ္။
ဂလိုနွင့္ ငတိနွင့္ေမာင္ပံုမွန္တို႔၏ ဗ်ဴးပြဲႀကီး စတင္ပါေတာ့တယ္။ ေမာင္ပံုမွန္ကလဲ သိတယ္မလား တက္သစ္စ အနုပညာသမားေလးမ်ားလိုပဲ ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ အရမ္း အရမ္းကို ေၿဖခ်င္ေနတာေလ.. ဟိဟိ။ ပထမဆံုး သူစေမးတာက “ဒီနွစ္ေမြးေန႕ရက္မွာ ဘာလုပ္မလဲ” တဲ့… (သူေမးခ်င္တာက ေခါက္ဆြဲေႀကာ္၊ႀကာဇံေႀကာ္၊မုန္႕ဟင္းခါး တစ္ခုုခုေပါ့ ဝါးဇယားကို ေမးတာပါ)
ေမာင္ပံုမွန္ကလဲ သိတယ္မလား.. “အင္း……….ဒီနွစ္ေတာ့…စိုင္းစိုင္းလိုပဲ ဘတ္ေဒးရႈိးလုပ္ၿပီး အေခြထုတ္ရင္ ေကာင္းမလားလို႔.. ေမးေစ့ေလးပြတ္ၿပီး ငႀကြားမေလး နန္းဆုရတီစိုး လို ခပ္ႀကြားႀကြားေလး ေၿဖလိုက္ရာ ငတိတစ္ေယာက္ မ်က္နွာတစ္ခြင္လံုး ရံႈံမဲ့သြားေလေတာ့၏။ သို႔ေသာ္ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ မ်က္နွာကိုေထာက္ၿပီး
“အင္း…အင္း.. သေဘာပဲေလ” ဟု အလိုက္သင့္ ေၿပာရွာေလ၏။
ငတိ ။ ။ ဒါနဲ႕ ဘယ္နွစ္နွစ္ေၿမာက္ေမြးေန႕လဲ မသိဘူးေနာ္….
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ေႀကာဘူး..တတ္ရင္တတ္…ဟီ.ဟီ.. အနုပညာသမားေလကြာ.. ဆယ့္ငါးနွစ္ ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက အသက္ကို မွတ္မထားေတာ့တာ…
ငတိ ။ ။ ဘယ္တုန္းကမ်ား အနုပညာသမားၿဖစ္္သြားတာလဲ…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ႀကာဘီေလ စာတစ္တန္ ေပတစ္တန္ ေမာင္ပံုမွန္ ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕နဲ႔ေလ။ ကိုယ့္ဘာသာ ေပးထားလိုက္တာေလ မပိုင္ဘူးလား ငွဲငွဲ.. ငွဲ.
ငတိ ။ ။ ေမြးေန႔မနက္ ေရာက္လို႕ အိပ္ရာက နိုးလာတာနဲ႕ ဘာလုပ္မယ္ စိတ္ကူးထားလဲ…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ အာ… မ်က္နွာသစ္.. သြားတိုက္၊ အိမ္သာတက္ ရမွာေပါ့ ဘာလုပ္ရမွာလဲ… ေမြးေန႔ ေရာက္တာနဲ႕ပဲ ဘာမွ မလုပ္ရေတာ့ဘူးလား.. ဟြန္း…
ငတိ ။ ။ ဟယ္… မဆိုလိုပါဘူး.. မဆိုလိုပါဘူး… အင္း.အင္း.. သေဘာပဲဗ်ာ.. ဟူး… ဒါနဲ႕ ကိုပံုမွန္က တစ္ၿခား အနုပညာသမားေတြလို မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဥပမာ ဗ်ာ ေမြးေန႔မနက္ခင္းကို ေရာက္တာနဲ႔ ဟို စိတ္ကူးယဥ္ေလးေပါ့ မနက္ခင္းေလးမွာ နိုးလာတာနဲ႕ ခ်စ္သူေကာင္မေလးဆီက ဖုန္းသံေလးကို ေစာင့္ေနမယ္.. ေနာက္ထပ္ သူပို႔လာမယ့္ ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ေလးကုိ ေစာင့္ရင္း ရင္ခုန္ေနမယ္… စသၿဖင့္ ေပါ့ဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုခ်င္တာက.. အဲဒါ.. အဲဒါမ်ဳိး…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ဘာရယ္… ေကာင္မေလးဆီက ဖုန္းသံကို ေမွ်ာ္ရမယ္… ေအာင္မာ တကယ္လို႕ ငါ့မွာ ေကာင္မေလးမရွိရင္ မင္းကရွာေပးမွာ မိုလို႕လား… အပိုေတြ… (ေမာင္ပံုမွန္၏ အေၿဖ စကားမ်ားေႀကာင့္ ငတိတစ္ေယာက္ လြန္စြာမွပင္ စိတ္နာလွေသာ္လည္း ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ မ်က္နွာကို ေထာက္ၿပီး ႀကိတ္မွိတ္ကာ သီးခံေလ၏။)
ငတိ ။ ။ ေမြးေန႕မွာ ဘယ္ကို ေလွ်ာက္သြားဖို႕ ရွိလဲ သြားရင္လဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႕လား ဒါမွမဟုတ္ မိသားစုနဲ႕လား…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ အင္း.. အဲဒီေန႕မွာ ရႈိးပြဲေတြ ေၿပာထားတာေတာ့ ရွိတယ္ ဘယ္မွာ ၿဖစ္မလဲ ေတာ့မသိဘူး…
ငတိ ။ ။ ဟယ္.. ရႈိးပြဲေတြရွိတယ္ ဆိုေတာ့… စတိတ္ရႈိးလား၊ ေမာ္ဒယ္ရႈိးလား ဘာရႈိးပြဲလဲဟင္… သတင္း လာယူရအံုးမလား… ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ဟုတ္ပါဘူး… ရႈိးပြဲဆိုတာ ဖဲရိုက္တဲ့ ရႈိးကုိေၿပာေနတာ.. ဟက္..ဟက္ ဆင္တဲတစ္ဘက္ကမ္း ၿပည္ျမဳိ႕မွာဆိုရင္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြေပါတဲ့ သရက္ေတာရပ္ကြက္က အေဆာင္ေတြျဖစ္ျဖစ္၊ GTC အေဆာင္ေတြ ၿဖစ္ၿဖစ္ တစ္ေနရာမွာ ရွိေနမွာပါ။ တကယ္လို႕ ရႈိးပြဲမရွိလို႔ မသြားၿဖစ္ရင္လဲ ႏုတ္ခမ္းေမႊး ဆိုင္(ဆင္တဲ၌ရွိေသာ ႏုတ္ခမ္းေမြး ကြမ္းယာႏွင့္ရွက္ကီဆိုင္) မွာပဲ ဘီအီး တစ္ပိုင္းမွာၿပီး ဝက္စြပ္ေလးနဲ႕ ၿငိမ့္ေနလိုက္ေတာ့မယ္ေလ။
ငတိ ။ ။ ေမြးေန႕မွာ နိုင္ငံၿခားတို႕ ဘာတို ကိုေရာ သြားလည္ဖို႔ ရွိေသးလား ေရွာ႕ပင္းထြက္ရင္းေပါ့…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ သြားေတာ့ သြားခ်င္ပါတယ္… သူတို႔ကလည္း ေခၚေနႀကတယ္… ဒါေပမဲ့ ………. (ေမာင္ပံုမွန္ ၏ စကားမဆံုးခင္.. ငတိက ဝမ္းသာ အားရၿဖင့္)
ငတိ ။ ။ ဘယ္သူေတြက ေခၚေနတာလဲဟင္ ဟိုမင္းသမီးလို ဂ်ပန္မွာ ကုမၼဏီ ဖြင့္ထားတဲ့ အေဖကေခၚတာလား။ ဟိုအဆိုေတာ္မေလးလို အဂၤလန္က အမ်ိဳးေတြက ေခၚတာလား ဟို.. အေမရီးကား မွာေရာ အမိ်ဳးေတြ ရွိေသးလား…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ထြပ္… ဘာေတြ ေလွ်ာက္ေၿပာေနတာလဲ.. ဘယ္မွာမွ ဘာအမ်ိဳးမွ မရွိဘူး ေခၚေနတယ္ဆိုတာ ခရီးသြားေအဂ်င္စီေတြက ေႀကာ္ၿငာၿပီးေခၚေနတာကို ေၿပာေနတာ အဲဒါ သြားခ်င္ေပမဲ့ ဘယ္သူမွ လိုက္ပို႕မဲ့သူ မရွိလို႕ ဘယ္နိုင္ငံမွ မသြားေတာ့ဘူး…
ငတိ ။ ။ ဟူး…. ၿပီးဘီဗ်ာ ေမးစရာ မရွိေတာ့ဘူး..
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ေအာ္.. ေမးလို႕ၿပီးဘီလား.. ဒါဆို ဓါတ္ပံုရိုက္ေလ
ငတိ ။ ။ ဟာ.. ဘာလဲဗ် … ဘာလို႕ ရိုက္ရမွာလဲ
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ဟယ္…ပံုပါထည့္ေပးေလ ဒါမွ ေမာင္ပံုမွန္ ကို ပရိတ္သတ္ေတြၿမင္ဖူးမွာေပါ့ ဒါေလးေတာင္မသိဘူးလား…
ငတိ ။ ။ ဟူး…. (ငတိတစ္ေယာက္ လြန္စြာေလးကန္လွ ေသာအသံႀကီးၿဖင့္) ဟုတ္ကဲ့ပါ…ဟုတ္ကဲ့ပါ… ဒါေပမဲ့ ကင္မရာက ခုပါမလာေသးလို႔ ေနာက္ေန႔မွ ဓါတ္ပံုက လာရိုက္ေပးမယ္ေနာ္…
ဟုဆိုၿပီး ငတိတစ္ေယာက္ ေလးဖင့္ေသာ ေၿခလွမ္း အစံုၿဖင့္ ထြက္ခြာသြားေလေတာ့ သတည္း။ ဘယ္လိုပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ေလ ေမာင္ပံုမွန္ အဖို႔ကေတာ့ ငတိ ထံမွ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ တစ္ခု ရလိုက္ၿပီလို႕ သတ္မွတ္ရေတာ့ မွာပါပဲ။ အဲဒါေႀကာင့္ တစ္ေယာက္တည္း အားရပါးရ ထေအာ္လိုက္ပါတယ္ …
ဟက္.. ပီ.. ဘတ္… ေဒး…
Posted in 
Tags: 
မဂၤလာေဆာင္ ခရီးသည္
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၿမန္မာၿပည္မွာ ဝါလကင္းလြတ္ သီတင္းကၽြတ္လကို ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႕ လူသားေတြ အလုပ္ရႈပ္ေနႀကပါေတာ့တယ္။ အသက္ အရြယ္ အေနအထားေပၚ မူတည္ၿပီး ပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳး အလုပ္ရႈပ္ႀကပါေတာ့တယ္။ ေထြေထြထူးထူးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ အသက္ အရြယ္နဲ႕ အေၿခ အေနေပၚ ကိုမူတည္ၿပီး ကြဲၿပားသြားတာေလာက္ပါပဲ “ဝါကၽြတ္ေတာ့မည္ ..လူႀကီးေတြကို ကန္ေတာ့ ႀကရမည္”။ “မိုးေလကင္းလြတ္ၿပီ ..မီးပံုးပ်ံ လြတ္ႀကရေအာင္…”
ဒါေတြကေတာ့ ႀကားေနႀက စကားသံမ်ား ဖတ္ဖူးေနႀက ဝါက် မ်ားနွင့္ ေၿပာရိုးေၿပာစဉ္ မ်ားသာၿဖစ္ႀကပါတယ္။ တကယ္တန္း ၿမန္မာၿပည္မွာ လူေတြ အလုပ္မ်ားေသာလုပ္ေလ့ လုပ္ထရွိေသာ ကိစၥမ်ားကေတာ့ “ကေလး အရြယ္ ေတာင္မေရာက္ ေၿမာက္မေရာက္ ေမ်ာက္ရံႈးေလးမ်ား ကေတာ့ သီတင္းကၽြတ္ ခါေတာ္မွီ ေမွာင္ခို ေဗ်ာက္အိုးေရာင္းေသာ ဆို္င္မ်ားကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့လာထားၿပီး အိမ္တြင္း စီးပြားရွာ ရာမွ ရလာေသာ တိုေငြ ၊ရႈိေငြ၊ ဘတ္ေငြ နိုင္ငံတကာေငြ မ်ားၿဖင့္ ရနိုင္သေလာက္ဝယ္ထားၿပီး ရပ္ကြက္လူႀကီးမ်ား အလစ္တြင္ေဖာက္နိုင္ရန္ အတြက္ အႀကံႀကီး ႀကံၿပီး သီတင္း အကၽြတ္ကိုေစာင့္ေနႀကေလ၏။
ေနာက္ထပ္ အႀကံပိုင္ေသာ အဖြဲ႕ တစ္ဖြဲ႕ကေတာ့ သီတင္းကၽြတ္ အထူးေလွ်ာ႕ေစ်းတို႕ ၊ဘာညာရႈိးပြဲ တို႕ သီတင္းကၽြတ္ တြင္ လုပ္ေလ့ လုပ္ထရွိေသာ အရပ္ပြဲ ဘာညာတို႕တြင္ သံုးစြဲနိုင္ရန္ အတြက္ ကိတ္မုန္႕ တစ္လံုးကို အရင္းၿပဳၿပီး လူႀကီးမ်ားကိုကန္ေတာ့ကာ မုန္႕ဖိုးမ်ားမ်ား ၿပန္ေတာင္းဖို႕ ပေရာဂ်က္ ႀကီး ဆြဲထားေသာ ေခတ္သစ္ မဟာဒူး တို႕ အရြယ္ေပါင္း စံု အဖြဲ႕ ၿဖစ္ေလသည္။ ေနာက္ထပ္ အႀကံပိုင္ေသာ အဖြဲ႕ကေတာ့ ဝါကၽြတ္ၿပီ ဆိုတာနဲ႕ ရွိသမွ် အမ်ိဳးေပါင္းစံုကို ဖိတ္စာတစ္ခုလံုးၿပည့္ေနေအာင္ရိုက္ထည့္ၿပီး လမ္းေတြ႕လို႕ ၿပံဳးၿပဖူးတာနဲ႕ ဖိတ္စာ အတင္းလိုက္ေပးဖို႕ မစ္ရွင္ဆြဲေနႀကေသာ မဂၤလာ စံုတြဲ ေလာင္းမ်ားပဲၿဖစ္ပါတယ္။
သီတင္းကၽြတ္ေရာက္လာၿပီ ဆိုတာနဲ႕ သူတို႕ ခမ်ာ က်ားေရွ႕ ဘဲကင္ခ်ထားသလိုပဲ တားလို႕မရေအာင္ကို ဝါးခ်င္ေနႀကၿပီ။ …အဲ..အဲ.မဂၤလာေဆာင္ခ်င္ေနႀကၿပီ။ ေဆာင္မယ္….ေဆာင္မယ္..တကဲကဲ နွင့္ ထရိတ္ဒါး တို႕ ဆီဒိုးနား တို႕မွာ မေဆာင္နိုင္လဲ ဘာၿဖစ္လဲ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕ မွာကိုယ္ တိုင္ေထာင္ အမိုးမိုး ေဖာ့ပန္းေလးဆင္လိုက္ရင္ မ႑ပ္ၿဖစ္ၿပီေပါ့ မဂၤလာခန္းမေႀကး ေပးစရာမလိုပဲ စရိတ္ေတာင္လြတ္ေသး သက္သာေလစြ ဆိုတဲ႕ အႀကံနဲ႕ တိုင္ေထာင္၊က်င္းတူး၊ အမိုး မိုးဖို႕ အတြက္ ရပ္ကြက္ထဲလွည့္ ေတြ႕သမွ်လူ ၿပံဳးၿပ ၿပီး လုပ္အားေပးေခၚဖို႕ အတြက္ အၿပံဳးေလးေတြေခၽြျပီး ဘြတ္ကင္လိုက္လုပ္ေနပါတယ္။
ဒီလို အခ်ိန္ဆိုရင္လဲ ရပ္ကြက္ထဲက အိမ္ေတြမွာ တစ္ဖြဲဖြဲ နဲ႕ ဝင္လာလိုက္တဲ့ ဖိတ္စာေတြက ေၿပးမလြတ္ ဒံုးက်ည္ေတြ အိမ္ထဲကို အလံုးအရင္းနဲ႕ ဝင္လာသလိုပဲ ရွိေနပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ အကြက္ၿမင္တဲ့ မိဘေတြက ဒီလို အခ်ိန္ ရာသီ မ်ိဳးေရာက္လာတာနဲ႕ အိမ္ေရွွ႕ လူၿမင္ကြင္းမွာ လက္လြတ္စပါယ္ ထိုင္မေနရဲေတာ့ပဲ တင္းႀကပ္တဲ့ လံုၿခံဳေရး အစီ အမံေတြခ်ၿပီး အိမ္ရဲ႕ မ်က္ကြယ္ အရပ္မွာ သတိနဲ႕ ဝင္ေနႀကၿပီး လူရည္လည္တဲ့ သားသမီးေလးေတြကိုပဲ အိမ္ေရွ႕မွာ ကင္းခ်ထားတတ္ႀကပါတယ္။ ဖိတ္စာကိုင္ၿပီး အိမ္ထဲကိုဝင္လာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ ကိုေတြ႕တာနဲ႕ “ လူဂ်ီးေတြ အရွိဘူးဂ် ” ဆိုတဲ့ အကြက္ေဟာင္းႀကီးနဲ႕ ထြက္ေငြ ေလွ်ာ႕ခ်ေရးစီမံကိန္း ေတြဆြဲထားတဲ့ အခ်ိန္ပဲၿဖစ္ပါတယ္။
ဒီလိုမွ မဟုတ္ပဲ အိမ္ေရွ႕ မွာ ခန္႕ခန္႕ႀကီးထိုင္ေနၿပီး လာသမွ်ဖိတ္စာကို လက္ခံေနမိလို႕ကေတာ့ လက္အတင္းဆြဲၿပီး “ဦး ဆက္ဆက္ လာရမယ္ေနာ္”…“အကိုႀကီး..မလာလို႕ မရဘူးေနာ္”..“အဘ…လာမွကို ၿဖစ္မွာ” ဆိုတဲဲ့ …မ်က္နွာနာစရာ အေၿပာမ်ိဳးေတြရဲ႕ ေအာက္မွာ အားနာတတ္တဲ့ ၿမန္မာလူမ်ိဳး ပီသၿပဖို႕ အတြက္ အိပ္ကပ္ထဲက ဖြတ္ကလိဒဂၤါးေတြ အေတာ္ရင္းေပးလိုက္ရမွာပါ။ ဟဲ..ဟဲ ဒီလိုအေၿပာမ်ိဳးေတြ ေၿပာေနၿပီဆိုတာနဲ႕ ေမာင္ပံုမွန္ ကို ဘာႀကီးလဲဟ …ဘယ္လို ဟာႀကီးလဲဟ သူႀကေတာ့ေရာ ဒီလို အကြက္ေတြ မလုပ္ခဲ့ ဘူးလား… သူေရာကင္းလို႕လား ဒါမွမဟုတ္.. ဟိုရုပ္ရွင္ေတြထဲကလုိ မဂၤလာပြဲပ်က္သြားလို႕ မဂၤလာေဆာင္ ကိုမုန္းတီးေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္မ်ား ၿဖစ္ေနမလား။ ဒါမွမဟုတ္… အီကိုေတြးေတြးၿပီး.. မဂၤလာေဆာင္ဆိုရင္ ဘယ္မဂၤလာေဆာင္ကိုမွ မသြားတဲ့သူ အီကို ႀကီးမ်ားလားလို႕ လည္းမထင္လိုက္ပါနဲ႕။
ဟိုတစ္ခ်ိန္တုန္းက.ဆိုရင္ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕ ကို အေႀကာင္းမသိတဲ့ သူေတြက “ မဂၤလာေဆာင္ပြဲစားေတြလို႕ ” ေတာင္ထင္ခဲ့ ႀကရေအာင္ကို မဂၤလာေဆာင္ အလြန္သြားခဲ့တဲ့ သူေတြပါ။ေတာ္ရံု မဂၤလာေဆာင္ သြားတဲ့ သူေတြကေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕ကိုလံုးဝမမွီပါဘူး။ မဂၤလာေဆာင္ တစ္ခုကို သြားၿပီ ဆိုရင္လည္း ဘယ္ေတာ့ မွတစ္ေယာက္ထဲ မသြားတတ္ပဲ လိုက္ခ်င္သမွ် လက္လွမ္းမွီရာ ေဘာ္ဒါတစ္အုပ္ တစ္မႀကီးကိုေခၚသြားတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါ တစ္ေလ ကိုယ့္အိမ္က သြားစရာ မဂၤလာေဆာင္ မရွိလို႕ အိမ္မွာထိုင္ေနရင္ေတာင္ တစ္ၿခားေဘာ္ဒါ တစ္ေယာက္က သြားဖို႕ ရွိလို႕ ထံုးစံ အတိုင္းလာေခၚရင္ေတာင္ ထလိုက္သြားလိုက္တာပါပဲ။
ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ မိဘေတြကို ဖိတ္မိတဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ေတြကေတာ့ အေတာ္နာမဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။လက္ဖြဲ႕တာက တစ္ေယာက္ထဲ လိုက္လာတဲ့ သူေတြက တစ္အုပ္ႀကီးဆိုေတာ့ ..။ ဒီလို အခ်ိန္ ရာသီမ်ိဳးကို ေရာက္လာၿပီဆိုတာနဲ႕ ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕လည္း အက်ၤီသစ္ ပုဆိုးသစ္ေတြ ကိုယ္စီနဲ႕ အရပ္ တကာလွည့္ၿပီး မဂၤလာေဆာင္ပြဲစားေတြလုပ္ေနႀကပါၿပီ။ လူအုပ္ ေတာင့္တဲ့ ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕ အဖို႕ တစ္ေယာက္ သြားဖို႕ မရွိေတာင္ တစ္ေယာက္က ရွိေနလို႕ ဒီရာသီ ေရာက္လာၿပီ ဆိုတာနဲ႕ နားရက္ မရွိေအာင္ကို သြားရပါေတာ့တယ္။
သြားခဲ့ဖူးတဲ့ အေတြ႕ အႀကံဳေတြ အရ မဂၤလာေဆာင္ေတြ ထဲမွာ အမ်ိဳးစား အမ်ိဳးမ်ိဳး နဲ႕ ေတြ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မုိင္လို၊ ကိုကိုး တို႕ တိုက္ၿပီး ဘဲသားပတ္(ပ္) ေကၽြးတဲ့ ၿမိဳ႕ေဆာင္ေလးလား၊ ေရခဲမုန္႕ နဲ႕ ေရႊပုစြန္ကိတ္ ေကၽြးတဲ့ သားသားနားနား မဂၤလာေဆာင္လား၊ လက္ဖက္ရည္နဲ႕ မုန္႕နဲ႕ ေကၽြးၿပီး ေရေႏြးႀကမ္း နဲ႕ လက္ဖက္သုပ္ပါ အဆစ္ထည့္ေပး တဲ့ ေစတနာပါပါ မဂၤလာေဆာင္လား၊ လက္ဖက္ရည္ က်ဲက်ဲေဖ်ာ္ ပလိန္းကိတ္ တစ္ခ်ပ္ခ်ေပးၿပီး ေပၚတင္အလွဴခံတဲ့ မဂၤလာေဆာင္ အစံုပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ ေတာဘက္က မဂၤလာေဆာင္ဆိုရင္ မနက္ပိုင္း မုန္႕ဟင္းခါးေကၽြးၿပီး ေန႕လည္ပိုင္းမွာ ဝက္သားနဲ႕ထမင္း ေကၽြးတဲ့ ေတာရွယ္ မဂၤလာေဆာင္ မ်ိဳးဆိုရင္လည္း လွည္းႀကံဳေလွႀကံဳ စီးၿပီး သြားခဲ့ႀကဖူးပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ မဂၤလာေဆာင္ရွင္ေတြက ႀကည္ၿဖဴႀကေပမဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ မဂၤလာေဆာင္ရွင္ေတြက သိပ္အစာေႀကပံုမရပါဘူး။ ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ပါ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကေတာ့ သြားၿမဲ သြားခဲ့ႀကတာပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ မဂၤလာေဆာင္ေတြ အမ်ားႀကီးထဲမွာမွ မွတ္မွတ္သားသား ထင္က်န္ေလာက္တဲ့ မဂၤလာေဆာင္ ကေတာ့ တစ္ခုပဲရွိပါတယ္။ တစ္ေန႕ညေနခင္းမွာေပါ့ အိမ္က မဂၤလာေဆာင္သြားဖို႕ ေမာင္ပံုမွန္ကို ထံုးစံအတိုင္း ကိုယ္စားလွယ္ လႊတ္လိုက္ပါတယ္။ မဂၤလာေဆာင္ သြားဖို႕ အတြက္ ရႈိးအၿပည့္နဲ႕ အိမ္ကထြက္လာခဲ့တဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ ထံုးစံ အတိုင္း အဖြဲ႕ဝင္ေတြ လိုက္စုတာ တစ္ေယာက္မွ မေတြ႕ရပဲ အေႀကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ လြဲေခ်ာ္ေနတာေႀကာင့္ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အခိုင္အမာ မန္ဘာႀကီး ေပါ့ဆိမ့္ တစ္ေယာက္ပဲ အေဖာ္ရပါေတာ့တယ္။
နွစ္ေယာက္ထဲရွိလည္း ဘာၿဖစ္လဲ သြားႀကမယ္ဆိုၿပီး နွစ္ေယာက္သားရင္ေကာ့ၿပီး ထြက္လာႀကပါတယ္။ ဟန္နဲ႕ပန္နဲ႕ လူႀကီးစတိုင္ဖမ္းၿပီး လာတဲ့ ကေလးနွစ္ေယာက္ မဂၤလာခန္းမကို ေရာက္လာတဲ့ အခိ်န္မွာေတာ့ ခန္းမတစ္ခုလံုးမွာ မဂၤလာဧည့္ပရိတ္သတ္ေတြလည္း အေတာ္မ်ားေနပါၿပီ။ အဝင္ဝဧည့္ႀကိဳေနရာကေန ခန္းမထဲၿဖတ္ေလွ်ာက္ၿပီး လူလြတ္တဲ့ ခံုမွာဝင္ထိုင္ေနတဲ့အထိ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ လူႀကီးလူေကာင္း နွစ္ေယာက္ကို အဖက္လုပ္ၿပီးေခၚမယ့္ သူတစ္ေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ နွစ္ေယာက္သား ဟိုႀကည့္ ဒီႀကည့္နဲ႕ အေတာ္ေလးႀကာလာကာမွ ဝတ္ေက်တမ္းေက် လက္ဖက္ရည္ နွစ္ခြက္ စားပြဲေပၚကို ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။
ေဘးနားကစားပြဲဝိုင္းေတြကို မႀကာခဏ လာနႈတ္ဆက္တဲ့ သူတို႕သား၊ သူတို႕ သမီးနဲ႕ သူတို႕မိဘေတြကလည္း ေဘးနားက ဝိုင္းကလူေတြကို သဲသဲလႈပ္ ဧည့္ခံေနႀကသေလာက္ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ ကေလးနွစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ေဆးေဖာ္ေႀကာဖက္ေတာင္ မလုပ္ႀကပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ ကေလးနွစ္ေယာက္ကလည္း သူတို႕ကိုပိုက္ဆံေပးဖို႕ လာတဲ့ “ကာစတန္မာ” ေတြပဲေလ.. လူႀကီးေတြမွ ပိုက္ဆံလာေပးတာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆူညံေနတဲ့ သီခ်င္းသံေတြနဲ႕ ကိုယ္နဲ႕ မသက္ဆိုင္တဲ့ ရယ္သံေတြကို အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ညစ္သြားတဲ့ ကေလးနွစ္ေယာက္ တိုင္ပင္စရာမလိုပဲ ထထြက္လာခဲ့ႀကပါေတာ့တယ္။ အပြဲပြဲႏြဲလာခဲ့တဲ့ ဝါရင့္ ပြဲစားႀကီးနွစ္ေယာက္ ဒီတစ္ပြဲႀကမွ ခံလိုက္ရတာ အေတာ္ရင္နာစရာပါပဲ။ လက္ဖြဲ႕ေငြထည့္တဲ့ ေနရာကိုေရာက္ကာမွ ၿပန္ကာနီး ပိုက္ဆံထည့္ဖို႕ ေမ့သြားမွာစိုးလို႕ နဲ႕တူပါရဲ႕ အဝင္တုန္းကေတာ့ လာႀကပါ မေခၚတဲ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္က တစ္ေပပတ္လည္ အၿပံဳးတုႀကီး ဖန္တီးၿပီး ၿပန္ၿပီလားလို႕ ေမးပါတယ္။ (ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေၿပာရရင္ေတာ့ ၿပန္ခ်င္လည္း ၿပန္ႀကေတာ့ ပိုက္ဆံေတာ့ ့ ထည့္သြားဦးဆိုတဲ့ သေဘာထင္ပါရဲ႕)။
ဒီေနရာေရာက္လာေတာ့ ပံုမွန္ရဲ႕ ေရႊးခ်ယ္ခြင့္ၿဖစ္သြားပါၿပီ။ အဲဒီတုန္းက အိမ္ကလက္ဖြဲ႕ ခိုင္းလိုက္တဲ့ ေငြ အစိတ္ကို သူ႕ေရွ႕တင္ပဲ တစ္ဆယ္တန္ကို နႈတ္လိုက္ၿပီး ဆယ့္ငါးက်ပ္တန္ တစ္ရြက္ပဲ လက္ဖြဲ႕လိုက္ၿပီး ခပ္တည္တည္ နဲ႕ ၿပန္ထြက္လာႀကပါေတာ့တယ္။ သူတို႕ဘက္ကလည္း မရံႈးပါဘးူ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ လက္ဖက္ရည္ ေကာင္းေကာင္းတစ္ခြက္မွ သံုးက်ပ္ေလာက္ပဲရွိတဲ့ ေခတ္မွာ ခ်ိဳက်ဲ နွစ္ခြက္ေသာက္ၿပီး ဆယ့္ငါးက်ပ္ေတာင္ လက္ဖြဲ႕ သြားတယ္ဆိုေတာ့ ၿမတ္ေတာင္ၿမတ္ ပါေသးတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ နွစ္ေယာက္သား အိမ္ၿပန္ေရာက္တဲ့အထိ ေဒါသထြက္ထြက္ နဲ႕ သုူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္ေၿပာလို႕ မဆံုးနိုင္ေအာင္ ၿဖစ္ေနႀကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ နွစ္ေယာက္ေၿပာေနတာကို ႀကားသြားတဲ့ မားသားႀကီးက မသကၤာလို႕ အစ္ေအာက္ႀကည့္လိုက္ကာမွ အမွန္ကို သိသြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ နွစ္ေယာက္ကို အႀကီးအက်ယ္ ဆူပြက္ပါေတာ့တယ္။ လူႀကီးခ်င္းမ်က္နွာပ်က္ရမွာကို ေႀကာက္ေနတဲ့ မားသားႀကီးက က်န္တဲ့ တစ္ဆယ္ကို ခ်က္ခ်င္းသြားၿပန္ထည့္ခိုင္းလိုက္လို႕ နွစ္ေယာက္သား မသြားခ်င္သြားခ်င္နဲ႕ ေနာက္တစ္ေခါက္ၿပန္သြားၿပီး က်န္တဲ့ တစ္ဆယ္ကို သြားၿပန္ထည့္ရပါေတာ့တယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ အံံ႕ႀသ သြားတဲ့ ေငြလက္ခံတဲ့ ငနဲႀကီးကို ခုနက ေမ့သြားလို႕ ဆိုၿပီး မိဘနာမည္ေၿပာၿပီး ေနာက္တစ္ဆယ္ထပ္ေပးၿပီး ခပ္တည္တည္ နဲ႕ ၿပန္လွည့္ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္….။
ကၽြန္ေတာ္ မဂၤလာေဆာင္ ပြဲစားလုပ္လာတဲ့ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အႀကီးက်ယ္ အဆင္မေၿပဆံုး ေန႕တစ္ေန႕ ၿဖစ္လာတဲ့ အဲဒီေန႕ကို အၿမဲတမ္း အမွတ္ရေနပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ပါေလ ဒီရာသီကို ေရာက္လာၿပီဆိုတာနဲ႕ ကေလးဘဝတုန္းကလို ေဗ်ာက္အိုးေဖာက္ခ်င္တာ၊ ကိတ္မုန္႕ တစ္လံုးဝယ္ၿပီး ရင္းနွီးၿမဳပ္နွံမႈ႕ လုပ္ႀကည့္ခ်င္တာ သီခ်င္းသံေတြ ဆူညံေနေအာင္ဖြင့္ ထားတဲ့ မဂၤလာေဆာင္ေတြကို သူငယ္ခ်င္း တစ္အုပ္နဲ႕ သြားခ်င္တဲ့ အက်င့္ေတြ ရွိေနတုန္ုးပါပဲ……….။
မွတ္ခ်က္။ ။ မၾကာခင္မွာ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းေတြးရင္း ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘရုတ္ၾကခဲ့မိတာေလးေတြ ျပန္လည္သိရမိ၍ ပို႔စ္တစ္ပုိဒ္အျဖစ္ တင္လိုက္မိပါသည္။
ကိုကိုမ
သာယာလွပေသာ အလုပ္နားရက္ တနဂၤေႏြေန႕ ေလးတစ္ေန႕၏ မနက္ခင္းေလးတစ္ခုတြင္ ေနအေတာ္ၿမင့္ခ်ိန္ေရာက္သည္အထိ အိပ္ဖို႕ ရည္ရြယ္ထားေသာ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ ေဘးၿခင္းကပ္ အခန္းမွ ကိုကိုမ ၏ ဆူညံစြာ ဖြင့္ေနေသာ နံနက္ခ်ိန္ခါ ေတးသံသာမ်ားေႀကာင့္ အလန္႕တႀကားနိုးထလာခဲ့ ရေလေတာ့သည္။ ေတးသီခ်င္းမ်ားကို ဆူညံစြာ ဖြင့္ေနသူကေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္ ၏ အခ်စ္ေတာ္ ကိုကိုမ ဆိုသူပင္ၿဖစ္ေလေတာ့၏။ က်န္အိမ္သားမ်ားမွာလည္း နတ္ကႏၱားေပးေနေသာ အသံကဲ့သို႕ ဆူညံလွစြာေသာ ေတးသံသာ မ်ားေႀကာင့္ ေဝးရာသို႕ ေရွာင္ရွားသြားႀကေလေတာ့သည္။
“ဟင္း….”
သက္ပ်င္းရွည္ႀကီး တစ္ခ်က္ကို မသာမယာ ခ်လိုက္ရင္း ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္လည္း အိမ္အၿပင္သို႕ ထြက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။ အိမ္ၿပင္ေရာက္လာကာမွ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ထဲ ကိုကိုမ ၏ အေႀကာင္းကို စဉ္းစားေနမိေတာ့သည္။
ကိုကိုမ နွင့္ ေမာင္ပံုမွန္ သည္ တစ္အိမ္ထဲ ေန၍ တစ္လုပ္ထဲတြင္ အတူတကြ လုပ္ကိုင္ေနႀကေသာ္လည္း တစ္ေယာက္နွင့္ တစ္ေယာက္ႀကည့္ မရေအာင္ အၿမင္ကပ္ႀကေသာ လူမ်ားၿဖစ္ႀကေလ၏။ ဘယ္ဘဝက ေရစက္လဲေတာ့မသိ ေန႕တိုင္းရွည္ထြက္ေနေသာ မုတ္ဆိတ္ေမႊး နႈတ္ခမ္းေမႊးမ်ားကို ေန႕တိုင္းေၿပာင္ေအာင္ရိတ္ၿပီး အဖုအထစ္မ်ားၿဖင့္ ခေရာင္းလမ္းၿဖစ္ေနေသာ သူ၏ မ်က္နွာကို ေပါင္ဒါ အေဖြးသားဖို႕ထားၿပီး ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ ေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္ကို ၿမင္လွ်င္ ၿပီတီတီ ၿပံဳးၿပတတ္ေသာ ကိုကိုမ ဟု အမည္ရေသာ အသံ အလြန္က်ယ္ေသာ ထိုငတိကို ဘယ္လိုမွ အဆင္ေၿပေအာင္ ေပါင္းလို႕ မရတာကေတာ့ အမွန္ပင္ ၿဖစ္ေလ၏။
ညသန္းေခါင္ေက်ာ္သည္ အထိ ဖုန္းေၿပာသံ၊ သီခ်င္းသံ တို႕ၿဖင့္ ဆူညံေနေသာ ကိုကိုမ တစ္ေယာက္ အလုပ္တက္ရက္ မနက္ေစာေစာ အခ်ိန္သို႕ေရာက္လာေသာ အခါတြင္မူ စိတ္ရင္းစိတ္ထား ေကာင္းလွစြာၿဖင့္ အိမ္သားမ်ား အိပ္ရာမွ မနိုးေစရန္ အတြက္လုပ္စရာ ကိစၥမ်ားကို အလြန္တိုးတိတ္စြာလုပ္ ၍ အလုပ္သို႕ အသာလစ္သြားေလ့ ရွိသည္။ အလုပ္ပိတ္ရက္ ေန႕မ်ားတြင္မူ နံနက္ေစာေစာ အိပ္ရာမွ ထ၍ နံနက္ခ်ိန္ခါ ေတးသံသာမ်ားကို ေဆာင္းေဘာက္ႀကီးမ်ားၿဖင့္ ဖြင့္၍ အိမ္သားမ်ားကို ေဖ်ာ္ေၿဖေလ့ရွိသည္။
နံနက္လင္း၍ အိပ္ရာမွ နိုးသည္နွင့္ မနားတမ္းဖြင့္ေနေသာ အသံမ်ားကို နားမခံသာေသာ အိမ္သားမ်ားမွာ အိမ္ရာနိုးသည္နွင့္ အဝတ္စားလဲ၍ ေၿခဦးတည့္ရာသို႕ လစ္ႀကရေလေတာ့သည္။ ကိုကိုမ ဖြင့္ေနႀကသီခ်င္းမွာ ေဒၚလံုးတင္မ(ေဘာလံုးဘုရင္မ) ေမခလာ (ဘယ္သူေပးထားေသာ ဘြဲ႕လဲေတာ့မသိပါ) ၏ နာမည္ေက်ာ္ ေဘာသီခ်င္းမ်ား ၿဖစ္ေလ၏။
ေမခလာ ကလည္း အလြန္တတ္နိုင္၏ “ရစ္ကီမာတင္” ၏ “ဂိုး…ဂိုး..ဂိုး..အာေလ…အာေလး…အာေလး” သီခ်င္းကို “ဂိုး..ဂိုး..ဂိုး…ကိုကိုေရ သြင္းပါဂိုး.. လုပ္လိုက္ၿပီး။ ခုတစ္ခါ..ရွာကီရာ ၏ ဝါကာ.. ဝါကာ ေအ့..ေအ.. သီခ်င္းကို “ၿမန္မာ.. ၿမန္မာ.. ေအ့ေအ့” ဟုလုပ္ခ်လိုက္ၿပန္၏။ ကိုကိုမ ကလည္း ထိုသီခ်င္းမ်ားကို အလြန္ႀကိဳက္ေလသည္။ “ေမခလာ” နွင့္ ႀသရသ စံုတြဲဆိုထားေသာ ဟိုသီခ်င္းႀကီးသည္ ဘာႀကီးမွန္းကို မသိေသာ သီခ်င္းၿဖစ္ေလသည္ ဘာတဲ့…
“အရပ္ကေၿခာက္ေပ… ႀကြက္သားေတာင့္တယ္.. ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဴးစား ႀကီးတယ္မိုက္တယ္ ဒီမွာလာၿပီ တစ္ဂိုး… သြင္းပါတစ္ဂိုး.. ကစ္ပါအံုး…” သီခ်င္းႀကီးက ဘာႀကီးမွန္းမသိပါ အရပ္က ေၿခာက္ေပ ႀကြက္သားေတာင့္တယ္…တဲ့ ဟင္းဟင္း ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကိုကိုမ ကေတာ့ အလြန္ႀကိဳက္၏။
တစ္ခါတစ္ရံ တစ္ၿခားနိုင္ငံသား ေဘာ္ဒါမ်ား အိမ္လည္လာႀကေသာ အခါမ်ားတြင္လည္း အရွက္နည္းေသာ ကိုကိုမ က ထိုငေပါသီခ်င္းမ်ားကို ဖြင့္ၿပၿပီး အက်အန ဧည့္ခံရံုသာမက သီခ်င္းမ်ား၏ အဓိပၸါယ္ကိုပါ အေသအခ်ာရွင္းၿပေလ၏။ ထိုအခါ ခ်န္ပီယံ ၿမန္မာ အသင္း၏ ေၿခစြမ္း အမွန္ကုိ သိေနေသာ တစ္ၿခားနိုင္ငံသားမ်ားက သူတို႕ အခ်င္းခ်င္း ေၿပာ၍ ရယ္ႀကေလ၏။ ကိုကိုမ သည္ စရိုက္မေကာင္းရံုသာမက ဉာဏ္လည္း အလြန္နည္းေလ၏။ ထိုနိုင္ငံၿခားသား ငတိမ်ားနွင့္ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ ၿမန္မာ ေဘာလံုးဝါသနာရွင္မ်ားႀကားတြင္ ဇာတ္လမ္းမ်ားရွိခဲ့ေလ၏။
ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အိမ္သားမ်ားသည္ ေဘာလံုးဝါသနာရွင္မ်ား ၿဖစ္ႀကကုန္၏။ တစ္ပါတ္ တစ္ပါတ္ ႀကည့္လိုက္ရေသာ ေဘာလံုးပြဲနွင့္ ဝယ္ဖတ္လိုက္ရေသာ စာေစာင္မွာ အစံုပင္ၿဖစ္ေလ၏။ “ဗီယက္နမ္” နိုင္ငံတြင္ က်င္းပခဲ့ ေသာ “ဆူဇူူကီး” ေဘာလံုးၿပိဳင္ပြဲ စတင္ခါနီးတုန္းကဆို ေဘာလံုးဂ်ာနယ္ေတြ ဝယ္ဖတ္ၿပီး ၿမန္မာ အသင္းအေႀကာင္းကိုႀကည့္ႀက ရံုသာမက အြန္လိုင္းရွိ ေဘာလံုးဆိုဒ္ေပါင္းစံုတြင္လည္း ၿမန္မာအသင္းအေႀကာင္း ဝင္ႀကည့္ရတာ အေမာ ၿမန္မာအသင္းနည္းၿပ ဦးတင္ၿမင့္ေအာင္ ၏ ႀကြားခ်က္မ်ားကိုလည္း တကယ္ထင္ေနႀက ၿပီး ဆိုဒ္မ်ားတြင္ တင္ထားေသာ ၿမန္မာအသင္းအေႀကာင္း ေတြကိုလည္း အားလံုး ယံုေနႀကေလသည္။ “ဦးတင္ၿမင့္ေအာင္”၏ “ၿမန္မာအသင္း နဲ႕ေတြ႕ရင္ ဘယ္အသင္းမွ မေခ်ာင္ဘူး ဆိုေသာအေၿပာကို ႀကားရံုၿဖင့္ ၿမန္မာ အသင္းကို ခ်န္ပီယံ ဘြဲ႕ေပးထားလုိက္ေတာ့သည္။
သို႕နွင့္ အလုပ္သြားခိ်န္တြင္လည္း ဂ်ာနယ္တစ္ပံုႀကီး မသြား၍ အလုပ္နားခ်ိန္မ်ားတြင္ တစ္ၿခားနိုင္ငံသား ေဘာ္ဒါမ်ားကို ၿပ၍ႀကြားႀကေလေတာ့၏။ “ဟက္ေရာင္ေတြ ဒီမွာႀကည့္ ဒါ ၿမန္မာဂ်ာနယ္ စာမဖတ္တတ္ရင္လည္း အရုပ္ေတြႀကည့္ထား”
“ဒါ ၿမန္မာ အသင္းပံု တအားေကာင္းတယ္ မယံုမရွိနဲ႕ …ၿပီးေတာ့ ဒီေကာင္ေတြက ပရိုေတြေနာ္… လမ္းေဘးမွာ ကန္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြ မဟုတ္ဘူး သိလား.. သြားေတာ့မယွဉ္ေလနဲ႕ ေသသြားမယ္ တုန္းကနဲ ေသမသြားေတာင္ ဆန္႕ငင္ ဆန္႕ငင္နဲ႕ေသသြားမယ္….”
“ေဟာဒီေကာင္ကိုႀကည့္..“ရန္ပိုင္” လို႕ေခၚတယ္ တအားေကာင္းတာ ကစ္တအားၿပင္းတယ္.. ဖရီးကစ္ေတြဘာေတြ သူကန္လို႕ ကေတာ့ ဂိုးေပးရမွာ ေႀကာက္ၿပီး ဂိုးေရွ႕မွာ သြားမကာႀကနဲ႕ သူ႕ကန္ခ်က္ထိလို႕ ကေတာ့ အူေတာင္ အေခြလိုက္ထြက္သြားမယ္….. တအား.. ျပင္းတဲ့ေကာင္.. ဟင္း.. ဘာမွတ္ေနလဲ” လက္ကုန္ကို လႊတ္ႀကြားထားတာပါ ဟက္…ဟက္..
ဒါေတာင္ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက … “ၿမန္မာေဘာလံုးသမားေတြက ပိန္တယ္ေနာ္တဲ့”
ဒါမ်ိဳးကေတာ့ မခံဘူး “ပိန္ေပမဲ့ တစ္အားသန္တယ္” လို႕ ခ်က္ခ်င္း ၿပန္ေၿပာလိုက္တာ (ဘာသန္တာလဲေတာ့ မသိဘူး.. ဟီဟီ..)….
ဂလိုနဲ႕ ၿပိဳင္ပြဲႀကီး ၿပီးဆံုးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ ေလးသင္းအုပ္စုမွာ ၿမန္မာ အသင္းက နံပါတ္ေလး ခ်ိတ္ၿပီး ဇယားေအာက္ဆံုးမွာ ေနရာယူထားရံုသာမက ၿပိဳင္ပြဲမွာ ေပးဂိုး အမ်ားဆံုး အသင္းအၿဖစ္ စာရင္းဝင္ေလ၏။ ဖြင့္ပြဲမွာပင္ ခုနွစ္ဂိုးေပး၍ စိတ္ရင္း စိတ္ထားေကာင္းေႀကာင္းကို အထင္ရွားၿပသ ခဲ့ႀက၏။ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕မွာေတာ့ အရွက္ႀကီးၿပဲ ၍ အလုပ္နွစ္ရက္ မသြားပဲေနရာ ထိုလက ရက္မွန္ေႀကးပါ ၿပဳတ္ေလ၏။
တေလာကလည္း ၿမန္မာၿပည္တြင္ ကန္ခဲ့ေသာ အာရွေၿခစစ္ပြဲမ်ားတြင္ အိမ္ရွင္အၿဖစ္ကန္ရၿပီး ေအာက္သင္းမ်ားနွင့္ ေတြ႕ပါလ်က္ သံုးပြဲကန္ တစ္မွတ္ၿဖင့္ ဇယားေအာက္ဆံုးတြင္ ပင္တိုင္ေနရာယူ၍ သေဘာထားႀကီးေႀကာင္းကို ထပ္မံၿပသေလ၏။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕မွာ ၿမန္မာ အသင္းအေႀကာင္းကို လူေရွ႕တြင္ မေၿပာရဲ သေလာက္ ၿဖစ္သြားႀကေလ၏။ သို႕ေသာ္ အရွက္နည္းေသာ ကိုကိုမ ကေတာ့ ဧည့္သည္မ်ားကို ေဘာသီခ်င္းေခြမ်ား ဖြင့္ၿပၿပီး စာသားေတြကို ရွင္းၿပေနတုန္းပင္ ၿဖစ္၏။ ထိုကဲ့သို႕ ပိတ္ရက္ အိပ္ေကာင္းၿခင္း မအိိပ္ရေသာ ဒုကၡ ဧည့္သည္လာလွ်င္ မ်က္နွာပူရေသာ ဒုကၡမ်ားလြတ္ကင္းေစရန္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕ ကိုကိုမ ကို ပညာေပးရန္ႀကံစဉ္ ႀကရေလေတာ့၏။
အလုပ္နားရက္ တစ္ေန႕ မနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ ကိုကိုမ တစ္ေယာက္ အိပ္ရာမွ နိုးလာၿပီး ငေပါ သီခ်င္းမ်ားစဖြင့္ သည္နွင့္ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ အဖြဲလည္း ဧည့္ခန္းတြင္ေနရာယူၿပီး ေဆာင္းေဘာက္မ်ား ကို ကိုကိုမ အခန္းဘက္သို႕ လွည့္ထားလိုက္ၿပီး မိုက္ကိုဖြင့္၍ ဂီတစာဆို ေမာင္ရင္ပံုမွန္ ေရးစပ္သီကံုးထားေသာ ေဘာသီခ်င္းမ်ားကို တီးလံုးသံ မပါပဲနွင့္ ကိုကိုမ ၏ သီခ်င္းသံမ်ားနွင့္ အၿပိဳင္ လိုက္၍ ကဗ်ာလြတ္ေအာ္ဆို ႀကေလ၏။ ေရးစပ္သီကံုး ထားေသာ ေတးသီခ်င္းမ်ားကလည္း ေရလယ္ မန္းကီးၿဖစ္ေလ၏ တစ္ခါရြတ္ရံုၿဖင့္ တစ္သက္စြဲသြားေစနိုင္၏။
သီခ်င္း..ဝါကာ…ဝါကာ
မူရင္း.. ရွာကီရာ
ေကာ္ပီ…ေမခလာ
ထပ္ဆင့္ေကာ္ပီ… ေမာင္ရင္ပံုမွန္ (ဆင္တဲကေဖး)
(ဖိုးလွ….ဖိုးလွ) ၂ သံၿပိဳင္…
“အဝါေရာင္ အရည္ေသာက္ကာ.. အၿမည္းေလးနဲ႕ေပါ့ကိုေရ.. ေနာက္တစ္ပိုင္းဆိုရင္ ပိုမူးမယ္… ပြဲစဖို႕ကို အရမး္နီးကပ္လို႕ေနၿပီ.. မၿဖစ္ဘူးဆိုရင္ ႀကိဳေၿပာကြယ္.. အေၿခေနမဟန္ရင္ နားရြက္လွန္ သံပရာေရသာ ညွစ္ေလ မူးမူးနဲ႕ ေလးဖက္ေထာက္ကြင္းထဲ ဆင္းတယ္ အရက္ႀကိဳက္တဲ့ ေဘာလံုးသမား”
ရွက္ကီ..ရွက္ကီ..ေအ့ေအ့ အိုပီ…အိုပီ..ေအ့ေအ့ မူးမူး နဲ႕ႀကြားၿပီးေတာ့ တလြဲမ်ားလုပ္တယ္ အရွက္မရွိတဲ့ ေဘာလံုးသမား”
“ၿပိဳင္ပြဲ မကန္ခင္ ပိုႀကြားမယ္ တကယ္တမ္း ကန္ရင္ ေၿခမထြက္တယ္ မူးမူး နဲ႕ ကြင္းပတ္ေၿပးတယ္ အသံုးမက်တဲ့ ေၿခစြမ္းမ်ား… ရွက္ကီ သံကို ႀကားရင္ မေန မထိုင္ေအ့ေအ့.. ပြဲစလို႕ ငါးမိနစ္ မႀကာ အနားေတာင္းတဲ့ ကစားအား”
(ရွက္ကီ..ရွက္ကီ..ေအ့ေအ့.. ဘီယာ..ဘီယာ ေအ့ေအ့…)
သီခ်င္းက လြန္စြာၿမဴးႀကြ သၿဖင့္ ဝါသနာရွင္ အဆိုေတာ္ မိုက္ခဲႀကီးမ်ားသာမက အကဝါသနာရွင္မ်ားကလည္း နတ္ကေတာ္ စပ္ဆလူး ဓါတ္လိုက္ခံရ သကဲ့သို႕ ပင္တြန္႕လိမ္ေနေအာင္ကႀကေလ၏။ အတီးမႈတ္ဝါသနာရွင္မ်ားကလည္း မီးဖိုေခ်ာင္မွ ဒန္အိုး ဒန္ခြက္မ်ား(အင္စတုမန္႕ အစစ္ေတြေပါ့) ပိန္လိမ္ကုန္ေအာင္ လက္စြမ္းၿပတီးမႈတ္ ႀကေလ၏။
ေနာက္ထပ္တစ္ပုဒ္ၿဖစ္ေသာ “ေမခလာ” နွင့္ ႀသရသ တို႕ စံုတြဲဆိုထားေသာ သီခ်င္းက ပို၍ပင္ၿမဴးႀကြေလ၏။ ထိုသီခ်ငး္ကို ဆိုရာတြင္ မီးဖိုေခ်ာင္ “အင္စတုမန္႕မ်ား” ပို၍ ပိန္ႀကေလ၏။
“ဒုန္တတံု..တံု… ဒုန္တတံု…တံု…ခ်မ္း”၂ “အိုးနာနာ…အိုး ပိန္ပိန္ ထုပါေဟ့..”၂ (သံၿပိဳင္)
“အရပ္က ၄ ေပ.. ဘီအီးေသာက္တယ္.. ခႏၶာကို အခ်ိဳးစားေသးတယ္ ေလးတယ္.. ေခါင္းခုန္တိုက္ရင္ တစ္ထြာေလာက္ေၿမာက္တယ္… ပိုကာ ၿပိဳင္ေဒါင္းမလား အရမ္းကို ကၽြမ္းတယ္…
{”ကိုကိုေရ လာၿပီ တစ္ဂိုး တစ္ဂိုးေလာက္ထပ္ေပးလိုက္အံုး… ကိုကိုေရ လာၿပီးနွစ္ဂုိး အရွက္ မရွိထပ္ေပးလိုက္အံုး (ေပးလိုက္တစ္ဂိုး.. ထပ္ေပးလိုက္အံုး… ေပးမွာေပါ့… မရွက္ပါဘူး)}
ေခါင္းကိုေမာ့လို႕ အရွက္လဲ ကင္းတယ္ ဘယ္နွစ္ႀကိမ္ ရံႈးမလဲ ဂရုကို မစိုက္တယ္ …. အရမ္းကို ေဒါင္းတဲ့ ေဘာလံုးသမားေတြ စတိုင္အပိုေတြထုတ္လို႕႔ ပဲေတြမ်ားတယ္…..
အဆို အတီးတို႕ၿဖင့္ ဖန္တီးအပ္ေသာ “ေဘာဂီတ” ပြဲႀကီးက ဝက္ဝက္ကြဲ ေအာင္ၿမင္ေလ၏။ ေနာက္တစ္ပါတ္ အလုပ္ပိတ္ရက္ နံနက္ေစာေစာတြင္ အထုတ္ေလးလြယ္၍ အိမ္မွ ထြက္သြားသူကေတာ့ ကိုကိုမ ၿဖစ္သြားေလေတာ့သတည္း။
ေသရြာျပန္ မဲၾကီး
ျပည္တကၠသိုလ္အတြင္း ေက်ာင္းကန္တင္းကေတာ့ ရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖင့္ သက္ဝင္ လႈပ္ရွားေနသည္။ ညီရဲသစ္ ကန္တင္းနားကို ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား စံုစံုညီညီ ေရာက္ေနၾကသည္ကို ေတြ ့လုိက္ရသည္။ ကန္တင္းထဲသို ့မဝင္မီွကပင္ သစ္လြင္၏ ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာ အသံကို ထံုးစံအတိုင္း အေဝးမွပင္ ၾကားေနရသည္။ အနားကို ေရာက္လာေသာ ညီရဲသစ္ကိုပင္ သတိမထား မိႏုိင္ေအာင္ပင္ အားလံုး သစ္လြင္၏ ေတာ္ကီထဲတြင္ ေမ်ာေနၾကသည္။ သစ္လြင္က တစ္ဝိုင္းလံုးကို ထိန္းထားျခင္း ျဖစ္သည္။ သစ္လြင္က ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏ ခိုင္းႏႈိင္း ေျပာေလ့ရွိသည့္ ငွက္ဆိုးထိုးသံၾကီးျဖင့္-
“နင္တို ့စိုးမိုးကို ေသခ်ာမၾကည့္လို ့ဒီေကာင္က လူေခ်ာဟ ခက္တာက ဝက္ျခမ္းျပားလို ပိန္ေနလို ့ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္ဝါ မထြက္တာ။ လူက ပိန္ေတာ့ မ်က္လံုးက ျပဴးတယ္ထင္ရတာ တကယ္က ဒီေကာင့္ မ်က္လံုးက ျပဴးတာမဟုတ္ဘူး ရြဲတာဟ။ နင္တို ့လဲ ၾကားဖူးမွာပါ ပုလဲတစ္လံုး ရြဲတစ္လံုး ဆိုတာကိုေလ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင့္ကို အထင္မေသးနဲ ့ေနာ္။ ဒီေကာင္က ပိန္သာပိန္တာ… ”
ဟုဆိုကာ သစ္လြင္က စကားစကို ရပ္ထားျပီး အာေျခာက္သြားဟန္ျဖင့္ ေရးေႏြးတစ္ခြက္ုိ ငွဲ ့ေသာက္လုိက္သည္။ အဲဒီအခါမွာ ေမြးရာပါ ဗီဇအရ စပ္စုတာကို ဝါသနာထံုသည့္ ေကာင္မေလးတစ္သိုက္က သစ္လြင္ကို အတင္း ေမးပါေလေတာ့သည္။
“ဟင္… သူက ပိန္သာပိန္တာ ဘာျဖစ္လဲ ဆက္ေျပာေလ သစ္လြင္”
“အာ… နင္က စကားကို ဆက္ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ တိုးလန္းတန္းလန္းနဲ ့ဒီေရေႏြးက ေနာက္မွ ေသာက္လဲ ျဖစ္တဲ့ဟာကို…”
စသျဖင့္ သစ္လြင္ကို ဒိုင္လူၾကီးအား ေဘာ္လံုးသမားမ်ား ကြန္ပလိန္း ဝိုင္းတက္ၾကသလို ေကာင္မေလးမ်ား ဝိုင္းေစာဒက တက္ၾကသည္။ အဲဒီေတာ့မွ သစ္လြင္က ေအာင္ႏုိင္သူ စစ္သူၾကီး တစ္ေယာက္ေလသံျဖင့္-
“ေအးဟ… ဒီေကာင္က လူက ပိန္သာပိန္တာ အရိုးခ်ည္းပဲ။ ပိန္တာမွ အေရေပၚ အရိုးတင္ေနတာ ဟား ဟားးး”
ဟု ဆုိကာ သစ္လြင္က သူ ့စကားကို သူ ့ဘာသာ သေဘာက်ကာ တဟားဟားျဖင့္ ရယ္သည္။ ဒီေတာ့ ေကာင္မေလးမ်ားက-
“ဒီသစ္လြင္ကေတာ့ လုပ္ေတာ့မယ္။ အရုိးေပၚ အေရတင္ပဲ ၾကားဖူးပါတယ္ သူ ့က်မွ အေရေပၚတင္ ရတယ္လုိ ့မၾကားဖူးပါဘူး”
ဟု ေျပာေတာ့ သစ္လြင္က-
“ဟ နင္တုိ ့က ဘာသိလို ့ေျပာရတာလ။ဲ ဒီေကာင္က အရုိးေပၚ အေရတင္တာထက္ဆိုးတယ္။ ၾကည့္ပါလား အရိုးေတြက ေငါေငါထြက္ေနတာ အေရးျပားေတြကို ေဖာက္ထြက္ေတာ့မဲ့ အတုိင္းဘဲ။ ဒါေၾကာင့္ အေရေပၚ အရိုးတင္တယ္လို ့ေျပာတာေပါ့”
ဟု သစ္လြင္က သူနဲ ့ရည္းစားလုဘက္ စိုးမိုးကို လူပံုအလည္တြင္ အသားလြတ္ကို တဖက္သတ္ အေပၚစီးမွ အႏုိင္ယူေနေတာ့သည္။ စိုးမိုးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ မ်က္ႏွာေလး ေအာက္ခ်ျပီး ဘာမွ ခြန္းတုန္ ့မျပန္ႏုိင္ ျဖစ္ေနရွာသည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပင္ ညီရဲသစ္က-
“အဲဒီေလာက္လဲ မေျပာပါနဲ ့သစ္လြင္ရာ…
သူမ်ားကို မႈိခ်ဳိး မွ်စ္ခ်ဳိးေျပာရေအာင္ မင္းကေရာ ေျခာက္ပစ္ကင္း သဲလဲစင္မို ့လား။ ကိုယ္ရုပ္လဲ ကိုယ္ၾကည့္ဦး အာလူးမီးဖုတ္ ထားတဲ့ ရုပ္နဲ ့။ ဒီေက်ာင္းထဲမွာ မင္းထက္ ရုပ္ဆိုးတဲ့သူ လိုက္ရွာမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ လက္တဖက္ မျပည့္ပါဘူး”
ဟု ေျပာရင္း စားပြဲမွာ ဝင္ထိုင္လုိ္က္သည္။ ညီရဲသစ္ကို ေတြ ့ေတာ့ သစ္လြင္တစ္ေယာက္ ပါးစပ္ပိတ္သြားသည္။ မပိတ္လို ့လဲ မျဖစ္ ဒီအဖြဲ ့ထဲတြင္ ညီရဲသစ္ တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ သူရွိန္သည္။ ညီရဲသစ္ စကားသံကို ၾကားေတာ့ စိုးမိုးတစ္ေယာက္ အားကိုးတၾကီးျဖင့္ ေမာ့ၾကည့္လာသည္။ ေမာ့ၾကည့္လာေသာ စိုးမိုး မ်က္ဝန္းထဲတြင္ အေရာင္တခ်ဳိ ့လက္ကနဲ ေတာက္သြားသည္ကို ေတြ ့လိုက္ရသည္။ စိုးမိုးကို ၾကည့္ရင္း ညီရဲသစ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားသည္။ သစ္လြင္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူနဲ ့မဆိုင္သလို မခုတ္တတ္သည့္ ေၾကာင္ပံုစံမ်ဳိးျဖင့္ ထုိင္ေနသည္။ ေကာင္မေလးမ်ားက ညီရဲသစ္ကို ေတြ ့ေတာ့ ဝိုင္းႏႈတ္ဆက္ ၾကသည္။
“ဟဲ့… ေကာင္စုတ္ ေနာက္က်လွခ်ည္လား…”
“ေအးေလ ရဲစုတ္ ရဲပဲ့ ဘယ္ေတြ သေဝထုိးေနလို ့ခုမွ ေရာက္လာ ရတာလဲ”
“အာ… နင္တို ့ကလဲ ငါက ခုမွ သင္တန္းျပီးလို ့ပါဟ။ အခုလဲ သင္တန္းျပီးျပီးခ်င္း နင္တုိ ့ဆီကို တန္းလာခဲ့တာပဲ”
“ဘာ… နင္က ဘာသင္တန္းေတြ တက္ေနလုိ ့လဲ ငါတို ့လဲ မသိရပါလား”
“ေအးေလ နင္က ငါတုိ ့ကို အသိမေပးဘဲ တစ္ေယာက္တည္း က်ိတ္လုပ္ေနတယ္ေပါ့။ နင္က သစၥာေဖာက္ တယ္ေပါ့ေလ ဟုတ္လား”
“ဟာ… မဟုတ္ပါဘူးဟာ။ နင္တုိ ့ကလဲ ဘာမွ မသိဘဲ ရမ္းမတုတ္နဲ ့ေလ။ ငါက စေန၊ တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္ ႏွစ္ရက္မွာ ကြန္ျပဴတာ သင္တန္း တက္ဖုိ ့သြားစံုစမ္းတာ။ အဲဒါ သင္တန္း ဆရာက စိတ္ဝင္စားရင္ ခဏဝင္တက္ သြားလုိက္ဆိုလို ့ငါက အစမ္း သေဘာမ်ဳိး ဝင္တက္ၾကည့္တာပါ။ အားလံုးစံုစမ္းျပီးမွ နင္တုိ ့နဲ ့အတူတူ တက္ဖုိ ့ေလ ဘယ္လိုလဲ နင္တို ့စိတ္ဝင္စားလား”
“ေအး ငါတို ့ေတာင္ ေျပာေနေသးတယ္။ ပိတ္ရက္မွာ သင္တန္း တစ္ခုခု တက္ၾကရင္ ေကာင္းမယ္လုိ ့။ ခုနင္က စံုစမ္းလာခဲ့ျပီ ဆိုေတာ့ အဆင္ေျပတာေပါ့။ နင္ေတာ္တယ္ ညီရဲသစ္”
“နင္ေတာ္ေတာ္ ညံတာဘဲ ငါနဲ ့တြဲေနျပီး ခုမွ သိလား။ ငါက နဂိုကတည္းက ေတာ္တာကို…”
“ေအးပါ ဟုတ္ပါျပီ ကိုဖုိးေတာ္ၾကီးရယ္။ ငါတုိ ့ကိုလဲ နင္စံုစမ္း လာတဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြ ရွင္းျပပါဦး”
“အဲဒီအေၾကာင္း မေျပာခင္ ငါနင္တုိ ့ကို သတင္း စကားတစ္ခု ေျပာဖုိ ့ပါလာတယ္။ သတင္းဦး သတင္းထူ ဆိုေတာ့ နင္တုိ ့လဲ စိတ္ဝင္စားၾကမွာဟ”
ဟု ညီရဲသစ္က သစ္လြင္ကို တခ်က္ၾကည့္လိုက္ရင္း ေျပာလုိက္သည္။ ဒီိေတာ့ သစ္လြင္တစ္ေယာက္ ဂနာမျငိမ္ ျဖစ္သြားသည္။ အစကတည္းကမွ သူက ညီရဲသစ္ကို လန္ ့ေနသည္ မဟုတ္လား။ သူ ညီရဲသစ္ကို တစ္ခုခု ေျပာခ်င္ေပမယ့္ ဘာကို ဘယ္က စေျပာရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနသည္။ ဒီေတာ့ ဘာမွ မေျပာပဲ ျငိမ္ေနလိုက္သည္။ ေက်ာထဲကေတာ့ စိမ့္သလိုလို ျဖစ္ေနသည္။ သတင္းဦး သတင္းထူးဆိုေသာေၾကာင့္ စပ္စုတတ္ေသာ မိန္းမတို ့သဘာဝအတိုင္း ေကာင္မေလးတစ္သိုက္ စိတ္ဝင္စားသြားၾကျပီး တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ျဖင့္ ဝုိင္းေမးၾကသည္။ တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္မို ့သာ ေတာ္ေတာ့သည္။ ႏို ့မို ့ညီရဲသစ္ နားေတြပင္ ကြဲသြားေလာက္သည္။
“ဒီလိုဟ ငါသင္တန္းတက္ဖို ့စံုစမ္းရင္း သင္တန္းဆရာက ခဏျဖစ္ျဖစ္ အစမ္း ဝင္တက္ၾကည့္ပါလား ဆိုလို ့ငါလဲ ဝင္တက္ၾကည့္ေတာ့ ငါေဘးနားခံုမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးက အလန္းေလးဟ။ ေတာ္ေတာ္ကို လွတာ…။ အဲဒါနဲ ့ငါလဲ အတင္းဝင္ေရာ ပစ္လုိက္တယ္”
“ေစာက္ေကာင္ ႏွာဘူး ဖြန္ေၾကာင္ဖုိ ့ဘဲ သိတယ္။ ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္ မီးေတာက္လုိက္ရမွ နဲနဲေလးမွ မေတာက္လိုက္ ရရင္ မေနႏိုင္ဘူး”( မွတ္ခ်က္။ ။ စာေရးသူတုိ ့သူငယ္ခ်င္းမ်ား ၾကားတြင္ ဖြန္ေၾကာင္သည္ကို မီးေတာက္သည္ဟု နာမ္စားသံုး ေခၚေဝၚေလ့ ရွိသည္)
ဟု ဝိုင္းေထာပနာ ျပဳၾကသည္။
“ဟ ဟ ေနၾကပါဦးဟ… နင္တုိ ့ကလဲ တြယ္မယ္ဆိုတာ ခ်ည္းပဲ။ စကားကုိလဲ ေသခ်ာ နားေထာင္ဦးေလ ၾကားထဲက ျဖတ္ျဖတ္ျပီး ဝင္မတြယ္နဲ ့ေလ။ နင္တုိ ့က အဲဒီလို ျဖတ္ျဖတ္ ေျပာေနရင္ ငါက ဘယ္လုိ ဆက္ေျပာရမလဲ”
“မသိဘူးေလ နင္ေျပာတာကိုလဲ ၾကည့္ဦးေလ။ စေျပာကတည္းက ေကာင္မေလး အေၾကာင္းက စေျပာတာ ဆိုေတာ့ ငါတို ့က ေျပာတာေပါ့။ ကဲ… ဆက္ေျပာ”
“အဲဒီမွာ ေကာင္မေလးနဲ ့စကားစပ္မိလို ့ေမးၾကည့္ေတာ့ ေကာင္မေလးက သစ္လြင္တို ့ရြာက ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ ့ငါက အဲဒီရြာမွာ သစ္လြင္ဆုိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ သိလားလုိ ့ေမးၾကည့္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ျပန္ေမးတယ္။ ဘယ္သစ္လြင္လဲတဲ့။ အဲဒီမွာ ငါနဲနဲ အံၾသသြားတယ္။ ဒါနဲ ့ငါလဲ ျပန္ေမးလိုက္တယ္။ သစ္လြင္က ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား ရွိလို ့လဲလို ့ေပါ့။ ေကာင္မေလးက သစ္လြင္ႏွစ္ေယာက္ ရွိတယ္ ပံုသ႑န္ကို ေျပျပပါတဲ့။ ဒါနဲ ့ငါက ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း သစ္လြင္က အသားမဲမဲ ပုပုဝဝနဲ ့အားလူးမီးဖုတ္ထားတဲ့ ရုပ္နဲ ့လုိ ့ေျပာလိုက္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ေၾသာ္… ဒါဆို မဲၾကီးေပါ့။ ငါလဲ ဗ်ာ… မဲၾကီး ဟုတ္လား။ အင္းေလ ဟုတ္တယ္ သူ ့ကို ရြာမွာ မဲၾကီး ေသရြာျပန္ မဲၾကီးလုိ ့ေခၚၾကတာေလ။ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ျပီး ဒါေတာင္မသိဘူးလားတဲ့”
“ဘာ… မဲၾကီး ေသရြာျပန္မဲၾကီး ဟုတ္လား”
“ဟဲ့ ဘယ္လုိ သစ္လြင္က ဘယ္ႏွယ့္ ေသရြာျပန္ မဲၾကီး ျဖစ္သြား ရတာလဲ”
ဟု ေကာင္မေလးမ်ားက တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ျဖင့္ ဝိုင္းေမးၾကသည္။ ညီရဲသစ္က မ်က္လံုး တစ္ခ်က္ ေဝ့ၾကည့္ျပီး အကဲခတ္လိုက္ေတာ့ အားလံုး သူ ့စကားကုိ စိတ္ဝင္တစား နားေထာင္ေနေၾကာင္း ေတြ ့လုိက္ရသျဖင့္ ေက်နပ္သြားသည္။ သစ္လြင္က ညီရဲသစ္ကို တခုခု ေျပာမည့္ ဟန္ျဖင့္ ပါးစပ္ျပင္လုိက္သည္။
“ညီရဲသစ္ မင္း…. မဟုတ္…”
ညီရဲသစ္က သစ္လြင္ကို စကား အဆက္မခံ-
“သူတို ့ေတြက အရမ္း သိခ်င္ေနျပီ သစ္လြင္ ငါမေျပာဘဲ ေနလို ့မရေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ကြာ”
ဟု ညီရဲသစ္က ခပ္တည္တည္ျဖင့္ ေျပာလုိက္ေတာ့-
“ေအးေလ သစ္လြင္ နင္က ဘာေတြ မဟုတ္တာေတြ လုပ္ထားလုိ ့လဲ”
“အာ… ငါက ဘာမဟုတ္တာမွ လုပ္မထားပါဘူးဟာ”
“ဒါဆို နင္က ဘာျဖစ္လုိ ့ညီရဲသစ္ကို တားေနရတာလဲ”
“ေအးေလ နင္မဟုတ္တာ ဘာတစ္ခုမွ လုပ္မထားရင္ နင္ဘာေၾကာက္ ေနစရာ ရွိလဲ”
“ညီရဲသစ္ ဆက္ေျပာ”
သူငယ္ခ်င္း တသိုက္ စကားအဆံုးမေတာ့ သစ္လြင္ ေခါင္းၾကီး ငံုသြားျပီး ဘာမွ ထပ္မေျပာေတာ့ပဲ ေျမၾကီးကို သုေတသန လုပ္ေနသည္။ ညီရဲသစ္ သူ ့ကို ရိုက္ခ်ဖုိ ့ခြင္ဆင္ေနသည္ကို သူသိသည္။ သူတခုခုကို ေျပာခ်င္ေနသည္။ ဒါေပမယ့္ ဘာကို ဘယ္ကေန စေျပာရမွန္း မသိေပ။ သူ ့ကိုယ္သူ သတ္ကြင္း တစ္ခုထဲ ေရာက္ေနသလို ခံစားေနရသည္။ ဒါေပမယ့္ ဒီသက္ကြင္းထဲက သူဘယ္လို ရုန္းထြက္ရမလဲ ဆုိတာ စဥ္းစားမရ ျဖစ္ေနသည္။
“ညီရဲသစ္ ဆက္ေျပာေလ ဘာလုပ္ေနတာလဲ”
“ေအးပါ ငါေျပာျပမွာပါ မေလာပါနဲ ့ေျဖးေျဖးေပါ့။ ဒီလုိဟာ အဲဒီေကာင္မေလးကလဲ ငါ့ကို ေသေသခ်ာခ်ာကို ေျပာျပတာေဟ့…။ သစ္လြင္ ငယ္ငယ္က အရမ္း အေဆာ့သန္တယ္တဲ့။ အဲဒါ တစ္ေန ့သူတို ့ေတြ အတူတူ ေဆာ့ေနၾကတုန္း ဘယ္လိုကေန ဘယ္လို သစ္လြင္ လက္ကျမင္း လုိက္လဲ မသိဘူး။ သစ္လြင္ တစ္ေယာက္ ဓာတ္လုိက္တာတဲ့။ ေဘးနားက လူၾကီးတစ္ေယာက္က ကပ်ာကယာ ဝါးလံုးေျခာက္တစ္လံုး ဆြဲျပီး ျဖတ္ရိုက္လိုက္လုိ ့သစ္လြင္ တစ္ေယာက္ ကံေကာင္းသြားတာ ေျပာတာဘဲ”
“ဟယ္… ဟုတ္လား ဒါဆို သစ္လြင္ တစ္ေယာက္ ကံေကာင္းသြားတာေပါ့ေနာ္”
“ဒါေပါ့ ကံေကာင္းသြားတာေပါ့။ ဒါမ်ဳိးက အသက္ပါ ေသသြားႏုိင္တယ္ေလ”
“ေအးေနာ္ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ စကားမစပ္ ဒါနဲ ့ဒီကိစၥနဲ ့သစ္လြင္ ေသရြာျပန္ မဲၾကီး ျဖစ္သြားတာနဲ ့ဘာဆိုင္လုိ ့လဲ”
“ေအးေလ ဘာဆုိင္လုိ ့လဲ နင္ဟာကလဲ မဟုတ္ေသးပါဘူး”
“ဆုိင္ပါျပီေကာဟာ နင္တုိ ့ကလဲ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္မွာ သစ္လြင္က ေသေတာ့ မေသဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေသလုေမ်ာပါး ခံစားလုိက္ရတယ္။ ေဆးရံုကို ျမန္ျမန္ေရာက္လို ့ အသက္ကိုေတာ့ လုလုိက္ႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံေကာင္းလုိ ့အသက္ကို လုလုိက္ႏုိင္ေပမယ့္ အသားေတြေတာ့ မဲသြားတယ္။ ကုလို ့
မရေတာ့ဘူးတဲ့။ အရင္ သစ္လြင္က ဒီလို အသားမဲနဲ ့မဟုတ္ဘူးတဲ့ အသားျဖဴတယ္တဲ့… ။ ဒါေပမယ့္ ဒီကိစၥျဖစ္ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ အသားမဲတာက ဘယ္လိုမွ ကုမရေတာ့လုိ ့ဒီလိုပံုစံ ျဖစ္သြားျပီး အဲဒီေနာက္ပိုင္းလဲ ေသရြာျပန္ မဲၾကီးလုိ ့နာမည္တြင္ သြားခဲ့တယ္ေျပာတာပဲ”
“ဟယ္ ဟုတ္လား ဒီလုိဆိုေတာ့လဲ သစ္လြင္ ဘဝက သနားစရာပါလားေနာ္”
“ေအးဟယ္ ငါျဖင့္ သနားလိုက္တာ”
ဟူေသာ ေကာင္မေလးမ်ား ေရရြတ္သံမ်ား အဆံုးတြင္ သစ္လြင္ တစ္ေယာက္ ဝုန္းကနဲ ကန္တင္းထဲမွ ထြက္ေျပး သြားေလေတာ့သည္။ ထိုေန ့မွ စ၍ သစ္လြင္လဲ ေသရြာျပန္ မဲၾကီး ဆိုေသာ နာမည္တစ္လံုးကို အပိုင္စား ရသြားေလေတာ့သည္။
စင္ကာပူ ေျမေပၚမွ အလဲြမ်ား-၃
ကၽြန္ေတာ္ အရင္က စင္ကာပူ ေျမေပၚမွ အလြဲမ်ား ေခါင္းစဥ္နဲ ့အတြဲ ၁+၂ ဆိုျပီး ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၾကာေတာ့ ၾကာခဲ့ပါျပီ။ အခု ဒါေလးကေတာ့ အတြဲ ၃ ေပါ့။ စင္ကာပူ ေျမေပၚမွာ တကယ္ ၾကံဳေတြ ့ခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို ျပန္ေရးသား ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ တခ်ဳိ ့လဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ေျပာျပတဲ့ အေတြ ့အၾကံဳေလးေတြကို တဆင့္စကား တဆင့္နားနဲ ့ျပန္ေရးသား ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဒါေၾကာင့္ တိုက္ဆိုင္မႈ ရွိက ေတာင္းပန္ပါေၾကာင္းႏွင့္ မည္သူ ့ကုိမွ ရည္ရြယ္ တိုက္ခိုက္ျခင္း မဟုတ္ပါေၾကာင္း ၾကိဳတင္ အသိေပး ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။ ဟာသ သက္သက္သာ ေရးသားျခင္း ျဖစ္ပါေၾကာင္း…
၁။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း တစ္စု အားလပ္ရက္ အလုပ္ပိတ္ရက္တစ္ရက္တြင္ စင္ကာပူႏိုင္ငံ၏ နာမည္ေက်ာ္ Sentosa Island ကို အလည္အပတ္ အပန္းေျဖရန္ ေရာက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ အလုပ္ထဲတြင္ နစ္ျမဳပ္ေနေသာ စိတ္ဖိစီးမႈမ်ား ေလ်ာ့ပါးေအာင္ အေပ်ာ္သက္သက္ ထြက္လာခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒီေရာက္ျပန္ေတာ့လဲ ထံုးစံအတိုင္း ကိုဘိုၾကီးက ျပႆနာ ရွာျပန္သည္။
“အဲဒီေလာက္ထိလဲ ေဒါသေတြ ၾကီးျပမေနပါနဲ ့ကိုၾကီးဘိုၾကီးရာ…။ နဂိုကမွ မလွတဲ့ရုပ္ ပိုရုပ္ဆိုးသြားပါဦးမယ္” လုိ ့ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလုိက္ေတာ့-
“ငရဲ… မင္းပါစပ္ကို ပိတ္ထားရင္ ေကာင္းလိမ့္မယ္။ ငါအခု တကယ္ ေဒါသထြက္ေနတာေနာ္။ ငါ့ေဒါသေတြ မင္းေပၚ အကုန္ ျပိဳက် ကုန္မယ္”
“ဟုတ္ပါျပီ ကိုၾကီးဘိုၾကီးရယ္ ဟိုေကာင္ေတြ လြန္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိပါတယ္။ သူတို ့ကလဲ ကိုၾကီးဘုိၾကီးကို ခင္လုိ ့စတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလူနဲ ့ဒီလူ ဒီေလာက္ထိလဲ ေဒါသေတြ ထြက္ျပေနစရာ မလုိပါဘူး ကိုၾကီးဘိုၾကီးရာ…”
“ဟ… ေဒါသမထြက္ ခံႏုိင္ရိုးလားကြ။ စတာက စတာပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ အတိုင္းအတာ တစ္ခုထိပဲ စေပါ့ကြ။ မင္းပဲ စဥ္းစားၾကည့္ဦး ဒီေကာင္ေတြ လုပ္ပံု ေကာင္းသလားလို ့။ ဒီေန ့ဒီအခ်ိန္မွာ ငါ့ေကာင္မေလးနဲ ့ခ်ိန္းထားလုိ ့ဒီ Sentosa ကို မလုိက္ခ်င္ပါဘူး ဆိုတာကို ခဏေတာ့ လုိက္ခဲ့ပါ ဆိုျပီး အတင္း ေခၚလာတယ္။ ဒီေရာက္ေတာ့လဲ ဟိုေျပာ ဒီေျပာ ဟိုေကာင္ကဆဲြ ဒီေကာင္ကဆဲြနဲ ့ ငါ့မွာ မျပန္ရဘူး။ ငါ့ေကာင္မေလးကလဲ ဖုန္းတဂြမ္ဂြမ္နဲ ့စိတ္ေကာက္ေနျပီ။ ဒါေပမယ့္ ေၾသာ္… အခ်င္းခ်င္းေတြပဲ ဆိုျပီး ငါသည္းခံျပီး သူတို ့စိတ္ေက်နပ္တဲ့အထိ ေနခဲ့တယ္။ အခုလဲၾကည့္ အားလံုး စိတ္ေက်နပ္ေလာက္တဲ့ အထိ ငါသည္းခံေနျပီး ငါ့ေကာင္မေလးဆီကိုလဲ ခုပဲ လာခဲ့ေတာ့မယ္လို ့ဖုန္းဆက္ျပီးေတာ့မွ ငါ့ကို ပင္လယ္ထဲ ဝိုင္းျပီး ဆြဲခ်ၾကတယ္။ ခုအားလံုး ရႊဲစိုကုန္ျပီ။ အခုလဲ ေရခ်ဳိသြားခ်ဳိး ရဦးမယ္ဆိုေတာ့ ငါ့ေကာင္မေလးဆီကို ေနာက္က်မွ ေရာက္မယ္ ဒီေတာ့ ဟိုက ငါ့ကို စိတ္ထပ္ေကာက္ဦးမယ္။ မင္းစဥ္းစားၾကည့္ ငရဲ ငါစိတ္မဆိုး သင့္ဘူးလားလို ့”
ကၽြန္ေတာ့္ကို စကားအရွည္ၾကီး ေျပာကာ ပြစိပြစိျဖင့္ ရင္ဖြင့္ရင္း ေရွ့မွ ေဘာက္ဆတ္ေဘာက္ဆတ္ျဖင့္ လမ္းကို အလ်င္စလို ေလွ်ာက္ေနေသာ ကိုဘိုၾကီးကို ၾကည့္ရင္း ညီရဲ တစ္ေယာက္ ျပံဳးမိသည္။
“အင္း… ဟိုေကာင္ေတြကလဲ ဟိုေကာင္ေတြဘဲ အစအေနာက္က အလြန္သန္ၾကတယ္” ဟုလဲ ေတြးမိလိုက္သည္။
ဒီလိုနဲ ့ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ ေရခ်ဳိခ်ဳိးသည့္ ေနရာေရာက္ေတာ့ ေရပန္းတစ္ခု လြတ္ေနတာကို ျမင္ေတာ့ အလ်င္လိုေနေသာ ကိုဘိုၾကီး တစ္ေယာက္ ေရပန္းရွိရာသို ့အလ်င္အျမန္ ေလွ်ာက္သြားသည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူ ့ေရွ့က ကုလားတစ္ေယာက္က ေရပန္းေအာက္ကို ျဖတ္ဝင္သြားေတာ့ ကိုဘိုၾကီး ေတာ္ေတာ္ ႏွာတင္းသြားသည္။ တဆက္တည္း- ပါစပ္ကလဲ ပြစိပြစိျဖင့္ ျမည္တြန္ေတာက္တီး ေတာ့သည္။
“ဟာ… ေတာက္… ဒီက အရမ္း အေရးၾကီးေနပါတယ္ ဆိုမွ အေရးထဲ ဒီကုလားက တေမွာင့္။ ငါေနာက္က လုပ္ထည့္လုိက္ရင္ နာေတာ့မယ္” ဟု စိတ္ဆိုး မာန္ဆိုးနဲ ့ေျပာဆိုလိုက္သည္။ အဲဒီခ်ိန္မွာပဲ ေရွ့က ကုလားက ေနာက္ကို လွည့္လာျပီး။
“ဟာ… အစ္ကို ့မလုပ္ပါနဲ ့ဗ်… အေရးၾကီးရင္လဲ အရင္ခ်ဳိးပါ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ျမန္မာပါဗ်… ”
ဟု ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ ကိုဘိုၾကီး တစ္ေယာက္ နဲနဲ တြန္ ့သြားတာ ကၽြန္ေတာ္ေတြ ့လုိက္ရသည္။ ဒါေပမယ့္ သူက ခပ္တည္တည္ပင္ ေရဝင္ခ်ဳိးလာ ခဲ့လုိက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာသာ သူတို ့ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ျပီး ရယ္ခ်င္စိတ္ကို မနဲထိမ္းထားရသည္။
၂။
တစ္ေန ့ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းပ်င္းနဲ ့ဘယ္မွ မထြက္ျဖစ္ဘဲ ဧည့္ခန္းမွာ စာထိုင္ဖတ္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္တုိ ့အိမ္သူၾကီးရဲ ့မိန္းမနဲ ့သူ ့အစ္မ ႏွစ္ေယာက္ ေမာၾကီး ပန္းၾကီးနဲ ့အျပန္က ျပန္ေရာက္လာတာကို ေတြ ့လုိက္ရသည္။ ဒီမွာက သိတဲ့ အတိုင္းေလ တိုက္တိုင္းမွ ဓာတ္ေလွကား ရွိတာဆိုေတာ့ ဘာေၾကာင့္ သူတို ့ဒီေလာက္ ေမာၾကီးပန္းၾကီးနဲ ့ျပန္လာတာလဲ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္လဲ နားမလည္ ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္သြားသည္။ ဒါေၾကာင့္-
“ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္လာတာလဲ အစ္မ” လို ့ေမးလုိက္ေတာ့-
“မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး ညီရဲရယ္” လို ့ေျပာျပီး ေတာက္ေလွ်ာက္ လႊတ္ေတာ့တာဘဲဗ်ဳိ ့-
“ငါတုိ ့ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ေစ်းဝယ္ ျပန္လာျပီး ဓာတ္ေလွကားထဲ ေရာက္ေတာ့ အေပၚ တက္ခါနီးေလး မွာဘဲ ကုလားၾကီးတစ္ေယာက္ အထုပ္ေတြ လက္ႏွစ္ဘက္က ဟုိတဖက္ ဒီတဖက္ ဆြဲျပီး ဝင္လာတယ္။ သူ ့ကိုယ္ကလဲဟယ္ နံလိုက္တာ ဆိုတာ မေျပာခ်င္ေတာ့ ပါဘူး”
“ဒီေတာ့ အတင္းတုတ္လုိက္ တယ္ေပါ့” လို ့အေၾကာင္းသိ ကၽြန္ေတာ္က စကားေထာက္ေပးလုိက္ေတာ့-
“ေအးေပါ့ဟယ္ ငါတုိ ့ကလဲ ဘယ္ေနပါ့မလဲ။ ငါကလဲ အစ္မကို ဒီကုလားၾကီး ကိုယ္ကလဲ နံလုိက္တာေအ ေရေရာ ခ်ဳိးရဲ ့လား မသိဘူး” လုိ ့လဲေျပာလုိက္ေရာ-
ကုလားၾကီးက ခ်ာကနဲ လွည့္လာျပီး-
“အစ္မ ဒီလုိ မေျပာပါနဲ ့… ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန ့ေရခ်ဳိးတာ ႏွစ္ခါ ရွိပါျပီ” လုိ ့လဲ ေျပာလုိက္ေရာ-
“ငါတုိ ့ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္လဲ နီးရာ အထပ္က ဆင္းျပီး ဓာတ္ေလွကားနဲ ့မတက္ေတာ့ဘဲ ေလွကားနဲ ့တက္လာ ခဲ့တာပဲ ေဟ့…”
ဆုိျပီး ရွင္းျပပါေတာ့သည္။
၃။
အလုပ္ရက္ရွည္ ပိတ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ အိမ္သူၾကီးတို ့ပ်င္းေနၾကသည္။ တျခားသူေတြကေတာ့ အျပင္ထြက္ လည္ပတ္ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကေတာ့ အရင္ေန ့ေတြက အျပင္ထြက္ လည္ပတ္ထားေသာေၾကာင့္ ဒီေန ့ေတာ့ အျပင္မထြက္ ျဖစ္ေတာ့ ဘိုင္ခမ္းေနတာလဲ ပါသည။္ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ တိုက္ေအာက္က ေပၚ ပီ ပြမ္ ပြမ္ ျဖင့္ အသံမ်ား ၾကားလိုက္ရသည္။ ထိုအသံကို ၾကားလိုက္ရသည့္ ခဏ တစ္မနက္လံုး ဘိုင္ခမ္းေန၍ လဒမႈိင္မႈိင္ျပီး ငိုင္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္တို ့အိမ္သူၾကီး ဆတ္ကနဲ ေခါင္းေထာင္လာသည္။ ျပီေတာ့-
“ဟာ… ဒါ သတင္းစာေတြ ပုလင္းခြံ၊ ဘူးခြံေတြ လုိက္ဝယ္တာကြ” ဟု ပါးစပ္က ေျပာရင္း သူနဲ ့ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းတုိ ့ဝုန္းကနဲ ဝုန္းကနဲ ခုန္ထၾကျပီး သတင္းစာထုတ္ မ်ားကို ေျပးဆြဲၾကသည္။ သူတို ့ေတြ တဝုန္းဝုန္းနဲ ့သတင္းစာထုတ္ေတြ ဝိုင္းဆြဲၾကေတာ့ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို-
“ညီရဲ… မင္း ဘာလုပ္ေနတာလဲ လာကူဦးေလကြ” ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ
“ဟာ… ကၽြန္ေတာ္ မပါဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ေရာင္းျပီး ကိုယ့္ဘာသာသာ ယူၾက…” လို ့ေျပာျပီး
ကၽြန္ေတာ္လဲ ျပန္ထိုင္ေနလိုက္သည္။ ဒါနဲ ့သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ သတင္းစာ ထုပ္ေတြကို မႏိုင္မနင္းနဲ ့ဆြဲထုတ္သြားၾကသည္။ အိမ္မွာ ကလဲ သတင္းစာေတြက နဲတာ မဟုတ္ဘူး။ အလုပ္လာရွာရင္း လာေနသြားသည့္ လူေတြ ဝယ္ထားသည့္ သတင္းစာေတြ၊ အိမ္ေရွ့ကို မနက္မနက္ လာလာ ခ်ထားသည့္ အလကားရသည့္ သတင္းစာေတြအျပင္၊ အိမ္သူၾကီး ယူလာေလ့ ရွိသည့္ မနက္ MRT မွာ အလကား ေဝသည့္ သတင္းစာ ေတြက နဲတာ မဟုတ္။ သူတုိ ့ေတာ္ေတာ္ရမယ္ ဟု ကၽြန္ေတာ္လဲ ေတြးလုိက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ျမန္မာျပည္မွာ လက္ဖက္ရည္ဖုိး ျပတ္သည့္ အခ်ိန္ ခုလုိ အိမ္က သတင္းစာေတြ ေရာင္းျပီး လက္ဖက္ရည္ဖိုး ရွာခဲ့ရသည္ကို ျပန္စဥ္းစား မိသည္။ ခဏေနေတာ့ သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ မႈန္ကုတ္ေနေသာ မ်က္ႏွာ မ်ားျဖင့္ ျပန္လာၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ တခုခုေတာ့ တခုခုပဲ ဟု ေတြးမိလိုက္သည္။ အိမ္သူၾကီး၏ အသံကို အရင္ ၾကားရသည္။
“ေတာက္… အဲဒါမွန္းသိရင္ အပင္ပန္းခံျပီး သြားမေရာင္းပါဘူးကြာ”
“အင္းေလ ဒီလိုသာ သိရင္ ဘယ္သြားေရာင္းပါ့ မလဲ”
ဟု ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းေဖာ္ကလဲ ျပန္ေျပာလုိက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သာ အူတူတူနဲ ့သူတုိ ့ေျပာတာ ဘာမွ နားမလည္ေပ။
“ဘာေတြ ျဖစ္ေနၾကတာလဲ ကၽြန္ေတာ္ကိုလဲ ရွင္းျပ ၾကပါဦး” လို ့ေမးလုိက္ေတာ့မွ အိမ္သူၾကီးက-
“ငါတုိ ့မွာကြာ။ ရွစ္လႊာကေန မႏိုင္မနင္းနဲ ့သတင္းစာ ထုပ္ၾကီးေတြ မျပီး ေအာက္ကို သယ္သြားရတာ ဟုိေရာက္ေတာ့ ကုလားေတြက ျပားသံုးဆယ္ပဲ ေပးတယ္။ ငါက ျပားငါးဆယ္ျပည့္ေအာင္ေတာ့ ေပးပါလုိ ့ေျပာတာေတာင္ မရဘူး။ ျပားသံုးဆယ္ဘဲ ရမယ္တဲ့ ငါ့မွာ ေဒါသ ထြက္လုိက္တာ ေျပာမေနနဲ ့ေတာ့”
“ဒါနဲ ့သတင္းစာေတြကို ဘယ္လို လုပ္ခဲ့လိုက္လဲ”
“ဟ… ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ။ ဒါေတြကို ဘယ္လို ျပန္သယ္မလဲ။ ဒီေတာ့ သူတုိ ့ေပးတဲ့ ျပားသံုးဆယ္ကို ယူျပီးေတာ့ ျပန္လာခဲ့ ရတာေပါ့”
အိမ္သူၾကီး စကားလဲ ၾကားေရာ ကၽြန္ေတာ္လဲ မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ တဟား ဟားနဲ ့ရယ္မိပါေတာ့သည္။ ဒီေတာ့မွ သူတို ့လဲ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ရယ္ၾကေလေတာ့သည္။
၄။
အလုပ္ထဲတြင္ ထမင္းစား နားခ်ိန္ ထမင္းစားျပီး ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ထုိင္ေနစဥ္ တရုတ္တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ အနားေရာက္လာသည္။ ျပီးေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ႏႈတ္ဆက္သည္။ ဒါေပမယ့္ သူေျပာတာကုိ ကၽြန္ေတာ္က နားမလည္ေပ။ သူ ့ကို ျပန္ေမးေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္ လက္ပ်က္ျဖင့္ ၾကည့္သည္။ ျပီးေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ထပ္ေျပာျပန္သည္။ သူေျပာတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ နားမလည္ေတာ့ ၾကာေတာ့ သူက စိတ္ဆိုးလာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို အဂၤလိပ္စကားျဖင့္ မင္းျမန္မာလို မေျပာတတ္ဘူးလား ဟု ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ နဲနဲ နင္သလို ျဖစ္သြားသည္။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ ျမန္မာကို လာျပီး ျမန္မာစကား မတတ္ဘူးလား ဆိုေတာ့။ ျပီးေတာ့ သူက ငါမင္းကို ထမင္းစားျပီး ျပီလားကို ျမန္မာလို ေမးေနတာလို ့ေျပာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေနာက္တခါ ျပန္ေျပာသည္။ ဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူေျပာတာကို နားစိုက္ေထာင္ၾကည့္မွ ထမင္းစားျပီးျပီလားလို ့ေမးတာကို နားလည္ေတာ့သည္။ ဒါေတာင္ အဓိပါယ္ သိျပီးသားကိုေတာင္ မနဲ အဓိပါယ္ ေဖာ္ယူ ရသည္။ ေၾသာ္… ဒီလိုပဲ ျမန္မာလူမ်ဳိးကို လာျပီး ျမန္မာလို နားမလည္ဘူးလားလို ့အေမးခံခဲ့ ရဘူးသည္။
ခ်ဳံခိုတိုက္ျခင္း ခံရေသာ တစ္ေထာင္တန္တစ္ရြက္
သာယာလွပေသာ နံနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ ဘလက္တစ္ေယာက္ ဝင့္ၾကြားတက္ၾကြေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ေစ်းထိပ္ရွိ ဘိုေက်ာက္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္သို ့ခ်ီတက္လာခဲ့သည္။ အက်ီ ၤအိတ္ကပ္ထဲကိုလဲ မၾကာမၾကာ ငံုၾကည့္လုိက္၊ လက္ျဖင့္ စမ္းၾကည့္လိုက္ျဖင့္ တစ္ေယာက္ထဲ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနသည္။ အက်ီ ၤအိတ္ကပ္ထဲမွာေတာ့ တစ္ေထာင္တန္ အသစ္စက္စက္ေလး တစ္ရြက္က အခန္ ့သား လိုက္ပါလာသည္။
“အင္း… ဒီေန ့မနက္ ထမင္းသုပ္ထဲကို အမဲေၾကာ္နဲ ့ၾကက္ဥေၾကာ္ ထည့္စားျပီး လက္ဘက္ရည္ ေပါ့ဆိမ့္ တစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္ရမယ္။ ျပီးရင္ က်န္တာကို အေၾကြးဆပ္ရမယ္”
ဟု တစ္ေယာက္ထဲ ေတြးရင္း ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ဒီတစ္ေထာင္တန္ေလး တစ္ရြက္ရဖို ့အတြက္ တမနက္လံုး မိဘႏွစ္ပါးကို နားပူနားဆာလုပ္၊ စကားလံုးစစ္ပြဲေတြ ဆင္ႏြဲ၊ အလိမ္အညာေတြျဖင့္ ဗ်ဳဟာမ်ဳိးစံုခင္း၊ အာေပါက္မတတ္ ေျပာခဲ့ရသည္။ တစ္ေယာက္ထဲ ကိုယ့္ဖီးေလးနဲ ့ကိုယ္ေလွ်ာက္လာစဥ္ မိမိနာမည္ ေခၚသံၾကားေသာေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအာင္ကိုသိန္း ကြမ္းယာဆိုင္ေရွ့ ထိုင္ခံုတြင္ ထိုင္ေနေသာ ပံုမွန္ကို ေတြ ့လိုက္ရသည္။ ပံုမွန္က ကြမ္းခ်ဳိး အထပ္ထပ္ တက္ေနေသာ သြားသံုးဆယ့္ႏွစ္ေခ်ာင္းလံုး ေပၚေအာင္ ျပံဳးျပရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းေခၚတာကို ေတြ ့လုိက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲနဲ တြန္ ့ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ အေျခအေနက ပံုမွန္မဟုတ္သလို၊ ပံုမွန္ကလဲ ပံုမွန္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ကၽြန္ေတာ္ သတိထားၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းကို ေထာ္ႏိုင္သမွ် အစြမ္းကုန္စူကာ တေလာကလံုးသူ ့လုပ္စာ စားေနရသည့္ရုပ္ျဖင့္ ကြမ္းသီးထိုင္ညွပ္ေနေသာ ေအာင္ကိုသိန္းကို ေတြ ့လိုက္ရသည္။ ပံုမွန္ကလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကယ္တင္ရွင္တစ္ေယာက္ကို ေတြ ့သလို အားကိုးတၾကီး ၾကည့္ေနသည္။ တခ်က္ အကဲခတ္လိုက္ရံုနဲ ့တင္ ကၽြန္ေတာ္ အေျခအေန အရပ္ရပ္ကို သေဘာေပါက္သြားသည္။ အေျခအေနက ရွင္းရွင္းေလး ဒီေကာင္အေၾကြးေတြ မ်ားေနလို ့ေအာင္ကိုသိန္းက အေၾကြးထပ္မေပး ေတာ့သျဖင့္ အၾကံအိုက္ေနစဥ္ ကံဆိုးစြာျဖင့္ ေရာက္လာေသာ ကၽြန္ေတာ္က သူ ့အတြက္ ကယ္တင္ရွင္ ျဖစ္ျပီေပါ့။ မူၾကိဳ ကတည္းက ဒီအခ်ိန္ထိ တြဲလာေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဒီေကာင္ ပါးစပ္ဟလိုက္တာနဲ ့ရင္ေခါင္းကေန ဖင္ေခါင္းထိ ျမင္ႏုိင္သည္။ ”
ဟင္း… ဟင္း… ပံုမွန္ ပံုမွန္ ငါ့ကို ဒီလိုလာလုပ္လို ့ဘယ္ရမလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးပင္ မဆံုးေသး… သူငယ္ခ်င္း ဘလက္ ဘယ္သြားမလို ့လဲ.. ငါ့ေကာင္ၾကီးက ခန္ ့လို ့သန္ ့လို ့ပါလားကြ။ ေျပာလို ့ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး မင္းတေန ့တျခား ပိုခန္ ့ပိုေခ်ာလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ေပါ့ဆိမ့္၊ က်ဆိမ့္၊ ေရေႏြးတို ့ညီမေတြက မင္းမွမင္း ျဖစ္ေနတာကိုး”
ဟု ဆိုကာ အသားလြတ္ ပင့္ေတာ့သည္။ သိတယ္မဟုတ္လား ဒီေကာင္က အေျပာေကာင္းေတာ့ သတိထားေနသည့္ ၾကားမွပင္ အိတ္ကပ္ထဲမွ တစ္ေထာင္တန္က ခပ္လႈပ္လႈပ္ ျဖစ္လာလို ့လက္ျဖင့္ အတင္း ဖိထားရသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ ဘလက္ေကာ္ဖီပဲ ဘယ္ရမလဲ။
“ေအးကြာ.. ေစ်းထိပ္က ဘိုေက်ာက္လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သြားမလို ့ဟာ အိမ္က ပိုက္ဆံတစ္ရာပဲ ေပးလိုက္လုိ ့လက္ဖက္ရည္ဖိုးဘဲ ရျပီး အီၾကာေကြးဖိုး မပါလို ့ငါလဲ ညစ္ျပီး ထြက္လာခဲ့တာ မင္း ပိုက္ဆံေလး ဘာေလးရွိရင္ ငါ့ကို ေခ်းစမ္းပါဦးကြာ”
ဟု ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ –
“ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ ကိုယ့္နဖူး ကိုယ္ရိုက္ကာ ေသလိုက္ပါေတာ့ ဘလက္ရာ ငါလဲ ကြမ္းစားခ်င္ေနတာ ပိုက္ဆံမရွိလို ့မင္းကို ဝယ္ေကၽြးခိုင္းမလို ့ကြ ဟာ… သြားပါျပီကြာ”
ဟု မ်က္ႏွာငယ္ေလးျဖင့္ ခိုညည္းညည္းပါေတာ့သည္။ပံုမွန္တစ္ေယာက္ ေမ်ာက္ေသ ပါးရိုက္ထားေသာ မ်က္ႏွာေလးျဖင့္ ခ်ဴသံခေလာက္သံ ပါေအာင္ ညီးျငဴေနတာ ျမင္ေတာ့လဲ ကၽြန္ေတာ့္မွ မေနႏိုင္။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္လံုး မ်က္စိေရွ့တင္ ဒီလို ငတ္ျပတ္ေနတာကို ျမင္ေတာ့ ပစ္မထားရက္သျဖင့္- အင္း.. ေငြတစ္ရာေလာက္ သံုးလိုက္ရုံနဲ ့ေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ဟု ေတြးကာ ကြမ္းတစ္ရာဖိုးေလာက္ ဝယ္ေကၽြးဖို ့ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ဒါေတာင္ တစ္ရာဖိုး မလုပ္ပါနဲ ့ႏွစ္ရာဖိုးေလာက္ ဝယ္ေကၽြးခဲ့ပါ ဟု အထြန္ ့တက္ေနသျဖင့္ ဟိန္းေဟာက္ မာန္မဲ ေျခာက္လွန္ ့ခဲ့ရေသးသည္။ ဒီေကာင္ေတြက နဲနဲမွ ေလွ်ာ့ေပးလို ့ရသည့္ေကာင္ေတြမဟုတ္။
ဒီလိုနဲ ့ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေလွ်ာက္လာေတာ့ ေဒၚတင္ဆန္း စာအုပ္ဆိုင္ေရွ့တြင္ ထိုင္ရမလို ထရမလိုျဖင့္ ပ်ာယာခပ္ေနေသာ ခ်ဳိက်ကို ေတြ ့လုိက္ရသည္။ ဒါနဲ ့
“ေဟ့ေကာင္.. မင္းၾကည့္ရတာ ေမ်ာက္မီးခဲ ဖင္ခုထိုင္ထား သလိုပဲ ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ” ဟုေမးလိုက္ေတာ့-
“ဟာ.. ဘလက္ သူငယ္ခ်င္း”
ဆိုသည့္ ဝမ္းသာအားရ ေခၚသံကို ၾကားလိုက္ရသည့္ ခဏ-
“ဟိုက္.. ငါေတာ့နာျပီ”
ဟုေတြးလိုက္မိသည္။ မူၾကိဳကတည္းက တြဲလာတဲ့သူအခ်င္းခ်င္း ျမင္ေနျပီ ျမင္ေနျပီ ပါးစပ္ဟလိုက္တာနဲ ့ဖင္ေခါင္းထိ ျမင္ေနရျပီ။ ထင္သည့္အတိုင္း-
“အေတာ္ပဲ သူငယ္ခ်င္း ဘလက္ ဒီမွာ တာရာမင္းေဝ ကဗ်ာစာအုပ္ အသစ္ထြက္တာ ေဒၚတင္ဆန္းက ေစ်းဦးမေပါက္ေသးလို ့မငွားႏိုင္ေသးဘူး ေျပာေနလို ့ငါ့မွာကလဲ ပိုက္ဆံက ပါမလာဘူး။ တျခားလူေတြလဲ မွာထားတာဆိုေတာ့ အိမ္ျပန္ပိုက္ဆံ ယူေနရင္ သူမ်ားဦးသြားမွာ စိုးလို ့ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတာ မင္းလာတာနဲ ့အေတာ္ဘဲ ငါ့ကို ပိုက္ဆံတစ္ရာေလာက္ ခ်ီးစမ္းပါကြာ”
” ေဟ.. ေၾသာ္ တစ္ရာလား။ ေအး.. ရပါတယ္ကြာ။ အခ်င္းခ်င္းေတြဘဲ ေပးရမွာေပါ့”
ကၽြန္ေတာ္လဲ မေပးခ်င္ေပခ်င္ျဖင့္ ခ်ဳိက်ကို တစ္ရာ ထုတ္ေပးလိုက္သည္။ ကိုယ့္မရွိလဲ သူ ့ဆီက ယူသံုးေနရတာဆိုေတာ့ ဒီေကာင့္ကိုေတာ့ မေပးလို ့မျဖစ္ ေပးရမည္။ ေစတနာ မပါေပမဲ့ မခ်စ္ေသာ္လဲ ေအာင့္ကာနမ္းေပါ့။
ဒီလိုနဲ ့ဆက္ထြက္လာခဲ့ေတာ့ ဦးတူးဆိုင္ေရွ့တြင္ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးျဖင့္ လမ္းသလားေနေသာ က်ဆိမ့္ကို ေတြ ့လိုက္ရသည္။ ဒီေကာင္ကေတာ့ မေလးရွားကေန ျပန္လာတာ မၾကာေသးဘူး။ ေရႊတြဲလဲ ေငြတြဲလဲနဲ ့အျပင္ ဆုိင္ကယ္တဝီဝီလုပ္ေနလို ့ရပ္ကြက္ထဲကေတာင္ ေျပာေနၾကတာ ဆိုေတာ့- ကိုယ့္ဆီကေတာ့ မပါႏိုင္ေလာက္ပါဘူး။ အေျခအေန ေကာင္းရင္ လက္ဘက္ရည္ေလး ဘာေလးေတာင္ အလကားေသာက္ရ ႏိုင္ေသးသည္။ ဒါေပမယ့္ ေျပာသာေျပာရတာပါ ဒီေကာင္ကပ္စီးနဲ ေကာ္တရာရယ္။ ပိုက္ဆံဆိုရင္ တျပားကေန ႏွစ္ျပားခြာေနတဲ့ေကာင္။ ဒီလိုေကာင္မ်ဳိးဆီကေန လက္ဖက္ရည္ေသာက္ဖုိ ့ဆိုတာက ဂဝံေတာင္ထိပ္ေပၚတက္ အဝီစိတြင္း တူးရတာထက္ခက္မည္။ သို ့ေသာ္ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားျပီး လက္ဖက္ရည္ေလးမ်ား လိုက္တုိက္မလား ဟူေသာ အေတြးေလးနဲ ့သူ ့ကို ျပံဳးျပ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။
“ေဟ့ေကာင္ၾကီး မင္းဆိုင္ကယ္ၾကီး တကားကားနဲ ့ဘယ္သြားမလို ့လဲ။ ေစ်းထိပ္ဘက္ေရာက္ရင္ ငါလုိက္ခဲ့ရေအာင္လို ့”
ဟု ကၽြန္ေတာ္က ႏႈတ္ဆက္လိုက္ေတာ့-
“ေအး… ငါလဲ ေစ်းထိပ္သြားမလုိ ့ဟာ ဆိုင္ကယ္က ဘီးေပါက္သြားလို ့ကြ။ ဘီးေပါက္ဖာျပီးရင္ ငါနဲ ့လိုက္ခဲ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္က သံစူးသြားတာဆိုေတာ့ ကၽြတ္ကလဲရမယ္ကြ။ အဲဒါ ကၽြတ္ဝယ္ဖုိ ့ပိုက္ဆံသံုးရာ လိုေနလုိ ့ငါ့ကို ခဏေပးစမ္းကြာ။ ေအာင္မာ ေအာင္မာ ႏိုင္ငံျခားျပန္တဲ ့သူေတာင္းစား ပိုက္ဆံမရွိလို ့ခ်ီးတာေတာင္ အေၾကာၾကီးနဲ ”
့လို ့ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနတုန္းမွာဘဲ။
“ေဟ့ေကာင္ ဘလက္ မင္းမွာ ပိုက္ဆံ သံုးရာပါတယ္မို ့လား ခဏေပးစမ္းပါ ဆိုတာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ”
ကၽြန္ေတာ္နဲနဲမဟုတ္ ေတာ္ေတာ္တင္းသြားသည္။ ကိုယ္ကလဲ သူ ့ကို ပိုက္ဆံခ်ီးရဦးမယ္ သူကဘဲ ကိုယ့္ကို အေၾကာၾကီးနဲ ့လာအမိန္ ့ေပးေနတယ္ဆိုေတာ့ မိတ္ေဆြတို ့ဆိုရင္ေရာ စိတ္ဆိုးမွာဘဲ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။ ဒါနဲ ့ကၽြန္ေတာ္လဲ တင္းတင္းနဲ ့မရွိဘူးကြာ မခ်ီးဘူးကြာလို ့ေအာ္ျပီး လွည့္ထြက္သြားမယ္လို ့စိတ္ကူးလိုက္ျပီးမွ ဒီေကာင့္ ညီမ အလတ္မ၏ ခ်စ္စရာ မ်က္ႏွာေလးက အာရံုထဲတြင္ေပၚလာသည္။ ဟာ… မျဖစ္ေသးဘူး ဒီေကာင္နဲ ့က အေျခအေနေပးရင္ ေယာက္ဖေတာ္ရင္ ေတာ္ရမွာ ဟူေသာ အေတြးႏွင့္အတူ လက္ကလဲ ပိုက္ဆံသံုးရာကို ထုတ္ျပီးသား ျဖစ္ေနသည္။ သိတယ္မဟုတ္လား လူကေနေပမယ့္ ႏွာကမေနဘူးေလ ဟီ… ဟိ။ ဒါနဲ ့ပိုက္ဆံ သံုးရာကို ေဆာင့္ၾကီးေအာင့္ၾကီးနဲ ့ေပးလိုက္ျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူ ့့့့့့့ဆုိင္ကယ္ကိုပင္ မေစာင့္ေတာ့ဘဲ တစ္ေယာက္ထဲ ဆက္ထြက္လာခဲ့သည္။ စိတ္ထဲကလဲ ေတာက္… ႏိုင္ငံျခားျပန္ သူေဌးနဲ ့ေတြ ့မွဘဲ သံုးရာကုန္ေတာ့တယ္။ ေထာက္ထားစရာေတြ ရွိေနလို ့သာေပါ့ကြာ။ ႏို ့မို ့ကေတာ့ ဒီလိုေကာင္မ်ဳိးေတြ ေျခသလံုးဖက္အတင္း ေတာင္းပန္ေနေတာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မခ်ီးဘူး ဟင္း…။
တစ္ေယာက္ထဲ မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို ပါးစပ္က ေပါက္ေပါက္ေဖာက္ရင္း ေလွ်ာက္လာတုန္းမွာ ေနာက္က တဒုန္းဒုန္း တဒိုင္းဒိုင္းနဲ ့အသံၾကားလုိ ့ လမ္းေဘး ဆင္းေပးရင္း-
“ေတာက္… ဒီကေလးေတြေတာ့ ဒီလမ္းၾကမ္းထဲမွာ ေရစည္လွည္းအခြံကို ဒရမန္ၾကမ္း တြန္းလာျပန္ျပီ”
လို ့ေတြးေနတုန္းမွာဘဲ။ ေပါ့ဆိမ့္တစ္ေယာက္ သူ ့စီးေတာ္ စက္ဘီးအိုၾကီးကို နင္းျပီး အနားကို ကိုယ္ထင္ျပသလုိ ဘြားခနဲ ေရာက္လာျပီး ပါးစပ္ကလဲ
“ေဟ့ေကာင္… ဘလက္ ဘလက္ ခဏေနပါဦးဟနဲ ့တတြတ္တြတ္နဲ ့ေအာ္ေနေလသည္”
“ဟေကာင္ရ ငါ့မွာ ကေလးေတြ ေရစည္လွည္းၾကီး တြန္းျပီး ေဆာ့လာတယ္မွတ္တာ လက္စသပ္ေတာ့ မင္းကိုး။ ေျပာ ဘာကိစၥလဲ လို ့ကၽြန္ေတာ္က ေမးလိုက္ေတာ့”
“ေအး… ပံုမွန္က ေျပာတယ္ မင္းဒီဘက္ထြက္သြားတယ္ေျပာလို ့ငါအမွီလိုက္လာတာ”
ေပါ့ဆိမ့္ စကားအဆံုးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ ထိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ပံုမွန္က လမ္းညႊန္လိုက္တယ္ ဆိုလို ့ေလ။ ပံုမွန္ ့ေရွ့တင္ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ေထာင္တန္ ျဖတ္ထားတာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စိုးရိမ္သြားတယ္။ အားလံုးလဲ သိၾကတဲ့ အတိုင္းေလ ဒီႏွစ္ေကာင္က အတိုင္အေဖာက္က ညီကညီနဲ ့။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြး မဆံုးခင္မွာဘဲ ေပါ့ဆိမ့္က-
“ဘလက္ မင္းေက်ာ္ၾကီးကို သိတယ္မဟုတ္လား။ ခုဒီေကာင္ေတြ ရြာမွာ ထန္းရည္ေပၚေနျပီေလ။ အဲဒါ ေက်ာ္ၾကီးက တို ့ေတြကို ေခၚထားတယ္။ အဲဒါ မင္း လိုက္မလားလုိ ့လာေခၚတာ cappucino ကေတာ့ လိုက္မယ္ေျပာတယ္”
ဟင္း… ဒီေကာင္ကေတာ့ လိုက္မွာေပါ့ ငါမေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး။
“ဒီေန ့ငါလုပ္စရာေတြ ရွိေသးလို ့ငါမလိုက္ေတာ့ပါဘူးကြာ ဒီေကာင္ေတြဆီက သြားရင္ တေနကုန္တာကြ”
“ေအး… ဒါဆိုလဲ မင္းမလိုက္ခ်င္လဲေနေလ။ ပိုက္ဆံႏွစ္ရာေတာ့ ေပးလိုက္ကြာ အျမည္း ဝယ္သြားဖုိ ့အတြက္။ အျမည္းေလးေတာ့ ဝယ္သြားမွကြ”
ဟူေသာ ေပါ့ဆိမ့္ စကားသံအဆံုး-
“ေဟ… ဘာဆိုင္လို ့လဲ”
ဟုတ္တယ္ေလ ဘာမွလဲ မဆိုင္ဘူး။ သူတို ့ဘာသာ သူတို ့ထန္းရည္သြားေသာက္တာ ကၽြန္ေတာ္က ပိုက္ဆံႏွစ္ရာ ေပးရမယ္ဆိုေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ေလး တင္းသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ဘာေျပာႏိုင္မွာလဲ ခုေတာင္းေနတာက ကန္ေတာ့ပါေစရဲ ့လို ့ေျပာလႊတ္လိုက္လို ့ရတဲ့သူ မဟုတ္ဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ရဲ ့ဆိုင္ရွင္ၾကီး ေပါ့ဆိမ့္ဆိုေတာ့ မေပးလို ့က မျဖစ္ဘူး။ ေတာ္ၾကာ ပိုက္ဆံႏွစ္ရာ မေပးလုိ ့ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘေလာဒ့္ေလးထဲက ထုတ္ပစ္လိုက္မွ ဘလက္ေကာ္ဖီဆိုတဲ့ နာမည္ေလး ေပ်ာက္သြားလို ့ဒီလို မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို ဘေလာဒ့္ဂါ မိတ္ေဆြေတြကို တင္ျပခြင့္ မရဘူး ျဖစ္သြားမွာလဲ စိုးရိမ္ရေသးသည္။
ဒီလိုနဲ ့ကၽြန္ေတာ္လဲ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္နား နီးလာေလ တစ္ေထာင္တန္က ပဲ့လာေလမို ့ေတာ္ေတာ္ေလးလဲ စိတ္က တိုေနျပီ။ မလႊဲသာတဲ့ အေျခအေနေတြ ဆိုေတာ့ မေပးလို ့ကလဲ မျဖစ္ဘူးေလ။ ဒါနဲ ့ကၽြန္ေတာ္လဲ စိတ္တိုတိုနဲ ့ဒီတခါ ဘယ္ေကာင္လာလာ မေပးေတာ့ဘူး။ ဘယ္ေကာင့္ကိုမွ သနားေန၊ အားနာမေနေတာ့ဘူးလို ့ေတးထားလိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ ့ကိုယ့္အေတြးနဲ ့ကိုယ္ ေခါင္းေလးငံုရင္ ေလွ်ာက္လာေနတုန္း ဒူေဝေဝ ဆိုတဲ့ အသံၾကားလို ့အေမာတေကာ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ့ မလွမ္းမကမ္းမွာ တဒူဒူနဲ ့ေမာင္းၾကီးေထာင္းရင္း အလွဴခံ ၾကြလာသည့္ လူတစ္စုကို ေတြ ့လိုက္ရသည္။ အလွဴခံၾကြလာသည့္ လူစုကို ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးျပဴးသြားျပီး ပုန္းဖို ့ေနရာ အသည္းအသန္ ရွာေတာ့သည္။ မပုန္းလို ့ကလဲ မျဖစ္ အလွဴခံအဖြဲ ့ေရွ့ဆံုးမွာ ေငြဖလားၾကီး ကိုင္ျပီး မားမားမားမားနဲ ့ေလွ်ာက္လာေနတာက ေရေႏြးေလ။ ေရေႏြးမွ ေရေႏြးအစစ္ အရင္လို စုတ္ျပတ္သပ္ေနတဲ့ အရက္သမားရုပ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဘယ္သူ ့ဆီက ငွားလာမွန္းမသိတဲ့ လည္ကတံုးနဲ ့တိုက္ပံုနဲ ့ေငြဖလားၾကီးကုိင္လို ့အျပတ္သားနားေနတာေလ။ လမ္းမလယ္ေခါင္ၾကီးမွာ ကၽြန္ေတာ္လဲ ပုန္းစရာ ရွာေနတုန္းမွာဘဲ ေရေႏြးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္သြားျပီး-
“ေဟ့ေကာင္ၾကီဘလက္ အေတာ္ပဲ မင္းကုသိုလ္ရေအာင္ အလွဴေငြေလး ဘာေလးထည့္သြားဦး။ ဒါမွ မင္း အကုသိုလ္ေတြ ေလွ်ာ့မွာကြ”
ၾကည့္ပါလား ေျပာပံုကိုက ေတာ္ေတာ္လွဴခ်င္စရာ ေကာင္းတယ္။ တဘက္သား လွဴခ်င္ေအာင္ မေျပာဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကုသိုလ္အေရး ဆိုေတာ့လဲ ကၽြန္ေတာ္လဲ မေနသာေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ေငြတစ္ရာ ထုတ္လွဴလိုက္ရတယ္။ ဒါေတာင္ ပိုကုသိုလ္ရေအာင္ ႏွစ္ရာေလာက္ေတာ့ လွဴပါကြဆိုလို ့မနဲ လစ္ေျပးလာခဲ့ရသည္။ ေၾသာ္… ဘယ္သူကိုမွ မသနား၊ အားမနာေတာ့ ပါဘူးဆိုကာမွ အလွဴခံနဲ ့လာတိုးေနရတယ္လို ့ဟင္း… ဒီေန ့ဘလက္တို ့ကံမေကာင္းပါလားေဟ့ လို ့စိတ္ထဲက ေအာ္ညည္းမိသည္။
ဒီလိုနဲ ့ဘိုေက်ာက္လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထဲမွာ ပုိက္ဆံ ႏွစ္ရာဘဲက်န္ေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘိုေက်ာက္ကို လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္၊ ပဲပလာတာ တစ္ခ်ပ္အျမန္မွာျပီး လက္ထဲရွိသည့္ ႏွစ္ရာျဖင့္ ပိုက္ဆံ အရင္ျမန္ျမန္ ရွင္းထားလိုက္သည္။ ႏို ့မို ့သိတဲ့ အတိုင္းေလ ပိုက္ဆံကို လက္ထဲမွာ ထားရင္ စိတ္မခ်ရဘူး။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာဘဲ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲက လူေတြ ဆိုင္ေရွ့ကို စုျပံဳၾကည့္ေနၾကလို ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္နဲ ့မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ တဘက္လမ္းက ဗန္ဒါပင္ေအာက္တြင္ စက္ဘီးေလး ကိုင္ျပီး မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ ့လို ့ကၽြန္ေတာ္လဲ ဝမ္းသာအားရနဲ ့-
“ေဟ့… ice နင္ဒီမွာ တစ္ေယာက္ထဲ မတ္တပ္ရပ္ျပီး ဘာလုပ္ေနတာလဲလို ့ေအာ္လိုက္ေတာ့”
ဆိုင္ထဲက ေယာက္က်ားေလးေတြ ဝိုင္းၾကည့္ေနမွန္း သိသျဖင့္ ပံုေပးေနေသာ ice တစ္ေယာက္ နဲနဲတြန္ ့ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ဒါနဲ ့ကၽြန္ေတာ္လဲ လာေလ
“ice လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ဦး”
လို ့ဟန္လုပ္ ေခၚလိုက္ေတာ့ ice တစ္ေယာက္ လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ထဲ ဝင္လာရင္း
“မေသာက္ေတာ့ပါဘူး ဘလက္ရယ္။ ငါ အိမ္က ေသာက္လာခဲ့ျပီ။ အေမ့ကို ေစာင့္ေနတာေလ ေစ်းက ဝယ္ျပီးေနျပီ အသိတစ္ေယာက္နဲ ့ေတြ ့ျပီး စကားေကာင္းေနလို ့ငါဒီ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္ကေစာင့္ေနတာ။ ငါလဲ တစ္ေယာက္ထဲ ပ်င္းေနတာနဲ ့အေတာ္ဘဲ နင္နဲ ့စကားေျပာေဖာ္ရျပီ”
ဟုဆိုကာ ice တစ္ေယာက္စကားကို မနားတမ္း တစ္ေယာက္ထဲ လုလုေျပာပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာသာ အင္း… ေအး… ဟုတ္တယ္ ျဖင့္ စကားေထာက္ရင္း ေဖာ္လို လိုက္ေနတုန္း ဘိုေက်ာက္က လက္ဖက္ရည္နဲ ့ပဲပလာတာကို လာခ်ေပးသည္။ ဒါနဲ ့ကၽြန္ေတာ္လဲ ice လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ပါဦးလား ဟု ေလာကြတ္လုပ္လိုက္ေတာ့ ice က
“မေသာက္ေတာ့ပါဘူးဟာ… ဒါနဲ ့ဒါက ပဲပလာတာလား။ လက္ဖက္ရည္ေတာ့ မေသာက္ေတာ့ဘူး ပဲပလာတာေတာ့ နဲနဲစားမယ္”
ဟု ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ တံေတြးတခ်က္နင္သြားျပီး
“ေၾသာ္… ေအး.. စား.. စားေလ သူငယ္ခ်င္း လုိ ့ေျပာလိုက္ရသည္”
ice တစ္ေယာက္လဲ ပဲပလာတာ စားရင္း စကားကို တစ္ေယာက္ထဲ လုလုေျပာေနတာကို နားေထာင္ ေနရတာနဲ ့ကၽြန္ေတာ့္မွာ လက္ဖက္ရည္ေတာင္ မေသာက္အားဘူး။ ဒီလိုနဲ ့ice တစ္ေယာက္လဲ စားရင္း၊ စကားေျပာရင္း နဲ ့ပဲပလာတာလဲကုန္ေရာ စကားရပ္ျပီး – ေအးဟာ စကားကလဲ ေျပာလို ့ေကာင္းလိုက္တာ အာေတာင္ေျခာက္လာျပီ လက္ဖက္ရည္ နဲနဲေသာက္မယ္ေနာ္လို ့ေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မေျပာႏိုင္ေသးခင္မွာပင္ လက္ဖက္ရည္ ခြက္ကို ယူ၍ ေကာက္ေသာက္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူတၾကိဳက္ေသာက္ျပီး ျပန္ခ်လိုက္ေသာ ဖင္ကပ္သာသာ က်န္ေတာ့ေသာ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို ၾကည့္ေနတုန္းမွာဘဲ ice တစ္ေယာက္ ျပဴးတူးျပဲတဲနဲ ့
“ဟယ္… အေမေရာက္ေနျပီဟဲ့ ငါ့ကို ဗံဒါပင္ေအာက္မွာ မေတြ ့လို ့လိုက္ရွာေနေတာ့မွာဘဲ ငါသြားေတာ့မယ္ သူငယ္ခ်င္း။ လက္ဖက္ရည္နဲ ့ပဲပလာတာအတြက္ ေက်းဇူး”
လို ့ေအာ္ရင္း ဆိုင္ျပင္ ေျပးထြက္သြား ေလေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ့္မွာသာ သူမေသာက္ခ်င္ဘဲ ေသာက္သြားသည့္ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္တျပားမွ မသံုးလိုက္ရေသာ တစ္ေထာင္တန္ တစ္ရြက္ကို ျပန္ျမင္ေယာင္ ေနမိသည္။ အိမ္က ထြက္လာတုန္းကေတာ့ တစ္ေထာင္တန္ကို အိပ္ထဲ ထည့္ျပီး ဟိုဟာ စားမယ္ ဒီဟာ စားမယ္၊ အေၾကြးဆပ္မယ္နဲ ့ၾကံဳးဝါးလာ ခဲ့တာ။ ခုေတာ့ အေၾကြးမဆပ္ႏိုင္သည့္ အျပင္ ဘာမွလဲ မစားလိုက္ရေပ။ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ပိုက္ဆံကို ခ်ီးတယ္ ခ်ီးတယ္ ေျပာသြားၾကေပမယ့္ ကိုယ္ေကာင္ေတြ အေၾကာင္းကို ကိုယ္သာ အသိဆံုး ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အျဖစ္က ေျမြပါလဲဆံုး သားလဲဆံုး အျဖစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနသည္။ ဒါနဲ ့ကၽြန္ေတာ္လဲ ေပါက္သည့္ နဖူးမထူး ဟု ဆံုးျဖတ္ကာ -
“ေဒၚဘုတ္ၾကီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ထမင္းသုပ္တစ္ပြဲ အမဲေၾကာ္၊ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ ့ဝက္အူေခ်ာင္းထည့္မယ္။ ဘိုေက်ာက္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေပါ့ဆိမ့္တစ္ခြက္၊ ျပီးရင္ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ စာရင္းထဲ ထည့္ထားလိုက္ဗ်ာ”
ဟု ေအာ္မွာလိုက္ေတာ့သည္။ ဒီလိုနဲ ့ဆင္တဲကေဖး ဝိုင္းေတာ္သားမ်ား ေက်းဇူးနဲ ့ကၽြန္ေတာ့္မွာ အေၾကြးေပၚ အေၾကြးထပ္ခဲ့ ရေတာ့သည္။