Posts Tagged ‘ဆင္တဲရင္တြင္းစကား’
ဟက္ပီဘတ္ေဒး အင္တာဗ်ဴး
January 13th, 2012 | 
Author: ဒီတစ္ပါတ္ အတြင္းမွာေရာက္လာမဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ရဲ႕ ေမြးေန႕ကို ေမာင္ပံုမွန္ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ သတိတရ မရွိခဲ့ပါဘူး။ အလုပ္ခြင္ထဲမွာ ဘီးဇီးေတြ တအားၿပေနတာလည္း တစ္ေႀကာင္းေပါ့။ တစ္ေန႕ကမွ ေမာင္ပံုမွန္ရဲ႕ ေဘာ္ေဘာ္ တစ္ေယာက္က သတိတရနဲ႕ လာေမးၿပီး သတိေပးလာပါတယ္။
“ဘာလိုလို နဲ႕ ကိုပံုမွန္ ေမြးေန႕ေတာင္ေရာက္လာေတာ့မယ္ေနာ္တဲ့”
ေအာင္မာ.. ရုတ္တရက္ ဆိုေတာ့ ဝမ္းသာေတာ့ မလိုေတာင္ ၿဖစ္သြားေသးတယ္။ ငါ့ေမြးေန႕ကို သတိတရ ရွိတဲ့သူေတာင္ ရွိေနတယ္ေပါ့.. သူ႕အေမးေႀကာင့္ ရင္ေလးေကာ့ မလိုလုပ္ေနတုန္း.. သူဆက္ေၿပာလိုက္တဲ့ စကားေႀကာင့္ ေကာ့မလိုလုပ္ေနတဲ့ ရင္ေလးေတာင္ ၿပန္ပိန္သြားပါတယ္။
“ဒီနွစ္ေရာ ဘာဝါးရမွာလဲ”
တဲ့… ေၿပာပံုက.. ဟင့္ စိတ္နာခ်င္စရာ။ ေမာင္ပံုမွန္ က ငယ္ငယ္ကတည္းက ေမြးေန႕ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႕ အိမ္မွာ မုန္႕ဟင္းခါး၊ ေခါက္ဆြဲ တစ္ခုခုလုပ္ ေဘာ္ေဘာ္ေတြဖိတ္ၿပီး ဘတ္ေဒးလုပ္ေနႀက ႀကီးလာေတာ့လဲ ငယ္ငယ္တုန္းကလိုပဲ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုလုပ္ေနႀက ဒီလိုမွ မလုပ္ၿဖစ္ရင္ အသက္တစ္နွစ္ႀကီးလာတာကို ကိုယ့္ဘာသာလံုးဝ အသိမွတ္မၿပဳဘူး။ ေမာင္ပံုမွန္က နွစ္တိုင္း တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေကၽြးေနႀကဆိုေတာ့ ဒီငတိကလည္း ဒီနွစ္ အတြက္ဘာမ်ား ဝါးရမလဲဆိုၿပီး လာစပ္စုတာ ဘာရမလဲ ေမာင္ပံုမွန္ ကလဲ ဒီငတိကို ၿပန္ရစ္ေပးလိုက္တာေပါ့။
“ေအးကြာ က်န္တဲ့ သူေတြကို ဘာေကၽြးၿဖစ္မလဲေတာ့မသိဘူး မင္းကိုေတာ့ ငါကိုယ္တိုင္ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ ေႀကာ္ေကၽြးမယ္ကြာ ႀကက္သားမ်ားမ်ားနဲ႕ ႀကက္အသဲ အၿမစ္ပါထည့္ၿပီး ရွယ္ေႀကာ္ေကၽြးမယ္” ေမာင္ပံုမွန္ ၏ မက္လံုးေႀကာင့္ ငတိခမ်ာ မ်က္လံုးမ်ား အေရာင္ေတာက္သြားေလရွာ၏။
“ေအးဒါေပမဲ့ ..မင္းငါ့ကိုေတာ့ အင္တာဗ်ဴးေပးရမယ္… ဟက္ဟက္..” ေမာင္ပံုမွန္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ စကားေႀကာင့္ ငတိ ခမ်ာေႀကာင္စီစီ ၿဖစ္သြားရရွာေလ၏။
“ဘာရယ္… အင္တာဗ်ဴးေပးရမယ္… ဘာၿဖစ္လို႕ ဗ်ဴးေပးရမွာလဲ… ခင္ဗ်ားက နာမည္ႀကီး အနုပညာရွင္လဲ မဟုတ္ အားကစားသမားလဲ မဟုတ္ပဲနဲ႕ ဘာလို႕ ဗ်ဴးရမွာလဲ..”
ဟုေႀကာင္စီစီၿဖင့္ ၿပန္ေမးေလ၏။ သို႕ေသာ္… ထြက္ၿပီးသား သြားတိုက္ေဆး ဟူသည္ ဘူး အတြင္းသို႔ ၿပန္ဝင္ရိုးထံုးစံမရွိ။ ဝယ္ၿပီးသား ပစၥည္း ဟူသည္ ဆိုင္တြင္ၿပန္လဲ၍ မရရိုးထံုးစံတို႕ ရွိသလိုပင္ ေမာင္ပံုမွန္၏ ေၿပာၿပီးသား စကားတို႕သည္လည္း ၿပန္ၿပင္ရိုး ထံုးစံမရွိပါေလ။ ထို႕ေႀကာင့္ ထိုငတိကို ေမာင္ပံုမွန္တစ္ေယာက္ ၿပင္းထန္ေသာ ရာဇသံေပးရေခ်ေတာ့၏။
“ကဲ..ကဲ.. ကိုယ့္လူ… ငါေၿပာသလို အင္တာဗ်ဴးေပးရင္ေတာ့ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္စားရမယ္ ေၿပာသလို ဗ်ဴးမေပးရင္ေတာ့ ငတ္ၿပီသာမွတ္ေပေတာ့…”
ေမာင္ပံုမွန္၏ ရာဇသံ အဆံုးမေတာ့ ႀကက္သားနိုင္းခ်င္းနွင့္ ေႀကာ္ထားေသာ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ကို မ်က္စိထဲက မထုတ္နိုင္ရွာေသာ ငတိတစ္ေယာက္ အင္တင္တင္ နွင့္ မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး သေဘာတူရရွာေလေတာ့၏။
ေမာင္ပံုမွန္ ၏ ေဘာ္ဒါ ငတိဆိုသူမွာလည္း ေခသူတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ေခ်။ (သူ႕ကိုယ္သူ) နာမည္အေတာ္ရေနၿပီဟု သတ္မွတ္ထားေသာ ဘေလာ့ကာ တစ္ေယာက္ၿဖစ္ေလ၏။ “ဒဗလွဴ ဒဗလွဴ ေဒါ့ ငတိဘာညာကြိကြ ဘေလာ့စေပါ့ ေဒါ့ကြန္းဆိုရင္ မသိသူ ဘေလာ့ကာ မရွိဆိုပဲ… ဘေလာ့ကာ တစ္ေယာက္လုပ္ေနၿပီး ငတိကိုမွ မသိရင္ အြန္လိုင္းမတက္နဲ႕ ဆိုရေလာက္ေအာင္ အေတာ္ေပါက္ေနတယ္လို႕ ေၿပာႀကတာပဲ အၿပင္မွာ ေတြ႔ရင္နႈတ္ဆက္လို႕ရေအာင္ ဖက္စဖြတ္မွာေတာင္ သူ႕ပံုႀကီးကို သြားအၿဖီးသားနဲ႕ ခန္႕ခန္႕ႀကီး တင္ထားလိုက္ေသးတယ္။
သူ႕ဘေလာ့မွာ ဘာေတြတင္ထားလဲလို႕ ေမးရင္ေတာ့ သူအလကား သြားစားထားခဲ့ဖူးတဲ့ ေမြးေန႕တို႕ အလွဴတို႔မွာ အလွဴ႕ရွင္ မမေတြနဲ႕ တြဲရိုက္ထားတဲ့ စပ္ၿဖီးၿဖီး ပံုႀကီးေတြကို တဝႀကီးခံစားနိုင္မွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီး ဘေလာ့ကာ ေတြအေႀကာင္းေတာ့ ဘာသိခ်င္လဲ ငတိကိုသာ သြားေမးဆိုတဲ့ လူမ်ိဳးေပါ့။ တစ္ခါတစ္ေလ ေရးစရာမရွိရင္ ဘေလာ့ဂါမေလးေတြ ေၿခသည္း လက္သည္း က်ိဳးတာေတာင္ သတင္းလုပ္ေရးတတ္တဲ့ သူမ်ိဳး ဆိုလဲမမွားပါဘူး သတင္းစံု ဘေလာ့ကာႀကီး ေပါ့။
အဲဒီမွာ စေတြ႕ေတာ့တာပါပဲ။ သတင္းစံု ဘေလာ့ငတိနဲ႕ ဘတ္ေဒး သတင္းတင္ခ်င္ေနတ့ဲ ေမာင္ပံုမွန္နဲ႔ ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီငတိက ေမာင္ပံုမွန္ ေမြးေန႕ေရာက္တိုင္း ခပ္တည္တည္ နဲ႕ လာဝါးေနက် ၿပီးရင္ ေမ့ၿပစ္တတ္တဲ့ ငတိမိ်ဳး ဒီတစ္ခါေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္ကလည္း ဘယ္အေမ့ ခံလိမ့္မလဲ။ မွတ္ေလာက္ သားေလာက္ေအာင္ အင္တာဗ်ဴးခိုင္းၿပီး ဒင္း ဘေလာ့မွာ တင္ခိုင္းမယ္ဆိုၿပီး ဇြတ္အတင္း လုပ္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒီမွာ ငတိတစ္ေယာက္ အစားတစ္လုတ္ အတြက္နဲ႕ ပ်ားတုပ္ေတာ့တာပါပဲ။ ေမာင္ပံုမွန္ ရဲ႕ ဇြတ္လုပ္ရပ္ေႀကာင့္ ငတိတစ္ေယာက္ ငွက္ေပ်ာသီး ခိုးမႈ႕နဲ႔ ေထာင္ဒါဏ္ အနွစ္နွစ္ဆယ္ အၿပစ္ေပးခံလိုက္ရတဲ့ ေမ်ာက္အိုႀကီးလို ေငးမိႈင္ေနပါေတာ့တယ္။ ၿပီးမွ “ဘာဗ်ဴးရမွာလဲဗ် ဘာေတြေမးရမွာလဲ” ဆိုၿပီး မ်က္နွာ အိုႀကီးနဲ႕ေမးပါတယ္…
“အာကြာ… မင္း အေတာ္တံုးတဲ့ေကာင္ပဲ ဒါေလးေတာင္မသိဘူးလား.. သြားအိမ္ၿပန္ၿပီး ဂ်ာနယ္ အေဟာင္းေလးေတြ ၿပန္ရွာဖတ္ၿပီး အနုပညာသမားေတြကို ဗ်ဴးထားတဲ့ ဟာေလးေတြ ရွာႀကည့္လိုက္… သူမ်ားေတြ ဘယ္လို ဗ်ဴးထားတယ္ဆိုတာ သိရေအာင္လို႔ ဟင္း..ဟင္း..မေၿပာခ်င္ပါဘူး..နံုခ်က္ကေတာ့..”
ဆိုၿပီး မခံခ်င္ေအာင္ ခပ္ေငါက္ေငါက္ေလးေၿပာလိုက္ေတာ့ ငတိခမ်ာ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ မာနေလး ထိခိုက္သြားရွာပံုရပါတယ္။
“ဒီေလာက္ေတာ့ အထင္မေသးပါနဲ႕ဗ်ာ.. သူတို႕ေတြဗ်ဴးေနႀက ေခါက္ရိုးက်ိဳးေတြလို ပံုစံမ်ိဳးဆိုလို႕ကေတာ့ ခုဗ်ဴးခိုင္းရင္ ခုရပါတယ္” ဆိုၿပိးေၿပာရွာပါတယ္။
ဂလိုနွင့္ ငတိနွင့္ေမာင္ပံုမွန္တို႔၏ ဗ်ဴးပြဲႀကီး စတင္ပါေတာ့တယ္။ ေမာင္ပံုမွန္ကလဲ သိတယ္မလား တက္သစ္စ အနုပညာသမားေလးမ်ားလိုပဲ ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ အရမ္း အရမ္းကို ေၿဖခ်င္ေနတာေလ.. ဟိဟိ။ ပထမဆံုး သူစေမးတာက “ဒီနွစ္ေမြးေန႕ရက္မွာ ဘာလုပ္မလဲ” တဲ့… (သူေမးခ်င္တာက ေခါက္ဆြဲေႀကာ္၊ႀကာဇံေႀကာ္၊မုန္႕ဟင္းခါး တစ္ခုုခုေပါ့ ဝါးဇယားကို ေမးတာပါ)
ေမာင္ပံုမွန္ကလဲ သိတယ္မလား.. “အင္း……….ဒီနွစ္ေတာ့…စိုင္းစိုင္းလိုပဲ ဘတ္ေဒးရႈိးလုပ္ၿပီး အေခြထုတ္ရင္ ေကာင္းမလားလို႔.. ေမးေစ့ေလးပြတ္ၿပီး ငႀကြားမေလး နန္းဆုရတီစိုး လို ခပ္ႀကြားႀကြားေလး ေၿဖလိုက္ရာ ငတိတစ္ေယာက္ မ်က္နွာတစ္ခြင္လံုး ရံႈံမဲ့သြားေလေတာ့၏။ သို႔ေသာ္ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ မ်က္နွာကိုေထာက္ၿပီး
“အင္း…အင္း.. သေဘာပဲေလ” ဟု အလိုက္သင့္ ေၿပာရွာေလ၏။
ငတိ ။ ။ ဒါနဲ႕ ဘယ္နွစ္နွစ္ေၿမာက္ေမြးေန႕လဲ မသိဘူးေနာ္….
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ေႀကာဘူး..တတ္ရင္တတ္…ဟီ.ဟီ.. အနုပညာသမားေလကြာ.. ဆယ့္ငါးနွစ္ ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက အသက္ကို မွတ္မထားေတာ့တာ…
ငတိ ။ ။ ဘယ္တုန္းကမ်ား အနုပညာသမားၿဖစ္္သြားတာလဲ…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ႀကာဘီေလ စာတစ္တန္ ေပတစ္တန္ ေမာင္ပံုမွန္ ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕နဲ႔ေလ။ ကိုယ့္ဘာသာ ေပးထားလိုက္တာေလ မပိုင္ဘူးလား ငွဲငွဲ.. ငွဲ.
ငတိ ။ ။ ေမြးေန႔မနက္ ေရာက္လို႕ အိပ္ရာက နိုးလာတာနဲ႕ ဘာလုပ္မယ္ စိတ္ကူးထားလဲ…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ အာ… မ်က္နွာသစ္.. သြားတိုက္၊ အိမ္သာတက္ ရမွာေပါ့ ဘာလုပ္ရမွာလဲ… ေမြးေန႔ ေရာက္တာနဲ႕ပဲ ဘာမွ မလုပ္ရေတာ့ဘူးလား.. ဟြန္း…
ငတိ ။ ။ ဟယ္… မဆိုလိုပါဘူး.. မဆိုလိုပါဘူး… အင္း.အင္း.. သေဘာပဲဗ်ာ.. ဟူး… ဒါနဲ႕ ကိုပံုမွန္က တစ္ၿခား အနုပညာသမားေတြလို မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဥပမာ ဗ်ာ ေမြးေန႔မနက္ခင္းကို ေရာက္တာနဲ႔ ဟို စိတ္ကူးယဥ္ေလးေပါ့ မနက္ခင္းေလးမွာ နိုးလာတာနဲ႕ ခ်စ္သူေကာင္မေလးဆီက ဖုန္းသံေလးကို ေစာင့္ေနမယ္.. ေနာက္ထပ္ သူပို႔လာမယ့္ ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ေလးကုိ ေစာင့္ရင္း ရင္ခုန္ေနမယ္… စသၿဖင့္ ေပါ့ဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုခ်င္တာက.. အဲဒါ.. အဲဒါမ်ဳိး…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ဘာရယ္… ေကာင္မေလးဆီက ဖုန္းသံကို ေမွ်ာ္ရမယ္… ေအာင္မာ တကယ္လို႕ ငါ့မွာ ေကာင္မေလးမရွိရင္ မင္းကရွာေပးမွာ မိုလို႕လား… အပိုေတြ… (ေမာင္ပံုမွန္၏ အေၿဖ စကားမ်ားေႀကာင့္ ငတိတစ္ေယာက္ လြန္စြာမွပင္ စိတ္နာလွေသာ္လည္း ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ မ်က္နွာကို ေထာက္ၿပီး ႀကိတ္မွိတ္ကာ သီးခံေလ၏။)
ငတိ ။ ။ ေမြးေန႕မွာ ဘယ္ကို ေလွ်ာက္သြားဖို႕ ရွိလဲ သြားရင္လဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႕လား ဒါမွမဟုတ္ မိသားစုနဲ႕လား…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ အင္း.. အဲဒီေန႕မွာ ရႈိးပြဲေတြ ေၿပာထားတာေတာ့ ရွိတယ္ ဘယ္မွာ ၿဖစ္မလဲ ေတာ့မသိဘူး…
ငတိ ။ ။ ဟယ္.. ရႈိးပြဲေတြရွိတယ္ ဆိုေတာ့… စတိတ္ရႈိးလား၊ ေမာ္ဒယ္ရႈိးလား ဘာရႈိးပြဲလဲဟင္… သတင္း လာယူရအံုးမလား… ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ဟုတ္ပါဘူး… ရႈိးပြဲဆိုတာ ဖဲရိုက္တဲ့ ရႈိးကုိေၿပာေနတာ.. ဟက္..ဟက္ ဆင္တဲတစ္ဘက္ကမ္း ၿပည္ျမဳိ႕မွာဆိုရင္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြေပါတဲ့ သရက္ေတာရပ္ကြက္က အေဆာင္ေတြျဖစ္ျဖစ္၊ GTC အေဆာင္ေတြ ၿဖစ္ၿဖစ္ တစ္ေနရာမွာ ရွိေနမွာပါ။ တကယ္လို႕ ရႈိးပြဲမရွိလို႔ မသြားၿဖစ္ရင္လဲ ႏုတ္ခမ္းေမႊး ဆိုင္(ဆင္တဲ၌ရွိေသာ ႏုတ္ခမ္းေမြး ကြမ္းယာႏွင့္ရွက္ကီဆိုင္) မွာပဲ ဘီအီး တစ္ပိုင္းမွာၿပီး ဝက္စြပ္ေလးနဲ႕ ၿငိမ့္ေနလိုက္ေတာ့မယ္ေလ။
ငတိ ။ ။ ေမြးေန႕မွာ နိုင္ငံၿခားတို႕ ဘာတို ကိုေရာ သြားလည္ဖို႔ ရွိေသးလား ေရွာ႕ပင္းထြက္ရင္းေပါ့…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ သြားေတာ့ သြားခ်င္ပါတယ္… သူတို႔ကလည္း ေခၚေနႀကတယ္… ဒါေပမဲ့ ………. (ေမာင္ပံုမွန္ ၏ စကားမဆံုးခင္.. ငတိက ဝမ္းသာ အားရၿဖင့္)
ငတိ ။ ။ ဘယ္သူေတြက ေခၚေနတာလဲဟင္ ဟိုမင္းသမီးလို ဂ်ပန္မွာ ကုမၼဏီ ဖြင့္ထားတဲ့ အေဖကေခၚတာလား။ ဟိုအဆိုေတာ္မေလးလို အဂၤလန္က အမ်ိဳးေတြက ေခၚတာလား ဟို.. အေမရီးကား မွာေရာ အမိ်ဳးေတြ ရွိေသးလား…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ထြပ္… ဘာေတြ ေလွ်ာက္ေၿပာေနတာလဲ.. ဘယ္မွာမွ ဘာအမ်ိဳးမွ မရွိဘူး ေခၚေနတယ္ဆိုတာ ခရီးသြားေအဂ်င္စီေတြက ေႀကာ္ၿငာၿပီးေခၚေနတာကို ေၿပာေနတာ အဲဒါ သြားခ်င္ေပမဲ့ ဘယ္သူမွ လိုက္ပို႕မဲ့သူ မရွိလို႕ ဘယ္နိုင္ငံမွ မသြားေတာ့ဘူး…
ငတိ ။ ။ ဟူး…. ၿပီးဘီဗ်ာ ေမးစရာ မရွိေတာ့ဘူး..
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ေအာ္.. ေမးလို႕ၿပီးဘီလား.. ဒါဆို ဓါတ္ပံုရိုက္ေလ
ငတိ ။ ။ ဟာ.. ဘာလဲဗ် … ဘာလို႕ ရိုက္ရမွာလဲ
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ဟယ္…ပံုပါထည့္ေပးေလ ဒါမွ ေမာင္ပံုမွန္ ကို ပရိတ္သတ္ေတြၿမင္ဖူးမွာေပါ့ ဒါေလးေတာင္မသိဘူးလား…
ငတိ ။ ။ ဟူး…. (ငတိတစ္ေယာက္ လြန္စြာေလးကန္လွ ေသာအသံႀကီးၿဖင့္) ဟုတ္ကဲ့ပါ…ဟုတ္ကဲ့ပါ… ဒါေပမဲ့ ကင္မရာက ခုပါမလာေသးလို႔ ေနာက္ေန႔မွ ဓါတ္ပံုက လာရိုက္ေပးမယ္ေနာ္…
ဟုဆိုၿပီး ငတိတစ္ေယာက္ ေလးဖင့္ေသာ ေၿခလွမ္း အစံုၿဖင့္ ထြက္ခြာသြားေလေတာ့ သတည္း။ ဘယ္လိုပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ေလ ေမာင္ပံုမွန္ အဖို႔ကေတာ့ ငတိ ထံမွ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ တစ္ခု ရလိုက္ၿပီလို႕ သတ္မွတ္ရေတာ့ မွာပါပဲ။ အဲဒါေႀကာင့္ တစ္ေယာက္တည္း အားရပါးရ ထေအာ္လိုက္ပါတယ္ …
ဟက္.. ပီ.. ဘတ္… ေဒး…
Posted in 
Tags: 
အဘြားေပးတဲ့ အေမ့နာမည္
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ့္တို႕အဘိုးဟာ ေရွးအဂၤလိပ္မင္းမ်ား လက္ထက္တုန္းက ႏွစ္လံုးျပဴးကိုင္ရတဲ့ သူႀကီး ကိုးဗ်….။အဂၤလိပ္ေခတ္က သူႀကီးမို႕လို႕ သီဟတင္စိုး ေတာ္လွန္ေရး ကားေတြထဲကလို ဗီလိန္သူႀကီး မ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ရရွာပါဘူး..။ရြာသားေတြက တကယ္ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ထားတဲ့ သူႀကီး..။ အဘိုးနာမည္က ” ဦးလွဟန္ တဲ့…….။
အဘြားကေတာ့ ရြာမွာ ကုန္စံု ဆိုင္ဖြင့္ၿပီး ေစ်းေရာင္းတယ္။ရြာနီး ခ်ဳပ္စပ္က ထြက္တဲ့ ဇီးသီး၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊သံပုရာသီး စတဲ့ ကုန္ေတြကို အိမ္မွာပဲ ၀ယ္တယ္..။ ေနာက္ေရနံေခ်းေတြ ၀ေနတဲ့ ကၽြန္းသားေလွ မည္းမည္းႀကီးေတြနဲ႕ ဧရာ၀တီျမစ္ကိုဆန္ၿပီး ျပည္ၿမိဳ႕ကို သြားေရာင္းေလ့ရိွတယ္..။အဘြားဟာ အျပန္မွာ သူ႕ဆိုင္အတြက္ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြ ကို၀ယ္ၿပီးျပန္လာတတ္သတဲ့..။က်ေနာ္တို႕ ရြာေလးက ျပည္ၿမိဳ႕ရဲ႕ေအာက္ဘက္ ဧရာ၀တီ ျမစ္ကမ္းနံေဘးက ရြာကေလးကိုးဗ်..။
အဘိုးကလဲ အရပ္က တင္ေျမွာက္ထားတဲ့ သူႀကီး…၊ အဘြားက ေစ်းေရာင္းဆိုေတာ့ တပည္႕တပန္းေတြကလဲေပါ ၊စာရင္းငွားေတြနဲ႕ ဇီးသီးေရြးတဲ့ မိန္းခေလးေတြနဲ႕ ဆို တေန႕ကို ဆန္တစိတ္ေလာက္ ခ်က္ရသတဲ့ ။ ေအာ္..ေျပာဖို႕ေမ့ေနလို႕…အဘိုးနဲ႕အဘြားမွာလဲ သားသမီးကခ်ည္း တက်ိပ္တေယာက္ရိွတာကိုး…။
အဘိုးဦးလွဟန္က ဆင္တဲေျမာက္ပိုင္းသားဗ်..။ဦးလွစံ၊ ဦးလွဟန္နဲ႕ ေဒၚအံုးၾကင္ဆိုၿပီးေမာင္နွမ (၃)ေယာက္ရိွတယ္.။ ဆင္တဲသားေတြထဲမွာမွ ေျမာက္ပိုင္းသားေတြဟာ ေရွး ဆင္တဲသားႀကီးေတြဗ်..။အလယ္ပိုင္းနဲ႕ေတာင္ပိုင္းေတြက ေနာက္ပိုင္း ဆင္တဲမွာ စက္ရံု ၊အလုပ္ရံုေတြနဲ႕ျဖစ္လာခါမွေျပာင္းလာတဲ့ သူေတြနဲ႕ ဆင္တဲသားတခ်ိဳ႕ေရာယွက္ၿပီးေနၾကတာေလ..။ စက္ရံု အလုပ္ရံုေတြဆိုလို႕ သတိရတယ္ဗ်ာ..။ဆင္တဲမွာ စက္ရံု ၊ အလုပ္ရံုေတြ အတြက္ စီမံကိန္းေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေတာ့ အဘိုးတို႕အဘြားတို႕ ပိုင္တဲ့ဥယ်ာဥ္ျခံေတြနဲ႕ လယ္ေျမတခ်ိဳ႕လဲ အသိမ္းခံရတဲ့အထဲ ပါသြားသတဲ့..။အဘြားဆို အသက္ႀကီးလာလို႕ဘယ္မွ မသြားမလာႏိုင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္အထိ ခု (က စ လ) ေက်ာင္းႀကီးေဆာက္တုန္းကလယ္ ဘယ္နွစ္က်ိပ္စိုက္ ( အဘြားက အထကဆင္တဲ ကို ကစလ ေက်ာင္းႀကီး လို႕ေခၚပါတယ္) ၊ ခု ကပစ စက္ရံုေတြရဲ႕ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေနရာေတြဟာျဖင့္ ဟိုတုန္းက ဒို႕ သရက္ၿခံေတြ၊သံပုရာ ၿခံေတြေပါ့ ဆိုတာမ်ိဳးလဲ ေျပာတတ္ရဲ႕..။( အဲ့အခ်ိန္တုန္းကသာ ေရွ႕ေန ကိုဖုိးျဖဴတို႕လို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳး ရိွခဲ့မယ္ဆိုရင္ အဘြားဘယ္လိုလုပ္မယ္ဆိုတာ သိခ်င္စမ္းပါဘိ ..) ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ့ အဘြားဟာ သူ႕ေခတ္သူ႕အခါက ထက္ထက္ျမတ္ျမတ္ မိန္းမတေယာက္ ျဖစ္ခဲ့လိုပဲဗ် ။ အဘြား နာမည္က “ေဒၚေအးရွင္” တဲ့ …။
အဘိုး ဦးလွဟန္ရြာမွာ သူႀကီးလုပ္သက္ေလးၾကာလာေတာ့ ရြာမွာ ဦးလွဟန္သူႀကီးလုပ္တာကို တခ်ိဳ႕က မနွစ္ျမိဳ႕ၾကဘူး ၊ဦးသာခင္ ကို သူႀကီး လုပ္ေစခ်င္ၾကတယ္ ဆိုတဲ့ အသံေလးေတြ ထြက္လာသတဲ့ ။အဘိုး ကေတာ့ ” ေအးရွင္ရယ္ ..သူတို႕ မလုပ္နဲ႕ ဆိုေတာ့လဲ မလုပ္ယံုေပါ့ ၊ ငါစိတ္ရွဳပ္ သက္သာပါတယ္ ဟာ ” ဆိုၿပီး ေျပာရွာပါေသးသတဲ့ ။ ဒါေပမဲ့ အဘြားက ” ကိုလွဟန္..ဒီလို ၾကမ္းၾကားေလၾကား ၾကားယံု နဲ႕ေတာ့ သူႀကီးကေန ဘာလို႕ ဆင္းေပးရမွာလဲ.၊ ၊အဲ့ေတာ့ ရွင္ မနက္ျဖန္ၾကရင္ ပန္းေတာင္းကိုသြားၿပီး အရာရိွေတြကိုေခၚခဲ့..၊ ရြာက လူေတြရဲ႕ သေဘာထားကို က်ဳပ္ေသခ်ာသိခ်င္ေသးတယ္..” ဆိုသတဲ့ ။
ေနာက္ေန႕ ေန႕လယ္ဘက္ ရြာလယ္က စာသင္ေက်ာင္းေလးမွာ ရြာသူရြာသားေတြရယ္၊ ၿမိဳ႕က အရာရိွေတြရယ္ အစည္းအေ၀းပဲြေလး လုပ္ျဖစ္ၾကသတဲ့..။ အစည္း အေ၀း ၿပီးေတာ့ အရာရိွ တေယာက္က ” ကဲ ဦးလွဟန္ ကို သူႀကီးလုပ္ေစခ်င္တဲ့သူ က ဒီဘက္ကိုလာ ၊ ဦးသာခင္ ကို သူႀကီး လုပ္ေစခ်င္တဲ့ သူေတြက ဟိုဘက္ကိုသြား ” ဆိုၿပီး ရြာက လူေတြကို မဲ ခြဲလိုက္သတဲ့ ..။ဦးသာျမ ဆိုတဲ့ တေယာက္ကေတာ့ ဟိုဘက္ကိုလဲ မသြား ၊ ဒီဘက္ကိုလဲ မလာပဲ အလည္မွာပဲ ရပ္ေနလို႕ ရြာက လူေတြက ၀ိုင္းရီၾကသတဲ့ေလ..။တကယ္ေတာ့ ဦးသာျမ က ဦးသာခင္နဲကလဲ အမ်ိဳး အဘိုး ဦးလွဟန္နဲ႕ ကလဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ေနလို႕ ဘယ္ဘက္ကိုမွ မသြားပဲ အလည္မွာပဲ ရပ္ေနခဲ့တာပါ..။ အစည္းအေ၀း အၿပီးမွာေတာ့ အဘိုးဘက္မွာ လာၿပီး ရပ္တဲ့သူ မ်ားလို႕အဘိုးဦးလွဟန္ကိုပဲ ရြာသူႀကီး အျဖစ္ ပန္းေတာင္းက အရာ၇ိွေတြက ဆက္လုပ္ေစပါတယ္ ။ အဘြားဟာ လူအမ်ားရဲ႕ ဆႏၵကို ပုရိတ္သတ္အလယ္မွာ သိေအာင္လုပ္ရဲတဲ့ ၊ လုပ္ႏိုင္တဲ့ အစြမ္းအစနဲ႕ အရည္အခ်င္း၊ ေနာက္ၿပီး လူအမ်ားက ေခါင္းေဆာင္ မလုပ္နဲ႕ေတာ့ ဆိုရင္လဲအဘိုးကို ဂုဏ္သိကၡာ ရိွရိွ သူႀကီး အလုပ္ကေန ႏွဳတ္ထြက္ရေအာင္ စီစဥ္ႏိုင္ခဲ့တယ္..။ ေျပာရမယ္ဆို၇င္ေတာ့ က်ေနာ္တို႕ ရြာေလးမွာ အဲ့ေခတ္ အဲ့အခါကတည္းက ဒီမိုကေရစီ စနစ္ ထြန္းကားလို႕ေနခဲ့ပါၿပီ..။ဘာလွ်ိဳ႕၀ွက္မဲေတြ ၊ ႀကိဳတင္မဲေတြမွလဲ မရိွခဲ့ပါဘူး..။
ဒို႕ဗမာ အစည္းအရံုးက သခင္ေတြ ျပည္ၿမိဳ႕မွာ အစည္းအေ၀း လာလုပ္ၾကေတာ့လဲ အဘြားဟာ သြားဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ့ပါေသးသတဲ့..။ သခင္ကိုယ္ေတာ္မွိဳင္း ဆိုတာကလဲ အားလံုးသိတဲ့အတိုင္း ေရြႊေတာင္နားက ၀ါးလယ္ရြာသားကိုးဗ်..။ ” သခင္ေအာင္ဆန္း ၊သခင္ေအာင္ဆန္းနဲ႕ အဲ့ေလာက္တႏိုင္ငံလံုးနာမည္ႀကီးေနတာ ဒီတခါ ျပည္မွာ တရားလာေဟာရင္ က်ဳပ္သြားနားေထာင္ဦးမယ္ ကိုလွဟန္ ရယ္ “ဆိုၿပီး အဘိုးကို ေျပာရွာသတဲ့..။ မိုးတြင္းပိုင္းတခုမွာ အဘြားဟာ ထံုးစံ အတုိင္း ျပည္ေစ်းႀကီး ကို ေစ်းေရာင္းေစ်း၀ယ္ကိစၥ တခုနဲ႕ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕ လုပ္ႀကံခံရတဲ့ အေၾကာင္း ကိုၾကားသတဲ့..။အဲ့ေခတ္ အခါတုန္းက ျပည္ၿမိဳ႕ တျမိဳ႕လံုးမွာမွ ေရဒီယိုေလး (၅) လံုးပဲ ရိွရွာ ဆိုပဲ..။ ျပည္ေစ်းႀကီးကေန ရြာကို အျပန္ ေလွေပၚမွာ အဘြားတို႕ တေလွလံုးဟာ ဒီအေၾကာင္းကိုပဲေျပာေျပာၿပီး ငိုၿပီးျပန္လာၾကတာ ရြာေရာက္တဲ့ အထိတဲ့..။အဲ့အခ်ိန္မွာအဘြားဟာ က်ေနာ္ရဲ႕ ေမေမကို ကုိယ္၀န္လြယ္ထားရတာ (၆) လေလာက္ ရိွေနပါၿပီ..။
အဘြားဟာ သူ႕ေလးစားရတဲ့ အမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္ႀကီး သခင္ေအာင္ဆန္းအတြက္ အေတာ့္ကို စိတ္မေကာင္းျခင္း ႀကီးစြာ ျဖစ္ရၿပီး အထူးသျဖင့္ အသက္ငယ္ငယ္နဲ႕မုဆိုးမျဖစ္ရရွာတဲ့ ကေလး (၃)ေယာက္အေမ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ကို မိန္းမခ်င္း အေတာ္ပဲ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပံုရပါတယ္..။ ၁၉၄၇ခုနွစ္ ရဲ႕ ေအာက္တိုဘာလ(၂၇) ရက္ေန႕မွာေတာ့ အဘြားဟာ က်ေနာ္ေမေမကို 
ေမြးခဲ့ပါတယ္..။ အဘြားဟာ သူခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ နာမည္ပဲ ႀကားဖူးၿပီး လူခ်င္းမျမင္ဖူးခဲ့ရတဲ့ အမ်ိဳးသားေခါင္ေဆာင္ႀကီး ကို သူတတ္ႏိုင္တဲ့ ဘက္ကေန ဂုဏ္ျပဳတဲ့ အေနနဲ႕ ေမြးလာတဲ့ သမီးေလး (က်ေနာ္ေမေမ့ကို) နာမည္တခု ေပးခဲ့ပါတယ္…။က်ေနာ့္ေမေမ နာမည္ကေတာ့ “ေဒၚခင္ၾကည္ “ပါတဲ့..။ (ေနာက္ပိုင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ ေဒၚခင္ၾကည္ကို အိႏၵိယ ႏိုင္ငံ ဆိုင္ရာ ျမန္မာႏိုင္ငံ သံအမတ္ႀကီး အျဖစ္နဲ႕တာ၀န္ထမ္းခိုင္းေတာ့လဲ အဘြားဟာ မနွစ္ျမိဳ႕ပါဘူး၊ သီေပါ ဘုရင္ဟာ အေနာက္ကို ပါေတာ္မူခဲ့တယ္၊ အေနာက္အရပ္ဟာ ေန၀င္တဲ့ အရပ္ပါ၊ဒါေၾကာင့္မ်ား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ ေဒၚခင္ၾကည္တို႕မိသားစုကို ေန၀င္ေအာင္မ်ား အေနာက္အရပ္ကို ပို႕လႊတ္ခဲ့သလား ဆိုတာကေတာ့ ပို႕လႊတ္သူ ကာယကံ ရွင္မ်ားမွ အပ………………)
တခ်ိဳ႕ အခ်က္အလက္ေတြကို မမွန္ကန္မွာစိုးလို႕ ေမေမ့ဆီကို ပို႕စ္ရဲ႕မူၾကမ္းေလးကို ပို႕ၿပီး ေမေမရဲ႕ အတည္ျပဳခ်က္ကို ရယူခဲ့ပါေသးတယ္.။ ငယ္စဥ္က အဘြားေျပာျပဖူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႕ (၂၇-၁၀-၂၀၁၁)ရက္ေန႕မွာ က်ေရာက္တဲ့ ေမေမရဲ႕ (၆၄)နွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႕ အမွတ္တရ အျဖစ္ ဒီပို႕စ္ေလးကို ေရးပါတယ္…။
လြမ္းေမာမိတယ္ ရင္ေမာရတယ္ ခ်စ္ေသာဧရာ…ရယ္
မိုးရြာျပီးခါစ ျမစ္ျပင္ကို ျဖတ္၍ တသုန္သုန္ တိုက္ခတ္ေနသည့္ ေလျပည္ညင္းက ကြဲကြာေနတာ ၾကာျပီ ျဖစ္သည့္ သူ ့ကို ဆံပင္၊ အက်ီ ၤ၊ ပုဆိုးတို ့တျဖတ္ျဖတ္ လြင့္လူးသြားသည္ အထိ ေထြးေပြ ့ၾကိဳဆိုသည္။ မိုးရြာျပီးစ အခ်ိန္တိုင္း ေလႏွင့္အတူ ပါလာတတ္သည့္ သူအလြန္ ႏွစ္သက္ေသာ ေျမသင္းနံကို ရွဴရင္း ျမစ္ကမ္းနဖူး (အရင္ ဇာတ္ဆိပ္ေဟာင္း) ေနရာတြင္ ရပ္လိုက္သည္။ သူထြက္သြားစဥ္တုန္းကလို မဟုတ္ေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္၏ ျမင္ကြင္းတို ့က ေျပာင္းလဲေနျပီ။ ဧရာဝတီျမစ္က ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္တုိ ့ျဖင့္ မိမိျမင္ကြင္းေရွ့၌ လဲေလ်ာင္းေနသလို စိတ္တြင္ ခံစားရသည္။ ဟိုးအရင္ ဇက္ဆိပ္ရွိစဥ္က ကားအတက္အဆင္း ျပဳလုပ္ေသာ လမ္းတုိ ့ ပ်က္စီးေနျပီ ျဖစ္သလို ျမစ္ကမ္းပါး တေလွ်ာက္တြင္လဲ ကိုင္းပင္တုိ ့က အက်ည္းတန္စြာ အျပိဳင္းအရိုင္း ေပါက္ေနၾက၏။
ငယ္ဘဝ တေလွ်ာက္လံုး ျမစ္ကမ္းပါးတေလွ်ာက္ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားရင္း ၾကီးျပင္းခဲ့သည့္ သူႏွင့္ ဧရာဝတီၾကားတြင္ အမွတ္ရစရာေပါင္း မ်ားစြာ ရွိခဲ့သည္။ သူ ့လိုပင္ ဤဆင္တဲရြာကေလးတြင္ မွီတင္း ေနထိုင္ၾကေသာ လူမ်ားသည္လဲ ဧရာဝတီျမစ္ႏွင့္ မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ တံငါလုပ္သူမ်ား၊ စက္ေလွလုပ္ငန္း လုပ္သူမ်ား၊ ေရေရာင္းသူမ်ား၊ လယ္၊ ယာလုပ္ငန္းႏွင့္ ကိုင္းကၽြန္းလုပ္သူမ်ားသည္ ဧရာဝတီျမစ္ကို မွီခုိ၍ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း ျပဳၾကရ၏။ ယုတ္စြအဆံုး ဧရာဝတီျမစ္ အတြင္းမွ ေရကိုပင္ ဆင္တဲတစ္ရြာလံုး ေသာက္ေရ၊ သံုးေရအျဖစ္ ခပ္ယူ သံုးစြဲရ၏။ တခ်ဳိ ့ဆိုလွ်င္ ေပါင္းမိုးေလွေလးမ်ားျဖင့္ ျမစ္ထဲတြင္ ေနထိုင္ၾကျပီး ျမစ္ကမ္းပါးမွာပင္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ၾက၏။ ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ ကေလးမ်ားအတြက္ေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္ၾကီးက အခမဲ့ ကစားကြင္းၾကီး ျဖစ္ခဲ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဧရာဝတီ ပတ္သက္မႈက ငယ္ဘဝ ေလးႏွစ္သား အရြယ္ကပင္ စခဲ့သည္ဟု ဆိုရမည္။ ထိုေန ့ကို ကၽြန္ေတာ္ အခုအခ်ိန္ထိ မွတ္မိေနေသးသည္။ ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာထိလဲ မွတ္မိေနဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။ အဲဒီေန ့က ကၽြန္ေတာ့္ အေဒၚျဖစ္သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ျမစ္ဆိပ္ကို ေရခ်ဳိးလိုက္သြားခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခုရပ္ေနသည့္ ဒီေနရာရွ့က ကမ္းစပ္ေလးမွာပင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ညီဝမ္းကြဲ ေတာ္သူတို ့ေရခ်ဳိးၾက၏။ အေဒၚျဖစ္သူက မလွမ္းမကမ္းတြင္ အဝတ္ေလွ်ာ္ေနသည္။ ေျမာက္ရွဴံးေအာင္ ေဆာ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္က ခရီးသည္မ်ား ခ်ျပီး ျပန္ထြက္ေသာ စက္ေလွကို လက္ျဖင့္ ခိုျပီးလိုက္သြားၾက၏။ ကမ္းစပ္မွ အေဒၚျဖစ္သူႏွင့္ တျခားသူမ်ား ပြတ္ေလာရိုက္မတတ္ ေအာ္မွ ေၾကာက္လန္ ့ျပီး လက္လႊတ္ခ် လိုက္ေတာ့ ေရနက္ပိုင္းကို ေရာက္ေနျပီမို ့ေရနစ္ပါေလေတာ့သည္။ စက္ေလွေပၚမွ အိမ္နီးခ်င္း အစ္ကို ျဖစ္သူက ကယ္တင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္သာ ဒီေန ့ထိ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရွင္ ေနႏိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္။ အဲဒီေန ့က ေက်ာျပင္ ေဗ်ာတင္ ခံခဲ့ရျပီး ျမစ္ဆိပ္ ေရဆင္း မခ်ဳိးရ အမိန္ ့ထုတ္ျခင္း ခံရသည္။
ဂမၻီရဆန္ေသာညတစ္ည
ဘယ္သူကိုမွ မေျပာျဖစ္ေတာ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုပါ။ ေျပာလည္းဘယ္သူမွ မယံုၾကဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ မေျပာျဖစ္ေတာ့တာပါ။ အခုေတာ့ မ်ိဳသိပ္မထားႏိုင္ေတာ့လို႔ ဖြင့္ဟလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ပတ္၀န္းက်င္ ေလာက္ကေပါ့။ ရန္ကုန္မွာ ၂ ႏွစ္ေလာက္ေနၿပီး ဆင္တဲကို အလည္ျပန္ခဲ့တုန္းက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ျဖစ္ရပ္ေလးပါ။
ထိုအခ်ိန္က န၀ေဒးတံတားႀကီး မရွိေသးပါဘူး။ ဆင္တဲကဇာတ္ဆိပ္ ကမ္းနားလမ္းအလယ္ပိုင္းဟာ ခရီးသြားေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္စည္ကား လွပါတယ္။ ေဒၚႏွင္းလႈိင္ေခါက္ဆြဲဆိုင္ဆိုရင္ နာမည္ႀကီး လူသိမ်ားတဲ့ဆိုင္ေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အခါအားေလွ်ာ္စြာ အေၾကာင္းရွာၿပီး စားေသာက္ပြဲလုပ္ေလ့ရွိတဲ့ ေနရာေလးေပါ့။ အခုလည္း အေၾကာင္းရလာပါၿပီ။ ခဏအလည္ျပန္လာတဲ့ က်ေနာ္ကိုအေၾကာင္းျပဳၿပီး ၀မ္းေျမာက္ေၾကာင္း အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ေလ။
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ညေန ၇ နာရီေလာက္မွာ စားေသာက္ပြဲ စျဖစ္ပါတယ္။ စားတယ္ဆိုတာထက္ ေသာက္တာကမ်ား ပါတယ္။ ဆိုင္မွာခ်ည္းေသာက္ရင္ ကုန္မွာစိုးလို႔ အိမ္မွာအရင္ ေမာ့လာၾကတယ္ေလ။ ဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္း ေရာက္တက္ရာရာေျပာၿပီး ေသာက္လာလိုက္တာ ၉း၃၀ ေလာက္ရွိသြားပါတယ္။ ဘာမွမၾကာလိုက္ဘူးထင္ရေပမယ့္ အခ်ိန္ကုန္ ေတာ္ေတာ္ျမန္သလိုပါပဲ။ ခရီးပန္းလာတဲ့ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္မူးလာေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ အခုမွအရွိန္ရတုန္း ရွိေသးတယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ အားလံုးကိုႏုတ္ဆက္ၿပီး က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။
၂ ႏွစ္ေလာက္ေ၀းကြာခဲ့ရၿပီး ၀ဲယာသစ္ပင္ေတြနဲ႔ အံုဆိုင္းေနတဲ့ ပန္းေတာင္းေတာင္ကုတ္ ကတၱရာလမ္းမႀကီး ရဲ႔အေပၚ မလင္းတလင္း မီးေရာင္ေအာက္မွာ မူးေ၀ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ က်ေနာ္ဟာ လွပေသာကဗ်ာမဟုတ္ေပမယ့္ ကာရံမဲ့ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္မ်ားျဖစ္ေနမလားပဲ။ ထိုအခ်ိန္မွာ ေလတခ်က္ ေ၀ွ႔တိုက္လိုက္လို႔ ရင္ထဲစိမ့္ၿပီး ဘာမွန္းမသိ လန္႔သြားခဲ့ပါတယ္။ ၾကက္သီးထစြာနဲ႔ အေနာက္ဘက္ကို ျပန္လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ့ ဘာမွမရွိလို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႔ဆိုၿပီး သက္ျပင္းရွည္ႀကီး မႈတ္ထုတ္ လိုက္ပါတယ္။
ဒါနဲ႔ခါးကိုမတ္ၿပီး ေရွ႔ကို ေမွ်ာ္ၾကည္႔လိုက္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ေက်ာ္ခိုင္းၿပီး ေလွ်ာက္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ က်ေနာ္သြားမယ္လမ္းနဲ႔ အတူတူဆိုေတာ့ အေဖာ္ရၿပီဆိုၿပီး ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါနဲ႔အဲ့ဒီလူကိုမွီဖို႔ ကမန္းကတန္းေျပး သြားခဲ႔ပါတယ္။ ေဘးခ်င္းယွဥ္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က လွည့္ၾကည့္ေပမယ့္ သူကေတာ့က်ေနာ့္ကို လံုး၀လွည့္မၾကည့္ပါဘူး။ သူ႔ပံုစံက ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ေယာဂီ၀တ္စံုေလးကို ၀တ္ထားၿပီး လည္ပင္းမွာ ပုတီးတစ္ကံုးဆြဲထားတဲ့ အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ပါ။ ရွည္ေနတဲ့ဆံပင္ကို ေယာင္ထံုး ထံုးထားၿပီး မ်က္ႏွာအမူအရာက တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္း ေနတဲ့ပံုပါ။
အဘိုးအိုကိုၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္ ေၾကာက္စိတ္ေတြ ေပ်ာက္သြားခဲ့ပါတယ္။
“အဘိုးဘယ္အထိသြားမွာလဲ”
က်ေနာ္က ပဲစတင္ႏုတ္ဆက္ လိုက္ပါတယ္။ အဘိုးအိုက က်ေနာ္ႏုတ္ဆက္တာကို မၾကားလိ႔ုပဲလားမသိ လွည့္မၾကည့္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ထပ္ေခၚလိုက္ပါတယ္။
“အဘိုး……အဘိုး”
ဒီေတာ့မွအဘိုးအိုက အံၾသေသာ မယံုၾကည္ေသာ မ်က္လံုးအစံုနဲ႔ က်ေနာ့္ကို လွည့္ၾကည့္ ပါေတာ့တယ္။ ထိုေနာက္
“ငါ့ကိုေခၚတာလား” လို႔ျပန္ေမးပါတယ္။
“ဟုတ္တယ္ေလအဘိုးရဲ႔ ဒီနားမွာအဘိုးတစ္ေယာက္တည္းရွိတာ တျခားဘယ္သူ႔ကို ေခၚရမွာလဲ”
လို႔ မေက်နပ္တဲ့ေလသံနဲ႔ က်ေနာ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။
ထိုအခါအဘိုးအိုက က်ေနာ့္ကို ဘာမွမသိတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ၾကည့္သလိုမ်ိဳးၿပံဳးၿပီး ၾကည့္ေနျပန္ပါတယ္။
“အဘိုး…..ဘယ္ကိုသြားမွာလဲ”
“ ဂ်ာကုန္းဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းျပန္မလို႔”
“အေတာ္ပဲ က်ေနာ္လည္း အဲ႔ဒီဘက္ကို ျပန္မလို႔ အေဖာ္ရတာေပါ့”
“ေအး….ေအး….လူေလးအဆင္ေျပ မယ္ဆိုရင္ ေကာင္းပါတယ္”
“က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း ျပန္ရမွာေၾကာက္သလိုျဖစ္ေနတာ အဘိုးကိုေတြ႔လိုက္ရေတာ့မွ ၀မ္းသာသြားတယ္”
“လူေလးကဘာကိုေၾကာက္တာလဲကြယ့္”
“ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး စိတ္ထဲတစ္မ်ိဳးႀကီးျဖစ္ေနလို႔ပါ အဘိုး”
“ေၾသာ္…. ဒီလိုလား…. အဘိုးမွာ ဘာကိုမွ မေၾကာက္ေတာ႔ တဲ့နည္းရွိတယ္ လုိခ်င္လား”
“လိုခ်င္တာေပါ့.. အဘိုးရ… ေျပာျပပါလား”
“ဒီလိုကြ…. သရဏဂံု ၿမဲေအာင္ေနၿပီး ေမတၱာပို႔ေပးပါ ဘာမွ ေၾကာက္စရာ မရွိေတာ့ပါဘူး”
“ဟုတ္ကဲ့”
“ေမတၱာအေၾကာင္း သိခ်င္ရင္ေတာ႔ ေမတၱာသုတ္ျဖစ္လာပံုနဲ႔ ေမတၱာသုတ္ပရိတ္ကို ေလ့လာရင္ သိႏိုင္ပါတယ္ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါးဆိုတာလည္း ေမတၱာေၾကာင္႔ အႏိုင္ရတာပဲေလ”
“ဟုတ္ကဲ့ အဘိုး ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါး သီခ်င္းဆိုထားတာေတာ့ နားေထာင္ဘူးတယ္ ေမတၱာနဲ႔အႏိုင္ယူတာေတာ့ အဘိုးေျပာမွ သိရေတာ့တယ္”
“ေလ့လာရင္ သိႏိုင္ပါတယ္ကြာ… လူေလးအတြက္ အက်ိဳးရွိလာမွပါ”
အဘိုးအိုနဲ႔က်ေနာ္ စကားေျပာလာလိုက္တာ က စ လ ထဲ၀င္တဲ့ ဂိတ္ကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဂိတ္ကိုျဖတ္အသြား ဂိတ္ေစာင့္တစ္ေယာက္က လွမ္းႏုတ္ဆက္လို႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္း နဲ႔စကားေျပာခ်င္ေပမယ့္ အဘိုးအိုပါေနတာနဲ႔ ဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ လက္ျပ ႏုတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ဂိတ္ကိုေက်ာ္ၿပီးတာနဲ႔ ဂ်ာကုန္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚတက္တဲ့ ေတာင္ေျခေလးကို ေရာက္လာပါတယ္။
“ကဲ ……… အဘိုးသြားေတာ့မယ္ လူေလး”
အဘိုးအိုက က်ေနာ့္ကို ႏုတ္ဆက္ေနစဥ္မွာပဲ ေလတစ္ခ်က္ ေ၀ွ႔သြားျပန္ပါတယ္။ ေလအေ၀ွ႔မွာေတာ့ ခေရပန္းနံသင္းပ်ံ႔လာလို႔ ရင္ထဲလန္းသြားခဲ႔ပါတယ္။
“ဟုတ္ကဲ့အဘိုး….က်ေနာ့္ကို မေၾကာက္ေတာ့တဲ့ နည္းသင္ေပးလို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အဘိုး…. ခေရပန္းနံ ရလား”
“ေအး…. ငါေနတဲ့ေနရာမွာ ခေရပန္းေတြ ပြင့္ေနၿပီကြ…. သရဏဂံုၿမဲဖို႔နဲ႔ ေမတၱာပို႔တာကိုေတာ့ မေမ့နဲ႔ေနာ္။ တစ္ေန႔ လူေလး နားလည္လာမွာပါ”
“ဟုတ္ကဲ႔ အဘိုး”
ၿပံဳးၿပီး ႏုတ္ဆက္ေနတဲ့ အဘိုးအိုကို ေက်ာ္ခိုင္းၿပီး က်ေနာ္ ဆက္ေလွ်ာက္ လာခဲ႔ပါတယ္။ အဘိုးအိုနဲ႔ စကားေျပာလာလို႔လားမသိ အမူးေလ်ာ့သြားသလို ခံစားရပါတယ္။
အိမ္အျပန္မွာ အဘိုးအိုရဲ႔ စကားေတြကို ျပန္ေတြးရင္း ဂ်ာကုန္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအေၾကာင္း ေရာက္သြားပါတယ္။ ဂ်ာကုန္းဆိုတာ ဟိုးအရင္တုန္းက ၾကတ္ကုန္းလို႔ေခၚတယ္တဲ့ ၾကတ္ေတြေနတဲ့ ကုန္းေျမမလို႔တဲ့ ေတာရဘုန္းႀကီးတစ္ပါးက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေဆာက္ၿပီး ေနရာက ၾကတ္ကုန္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလို႔ ေခၚလာၾကၿပီး အခုေတာ႔ ဂ်ာကုန္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္း လို႔ ေျပာင္းေခၚလာတာ လို႔ လူႀကီးေတြကေျပာဘူးတယ္။ အဲ့ဒီ ေတာရဘုန္းႀကီးက ကပိၸယတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ နယ္လွည့္ သာသနာျပဳရင္း ဂ်ာကုန္းဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ေနာက္ဆံုး သီတင္းသံုးသြားခဲ့တာလို႔လည္း ေျပာၾကပါတယ္။ အေတြးေတြနဲ႔ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ၿပီး မူးမူးနဲ႔အိပ္လိုက္တာ တခ်ိဳးတည္းပါပဲ။
ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ပိုင္းမွာေတာ့ လကၻက္ရည္ဆိုင္သြားဖို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ လာေခၚပါတယ္။ ဂိတ္ေစာင့္က်တဲ့ သူငယ္ခ်င္းလည္း ပါလာပါတယ္။ သူကက်ေနာ့္ကို မေန႔ညက ေတာ္ေတာ္မူးလာတယ္တဲ့ တစ္ေယာက္တည္းစကားေတြ ေျပာလာလိုက္တာ သူ႔ကို ေတာင္ႏုတ္မဆက္ဘူးတဲ့။ အဲ့ေတာ့ က်ေနာ္က တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ပါဘူး က်ေနာ္နဲ႔အတူတူပါလာတဲ့ အဘိုးအိုနဲ႔စကားေျပာလာတာပါလို႔ ေျပာျပပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းက မင္းေတာ္ေတာ္ ေနာက္တတ္လာၿပီပဲ တဲ့ မေန႔ညက မင္းတစ္ေယာက္တည္း ျပန္လာတာကို ဘယ္က အဘိုးအို ကပါလာတာလဲ တဲ့……..။ တျခား သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း က်ေနာ္႔ကို မယံုၾကဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အေလ်ာ့ မေပးပါဘူး။
ဂ်ာကုန္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို သြားေမးမယ္ဆိုၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို သြားခဲ့ပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေရာက္လို႔ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီးကို သြားေမးေတာ့ ညကဘယ္သူမွမ လာဘူးတဲ့….။ ဒါနဲ႔ဆရာေတာ္ကို ဦးခ်ၿပီးျပန္မယ္အလုပ္ က်ေနာ့္နာေခါင္းထဲကို ခေရပန္းနံသင္းသင္းေလး တိုးေ၀ွ႔လာပါတယ္။ ဘယ္ကလည္းလို႔ ေဘး ဘယ္ညာလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေက်ာင္းရဲ႔အေရွ႔ဘက္ သိမ္ရဲ႔ေဘးနားမွာ ခေရပန္းေတြ ပြင့္ေနတဲ့ ခေရပင္တစ္ပင္ကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ခေရပင္ေအာက္မွာေတာ့ ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာ အုတ္ဂူႏွစ္လံုးကို ထပ္ေတြလိုက္ရ ျပန္ပါတယ္။
က်ေနာ္အုတ္ဂူကိုၾကည့္ေနတာေတြ႔ေတာ့ ဆရာေတာ္က
“အဲ့ဒီ အုတ္ဂူေတြဟာ တစ္ခုက ပထမဆံုး ေက်ာင္းတည္ေဆာက္တဲ့ ေတာရဘုန္းႀကီးရဲ႔အုတ္ဂူ၊ ေနာက္တစ္ခုက ကပၸိယႀကီးရဲ႔ အုတ္ဂူ”
လို႔ရွင္းျပပါတယ္။ ဆရာေတာ္ရွင္းျပေနစဥ္မွာ သင္းပ်ံ႔လာေသာ ခေရပန္းရနံဟာ က်ေနာ့္ေခါင္းကို ေနာက္က်ိသြား ေစပါေတာ့တယ္။
တကယ္ေျပာတာပါ အဲ့ဒီတုန္းက အဘိုးအိုတစ္ေယာက္နဲ႔ အတူတူျပန္လာခဲ့တာပါ။ အဘိုးအိုသင္ေပးခဲ့တဲ့ သရဏဂံုအစြမ္းနဲ႔ ေမတၱာဘာ၀နာအစြမ္းေတြကို ေတာင္ အခုနားလည္လာလို႔ အဘိုးအိုကို ေက်းဇူးတင္ေနမိပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္အဘိုးအိုနဲ႔ အတူတူျပန္လာတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မယံုၾကဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ဒီအေၾကာင္းကို ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဘယ္သူမွမယံုေပမယ့္ ႏွစ္ေတြၾကာသြားေပမယ့္ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ ဂမီၻရဆန္ေသာညတစ္ည အျဖစ္
အမွတ္ရေနဆဲဆိုတာ မ်ိဳသိပ္မထားႏိုင္ေတာ့လို႔ ရင္ဖြင့္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။
ျဖစ္မလာခဲ့ေသာ ျဖစ္ခ်င္ေနတာ
ကၽြန္ေတာ္လဲ ခုတေလာ အလုပ္နဲနဲ ရႈပ္ေနတာနဲ ့ ဘယ္ကိုမွ အလည္မထြက္ျဖစ္သလို ဘယ္မွမေရာက္ျဖစ္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ ့တစ္ေန ့ အလုပ္ထဲမွာ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနတုန္း အရႈပ္ကေလး ေတြျဖစ္တဲ့ ခ်ဳိက်(တျဖစ္လဲ) ေမာင္ဖိုးၾကယ္နဲ ့ ေမာင္ေပါ့ဆိမ့္ တို ့ ႏွစ္ေယာက္က အေမာတေကာ ဖုန္းဆက္လာတယ္။ ေဟ့ေကာင္ ဘလက္ မင္းေမပယ္လ္ဆိုဒ္ကို သြားၾကည့္ဦး။ ဟိုမွာ မင္းကိုတဂ္ထားတယ္။ ေဟ.. ဘာ ဘာလဲ ဘာကို တဂ္ထားတာလဲလို ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ အေမာတေကာ ျပန္ေမးလိုက္ေတာ့ သူတို ့ က ကၽြန္ေတာ့္ကို တိတိက်က်ဘဲ ျပန္ေျဖတယ္။ ငါတို ့ လဲ ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းမျပတတ္ဘူး မင္းေသခ်ာသိခ်င္ရင္ ေမပယ္လ့္ဆိုဒ္ကို သြားၾကည့္တဲ့။ ကဲရွင္းေရာ ဒါနဲ ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ အလုပ္ကအိမ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ အြန္လိုင္းေပၚ အေျပးအလႊားတက္ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေရာင္းရင္းျဖစ္သူ ေမပယ့္လ္ဆိုဒ္ကိုသြားျပီး အေမာတေကာ ရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ရေတာ့တာေပါ့။ ေမပယ့္လ္ဆိုဒ္ကိုေရာက္ တင္ထားတဲ့ပိုစ့္ကို ဖတ္ၾကည့္မွ တျခားတစ္ေယာက္ တဂ္ထားလို ့ျငီးျငဴေနတဲ့ ေမပယ္လ့္ကိုေတြ ့ ရတယ္။ အဲဒီမွာ ပိုစ့္ကိုဖတ္ၾကည့္ရင္း စာေရးသူရဲ ့ ျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္ မျဖစ္လာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို (ဝမ္းသာအားရ) အဲ.. ဟုတ္ေပါင္ စိတ္ဝင္တစား ဖတ္ေနတုန္း ေအာက္နားေလာက္ကို ေရာက္ေတာ့ ဘုမသိ ဘမသိ ေမပယ္လ္တဂ္ထားတဲ့ ကိုယ့္နာမည္ကို ျပန္ဖတ္ၾကည့္ျပီး မအီမသာၾကီး ခံစားလိုက္ရတယ္။ ဒီလိုနဲ ့အဲဒီေန ့ ညက ဘာေရးရင္ေကာင္းမလဲလို ့ စဥ္းစားရင္း အိပ္လို ့မေပ်ာ္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ ေမပယ္လ္ လူကို သက္သက္ အိပ္ေရးပ်က္ေအာင္ လုပ္တယ္။ ဒီလိုနဲ ့ ဘာေရးရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားရင္းနဲ ့ ဘာမွ မေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အြန္လိုင္းမွာ ေမပယ္လ္နဲ ့ ေတြ ့လို ့ ေရးခိုင္းထားတဲ့ ျဖစ္မလာခဲ့ေသာ ျဖစ္ခ်င္ေနတာ ဆိုတဲ့ပိုစ့္ ေရးျပီးျပီလားလို ့ေမးရင္ ကၽြန္ေတာ္ကေရးျပီးျပီလို ့ ေျဖမွာဘဲ။ အဲဒီလို ျပန္ေျဖႏိုင္ေအာင္လဲ ကၽြန္ေတာ္က ျဖစ္မလာခဲ့ေသာ ျဖစ္ခ်င္ေနတာဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကိုေတာ့ တပ္ထားလိုက္တယ္ ဟဲ.. ဟဲ.. ဝိနည္းလြတ္တာေပါ့။
လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ ျဖစ္ခ်င္ေသာ အလိုဆႏၵေလးမ်ား ရွိၾကသည္။ ထိုအထဲမွာမွ ျဖစ္လာတာေတြ ရွိသလုိ ျဖစ္မလာေသးတာေတြ၊ ျဖစ္မလာႏိုင္ ေတာ့တာေလးေတြလဲ ရွိမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္မွာလဲ ျဖစ္ခ်င္ေနတဲ့ ဆႏၵေလးေတြ ရိွေနေပမဲ့ ျဖစ္မလာႏုိင္ေတာ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြလဲ ရိွပါတယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ က်န္တာေတြ ဆင္းရဲရင္ ဆင္းရဲမယ္ အေပါင္းအသင္းကေတာ့ မဆင္းရဲခဲ့ဘူး။ အေပါင္းအသင္းမ်ားခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ တိမ္ေတြနဲ ့အျပိဳင္လြင့္ရင္း လမ္းမေတြထက္ လမ္းအတိုအရွည္ေတြ တိုင္းထြာရင္း ပတ္ဝန္းက်င္ကို အရြဲ့တိုက္ရင္း ၾကီးျပင္းခဲ့တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုးခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြအေပၚမွာ ဆိုးခဲ့တာပါ။ အေသာက္အစား မူးယစ္ေဆးဝါးကင္းတယ္၊ သူမ်ားသားမယား မေစာ္ကားဘူး၊ သူမ်ားပစၥည္းဥစၥာ မခိုးဘူး၊ ရပ္ကြက္ထဲမွာ မူးရူးေအာ္ဟစ္ေသာင္းက်န္းျပီး မိဘမ်က္ႏွာပ်က္ေအာင္ တခါမွမလုပ္ခဲ့ဘူး၊ ကိုယ့္ေၾကာင့္ မိဘေတြ ရံုးေရာက္ဂတ္ေရာက္ သိကၡာမက်ခဲ့ဘူးဘူး။ ဒါေပမယ့္ အိမ္မကပ္ဘူး အိမ္အလုပ္ကို ဘာတစ္ခုမွ ကူမလုပ္ဘူး ဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ ့လြင့္ခ်င္ရာလြင့္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာ အခ်ိန္ျဖဳန္းျပီး မိဘပိုက္ဆံျဖဳန္းတီးေနတဲ့ေကာင္ ဆန္ကုန္ေျမေလးဆိုျပီး ကိုယ့္ထမင္း ကိုယ္စားေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘဲြ ့ထူးၾကီးတစ္ခု အပ္ႏွင္းတယ္။ ငယ္ဘဝတေလွ်ာက္လံုး စာေမးပြဲေျဖဆိုကာနီး တစ္လေလာက္မွ လက္ပူတိုက္ျပီး တစ္ႏွစ္တစ္တန္း ေအာင္လာတဲ့ကၽြန္ေတာ့္ကို ပတ္ဝန္းက်င္က ဆယ္တန္းဆိုတဲ့ ေတာင္ၾကီးကိုေတာ့ ဒီတစ္သက္ေက်ာ္မွာ မဟုတ္ဘူးလုိ ့ အတင္းေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သံုးလ အခ်ိန္ယူျပီး သူတို ့ထင္ေၾကးေတြကို ရိုက္ခ်ဳိးပစ္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာင္တကၠသိုလ္ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေနာင္တပါတယ္ေလ။ တကယ္လို ့အခြင့္အေရးသာရွိခဲ့ဦးမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုးၾကိဳးစားျပီး အဲဒီဆယ္တန္းဆိုတဲ့ ေတာင္ၾကီးကို ေနာက္တခါေလာက္ ထပ္ျဖတ္ေက်ာ္ခ်င္ေသးပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ GTC ေက်ာင္းကို တက္ေရာက္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့အတူ အဲဒီေက်ာင္းကို အတူတူတက္ခ်င္ခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္မတက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္မေလးရွားကို အလုပ္သြားလုပ္ဖို ့အတြက္ အားလံုးျပင္ဆင္ျပီးေနပါျပီ။ မိဘေတြကေတာ့ ေက်ာင္းတက္ခ်င္ရင္ ဆက္တက္ဖို ့ေျပာပါတယ္။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာင့္ မိဘေတြရဲ ့ပိုက္ဆံကို အခ်ည္းႏွီး မဆံုးရႈံးေစခ်င္လို ့ကၽြန္ေတာ္ ဆက္မတက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တကယ္ဆိုကၽြန္ေတာ္ အဲဒီေက်ာင္းကို တက္ခ်င္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေက်ာင္းေတြစဖြင့္တဲ့ေန ့ကစျပီး ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကို ေန ့တိုင္းလာလာရွာတယ္။ ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို ့ေန ့တိုင္းကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကို ေခၚေနတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း လာလာေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ခ်င္တာထက္ ျဖစ္သင့္တာကို ေရြးခ်ယ္ျပီး အထုတ္အပိုးျပင္ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္လာခဲ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ့္မွာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေပါင္းလာတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ထပ္ တစ္တန္းၾကီးတဲ့ သူတို ့ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဂရုစိုက္ၾကပါတယ္။ တစ္ႏွစ္တစ္တန္းတက္တဲ့ အခါတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္အခန္းကို သူတို ့လာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ ့ေလ့ရွိၾကတယ္။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေနရထိုင္ရတာ အဆင္ေျပရဲ ့လား တျခားေက်ာင္းသားေတြ အႏုိင္မက်င့္ရဲေအာင္ သူတို ့ရွိတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ကိုယ္ထင္လာလာျပၾကတယ္ဆိုဘဲ။ အဲဒီထဲကမွ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာ တြယ္တာရဆံုး အခ်စ္ရဆံုး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မ်က္ေစာင္းထိုးအိမ္ကပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သူ ့အိမ္က စားအိမ္ေသာက္အိမ္ေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းႏွစ္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္က ပိုတြဲျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဘယ္သြားသြား ကၽြန္ေတာ္တို ့တပူးပူး တတြဲတြဲနဲ ့ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္မွာ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ စိတ္ကူးေလးတစ္ခု ရွိခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့အရြယ္ေရာက္လာခဲ့တဲ့တစ္ေန ့ေက်ာပိုးအိတ္တစ္ေယာက္တစ္လံုးနဲ ့ျမန္မာျပည္တပတ္ ပတ္ၾကမယ္လို ့ကတိထားခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ႏိုင္ငံျခားက ျပန္လာျပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ဆႏၵေတြကို အေကာင္အထည္မေဖာ္ႏိုင္ခင္မွာဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း အသဲေရာဂါနဲ ့ဆံုးသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေန ့က ညႏွစ္နာရီေလာက္ သူဆံုးသြားျပီ ဆိုတဲ့သတင္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ဖုန္းဝင္လာျပီးေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ငုတ္တုတ္ မိုလင္းခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ အတူသြား အတူစားခဲ့တာေတြကို ျပန္ျမင္ေယာင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ ဆႏၵေတြ အေကာင္အထည္မေဖာ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိတိုင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ သူနဲ ့ျမန္မာျပည္တပတ္အတူ ခရီးထြက္ခ်င္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ျဖစ္ခ်င္ေန ျဖစ္ခ်င္ေန ျဖစ္မလာႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္မေလးရွားမွာ အလုပ္သြားလုပ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္နဲ ့အတူတြဲခဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ သူ၊ ကၽြန္ေတာ္၊ ေပါ့ဆိမ့္၊ ခ်ဳိက်နဲ ့ပံုမွန္တို ့ဆိုတာ ဟိုးကေလးဘဝ မူၾကိဳကတည္းက အတူတူတက္လာခဲ့တဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့။ ေက်ာင္းတက္ေတာ့လဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ အတူတူ တက္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဒါေပမယ့္ မေလးကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ပိုတဲြျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မရွိအတူ ရွိအတူ မေလးရွားမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေအးအတူ၊ ပူအမွ် အတူတူျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ မေလးရွားမွာ အတူတူ ဆိုးခဲ့၊ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကရင္း ကၽြန္ေတာ္အရင္ မေလးရွားကေန ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန ့က အရက္ေတြမူးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖက္ငိုျပီးေျပာတယ္။ သူငယ္ခ်င္း မင္းမျပန္လို ့မရဘူးလားကြာတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွျပန္မေျပာႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ မျပန္လို ့မရေတာ့တဲ့ အေျခအေနေရာက္ေနခဲ့ျပီ။ အဲဒီအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ မေလးရွားေျမမွ ‘ပ’ ေလးလံုး ဆိုတဲ့ ပိုစ့္အေၾကာင္းမွာ ေရးထားခဲ့ဘူးပါတယ္။ အဲဒီထဲက သူဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္ပါ။
ဒီလိုနဲ ့ကၽြန္ေတာ္ျမန္မာျပည္မွာ ကာလအတန္ၾကာေနျပီး စင္ကာပူႏိုင္ငံကို ထပ္ထြက္လာျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျမန္မာျပည္မွာ ရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာေရာ စင္ကာပူကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေရာ သူကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ဖုန္းေခၚေလ့ရွိတယ္။ သူဖုန္းေခၚတိုင္းလဲ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ညစ္ရတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ဖုန္းေခၚတိုင္း သူက အျမဲမူးေနျပီး ကၽြန္ေတာ္သူ ့ကို မေလးရွားမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့တဲ့အေၾကာင္းကို ငိုငိုျပီး ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူဖုန္းဆက္တိုင္းကၽြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒီလိုနဲ ့ကၽြန္ေတာ္စင္ကာပူမွာ ေနတာနဲနဲၾကာလာေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္မေတြ ့တာၾကာျပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ေတြ ့ခ်င္တဲ့အေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ျမန္မာျပည္ကို ဘယ္အခ်ိန္အလည္ျပန္မွာလဲ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို ေမးတယ္။ ဒါနဲ ့ကၽြန္ေတာ္က ၂၀၀၉ ဒီဇင္ဘာမွာ အလည္ျပန္မယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း သူ ့ကို ေျပာလိုက္ေတာ့ သူလဲ အဲဒီအခ်ိန္ ျမန္မာျပည္ ျပန္လာျပီး ဆင္တဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေတြ ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆင္တဲ အလည္ျပန္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ သူမေလးရွားက ျပန္လာျပီး ဆင္တဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ျပန္စံု သူစင္ကာပူကို ထပ္ကူးဖုိ ့ကိစၥေတြ ေဆြးေႏြးၾကမယ္လို ့ကတိေတြထားခဲ့ၾကသည္။
တေန ့ကၽြန္ေတာ္ ညဆိုင္းအလုပ္ဆင္းျပီး ေနခင္းဘက္ အိပ္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို မေလးရွားက ဖုန္းဝင္လာသည္။ အဲဒီေန ့က ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ဖုန္းေတြေတာက္ေလွ်ာက္ ဆက္ဝင္လာတယ္။ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာၾကတယ္။
‘ကိုရဲေရ.. မင္းသူငယ္ခ်င္းေတာ့ အရက္ေတြမူးျပီး ပုခၽြန္းေရကန္ထဲ ေရဆင္းကူးတာ ေရနစ္ျပီး ဆံုးသြားျပီ။ ဒါေပမယ့္ အေလာင္းေတာ့ ျပန္မရေသးဘူး’
ဟု ေျပာၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရံုမွလြဲ၍ ဘာမွမတတ္ႏိုင္။ သူေသဆံုးသြားျခင္းႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ ထားခဲ့ေသာ ကတိစကားမ်ားလဲ ပ်က္ျပယ္ခဲ့ရသည္။ သူေျပာခဲ့သလိုပင္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ခြဲခြာခဲ့ၾကသည့္ ႏွစ္ေတြအတြင္း ျပန္ဆံုခ်င္ခဲ့မိသည္။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ အိမ္မက္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ဟိုအရင္က သူအရက္မူးျပီး ဖုန္းဆက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ညစ္ခဲ့ရသည္။ ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သူအရက္မူးျပီး ဖုန္းဆက္မည့္ အခ်ိန္ကို ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ေမွ်ာ္လင့္ေန ေမွ်ာ္လင့္ေန ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္လာႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ေပ။ လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ ျဖစ္ခ်င္ေနတဲ့ ဆႏၵေလးေတြရွိေပမယ့္ ျဖစ္မလာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြရွိမွာပါ။ ဒီအေၾကာင္းအရာေလးေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာ ျဖစ္မလာခဲ့ေသာ ျဖစ္ခ်င္ေနတာ ေလးေတြဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ကိုေရသန္႔ႏွင့္ေတြ႔ဆံုျခင္း (သို႔) အလွဴဒါနျပဳၾကရေအာင္
(က)
“ဟလို … ကိုေရသန္႔လား …”
“ဟုတ္ပါတယ္ …”
“ကၽြန္ေတာ္ ေပါ့ဆိမ့္ ပါ ကိုေရသန္႔ ေနေကာင္းလား ဗ် .. ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ ေရာက္ျပန္ေရာက္ၿပီ။ ကိုေရသန္႔တို႔ အိမ္မွာ မတည္းျဖစ္ေတာ့ ဘူးေနာ္။ အစ္ကို တည္းဖို႔ ေျပာထားတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ .. ကၽြန္ေတာ့္ အစီစဥ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တည္းလိုက္”
“အာ .. လုပ္ၿပီ ကိုေပါ့ဆိမ့္ ကေတာ့”
“မနက္ျဖန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြ႔ရေအာင္ေလ .. ကိုေရသန္႔ အားမလား မသိဘူး”
“အင္း.. ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ကို လာခဲ့ရမလဲ”
“ေရႊတိဂံုေစတီ ေပၚမွာ ဆံုမယ္ေလ။ တနဂၤေႏြေထာင့္က ဇရပ္ကေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ မနက္ ၉ နာရီခြဲ ေစာင့္ေနမယ္”
“အင္း.. ကၽြန္ေတာ္လာခဲ့မယ္. မနက္ျဖန္ေသခ်ာေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္း ထပ္ဆက္လိုက္မယ္. ကိုေပါ့ဆိမ့္ ဖုန္းနံပါတ္ ေျပာအံုးေလ”
“ဟုတ္ ******** ပါ”
“အဲဆို ဒါပဲေလ မနက္ျဖန္မွ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္”
“ဟုတ္ .. ဘိုင္”
(ခ)
ေနာက္တေန႔ မနက္ေစာေစာ။
“ဟလို … ကိုေပါ့ဆိမ့္ ကၽြန္ေတာ္”
“ဟာ! ကိုေရသန္႔”
“ကၽြန္ေတာ္ အိမ္က ထြက္လာေတာ့မယ္. ကၽြန္ေတာ့ညီ လည္းပါမယ္. ကၽြန္ေတာ္ ေဘာင္းဘီ အစိမ္း ၀တ္လာခဲ့မယ္. မမွတ္မိမွာ စိုးလို႔ . ကၽြန္ေတာ္က ကတံုးဆံပင္နဲ႔ေနာ္”
“ဟုတ္. ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေယာပုဆိုး အညိဳေရာင္ေလး ၀တ္လာခဲ့မယ္. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မမွတ္မိမွာေတာ့ မပူရပါဘူး. vzo မွာ တစ္ခါျမင္ဖူးထားတာပဲ. ကိုေထြးကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ သိပါတယ္”
“အဲဒါဆို ဒါပဲေလ. ေတြ႔မွပဲ ေအးေဆး စကားေျပာၾကမယ္”
“ဟုတ္ကဲ့. ကၽြန္ေတာ္က နီးေတာ့ ခဏေနရင္ ထြက္လာခဲ့မယ္. ဘိုင္”
ကိုေရသန္႔ ဖုန္းခ်ၿပီးမွ အျမန္ ေရခ်ဳိး အ၀တ္စားလဲၿပီး ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ နီးစပ္ရာ ဗိုလ္မင္းေရာင္လမ္းထဲက ဖက္ဖူးေရာင္ ဆိုင္မွာ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ စားရခဲတဲ့ လၻက္ရည္နဲ႔ အီၾကာေကြး မွာစားလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီနားကပဲ တတ္စ္စီ ဌားၿပီး ဘုရားကို ေျမာက္ဘက္မုဒ္က တတ္လာခဲ့ပါတယ္။ ကိုေရသန္႔နဲ႔ေတြ႔ၿပီး ဘယ္သြားျဖစ္မယ္ဆုိတာ မသိေသးေတာ့ အလင္းသင့္တဲ့မုဒ္က ျပန္ဆင္းႏိုင္တာေၾကာင့္ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ဖိုးလွဴၿပီး ဖိနပ္ကို အိတ္ထဲထည့္ၿပီး သယ္လာခဲ့ပါတယ္။
ဘုရားေပၚေရာက္တာနဲ႔ ဘုရားကို လက္ယာရစ္ပူေဇာ္ၿပီး ခ်ိန္းထားတဲ့ေထာင့္က ဇရပ္ကေလးမွာ ကိုေရသန္႔ကို ထိုင္ေစာင့္ေနျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုေရသန္႔ကေဝးေတာ့ မေရာက္ေသးပါဘူး။ ကိုေရသန္႔မလာခင္ေလး ဘုရားကိုၾကည္ညိဳရင္း ကိုေရသန္႔ အေၾကာင္းေတြးေနမိပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုေရသန္႔ က ဆင္တဲသားလို႔ ဆိုၾကေပမယ့္ အျပင္မွာတစ္ခါမွ မျမင္ခဲ့ဖူးထင္ပါတယ္။ ဟိုးငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဆင္တဲ အထက ေက်ာင္းမွာ တတ္ခဲ့ၾကတာဆိုေတာ့ ျမင္ဖူးေကာင္းျမင္ဖူး ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မူလတန္းေလာက္မွာ သူက အထက္တန္းေက်ာင္းသား ေလာက္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ သူေျပာသလုိဆို ေက်ာင္းၿပီးေလာက္ကတည္းက ဆင္တဲကေန ထြက္သြားလိုက္တာ ခုထိပါပဲ။ ႏိုင္ငံျခားမွာ အေနၾကာသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဂ်ပန္မွာ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္လုပ္ၿပီး က်န္ခဲ့တဲ့ လပိုင္းေလာက္ကမွ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေရာက္ခဲ့တာပါ။ ျမန္မာျပည္မွာ အရာရာဟာ သူ႔အတြက္ ေျပာင္းလဲဆိုေတာ့ မသံုးတတ္မဆြဲတတ္ သြားဖို႔ပါခက္ခဲေတာ့ သူ႔ညီေလးကိုပါ ေခၚလာရဟန္တူပါတယ္။
သူေျပာသလိုဆို ဂ်ပန္က သူအလုပ္မွာလည္း အဆင္ေျပပါတယ္။ (အလုပ္ထက္ သူအဆင္ေျပတာေလးလည္း ရွိေသးတယ္။ သူ႔ကဗ်ာထဲက အသဲေလးေလ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ပံုေလးကိုေတာင္ တြဲတင္ထားေသးတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဘယ္ေလာက္လိုက္ဖက္ၾကသလဲ ျမင္ခဲ့ရၿပီးၿပီ ထင္ပါတယ္။) အဲဒီသူ႔အသဲေလးနဲလည္း အဆင္ေျပပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူအဲဒါေတြ ခ်န္ထားခဲ့ စြန္႔လြတ္ခဲ့ၿပီး ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ သူမွာ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ေနရာတစ္ခုကို သြားဖို႔ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိလို႔ပါတဲ့။ အဲဒီ သူ႔အေၾကာင္းေလးေတြကို ပို႔စ္ေလးေတြအျဖစ္ တစ္ေန႔ေတာ့ အားလံုးမွ်ေ၀ခံစားဖို႔ သူေရးလိမ့္မယ္လို႔ သူမေျပာေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ေနပါတယ္။
(ဂ)
ကိုေရသန္႔လည္း အခ်ိန္မွီ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ လက္ညိႈးထိုးလိုက္မိပါတယ္။ သေဘာက စိတ္ထဲကေန ကိုေရသန္႔ မဟုတ္လား၊ ဒါ ကိုေပါ့ဆိမ့္ မဟုတ္လားလို႔ ေမးလိုက္မိၿပီး အၿပံဳးကိုယ္စီျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ၾကပါတယ္။ အျပင္မွာ တစ္ခါမွမေတြဘူးတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ တကယ္မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ရင္ထဲမွာ အံ့ၾသၾကယ္ႏူးရတာ မေျပာျပတတ္ေအာင္ပါပဲ။ ကိုေရသန္႔လည္း ကၽြန္ေတာ္လိုပဲ ခံစားရေလာက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသံေတြ အျမင္ေတြ ပါးတဲ့ တိတ္ဆိတ္မယ့္ အနီးနားက ဇရပ္တစ္ခုကို ရွာၿပီး ထိုင္စကားေျပာ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ စကားေတြလည္း ေျပာလို႔ မကုန္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ မိသားစုအေၾကာင္း၊ ဆင္တဲကေဖးနဲ႔ ဘေလာကာသူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္း၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာအေၾကာင္းေလးေတြ စံုေနတာပါပဲ။
ကိုေရသန္႔က သူကိုတိုင္ ဆိုထားတဲ့ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို ကၽြန္ေတာ္ကို ေပးတယ္။ သူျမန္မာျပည္ကေန လိုင္းမေကာင္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကို တင္ခိုင္းတာပါ။ MTV ပံုစံေလးလုပ္ထားတာပါ။ အားေပးၾကပါအံုးေနာ္။ ေ၀ဖန္ေပးၾကပါအံုး ဆင္တဲကေဖးက ကိုေရသန္႔ ကိုယ္တိုင္သရုပ္ေဆာင္ ဆိုထားတာေလးကိုေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခင္တင္ေပးပါမယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာတဲ့အခါ ေဘးလူေတြၾကားခဲ့ရင္ ရယ္စရာမ်ား ျဖစ္ေနမလား မသိဘူး နာမည္ရင္းေတြ သိေနၾကေပမယ့္ စကားေျပာရင္ ဘေလာ့မွာ သံုးတဲ့နာမည္ ကိုေရသန္႔၊ ကိုေပါ့ဆိမ့္ ဆိုၿပီး ေခၚဆို ေျပာခဲ့ၾကတာပါ။ ကိုေရသန္႔လို႔ေခၚၿပီး စကားေျပာရတာ ကိုေပါ့ဆိမ့္လို႔ ျပန္ၾကားရတာေလးကလည္း ခ်ဳိျမိန္တဲ့ အရသာတစ္ခုလို႔ ခံစားမိပါတယ္။
(ဃ)
ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းဆိုလို႔ ၁၁ နာရီခြဲေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မူလေတြ႔ခဲ့တဲ့ ေနရာ ဇရပ္ေလးကို ျပန္လာထိုင္ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အျပန္ကို လူႀကံဳထည့္ေပးခ်င္တဲ့သူေတြကို အဲဒီေနရာေလးမွာ ခ်ိန္းထားမိလိုပါ။ လူႀကံဳေပးမယ့္သူေတြက အႀကံဳပစၥည္းေတြနဲ႔အတူ ေရပါေအာင္ရြာတဲ့မိုးကိုပါ ေခၚလာၾကသလားမသိ မိုးကလည္း ဘုရားရင္ေတာ္ေပၚမွာ ေရစီးေၾကာင္းေလးေတြ ျဖစ္ေအာင္ရြာခ်ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လူႀကံဳပစၥည္းေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတုန္း ကိုေရသန္႔က
“ကိုေပါ့ဆိမ့္ ကၽြန္ေတာ္ဒီနားခဏ သြားလိုက္အံုးမယ္ ျပန္လာခဲ့မယ္”
ဆိုၿပီး သူယူလာတဲ့ ထီးေကာက္ႀကီး ေဆာင္း၍ ထြက္သြားပါတယ္။
ခဏၾကာေတာ့ လူႀကံဳဧည္ေတြလည္း ျပန္ ကိုေရသန္႔လည္း ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။
“ကၽြန္ေတာ္ အလွဴခံဌာနကို သြားတာ”
ဆိုၿပီး အလွဴခံျဖတ္ပိုင္းေလး ကၽြန္ေတာ္ကို ေပးပါတယ္။ ကိုေရသန္႔က ဆက္ေျပာပါတယ္။
“ဒီအလွဴက ဘုရားရွင္အတြက္ ရည္စူးၿပီးလွဴခဲ့တာပါ။ ေစတိဂံုရဲ့ အေနာက္ဘက္မုဒ္မွာ အခု ဥယ်ာဥ္ႀကီးတစ္ခု တည္ေဆာက္ေတာ့မယ္ေလ။ အဲဒီမွာလိုမယ့္ ေျမေတြ၊ သစ္ပင္ပန္းမန္ေတြ အျခားလွဴႏိုင္တဲ့အရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတယ္။ အားလံုးလွဴဖို႔ လို႔အပ္ေနတယ္ေလ။ တစ္ႏွစ္ တစ္ခါလည္းမဟုတ္ တစ္သက္တစ္ခါမွာ ႀကံဳရခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဟိုတေလာကလည္း ကၽြန္ေတာ္လွဴျဖစ္ေသးတယ္။ ခုတစ္ခါေတာ့ ဆင္တဲကေဖး နာမည္နဲ႔ေပါ့”
ဆင္တဲကေဖးကိုယ္စား အဖြဲ႔သားေတြ ကုသိုလ္ရဖို႔ ဘုရားကို ရည္းစူးၿပီး ေျမႀကီးကားတစ္စီးကို လွဴထားတဲ့ ကိုေရသန္႔ရဲ့ မ်က္ႏွာေလးက ရႊင္လန္းေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေနႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အရမ္းကို လွဴခ်င္တဲ့ ဆႏၵျပင္းျပလာ ပါတယ္။ ကိုေရသန္႔ကို အလွဴခံ ရွိတဲ့ ေနရာကို လိုက္ပို႔ခိုင္းၿပီး မိသားစုနာမည္နဲ႔ သံဃာဂုဏ္ေတာ္ကို ရည္စူးၿပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္အေပါင္းအတြက္ ရည္မွန္းၿပီး လွဴဒါန္းလိုက္ပါတယ္။ ကိုေရသန္႔လည္း သဒၵါတရားေတြ ထပ္ယိုစီးလာတယ္ထင္ပါတယ္။ သူနဲ႔ သူအသဲေလး နာမည္နဲ႔ ထပ္လွဴလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလွဴခံဌာနက ေပးတဲ့ ဂုဏ္ျပဳမွတ္လႊာေတြကို ယူမေနေတာ့ပဲ အလွဴျဖတ္ပိုင္းေလး ကိုယ္စီသာယူ လာျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္အေပါင္းကို ရည္မွန္းၿပီး ေစတနာ သံုးတန္နဲ႔ လွဴတန္းလိုက္ရတာ တန္ဖိုးျဖတ္မရတဲ့ ေနာက္ဘ၀ထိ ကိုယ္ဆီ ပါမယ့္ ႏွလံုးသား အဟာရေလး တစ္ခုပါ။ ဘေလာကာမိတ္ေဆြေတြကိုလည္း လက္တို႔ခ်င္တာေၾကာင့္ ဒီအေၾကာင္းေလးကို ေရးသားမိတာပါ။ တစ္သက္မွာ တစ္ခါ ႀကံဳရခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္မို႔ လက္လွမ္းမွီသ၍ လွဴဒါန္းႏိုင္ေအာင္ အသိေပးႏိုးေဆာ္ လိုက္မိတာပါ။
မိုးေလး နည္းနည္းဆဲတာနဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ထဲထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ယုဇန ဒံေပါက္ထမင္းဆိုင္မွာ ေနလည္စားခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒံေပါက္ဖိုးကို အၿပိဳင္အဆိုင္ရွင္းတဲ့ ေစတနာၿပိဳင္ပြဲမွာလည္း ကိုေရသန္႔ပဲ အႏိုင္ရရွိသြားပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အတိုခ်ဳံးေျပာရရင္ ဆူးေလဘုရားနားက ကုန္းေက်ာ္တံတားတစ္ခုမွာ ကိုေရသန္႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ လမ္းခြဲခဲ့ၾကပါတယ္။ ခဏတာ ေတြ႔ဆံုမႈ႔ရ့ဲေနာက္မွာ ဘယ္ေတာ့ျပန္ေတြ႔ႏိုင္ဦးမလဲဆိုတဲ့ ပူေလာင္တဲ့အေတြးေတြကို ဖယ္ၿပီး ေတြ႔ဆံုခဲ့ရတဲ့ ပီတိေလးကို ေတြးရင္း ဆုတ္ကိုင္ရင္း ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ျပန္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။