Posts Tagged ‘ဆင္တဲရင္တြင္းစကား’
ရာဇဝင္ထဲက ငၾကြား
March 22nd, 2012 | 
Author: လူတစ္ေယာက္ ရဲ႕ ဘဝကို ႀကက္ဥ တစ္လံုးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ နႈိင္းယွဥ္ ၾကည့္ေနမိပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရိုးသားၿဖဴစင္မႈ႕ နဲ႕ နွိမ္႕ခ် မွန္ကန္မႈ႕ဟာ ႀကက္ဥတစ္လံုးရဲ႕ အတြင္းထဲက အနွစ္လို႕ဆိုလာရင္ အဲဒီလူမွာ ရွိေနေသးတဲ့ ဟန္ေဆာင္ဖုန္းကြယ္မႈ႕နဲ႕ လိမ္လည္ႀကြားဝါမႈ႕ ဆိုတဲ့ အရာကိုေတာ့ ႀကက္ဥ တစ္လံုးရဲ႕ အကာအစိတ္ပိုင္း ၿဖစ္မွတ္ယူနိုင္ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ေလ ႀကက္ဥတစ္လံုးမွာေတာင္ အနွစ္ နဲ႕ အကာ နွစ္မ်ိဳးရွိေနေသးတာ လူတစ္ဦး တစ္ေယာက္မွာလည္း ဒီလိုရွိေနတတ္တာ ထူးဆန္းတဲ့ သဘာဝလို႔ေတာ့ မွတ္ယူလို႕ မရနိုင္ပါဘူး။
စက္သံ၊ လူသံ၊ ဆူညံသံ အမ်ိဳးမ်ိဳး နွင့္ဆူညံေနေသာ စက္ရံုအတြင္းမွ လမ္းေလွ်ာက္လာေသာ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ စက္ရံု ေဘးတံခါးေပါက္မွ ထြက္လာရင္း စက္ရံုေဘး ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ခံုေလးမ်ား စီစီရီရီ ရိုက္ထားရာေနရာသို႕ လွမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့ေလ၏။ ခံုေလးမ်ား၏ နံေဘးတြင္လည္း အလွစိုက္ ပန္းပင္ေလးမ်ားၿဖင့္ သာယာေအာင္ ဖန္တီးထားေလ၏။ နီးစပ္ရာ ခံုတစ္လံုးတြင္ အသာဝင္ထိုင္လိုက္ရင္း အိပ္ကပ္ထဲမွ ၿမန္မာၿပည္ၿဖစ္ ႀကယ္နီေဆးေပါ့လိပ္ တစ္လိပ္ကို ထုတ္မီးညွိလိုက္ၿပီး အသာအယာပင္ ရႈိက္ဖြာလိုက္ေလ၏။
အလုပ္ခ်ိန္တြင္း က်န္စက္ရံု ဝန္ထမ္းမ်ား အလုပ္လုပ္ေနႀကသည့္ အခ်ိန္တြင္ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ အလုပ္ရွင္ သူေထး အဖိုးႀကီးကို ကိုယ့္ေယာကၡမႀကီးလို သေဘာထား၍ အပန္းေၿဖေနေလ၏။ (သူေထး အဖိုးႀကီး၏ သမီးေလးမွာ လြန္စြာေခ်ာေမာေပ၏။) တစ္ဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေသာက္၍ေကာင္းလာေသာ ေဆးေပါ့လိပ္ေလးကို စိမ္ေၿပနေၿပ ဖြာရႈိ္က္ေနရင္းမွ ေမာင္ပံုမွန္၏ စိတ္မ်ားသည္လည္း မီးခိုးေငြ႕မ်ားနွင့္ အၿပိဳင္ေၿမာလြင့္ ေနေပေတာ့သည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ေမာင္ပံုမွန္လိုပင္ စက္ရံုေဘးေပါက္မွ ထြက္လာၿပီး မေယာင္မလည္ၿဖင့္ လာေနေသာ လူတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။ စီအိုအို ဟူေသာ ဘာႀကီးမွန္း မသိေသာ ရာထူးကို ယူထားသည့္ ထိုပဂၢိဳလ္ႀကီးသည္လည္း ေမာင္ပံုမွန္ လိုပင္ တန္းရွင္းမ်ား၍ ဟူေသာ အေႀကာင္းၿပခ်က္ၿဖင့္ ညဖက္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ ဒီေနရာေလးသို႕ လာထိုင္တတ္ေသာ အက်င့္ရွိေပ၏။
ထိုပုဂၢိဳလ္ႀကီး၏ အဓိကအလုပ္သည္ ကုမၸဏီတြင္ ဘာအလုပ္ဟု ေမာင္ပံုမွန္တစ္ေယာက္ ေသခ်ာမသိေသာ္လည္း ကုမၸဏီတစ္ခုလံုးတြင္ သူေထး နွင့္ စီအီးအို မွလြဲ၍ ဂ်ီအမ္ မွစၿပီး သန္႕ရွင္းေရးအလုပ္ သမားထိေအာင္ သူစိတ္မထင္လွ်င္ မထင္သလို ခြက္ခြက္လန္ေအာင္ ေဟာက္ပိုင္ခြင့္ အၿပည့္ အဝရထားေသာ ဖူးေဟာက္ပါဝါ ပိုင္ရွင္ စူပါမန္းႀကီး ၿဖစ္ေလ၏။
ထိုပုဂိၢဳလ္ႀကီးသည္ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ ကုမၸဏီသို႕ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ ေနာက္ အေတာ္ႀကာမွ ေရာက္လာေသာ ေရႊႀကာပင္ႀကီးၿဖစ္ေလ၏။ ထိုပုဂၢိဳလ္ႀကီး မေရာက္ခင္က ေခတ္စကားနွင့္ ေၿပာရလွ်င္ အကပ္မရွိေသာ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ မည္သို႕မည္ပံု ႀကိဳးစား၍ အလုပ္လုပ္ေစကာမူ မိန္းကေလးမ်ားမွ စကားေၿပာခ်င္ေသာ နွာဘူး ဂ်ီအမ္နွင့္ သူတို႕ နိုင္ငံသားမ်ားကိုသာ သိသိသာသာ မ်က္နွာလိုက္တတ္ေသာ မန္ေနဂ်ာ မ်ားေႀကာင့္ အလုပ္လုပ္သာေနရေသာ္လည္း ဘယ္ေနရာၿဖစ္ၿဖစ္ တိုးတက္ရန္ အခြင့္လမ္း မရွိသေလာက္ေအာင္ နည္းပါးလွပါသည္။ မႀကာခဏဆုိသလို မန္ေနဂ်ာမ်ားနွင့္ ၿပႆနာ တက္တတ္ေသာေႀကာင့္ ေမာင္ပံုမွန္မွာ ကုမၸဏီ၏ နာမည္ေက်ာ္ ငပြႀကီး စာရင္းတြင္ ထိပ္ဆံုးမွ ပါဝင္ေလ့ ရွိသူ တစ္ေယာက္ၿဖစ္၏။
ထိုငပြႀကီး ေမာင္ပံုမွန္တြင္ ေမာင္ပံုမွန္ နွင့္ စိတ္တူ ကိုယ္တူ ေပါင္း၍ ရေသာ လူမ်ိဳးၿခား ေဘာ္ဒါ တစ္ေယာက္ရွိေလ၏။ ေမာင္ပံုမွန္ နွင့္ သက္တူရြယ္တူ ခန္႕ ထိုသူငယ္ခ်င္းမွာ အလုပ္ဝင္သည့္ နွစ္ကလည္း တူေန၏။ ထို႕ၿပင္ စက္ရွင္ခ်င္းကပ္လွ်က္ရွိေသာ ထိုသူငယ္ကို ေမာင္ပံုမွန္ အထူးခင္မင္ေနရေသာ အခ်က္မွာ ထိုသူငယ္၏ သိုးေဆာင္းဘာသာ စကားကၽြမ္းက်င္မႈ႕ ေႀကာင့္ပင္ၿဖစ္ေလ၏။ သက္တူရြယ္တူၿခင္းပင္ ၿဖစ္ေသာ္လည္း သိုးေဆာင္း ဘာသာစကား အေရး၊ အဖတ္၊ အေၿပာ အစစ အရာရာတြင္ အေတာ္ပင္ သာလြန္လွေပ၏။
ေမာင္ပံုမွန္တို႕ စက္ရံုအလုပ္သမား အမ်ားစုမွာ နိုင္ငံသံုးဘာသာစကားကိုပင္ အားၿပဳ၍ ေၿပာႀကေလ၏။ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ ၿမန္မာအမ်ားစုမွာလည္း ဒီနိုင္ငံ စကားကိုပင္ ကၽြမ္းက်င္ေအာင္ေလ့လာ၍ ေၿပာႀကေလ၏။ သိုးေဆာင္းဘာသာၿဖင့္ ေၿပာသူမွာ လြန္စြာပင္ ရွားပါးေလ၏။ ထုိလူမ်ားထဲတြင္မွ သူမ်ားထက္ထူးေသာ ေမာင္ပံုမွန္နွင့္ ထိုငတိ နွစ္ေယာက္သားကေတာ့ အလုပ္ကေလး ပါးသည္နွင့္ ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ ဒြတ္ဒက္ ရႊတ္ရွက္ေတြနွင့္ ဘူးယိုမ်ား လုပ္ေနႀကေလ၏။
ၿမန္မာအမ်ားစုကေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္ကို
“မင္းကြာ ေထာ့က်ိဳး ေထာ့က်ိဳး နဲ႕ ဟုတ္တာလည္း မဟုတ္ပဲနဲ႕ ေၿပာမေနပါနဲ႕ကြာတဲ့”
ေမာင္ပံုမွန္ကလည္း ဒါမ်ိဳးကေတာ့ ဘယ္ခံလိမ့္မလည္း
“ေလၿဖတ္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြနဲ႕စာရင္ ေထာ့က်ိုဳးေကာင္က လမ္းသြားလို႕ ရပါေသးတယ္ကြာ”
ဆိုၿပီး ၿပန္ပက္ေပးလို္က္ပါတယ္။ ေၿပာသာေၿပာရတယ္ ေမာင္ပံုမွန္ ဆိုတာကလည္း သူမ်ားသားသမီး ပါရမီရွင္ေတြလို ေမြးရာပါ ဉာဏ္ရည္ထက္ၿမက္သူ တစ္ေယာက္မဟုတ္ေတာ့ ဘာပဲသင္သင္ ဘာပဲလုပ္လုပ္ လိပ္ကေလးလိုပဲ တုန္တုန္ တုန္တုန္နဲ႕ တစ္ေရြ႕ေရြ႕ လုပ္ေနရတဲ့ သူဆိုေတာ့ ကိုယ္မကၽြမ္းက်င္ တဲ့ ဘာသာစကားနဲ႕ ေၿပာရတဲ့ အခါက်ေတာ့ အလြန္ပဲ ခက္ပါတယ္။
တစ္ခါတစ္ေလ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ သူေတြ သံုးမိနစ္ေလာက္ပဲ ေၿပာရမဲ့ စကားတစ္လံုးကို တစ္ဖက္လူ နားလည္လာေအာင္ သံုးနာရီေလာက္ ရွင္းၿပေပးရပါတယ္။ ပါးစပ္နဲ႕ ေၿပာလို႕မွ အေၿခအေနမေကာင္းရင္ လက္ေတြေၿခေတြထုတ္ၿပီး အင္တာေနရွင္နယ္ အကြက္ေတြ ထုတ္သံုးရပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ေလ သိတယ္မလား ဇြဲကေတာ့ အလြန္ေကာင္း ရွင္းၿပခံရတဲ့သူ မ်က္ရည္နဲ႕မ်က္ခြက္ ၿဖစ္သြားတဲ့အထိေတာင္ စိတ္ေလွ်ာ႕ေသးဘူး ဆိုတဲ့သူ။
ဟုတ္ၿပီ ဒီေတာ့ကာ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ နွစ္ေယာက္ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ဘာေတြ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ ေၿပာႀကလည္းဆိုရင္ လုပ္ငန္းအေႀကာင္းေတာ့ တစ္ခုမွ မပါပါဘူး။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းနဲ႕ ၿမင္သာေအာင္ ေၿပာရရင္ေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ လက္ကုန္ အႀကြားၿပိဳင္ႀကၿခင္းနဲ႕ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ သူႀကြားရင္ ကိုယ္ေၿမွာက္ေပး ကိုယ္ႀကြားရင္ သူေၿမွာက္ေပးနဲ႕ တစ္ေယာက္တလွည့္ အႀကြားၿပိဳင္ၿခင္းနဲ႕ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ ၿပန္ေၿမွာက္ေပးၿခင္း အလုပ္ကို ဘုတ္က်ီးရိုေသ က်ီးဘုတ္ရိုေသ အကြက္ကို သူေတာ္ခ်င္းခ်င္း သီတင္းေလြ႕ေလြ႕ ကိုယ္႕ဂုဏ္ကိုယ္ေဖာ္ မသူေတာ္အလုပ္ကို နွစ္ေယာက္သား အရွက္မရွိ တက္ညီလက္ညီ လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။
ငါးပိရည္ နဲ႕ တို႕စရာကို ကမၻာ႕ဂုဏ္ သေရရွိ အစားေသာက္ စားရင္းထဲ ထာဝရထည့္ၿပီး အၿမဲမၿပတ္ သံုးေဆာင္တတ္တဲ့ ေမာင္ပံုမွန္နဲ႔၊ နံၿပားနဲ႔ပဲဟင္းကို တစ္ေန႕ေနလို႕မွ တစ္နပ္မစားလို္က္ရရင္ လူစာရင္း မဝင္ေတာ့ဘူးလို႔ ခံယူထားတဲ့ အဆိုပါ ငတိတို႕ ရဲ႕ ဘိုသံေတြကို နားေထာင္ႀကည့္လိုက္ရင္ေတာ့ ေထာ္လာဂ်ီ အစုတ္နွစ္စီး ရြာအဝင္ လမ္းႀကမ္းမွာ ဖြတ္ခ်က္ဖြတ္ခ်က္နဲ႕ အၿပိဳင္ေမာင္း လာတဲ့ အသံမ်ိဳးကို ခံစား နားဆင္ရနိုင္ပါတယ္။ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ေၿပာေနႀကတာကို တစ္ခ်က္ေလာက္ နားေထာင္ႀကည့္လို္က္ပါ…..
ေမာင္ပံုမွန္။ ။ ဟိုင္း… ဂြတ္တေမာနင္း မိုင္ဖရင့္… ေဟာင္းအာယူ…
ငတိ။ ။ အိုး… ရက္စ္ ေမာနင္း မိုင္ဖရင့္.. အိုင္အမ္ဖိုင္း (ဒါက ရိုးရိုး နႈတ္ဆက္တာပါ…)
(လာၿပီအိုဗာ အႀကြားေတြ)
ေမာင္ပံုမွန္။ ။ အိုင္ေဆး… ယူ႕ ရဲ႕ ဟဲစတုိင္က ဒီေန႕ ဗဲရီး နိုက္ၿဖစ္ေနတယ္… ယူဘာ ဂ်ယ္ေတြသံုးလဲ အိုင္လည္းႀကိဳက္လို႕…
ငတိ။ ။ ဗရြတ္ကလင္းေလ.. သိတယ္မလား ဗဲရီး အိတ္စပမ္းစစ္ ဝမး္ေပါ့ (အမွန္ကေတာ့ သူလိမ္းလာတာ မုန္ညွင္းဆီေတြပါ) မင္းသံုးတဲ့ ေဖာလိုးမီ ဂ်ယ္လည္းေကာင္းတာပဲ မင္းဟဲစတိုင္လည္းမိုက္တာပဲ(အမွန္က သူအိမ္ကို လာရင္ေတြ႕တဲ့ ေဖာလိုးမီ ဘူးခြံထဲမွာက အုန္းဆီ စစ္စစ္ေတြ ထည့္ထားတာ သူမသိပါဘူး)။
ေမာင္ပံုမွန္။ ။ ယူ႕ကိုႀကည့္ရတာ အိပ္ေရးသိပ္မဝသလိုပဲ ညက အလန္္္းေလးေတြနဲ႕ ခ်က္တင္ထိုင္တာ မ်ားၿပီးအိပ္ရာဝင္တာ ေနာက္က်သြားလို႕နဲ႕ တူတယ္။
ငတိ။ ။ ရက္စ္ မိုင္ဖရင့္ ဒါလည္းပါတာေပါ့… ၿပီးေတာ့.. (လာဘီ..ႀကြားဘီ) အိုင့္ ဒက္ဒီ ကဖုန္းဆက္တယ္ အိမ္ၿပန္လာခဲ့ဖုိ႕.. အိုင္က အိုင္တီနဲ႕ ယူနီဗာစီတီ ၿပီး ၿပီးသားေလ ဒါေပမဲ့ ဒက္ဒီက ေအာ္စီကို သြားၿပီး ေက်ာင္းဆက္တက္ ခိုင္းေနတယ္ အင္တာေနရွင္နယ္ ယူနီဗာစီတီ တစ္ခုခုမွာ ဘြဲ႕တစ္ခုထပ္ယူ ေစခ်င္ေသးတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးသြားရင္ ကုမၸဏီေထာင္ေပးမယ္တဲ့ (ခ်ာပါတီ ကုမၸဏီ) ေနာက္ၿပီးေတာ့ နာမည္ႀကီး ေလေႀကာင္းကုမၸဏီ တစ္ခုမွာ ရွယ္ယာေတြ အမ်ားႀကီး ဝင္ထားတဲ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သမီးနဲ႕လည္း ေနရာခ်ထား ေပးခ်င္ေနတယ္တဲ့ေလ… ဟူး…။
ေမာင္ပံုမွန္။ ။ အိုး.. ေဂါ့….ဂရိတ္.. ရွိတ္ကင္းမိုင္ဖရန္႕ ရွိတ္ကင္း ကြန္ဂရက္က်ဴေလးရွင္း…။
ငတိ။ ။ သင့္ခယူ.. မုိင္ဖရင့္.. ဒါေပမဲ့ ငါစဉ္းစားပါ အံုးမယ္.. ဒီလိုလုပ္လိုက္ရင္လညး္ ငါ့ရဲ႕ ဆယ့္သံုးေယာက္ေၿမာက္ ဂဲဖရန္႕က သူ႕ကို သူ ဆူဆိုဒ္လုပ္ မယ္လို႕ ေၿပာေနတယ္.. ဂဲဖရန္႔ေတြ အမ်ားႀကီးရွ္ိတာလည္း မေကာင္းပါဘူး။ ဒါနဲ႕ မင္းေရာ ေက်ာင္းဆက္ မတက္ေတာ့ဘူးလား အိမ္ေထာင္ေရး ကေရာ။
ေမာင္ပံုမွန္။ ။ ရွိတာေပါ့ မိုင္ဖရင့္ အိုင့္ မွာလည္း အစီစဉ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတာေပါ့။ ဟိုတစ္ေလာကပဲ ဒက္ဒီနဲ႕ မာမီ က ဖုန္းဆက္တယ္္ “မိုင္ဆန္း မင္းေလမေနနဲ႕ေတာ့တဲ့ အေမရိကား မွာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အင္ဂလန္ မွာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ တကၠသိုလ္ တစ္ခုခု ဆက္တက္ရမယ္တဲ့။ ၿမန္မာၿပည္မွာ ရထားတဲ့ ဘြဲ႕ေလးတစ္ခုနဲ႕ ေက်နပ္မေနနဲ႕တဲ့။ ဒါလည္း ဟုတ္တာပဲေလ ကို္ယ္တို႕ အမ်ိဳးေတြ အားလံုးက တကယ့္ ဂရိတ္ေတြကိုး.. အဖိုးက အမ်ိဳးသားေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး(ေရညွိေတြကိုတက္လို႕) အဖြားက စိမ္ေရာင္းတယ္(ဒညင္းသီး၊ တမာခ်ဉ္)၊ ဦးေလးက ဗိုလ္မႈး(အရံမီးသတ္) က်န္တဲ့ ညီ အကိုေတြ အားလံုးကလည္း အဆင့္ၿမင့္ လုပ္ငန္းေတြလုပ္ႀကတာ (တိုက္နံရံ ေဆးသုတ္ၿခင္း၊ အုန္းပင္၊ ထန္းပင္တက္ၿခင္း) ဆိုေတာ့ကာ အိုင္လည္း အမ်ိဳးဂုဏ္ၿမွင့္တဲ့ အေနနဲ႕ တစ္ခုခုေတာ့လုပ္ရမယ္ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ငါးဖမ္း သေဘၤာတစ္စီး ဝယ္ထားလိုက္မယ္။ (လူနွစ္ေယာက္စီး ကြန္ၿပစ္၍ ရေသာ တံငါေလွ)။
ဂလို မ်ိဳးေလးေတြ ေပ့ါေနာ္… ဒါေလးေတြက အကင္းေလးေတြ ရွိပါေသးတယ္။ နမူနာ ေလာက္ကေလးပါ။ ဒီလိုနဲ႕ေပါ့ ေမာင္ပံုမွန္တို႕လည္း ကိုယ့္အလုပ္ကို ကိုယ္လုပ္ေနႀကတာေပါ့။
တစ္ေန႔မွာေတာ့ စီအိုအို ဟု အမည္ရသည့့္ ရာထူးနွင့္ လူႀကီး ကုမၸဏီကို ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ အရာအားလံုး ေၿပာင္းလဲသြားပါေတာ့တယ္။ အေမရိကားမွာ စီးပြားေရးပညာရပ္နဲ႕ မာစတာယူ လာတယ္ ဆိုတဲ့ ထိုပုဂၢိဳလ္ႀကီးသည္ လြန္စြာ ကိန္းႀကီးခန္းႀကီး နိုင္လွပါတယ္။ သူ႕လူမ်ိဳးေတြနဲ႕ အခ်င္းခ်င္း စကားေၿပာရာတြင္ေတာင္ သိုးေဆာင္းဘာသာ စကားနဲ႕ ေၿပာေလ့ရွိၿပီး က်န္တဲ့ လူမ်ိဳးမ်ားနဲ႕ ေၿပာဆိုရာတြင္လည္း အတတ္နိုင္ဆံုး သိုးေဆာင္းဘာသာ စကားနဲ႕ ေၿပာေလ့ရွိရာ သိုးေဆာင္းဘာသာ စကားမေၿပာတတ္တဲ့ လူမ်ိဳးမ်ားနဲ႔ေတြ႕မွ ဒီနိုင္ငံသံုးဘာသာ စကားကို ႀကိတ္မွိတ္ ညွစ္ထုတ္ၿပီး ေၿပာေလ့ရွိပါတယ္။
ဒီလူႀကီး ဒီနိုင္ငံသံုးဘာသာ စကားနဲ႔စကားေၿပာေနတာကို ႀကည့္ရတာ ဗြက္အိုင္ထဲက တီေကာင္ကို ေကာက္ တံေတြးနဲ႔ေထြးၿပီး သူ႕ပါးစပ္ထဲ ထည့္ေပးတာကို ခံေနရသလိုကို ၿဖစ္ေနပါတယ္။ ေရာက္ကာစကေတာ့ သူ နဲ႕ ေမာင္ပံုမွန္တို႕က အေနထားၿခင္း အမ်ားႀကီးကြာေနေတာ့ ပတ္သက္စရာ မလိုဘူးေပါ့။ ေနာက္ေတာ့လည္း ပရိုဒတ္ရွင္းပိုင္းထဲကို သူလာလို႕ သိခ်င္တာတစ္ခုခု ရွိလာလို႕ ေခၚေမးရရင္ အရာရာသိေနတဲ့ ကိုဖိုးသိ(သူေထး သမက္ေလာင္းေလး) ေမာင္ပံုမွန္ကိုပဲ ေခၚေမးရပါေတာ့တယ္။
သူက ေမာင္ပံုမွန္ကို သိုးေဆာင္းဘာသာစကား ေၿပာတတ္သလားလို႕ ေမးပါတယ္။ ေမာင္ပံုမွန္ကလည္း သိတယ္မလား သစ္စ အစ္စ ေအဘြတ္ခ(ထုိအရာသည္ စာအုပ္ တစ္အုပ္ၿဖစ္ပါသည္)၊ ဗဲရီးဂိုး သစ္ကား (ဒီကား အေတာ္ေကာင္းတယ္)၊ ဂြတ္ခ်စ္ကင္း(ေကာင္းလိုက္တဲ့ ႀကက္သား) စတဲ့ စပီကင္ေတြနဲ႕ ငယ္စဉ္ကတည္းက ရင္းနွီးလာသူ တစ္ေယာက္ၿဖစ္ေလေတာ့ ဘယ္အညံ့ခံလိမ့္မလည္း ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ စိတ္ထဲထင္တာေတြ ေလွ်ာက္ေၿပာလိုက္တာေပါ့။
ဒါကိုပဲ ငတိႀကီးက သေဘာေတြက်ၿပီး ဂြတ္ဘရားသား (ေကာင္းတယ္ အကို)လို႔ ေၿပာသြားပါေတာ့တယ္။ ေမာင္ပံုမွန္ နဲ႕ ထိုလူႀကီး ခင္သြားၿပီး သိပ္မႀကာခင္မွာပဲ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတို႕ ဝတၱရား အရ ေမာင္ပံုမွန္ ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕လည္း မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ရာ ေမာင္ပံုမွန္၏ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ဖုိးႀကြားနွင့္ပါ အထူးတလည္ ခင္မင္ၿခင္းအၿဖစ္ သို႕ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ ထိုဘဲႀကီးသည္ အေၿမွာက္အပင့္ အလြန္ႀကိဳက္၍ အႀကြားသန္ေသာ ဝါသနာသည္ လြန္စြာႀကီးမားေလ၏။ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္လည္း ထိုဘဲႀကီးထံတြင္ တပည့္ခံ၍ ႀကြားဝါၿခင္းပညာကို မာစတာ ရသည္အထိ သင္ယူႀကေလေတာ့၏။
တစ္ရက္တြင္ေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္တစ္ေယာက္ နားခ်ိန္တြင္ အိမ္မွယူလာေသာ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ကို ဖတ္ေနခ်ိန္တြင္ ထိုဘဲႀကီး ေရာက္လာေလ၏။ ထိုအခါ ေထြေထြထူးထူး အေႀကာင္းလည္း ေၿပာစရာမရွိ၍ ဂ်ာနယ္ထဲတြင္ပါလာေသာ ရုပ္ရွင္မင္းသား ရဲေအာင္ပံုကို ၿပ၍ ထိုမင္းသားသည္ မင္းနွင့္ အလြန္တူေႀကာင္း မင္းေရာက္လာစရက္က ရဲေအာင္တစ္ေယာက္ ငါတို႕ ကုမၸဏီကို အလည္လာသည္ဟုပင္ အထင္မွားမိေႀကာင္း အသားလြတ္ႀကီး ေၿမွာက္ပါေတာ့တယ္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဘယ္ကေနဘယ္လို ေရာက္လာမွန္းမသိေသာ ေမာင္ပံုမွန္၏သူငယ္ခ်င္း ငတိကလည္း ေလသံႀကားဖမ္း၍ တရားနာပါေတာ့သည္။
“ေမာင္ပံုမွန္ေၿပာတာ အမွန္ပဲၿဖစ္ေႀကာင္း ပံုထဲမွာပါသည့္ ရဲေအာင္နွင့္ သူ႕ကို ယွဉ္လိုက္လွ်င္ ေခ်ာတာၿခင္း အတူတူပင္ၿဖစ္ေသာ္လည္း သူကေတာင္ပို၍ စမတ္က်ေႀကာင္း မဟားတရား ေၿမွာက္ပင့္ေပးလိုက္ရာ ေၿမွာက္ပင့္ေပးလွ်င္ ရွင္ဘုရင္ေတာင္ မာန္တက္တတ္ေသာလူ႕သဘာဝအရ လူထဲက လူတစ္ေယာက္သာ ၿဖစ္ရွာေသာ ထိုလူႀကီးမွာ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ နွစ္ေယာက္ေၿမွာက္ကြက္တြင္ တန္းလန္းႀကီးၿဖစ္ေနၿပီး သူ႕၏ ပါးစပ္ႀကီးမွာ ေန႔ဝက္ေလာက္ပါးစပ္ မေစ့နိုင္ေအာင္ ၿဖစ္ေနေလရွာ၏။
ေမာင္ပံုမွန္၏ ေဘာ္ဒါကလည္း ေရပတ္မဝင္ေအာင္ ခန္႕ခန္႕ၿငားၿငားနဲ႕ ပင့္တိုက္ေလရာ ထိုဘဲၾကီး အေကာင္းစားႀကီးခမ်ာ မိႈင္းဝေနေသာ မီးပံုးပ်ံႀကီးကဲ့သို႕ ၿဖစ္ေနၿပီး ေကာင္းကင္သို႕ပင္ ပ်ံတက္လုလု ၿဖစ္ေနသၿဖင့္ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕နွစ္ေယာက္မွာ ထိုဘဲႀကီးကို မ၍ သူ႕ကားထဲသို႕ထည့္ကာ ထိုင္ခံုတြင္ ခါးပတ္ပတ္၍ ထားေပးရေလသည္။ ထိုပင့္မႈ႕ အစုစု တို႕ေႀကာင့္ ထိုညေနခ်မ္းေလးတြင္ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ ဆရာတပည့္ သံုးေယာက္ အလုပ္ရံုနွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ အဆင့္ၿမင့္ ရက္စေတာရင့္ တစ္ခုတြင္ ဒင္နာ သံုးေဆာင္ႀကေလ၏။
အလုပ္ၿပန္ဝင္ခ်ိန္ အေတာ္လြန္မွ စက္ရံုသို႕ ဟီးဟီး.. ဟား..ဟား ၿဖင့္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ၿပန္ဝင္လာႀကေသာ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ သံုးေယာက္ကို ဂ်ီအမ္ႀကီး အမႈးၿပဳေသာ နွာဘူးႀကီးမ်ား အဖြဲ႕မွ တအံံ့တႀသၿဖင့္ ႀကိဳဆိုႀကေလ၏။ သူတို႕ နိုင္ငံသားမ်ား ခမ်ာမွာလည္း ထိုပုဂၢိဳလ္ႀကီး၏ ခန္႔ထည္လွစြာေသာ ကားႀကီးထဲသို႕ ေခါင္းေတာင္ ဝင္မႀကည့္ဖူးႀကေလရာ ယခုလို ခန္႕ခန္႕ထည္ထည္ႀကိီး လူတစ္ကိုယ္လံုး တက္ထိုင္ၿပီး ခန္႕ခန္႕ညားညားႀကီး လိုက္ပါလာႀကေသာ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ နွစ္ေယာက္ကို ၿမင္ႀကေသာအခါ ရင္သပ္ရႈ႕ေမာ ၿဖစ္ေနႀကကုန္၏။
အနီွ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕နွစ္ေယာက္သည္လည္း ဆင္ၿဖဴေတာ္မွီၿပီး ႀကံစုပ္ေနေသာ၊ စိန္နားကပ္ေရာင္ၿဖင့္ပါးေၿပာင္ေနႀကေသာ အကြက္ကို အပီၿပင္နင္းၿပီး ကိုယ္ဖိနပ္ကို မနိုင္ရွာေသာ ရပ္ပါေလးမ်ားလို ကြတကြတနွင့္ တရြတ္တိုက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း နွာဘူးႀကီးမ်ား အဖြဲ႕ကိုလည္း ရပ္ပါ မ်ားစတိုင္ၿဖင့္ ေစာင္းငန္း ေစာင္းငန္းႀကည့္ရင္း စက္ရံုတြင္းသို႕ ဝင္လာႀကေလ၏။ ထိုေန႕မွ စ၍ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕နွစ္ေယာက္သည္ သူႀကီးနွင့္ ေပါင္းၿပီး ဆယ္အိမ္ေခါင္းကို လူမထင္သည့္ အကြက္မ်ား မႀကာခဏ ခ်ိုဳးလာႀကေတာ့သည္။
ေသာက္လက္စ ေဆးေပါ့လိပ္မွ မီးခိုးေငြ႕မ်ားကလည္း ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ကို မေဝးေသးေသာ နွစ္မ်ားဆီသို႕ အလည္ တစ္ေခါက္ၿပန္ေခၚသြားေလ၏။ အထက္တန္းေအာင္ၿပီး အလုပ္မရွိ အကိုင္မရွိ ရပ္ကြက္ထဲ လွည့္၍ ေဝေလေလ လုပ္ေနေသာ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ ေက်းဇူးရွင္မိ ဘနွစ္ပါး၏ ညႊန္ႀကားမႈ႕ၿဖင့္ တကၠသီလာတြင္ တစ္ပါတ္ ငါးရက္ အေဆာင္မွ ေက်ာင္းတက္ၿပီး စေန၊ တနဂၤေႏြ နွစ္ရက္ အိမ္ၿပန္ကာ အေဆာင္ေန ေန႕ေက်ာင္းသား အၿဖစ္ပညာ သင္ယူေနစဉ္ကာလကေပါ့။
တနလၤာေန႕ မနက္ေစာေစာ ကားနွင့္ ေက်ာင္းသို႕ အေမာတေကာ ၿပန္လာေလ့ရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းကို ေရာက္တာနဲ႕ ေမာင္ပံုမွန္ အရင္ဆံုး လိုက္ရွာေလ့ရွိတာကေတာ့ စာသင္ခန္း မဟုတ္ပဲ ေမာင္ပံုမွန္ ႀကိတ္ႀကိဳက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကိုပါ။ ေမာင္ပံုမွန္ အရမ္းႀကိဳက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး နဲ႕ ေမာင္ပံုမွန္ နဲ႕က သူငယ္ခ်င္းေတြ အဆင့္မွာပဲ ရွိပါေသးတယ္။ေကာင္မေလးက အရမ္းလွသလို အရမ္းလည္းႀကြားတတ္ပါတယ္…ေကာင္မေလးနားကို အေမာတေကာနဲ႕ ေမာင္ပံုမွန္ ေရာက္သြားတာနဲ႕ ႀကားေနက် စကားေတြကေတာ့…
ေကာင္မေလး။ ။ ဟဲ့ ပံုမွန္ နင့္ အေမက မနက္စာ ဘာေတြေကၽြးလိုက္လဲ…
ေမာင္ပံုမွန္။ ။ ပိုက္ဆံပဲ ေပးလိုက္တယ္ေလ သူတို႕က ဝန္ထမ္းေတြဆိုေတာ့ မအားဘူးေလ..။
ေကာင္မေလး။ ။ ငါ့ေမေမ ကေလ ဒီေန႕မနက္စာကို ေပါင္မုန္႕ေထာပတ္သုတ္ မီးကင္ၿပီး ဂ်င္သုတ္္ထားတာရယ္ ႀကက္ဥ ဟက္ဘရိုက္ေႀကာ္ရယ္ သီးေမႊးငွက္ေပ်ာသီး ရယ္နဲ႕ ေကာ္ဖီဆိမ့္ဆိမ့္ေလး တစ္ခြက္ရယ္ လုပ္ေပးတယ္။ ငါကေလ “မာမီရယ္ သမီးက အဲဒီေလာက္ ႀကီးမစားနိုင္ပါဘူး ဝိတ္တက္မွာ စိုးလို႕ပါ ဆိုတာေတာင္မရဘူး… ၿပီးေတာ့ေလ ၿပန္လာရင္စားဖို႕တဲ့ ဟမ္ဘာဂါ ပူပူေလးဝယ္ထား အံုးမယ္တဲ့… ၿပီးေတာ့ေလ…
ဒါက သာမန္ေလာက္ႀကြားေနႀက လာဘီ အထူးႀကြား…
ေကာင္မေလး။ ။ ဟ့ဲပံုမွန္ ဒီအိတ္ကေလးလွလား… ဘယ္က ဝယ္လာတာလဲ သိလား…
ေမာင္ပံုမွန္။ ။ ေအာ္.. ေအးလွပါတယ္… ဆိုင္က ဝယ္လာတာ ေနမွာေပါ့…။
ေကာင္မေလး။ ။ အာ… နင္ကလည္း… ဒါ ငါ့ဒက္ဒီ စကၤာပူက ဝယ္လာတာ.. စကၤာပူမွာ အမ်ိဳးေတြ ေနႀကတာေလ… စကၤာပူက အမ်ိဳးေတြကေလ…
စသၿဖင့္ေပါ့ဗ်ာ ကမၻာေပၚမွာ သူတို႕ အမ်ိဳးေတြ အေၿခခ် မေနထိုင္တာ အာဖရိကတိုက္ တစ္ခုပဲ က်န္ေတာ့တဲ့ အထိေပါ့… ေမာင္ပံုမွန္ လည္းလူသားထဲက လူတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ ႀကြားခ်င္တဲ့ အထဲမွာ ပါတာေပါ့ ၿပီးေတာ့ အသြင္တူမွ အိမ္သူၿဖစ္တယ္ ဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္း သူနဲ႕ တူေအာင္ ႀကိဳးစား ရေတာ့တာေပါ့…
အဲဒါနဲ႕… ေမာင္ပံုမွန္ ၾကိဳးစားၿပီး ႀကြားႀကည့္တာေလးေတြကို ေလ့လာႀကည့္ပါအံုး…
ေကာင္မေလး။ ။ ပံုမွန္ နင့္ ေမေမ ကဘာစားဖို႕လုပ္…
ေမာင္ပံုမွန္။ ။ မာမီ ကေလ ငါစားခ်င္တယ္ဆိုလို႕ နံၿပားကို ေထာပတ္သုတ္ၿပီး ပဲၿပဳတ္နဲ႕ မနက္စာေကၽြးလိုက္တယ္ စားလို႕ၿပီးေတာ့ လက္ဖက္ေၿခာက္က်က်နဲ႕ ေရေႏြးႀကမ္း တစ္ခြက္ေသာက္လာတယ္။ လမ္းမွာစားဖို႕ဆိုၿပီး မန္လာကာသီးတစ္လံုး ထည့္ေပးလိုက္တယ္ ေရာ့.. နင္စားအံုးမလား (အမွန္က လမ္းက ေကာက္လာတာပါ… အဟီး) ၿပန္လာရင္ စားဖို႕တဲ့ မုန္႕ဖက္ထုပ္ ပူပူေလး ဝယ္ထားမယ္တဲ့…
ပံုမွန္။ ။ ေကာင္မေလးေရ… ငါ့ ဒက္ဒီကေလ ငါ့ကို ေလးဂြတစ္လက္ ဝယ္ေပးတယ္ ငွက္ၿပစ္ဖို႕တဲ့။ ဘယ္ကဝယ္လာတာလဲ သိလား… အဂၤပူကေလ… အဂၤပူတို႔ ထူးႀကီးတို႕ ဘက္မွာ ငါတို႕ အမ်ိဳးေတြ ရွိတယ္ေလ။ အဂၤပူက အမ်ိဳးေတြမွာကေလ… လွည္းေတြ ႏြားေတြ ရွိတယ္… ျပီးေတာ့ေလ…
ဒီလိုနွင့္ ေမာင္ပံုမွန္ ၏ ႀကိဳးစားမႈ႕မ်ား၏ ရလဒ္ကေတာ့ ေကာင္မေလးက ေမာင္ပံုမွန္ကို စတန္းဒတ္ မရွိသူ၊ မိေက်ာင္းဘီး မရွိသူ ဖီးဆင့္ မရွိသူ အၿဖစ္ သတ္မွတ္၍ သူငယ္ခ်င္း အၿဖစ္မွပါ အၿပီးတိုင္ ရပ္စဲလိုက္ ေပေတာ့၏….
“ကဗ်ာရြတ္သံ….
ေကာင္မေလးေရ …
ပန္းေပးမွ အလွမ္းေ၀း ရတဲ့အျဖစ္
ပန္းကမ္းမွ မလန္းဆန္း ခဲ့တဲ့အျဖစ္
ပန္းေခၽြမွ ေသာကေပြ ရတဲ့အျဖစ္
ပန္းကူမွ ရန္သူျမည္ ခဲ့တဲ့အျဖစ္
ေကာင္မေလးေရ …
နင့္အေဖနင့္အဘိုးနဲ႔ နင့္အေမနင့္အမ်ိဳးေတြ ၾကားမွာ
ငါ့ၾကြားလံုးေတြက ဆင္ကန္းေတာတိုး ေျမခင္းၾကမ္းပုဆိုး
မိုးျပဳိမွ ခိုးငိုရမွန္း သိတဲ့ငါကို ေျမြစြယ္ခ်ိဳးခဲ့ရဲ့ ျပီေပါ့…
ေကာင္မေလးေရ …
ပန္းခေရေတြ ေႀကြတဲ့ လမ္းေတြရဲ႕ အထက္မွာ
စမ္းေရလို ခ်ိဳၿမိန္တဲ့ အလြမ္းေတြကို ေထြးေပြ႕ၿပီး
မင္းနဲ႔ ေ၀းတဲ့ရပ္ဆီကို ငါ လြင့္ခဲ့ရၿပီေပါ့…
အဲဒီ ေန႕က မိုးမရြာပါ၊ ေလလည္းမတိုက္ပါ ထို႕ေႀကာင့္ ညဖက္လူေၿခတိတ္ခ်ိန္ အေဆာင္ေရွ႕ သံတစ္ေခ်ာင္း လမ္းေပၚသို႕ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ထဲထြက္လို႕ တရုတ္ကားေတြထဲကလို လက္နွစ္ဖက္ မိုးေပၚေမွ်ာက္ၿပီး “ေဝ့စေမာ” လို႕ အသံၿပဲႀကီးနဲ႕ တစ္ေလာကလံုးႀကားေအာင္ မာန္ပါပါ ေအာ္လိုက္ပါတယ္။
တစ္ေလာကလံုး ႀကားမႀကားေတာ့ မသိဘူး။ ညအခ်ိန္မေတာ္ လမ္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္သြားေနတဲ့ ေခြးဝဲစား အုပ္စုကေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္ကို ဝိုင္းသမ မလို႕ေၿပးလာတာနဲ႕ ေမာင္ပံုမွန္တစ္ေယာက္ အေဆာင္ထဲကို ကိုယ္ေဖာ့ပညာသံုးၿပီး ကဗ်ာကယာ ေၿပးဝင္ ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။
စကားခ်ပ္။ ။ ဒီပို႔စ္တြင္ ဖီးခ်ားရင္း ကဗ်ာစပ္သူမွာ ေမာင္ေပါ့ဆိမ့္ ျဖစ္ပါသည္။
Posted in 
Tags: 
ဆံုရာၾကံဳရာဝယ္
ဒီပိုစ္႕ေလးကို မေရးခင္ ပထမဆံုး ေၿပာလိုတာတစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကေဖး အဖြဲ႕သားေတြ ေတြ႕ဆံုမႈ႕ကို အရင္ကလည္း ေရးခဲ့တာေတြ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ အထူးအဆန္းကိစၥ တစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတြက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အခ်င္းခ်င္း အၿပင္မွာ မ်က္နွာၿခင္းဆိုင္ေတြ႕ဆံု စကားေၿပာဖို႕ အတြက္ လံုးဝမလြယ္တဲ့ အခြင့္ေရးတစ္ရပ္ပါပဲ။ တစ္ေလာကလဲ ကၽြန္ေတာ္႕ သူငယ္ခ်င္းႀကီးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ နွစ္ေယာက္ေတြ႕ခဲ့ႀကပါတယ္။ သိပ္အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥတစ္ခု မဟုတ္ခဲ့ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတြက္ေတာ့ မွတ္တမ္းေလး တစ္ခုၿဖစ္ခဲ့ႀကပါတယ္။
ေန႕ကိိုရက္စား လကို ေသြးေဆး အဲ..အဲ ေရာသြားလို႕ လကို နွစ္စားနဲ႕ အခ်ိန္ေတြ ကုန္လြန္ခဲ့ တာၿဖင့္ အခ်ိန္ အတန္ပင္ႀကာၿမင့္ခဲ့ၿပီ ထင္ပါရဲ႕။ တစ္ေန႕ေသာအခါ အားလပ္ရက္ တစ္ရက္ႀကံဳသည္နွင့္ က်န္ေသာရက္ တစ္ခ်ိဳ႕ကိုပါ ခပ္တည္တည္ နွင့္ ေရာ ခြင့္ယူလိုက္ၿပီး လူၿခင္းမေတြ႕ ရသည္မွာ နွစ္ အတန္ႀကာခဲ့ၿပီၿဖစ္ေသာ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္နွင့္ ေတြ႕ဆံုရန္ အတြက္ အႀကီး အက်ယ္ၿပင္ဆင္ရေလ၏။ ကၽြန္ုပ္၏ မိတ္ေဆြႀကီးေနထိုင္ရာ အရပ္နွင့္ ကၽြန္ုပ္ေနထိုင္ရာ အရပ္မွာ ရန္ကုန္ နွင့္ မႏၱေလး လိုပင္ေဝးကြာလွသည့္ အတြက္ တစ္ဦးနွင့္ တစ္ဦး အလြယ္တကူ သြားလာေတြ႕ဆုံံ ရန္အတြက္ မလြယ္ကူလွေခ်။ သို႕ၿဖစ္၍ ကၽြန္ုပ္ကိုယ္ေပၚတြင္ ဝန္ထုပ္၊ဝန္ပိုး သဖြယ္ ပိေနေသာ အလုပ္မ်ားကို ႀကံဳရာ ေခ်ာင္တြင္ ခပ္တည္တည္ ထိုးထည့္ထားခဲ့ၿပီး ကၽြန္ုပ္၏ မိတ္ေဆြႀကီး နွင့္ ေတြ႕ဆံုရန္ အတြက္ ၿမိဳ႕ႀကီးသို႕ ခ်ီတက္လာခဲ့ေလ၏။
ကၽြန္ုပ္ လြန္စြာေတြ႕ခ်င္ေနလွေသာ ကၽြန္ုပ္၏ မိတ္ေဆြႀကီးဆိုသူကေတာ့ ကၽြန္ုပ္တို႕ ၏ ေဘာ္ဒါႀကီး ေမာင္ေပါ့ဆိမ့္ ပဲၿဖစ္ပါေတာ့တယ္။ အလုပ္ပိတ္ရက္ ေနအေတာ္ၿမင့္ခ်ိန္မွ ကမန္းကတမ္း ထလာခဲ့ရသၿဖင့္ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ ၿမိဳ႕ႀကီးသို႕ ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ေတာ့ အလြန္ပူၿပင္းလွေသာ ေန႕လည္ခင္းသို႕ ပင္ေရာက္ေနေၿခေတာ့သည္။ ေရာက္ေရာက္ၿခင္းပင္ ေပါ့ဆိမ့္ နွင့္ ခ်ိန္းထားေသာ တည္းခိုမည့္ တည္းခိုခန္းသို႕ အေၿပးသြားၿပီး အခန္းနွစ္ခန္း ဘြတ္ကင္သြားေပးရ၏။ ထို႕ေနာက္ေတာ့ ပူၿပင္းလွေသာ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ လမ္းမေလွ်ာက္ခ်င္ေတာ့ေသာေႀကာင့္ တည္းခိုခန္းေအာက္ထပ္ရွိ စားေသာက္ဆိုင္ထဲတြင္ပင္ ေပါ့ဆိမ့္ ကိုထိုင္ေစာင့္ေနရေလ၏။
ၿမိဳ႕ႀကီးသို႕ ေပါ့ဆိမ့္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ေတာ့ ညေန ေလးနာရီ ခြဲေလာက္ပင္ ၿဖစ္ေနေခ်ေတာ့၏။ ေမာင္ပံုမွန္ ထိုင္ေစာင့္ေနေသာေနရာကို ေပါ့ဆိမ့္ တစ္ေယာက္ေရာက္လာသည္နွင့္ ေမာင္ပံုမွန္ ၏ စိတ္ထဲတြင္လည္း ငယ္ဘဝသို႕ ရုတ္တစ္ရက ္ၿပန္ေရာက္သြားသလို ခံစားရၿပီး မေတြ႕ရတာ နွစ္နွင့္ခ်ီ ရွိေနၿပီၿဖစ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းကို အရွင္လတ္လတ္ႀကီး ေတြရသၿဖင့္ လြန္စြာ ဝမ္းေၿမာက္ၿခင္းၿဖစ္ရေလ၏။ သို႕ေသာ္ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလုိေတာ့ ဟာ….….သူငယ္ခ်င္း……… ဘာညာဆို ပိုပိုသာသာေတြလုပ္ၿပီး ေၿပးေတာ့ မဖက္ႀကပါ။
ထို႕ေနာက္ ခဏတၿဖဳတ္နားၿပီး အထုပ္ေတြဘာေတြ အခန္းထဲထည့္ ေရမိုးခ်ိဳးႀကၿပီး လမ္းေပၚသို႕ ထြက္လာႀကေလ၏။ အတန္ႀကာေအာင္ လွည့္ပတ္ႀကည့္ၿပီးသကာလ ညေနခင္းနွင့္ အတူ လိုက္ပါစီးေမွ်ာရန္ အတြက္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ရွာေလရာ မလွမ္း မကမ္းတြင္လွမ္းၿမင္ေနရေသာ ရွမ္းဆိုင္ တစ္ဆိုင္ေပၚ သို႕ နွစ္ေယာက္သားတက္ညီ လက္ညီ ခ်ီတက္ခဲ့ႀကေလေတာ့၏။ ဆုိင္ကေလးမွာ အတန္ငယ္က်ဉ္းေသာ္လည္း လူအနည္းငယ္ရွင္းၿပီး အစား အေသာက္လညး္ မဆိုးတာမို႕ တစ္ခါထိုင္ဖူးေသာ ကၽြန္ုပ္က လူတတ္ႀကီးလုပ္ၿပီး ဦးေဆာင္ေခၚသြားၿခင္းၿဖစ္ေလ၏။
ထိုဆိုင္တြင္ ရနိုင္ေသာ ရွမ္းတရုတ္ အစား အေသာက္မ်ားကလည္း ဘီယာနွင့္ တြဲဖက္ေသာက္သံုးရန္ အတြက္လြန္စြာမွပင္ သင့္ေတာ္လွ၏။ ကလိုနွင့္ အၿမည္းေလးစားလိုက္ ဘီယာေလးေသာက္လိုက္ မီနူးေလးႀကည့္ၿပီး မွာလိုက္နွင့္ကိုယ္ေယာကၡမဆိုင္လို သေဘာထားၿပီး ေလဖုတ္ေနႀကရာ အေတာ္ေလးပင္္ အရွိန္ရလာေလေတာ့၏။ စားပြဲထိုးေနေသာ ရွမး္တရုတ္ မေလးမ်ားကလည္း မဆိုးလွေခ်။ သူတို႕ကိုႀကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ၿပံဳးစိစိ ကိုရင္ေပါ့ဆိမ့္ႀကီး ကလည္းၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ကၽြန္ုပ္လည္း စိုးစည္းမွ်ေတာ့ ၿပံဳးမိသည္ေပါ့။
ကၽြန္ုပ္၏ ထိုမဆို သေလာက္ေသာ အၿပံဳးမ်ားက ေငြရွင္းရန္ “ဘီလ္” ေရာက္လာေသာ အခ်ိန္တြင္ တုန္းကနဲ ရပ္သြားေလေတာ့သည္ “ဟိုက္….တစ္ရာေက်ာ္ ႀကီးမ်ားေတာင္က်တယ္…. “မရွိလို႕ မလွဴ မလွဴ လို႕ မရွိ ေညာင္ေစ့ေလာက္ လွဴေသာ္လည္း ေညာင္ပင္ႀကီးေလာက္ရ”… ဟိုက္ စိတ္ေတြ ဂေရာက္..ဂယက္ ၿဖစ္ၿပီး ဘာေတြေတာင္ ေၿပာမိကုန္ပါလိမ့္..” “ဟယ္…” ဟိုသီခ်င္းထဲကလို … “အဲသေလာက္ေတာင္ က်ရသလားကြယ္… အဲသေလာက္ေတာင္.. ရိုက္ရသလားကြယ္ ဆိုၿပီး ..ဆိုင္ဆိုင္..မဆိုင္ဆိုင္ ထေအာ္ ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္သြား ေလေတာ့သည္။ ဘီလ္ စာရြက္ကိုႀကည့္ၿပီး အႀကီးအက်ယ္ မ်က္နွာပ်က္ယြင္းေနေသာ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ကို ေပါ့ဆိမ့္ကလည္း ႀကိဳးစားၿပီး ေၿဖာင့္ဖ်ေနေလ၏။
“ပစၥည္း သခၤါရ လူသခၤါရတဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ေလးရဲ႕ ရွင္းလိုက္ ရွင္းလိုက္ သံေယာဇဉ္ေတြ အၿမစ္ၿဖတ္ေနတာလို႕ သေဘာထား မင္းက ငါ့လို ၿပံဳးၿပံဳးေလးမွ မေနတာကိုကြ ေကာင္မေလးေတြကို မ်က္နွာမာႀကီး နဲ႕ သြားႀကည့္လို႕ ေကာင္မေလးေတြက အၿမင္ကပ္ၿပီး ပိုေတာင္းလိုက္တာေနမွာ.. ဟိ..ဟိ။”
ကၽြန္ုပ္ကို ခပ္တည္တည္ နွင့္လႊဲခ်ေနေသာ ေပါ့ဆိမ့္ ၏ စကားကို ကၽြန္ုပ္ကလည္းမခံ
“ေအာင္မေလး ကိုယ့္္လူရယ္… အမွန္က မင္းေႀကာင့္ကြ မင္းက အလကားေနရင္း သြားၿပံဳးၿပေနတာနဲ႕ ဟိုက အခ်ဉ္ပဲဆိုၿပီး နွက္လႊတ္လိုက္တာ မင္းသိလား”
ဒီလိုနွင့္ တစ္ေယာက္ တစ္ၿပန္ အၿပန္အလွန္ ႀကိတ္စြပ္ဆြဲလို႕ အားရႀကကာမွ က်သင့္္ ေငြကိုရွင္းေပးလိုက္ေခ်၏။
ထို႕ေနာက္ နွစ္ေယာက္သား ဆိုင္ေအာက္သို႕ ဆင္းရန္အတြက္ ထြက္ေပါက္ရွိရာသို႕ ခ်ီတက္လာႀကရာ ေရွ႕မွသြားေနေသာ ေပါ့ဆိမ့္ တစ္ေယာက္ ထြက္ေပါက္ကိုေက်ာ္ၿပီး မီးဖိုခန္းဖက္ အထိ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ခ်ီတက္သြားေလရာ ေနာက္မွ စိုက္စိုက္..စိုက္စိုက္ နွင့္လိုက္လာေသာ ေမာင္ပံုမွန္ လည္းခပ္တည္တည္ နွင့္ ကပ္ပါသြားေလရာ မီးဖိုခန္းနားရွိ ေရခဲေသတၱာႀကီးနားတြင္ရပ္ၿပီး ေရခဲေသတၱာထဲသို႕ ပစၥည္း မ်ားထည့္ေနေသာ ကေလးမေလး နားမွ ခပ္တည္တည္ပင္ ၿဖတ္သြားႀကရာ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ အနားေရာက္လာကာမွ ေကာင္မေလးက ပစၥည္းမ်ား ထည့္ေနရင္းမွ ဗူးတစ္ခု ေအာက္သို႕ လြတ္က်သြားေလ၏။ ထိုအခါ တိုင္ပင္စရာမလိုပဲ ကေလးကြက္ နင္းၿပီး နွစ္ေယာက္သား အားပါးတရ ထရယ္ႀကေလ၏။
ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ နွစ္ေယာက္ ရယ္လို႕ မွ မဆံုးေသးခင္ ေကာင္မေလး က အၿပံဳးမပ်က္ပဲ
“အကိုႀကီး ထြက္ေပါက္က ေနာက္မွာက်န္ေနခဲ့ၿပီ ” ဆိုၿပီး
ၿပန္ပက္လိုက္ေတာ့ နွစ္ေယာက္သား အရွက္ၿပဲၿပီး ရွက္ရွက္နဲ႕ ေနာက္ေႀကာင္းၿပန္လွည့္ ေၿပးၿပီး ေလွကားထစ္ေတြ ေက်ာ္ဆင္းၿပီး ေအာက္ေရာက္ေအာင္ လုဆင္းလာခဲ့ ႀကပါတယ္။
တည္းခိုခန္းေရာက္ေတာ့ စကားေၿပာႀကရင္းနဲ႕ သူမွန္တယ္ ကိုယ္မွန္တယ္ ၿငင္းရမဲ့ ေနရာေရာက္လာတာနဲ႕ ဆိုင္ဆိုင္ မဆိုင္ဆိုင္ ေပါ့ဆိမ့္ တံခါးေပါက္ ေက်ာ္သြားတာကို ထည့္ေၿပာၿပီး အသားယူရတာ အလြန္ အရသာရွိလွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္တန္းႀကေေတာ့ သူတံခါးေပါက္ေက်ာ္ သြားတဲ့ ေနာက္ကို ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္လည္း ေခါင္းေလးငိုက္စိုက္နဲ႕ ပါလာတာ သူေသခ်ာ မသိလိုက္ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ နွစ္ေယာက္သား စကား အတန္သင့္ေၿပာၿပီး ခရီးပန္းလာတဲ့ အရွိန္နဲ႕ အိပ္ရာဝင္ႀကပါတယ္။
ေနာက္ေန႕ မနက္ေစာေစာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိပ္ရာ နိုးလာတာနဲ႕ မနက္စာစားဖို႕ ထြက္လာခဲ့ ႀကပါတယ္။ ၿမိဳ႕ႀကီး ရဲ႕ ၿမန္မာတန္း မွာက ၿမန္မာဆိုင္ေတြ ၿပြတ္သိပ္ေနေအာင္ကို ရွိပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ၿမိဳ႕ႀကီးကို ေရာက္ရင္စားေနႀက နာမည္ႀကီး ၿမန္မာ ကုလားဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဒီဆိုင္ေတြမွာက အစားေသာက္ေကာင္းသလို ေစ်းနႈန္းလည္းႀကီးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အႀကိဳက္ ပဲၿပဳတ္ဆီထမင္း နဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါး လက္ဖက္ရည္ မွာပါတယ္။
ေပါ့ဆိမ့္ကို လည္းကၽြန္ေတာ္ စားသလို စားေစခ်င္ေပမဲ့ သူက ကၽြန္ေတာ္ စားသလို မစားပဲ ပံုစံခြက္ထဲမွာ နည္းနည္းပဲ က်န္ေတာ့တဲ့ ထမင္းေက်ာ္ေလးကို သြားထည့္ၿပီး ထမင္းေက်ာ္ထဲကို စမူစာထည့္ပါတယ္ ၿပီးေတာ့ အရစ္အလြန္ရွည္တဲ့ ေပါ့ဆိမ့္ တစ္ေယာက္ ထမင္းေက်ာ္ထဲမွာ ပါတဲ့ ပဲၿပဳတ္က နည္းလို႕ ဆိုၿပီး ဆီထမင္းထဲကို ထည့္ေပးေနတဲ့ ပဲၿပဳတ္ခြက္ထဲက ပဲၿပဳတ္နည္းနည္းေလာက္ ထည့္ေပးဖို႕ ဆိုင္က အမ်ိဳးသမီးကို သြားေၿပာပါတယ္။ ဒါကိုၿမင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဒီလိုဆိုင္မ်ိဳးမွာ ဒီလိုေတာင္းလို႕ မရေလာက္ဘူးလို႕ သူ႕ကိုေၿပာမလို႕ ရွိေသးတယ္ ဟို အမ်ိဳးသမီးက ဘာမေၿပာ ညာမေၿပာနဲ႕ သူ႕ထမင္းေက်ာ္ ပန္းကန္ထဲကို ပဲၿပဳတ္ေတြ ဇြန္းႀကီးနဲ႕ ခပ္ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။
ပထမေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အံ့အားသင့္သြားပါတယ္ အလကားရတယ္ထင္တာေပါ့.. ေပါ့ဆိမ့္လည္း မ်က္နွာႀကီးဝင္းသြားပါတယ္… ရပါတယ္ေပါ့ ေပါ့ဆိမ့္ ဘာလဲဆိုတာ သိၿပီလားေပါ့့။ ဟုတ္တိပတ္တိနဲ႕ ဆိုင္ရွင္အမႀကီးက ပဲၿပဳတ္တစ္စြန္းထည့္ေပး ၿပီးကာမွ ပဲၿပဳတ္ဖိုးထပ္ေတာင္းပါေတာ့တယ္… ဟယ္… ေပါ့ဆိမ့္မ်က္နွာကို ႀကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ရယ္ခ်င္သြားပါတယ္.. ငယ္ငယ္တုန္းကဆုိရင္ေတာ့ ထည့္ၿပီးသား ပဲၿပဳတ္ေတြ သူ႕ခြက္ထဲၿပန္ထည့္ေပးမိလိုက္မလား မသိပါဘူး။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွ ဆက္မေၿပာေတာ့ပဲ ပိုက္ဆံ ကဗ်ာကယာ ရွင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ မေပးလို႕လည္းမရဘူးေလ..ဟီ.ဟီ။
ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မနက္စာသံုးေဆာင္ႀကပါတယ္။ မနက္စာစားေနရင္းက အဆင္မေၿပတာ တစ္ခုၿဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ နွစ္ေယာက္မွာ တူညီတဲ့ အက်င့္တစ္ခုက ထမင္းစားရင္ ေရေႏြးေသာက္ေလ့ရွိတာပါပဲ ေရေႏြးမပါေတာ့ စားရတာ တစ္ခုုခု လိုေနသလို ၿဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါကို သိတဲ့ ေပါ့ဆိမ့္က အလိုက္သိစြာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတြက္ေရေႏြး မွာပါေတာ့တယ္။ အမ…ေရေႏြးရလားဆိုၿပီး… ခပ္တည္တည္ နဲ႕ ေမးလိုက္ေတာ့ ဆုိင္ကအမႀကီးကလည္း သြက္သြက္လက္လက္ပဲ ရတယ္ဆိုၿပီး ေရေႏြး တစ္ေယာက္တစ္ခြက္ ယူလာေပးပါတယ္ ..ၿပီးေတာ့ ေရေႏြးဖိုး ေတာင္းပါေတာ့တယ္…
ေပါ့ဆိမ့္မ်က္နွာကို ကၽြန္ေတာ္ မႀကည့္ေတာ့ပါဘူး။ ရယ္ခ်င္ေနမွာစိုးလို႕ပါ ေပါ့ဆိမ့္ကေတာ့ သက္ၿပင္းက်ိတ္ခ်ပါတယ္..။ မနက္စာစားၿပီးေတာ့ နွစ္ေယာက္သား တည္းခိုခန္းကိုၿပန္ၿပီး နားရင္းနဲ႕ မေန႕ညက အဆက္ကို ဆက္ၿပီး ေလဆက္ဖုတ္ႀကပါတယ္..။ ေန႕ခင္းဖက္ေရာက္လာေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္းပဲ မနက္က မနက္စာ စားခဲ့တဲ့ ဆိုင္ကိုပဲၿပန္သြားၿပီး စားႀကပါတယ္။ ဒီဆိုင္မွာက ဒန္ေပါက္ေကာင္းေကာင္းလည္း ရတာနဲ႕ နွစ္ေယာက္သား ဒန္ေပါက္မွာ စားႀကပါတယ္။
ဒန္ေပါက္ ပန္းကန္ယူၿပီးတာနဲ႕ သူမ်ားေတြ ယူသလိုပဲ ေကာင္တာေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ေရသန္႕ဘူးနွစ္ဘူးကို ဆြဲယူလာေတာ့ ေကာင္တာက အမႀကီးက ေရဘူးဖိုးေတာင္းပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမ်ားေတြက်ေတာ့ မေတာင္းဘူးလားဆိုေတာ့.. သူက “ေရဘူးက ထမင္းစားတဲ့ သူေတြကိုပဲေပးတာလို႕ ေၿပာပါတယ္” ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ထမင္းစားတယ္ေလဆိုေတာ့ သူက ဒန္ေပါက္စားတဲ့ သူေတြမရဘူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ ရယ္ခ်င္သြားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွ အၿငင္း အခုန္ဆက္ လုပ္မေနေတာ့ပဲ ေရဘူးအစား ဖာလူဒါပဲ မွာေသာက္လိုက္ပါေတာ့တယ္။
ဆိုင္ အေႀကာင္းကို သေဘာေပါက္သြားတဲ့ ေပါ့ဆိမ့္ကေတာ့ ဘာမွ ထပ္မေၿပာရဲ ေတာ့ပါဘူး။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ပါ ဒီဆိုင္ကေတာ့ စားလို႕ေသာက္လို႕ေကာင္းပါတယ္ ပိုက္ဆံသာပါ စားခ်င္တာ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိပါတယ္။ အရက္၊ဘီယာ လံုးဝမေရာင္းပဲ အစားေသာက္တစ္မ်ိဳးပဲ ေသခ်ာေရာင္းလို႕ အစားေသာက္သီးသန္႕ စားခ်င္တဲ့ သူေတြ အတြက္ အဆင္ေၿပၿပီး လူလည္း အၿမဲၿပည့္ေနတတ္ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ စားေသာက္ၿပီး တည္းခိုခန္းကိုၿပန္ ေလဆက္ဖုတ္ႀကပါတယ္။ ညေန ေစာင္းေရာက္လာေတာ့ ေပါ့ဆိမ့္က ဘီယာေသာက္ဖို႕ အဆိုၿပဳလာတာနဲ႕ နွစ္ေယာက္သား ေအာက္ထပ္က စားေသာက္ခန္းမွာ ဆင္းၿပီးေတာ့ ဘီယာေသာက္ႀကပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေမာင္ေပါ့ဆိမ့္က မေန႕က ရွမ္းဆိုင္ကို သြားေသာက္ဖို႕ အဆိုတင္သြင္း လာပါတယ္။ ဒီတစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္က အၿပင္းထန္ကန္႕ကြက္ၿပီး ဒီဆိုင္မွာပဲေသာက္ဖို႕ ေၿပာေတာ့ နွစ္ေယာက္ထဲရွိတာ တစ္ေယာက္က ကန္႕ကြက္ေတာ့ သူမအီမလည္ႀကီး ၿဖစ္သြားၿပီး ဆက္ထိုင္ေနရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္မသြားခ်င္တဲ့ အဓိက အေႀကာင္းရင္းကေတာ့ မေန႕က အေပါက္ေက်ာ္ထားတာကုိ ရွက္ေနလို႕ပါ ေပါ့ဆိမ့္ကေတာ့ မေန႕က ဝက္နံရိုးေက်ာ္ေလး စားခ်င္ပါတယ္ဆိုၿပီး ဗ်စ္ေတာက္..ဗ်စ္ေတာက္နဲ႕ လုပ္ေနၿပီး ဒီဆိုင္က အၿမည္းေတြ အလြန္ညံ့တဲ့ အေႀကာင္းကို နားပူေအာင္ကို ေၿပာေနပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ နွစ္ေယာက္ အနည္းပါးေသာက္ၿပီးေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳး ထမင္းစားဖို႔အတြက္ ထြက္လာပါတယ္။
ဒီတစ္ခါေတာ့ ၿမန္မာဆိုင္သြားၿပီး ၿမန္မာ အခ်င္းခ်င္း အားေပးလိုက္မဟဲ့ ဆုိၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ အသိတစ္ေယာက္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ၿမန္မာဆိုင္ႀကီး တစ္ဆိုင္ကို သြားၿပီး ညစာစားႀကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္ႀကေတာ့ ဆိုင္သိမ္းခ်ိန္လဲ နီးေနပါၿပီ ဒါေပမဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ခန္းထဲမွာေတာ့ လူေတြစည္ကား ေနတုန္းပါပဲ ဒီလိုနဲ႕ စားပြဲမွာဝင္ထိုင္ၿပီး နွစ္ေယာက္သားစားဖို႕ ေသာက္ဖို႕ မွာတဲ့ အခ်ိန္မွာ စေတြ႕ေတာ့တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ထုိင္ခဲ့ ဖူးတဲ့ ဆိုင္ေတြထဲမွာေတာ့ အေတာ္ ခ်ာတူးလန္တဲ့ ဆိုင္ပါပဲ ဆက္ဆံေရးက ခ်ာတူးလန္သလို အစားေသာက္ေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ညံဖ်င္းပါတယ္။ ေတာက အရက္ဆိုင္မွာ ထမင္းဝင္စားမိတဲ့ ခရီးသြားလိုပါပဲ ဘာေမးေမး မရွိဘူးနဲ႕ မသိဘူး ဆိုတဲ့ အေၿဖပဲရပါတယ္။
ပိုဆိုးတာက တို႕စရာတို႕ဘာတို႕ဆိုတာလည္း တစ္ၿခားဝိုင္း ကစားပြဲေပၚမွာက်က်န္ေနတာေတြကို ေကာက္လာတာနဲ႕တူပါတယ္။ ေဂၚဖီရြက္ကေလး တစ္ဖတ္ နွစ္ဖတ္နဲ႕ သခြားသီး ႏြမ္းႏြမး္ဖတ္ဖတ္ နွစ္ကြင္း သံုးကြင္းေလာက္ နဲ႕လာခ်ထားပါတယ္။ ဆိုင္နာမည္တပ္ေၿပာလိုက္ရင္မေကာင္းလို႕ ေတာ္ႀကာ သူမ်ားစီးပြားေရးတုတ္နဲ႕ ထိုးသလိုၿဖစ္ေနမွာစိုးလို႕ မေၿပာေတာ့ပါဘူး။ ဆိုင္မွာက စားပြဲထိုးေကာင္ေလးေတြ အၿပင္ေကာင္မေလးေတြလည္းရွိပါတယ္။ လူမိုက္ရုပ္နဲ႕ စားပြဲထိုးေကာင္ေလးကလည္း သူ႕အလုပ္ကို သူမလုပ္ပဲ စားပြဲထိုးေကာင္မေလးသြားတဲ့ ေနာက္ကိုေလွ်ာက္လိုက္ေနတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္အၿမင္ကပ္လာပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ဒီဆိုင္မွာ လုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဘာ္ဒါကို ဖုန္းဆက္ေခၚလိုက္ၿပီး အေၿခေနကို သြယ္ဝိုက္ေၿပာလိုက္ေတာ့ အလုပ္မၿပီးေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘာ္ဒါကလည္း သူ႕အလုပ္ကေန စားေသာက္ဆိုင္ထဲ ခဏဆင္းလာၿပီး ေကာင္တာက ေကာင္မေလးကို သြားေၿပာၿပီး ၿပန္ထြက္သြားပါတယ္။
ေဘာ္ဒါ ေကာင္းမႈ႕နဲ႕ ေကာင္ေလးေရာ ေကာင္မေလးပါ အနားမွာ လာေနေပးႀကေပမဲ့ သိပ္ႀကည္ပံုေတာ့ မရပါဘူး အထူးသၿဖင့္ အရစ္ရွည္တဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ကိုေပါ့။ ဒီထက္မႀကည္စရာက မ်က္နာမာႀကီးနဲ႕ စားေနတဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ကို ေကာင္မေလးက ဘာမွမေၿပာေပမဲ့ အလကားေနရင္းၿပံဳးေနတဲ့ ေပါ့ဆိမ့္ကို ေကာင္မေလးက ဂရုတစိုက္နဲ႕ ဘာလိုေသးလဲလာေမးေနၿပီး ဟင္းပြဲေတြဘာေတြ ဝိုင္းမွားၿပီးလာခ်ၿပီး အရွက္ေၿပစကားေတြ ဘာေတြလာေၿပာေနေတာ့ ဟို.လူမိုက္ရုပ္နဲ႕ ငတိက ေပါ့ဆိမ့္ကို အေတာ္ႀကည့္ မရၿဖစ္ေနပါတယ္။
ဒီအခိ်န္မွာ စုတ္တီး၊စုတ္ပဲ့ စားစရာေတြကို ႀကည့္ၿပီး စားခ်င္စိတ္မရွိ ေတာ့တာနဲ႕ အားၿပီးထိုင္ေနတဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ကလည္း ငယ္က်င့္ေလးေတြေပၚလာၿပီး ထမင္းစားေနတဲ့ ေပါ့ဆိမ့္ကို ထိုင္ႀကပ္ေပးေနပါတယ္။
“ကိုယ့္လူ… ဟိုမွာႀကည့္ စားပြဲထိုး ငတိက မင္းကို ကစ္ခ်င္ေနၿပီ ၿမန္ၿမန္စားၿပီး ေၿပးႀကမယ္။ မင္းကေကာင္မေလးကို ရယ္ၿပေတာ့ ဟိုေကာင္က တင္းေနတာေပါ့ မင္းေတာ့ အေလွာ္ခံရေတာ့မယ္”
ဘာညာေၿပာေနၿပီး ေမာင္ပံုမွန္ တိုးတိုး..တိုးတိုး နဲ႕လုပ္ေနတာကို မလံုမလဲ ၿဖစ္လာတဲ့ ဟိုငတိက အနားကို မေယာင္မလည္နဲ႕ လာနားေထာင္ေနကာမွ
“ဒီေလာက္ပိုက္ဆံ ေပးရတာၿခင္း အတူတူ kfc တို႕ mc Donal တို႕သြားစားတာမွ ဟုတ္အံုးမယ္။” ဘာညာနဲ႕ ဟိုငတိ မႀကားတႀကား ေၿပာေနပါတယ္။ ဟိုငတိလည္း သူ႕ေဒါသနဲ႕သူ ေမာင္ပံုမွန္ကို ႀကည့္ၿပီး အေတာ္စိတ္ညစ္ ေနပံုရပါတယ္။
ေမာင္ပံုမွန္ ကလည္း ငယ္ငယ္တုန္းက အကြက္ေတြသံုးၿပီး
“စားပြဲထိုး ငတိ ေကာင္မေလးကို ေငးေနတဲ့ အခ်ိန္ဆို ဒင္းမ်က္နွာကို မိုက္ႀကည့္ႀကည့္ေနၿပီး ထိုငတိက ေမာင္ပံုမွန္ ကိုၿပန္ႀကည့္ရင္ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ ေကာင္မေလးကို လွမ္းႀကည့္ ေနလိုက္ပါတယ္။ ေမာင္ပံုမွန္ ရဲ႕လုပ္ကြက္ေတြကို သိေနတဲ့ ေပါ့ဆိမ့္ တစ္ေယာက္ ထမင္းေၿဖာင့္ေအာင္ မစားနိုင္ေတာ့ပါဘူး သြားမယ္ သြားႀကမယ္ ဆိုၿပီး ပိုက္ဆံရွင္းၿပီး ကတိုက္ကရိုက္နဲ႕ ထထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ထထြက္လာတာေတာင္ ေမာင္ပံုမွန္က စားပြဲထိုး ငတိနားေရာက္ကာမွ ေကာင္မေလးကို အသားလြတ္ႀကီး ၿပံံဳးၿပခဲ့လို႕ ဒီငတိ ရင္မွာ ခံစားၿဖစ္က်န္ခဲ့ပါတယ္။
တည္းခိုခန္းၿပန္ေရာက္တာနဲ႕ နွစ္ေယာက္သားေရမိုးခ်ိဳးၿပီး ေမာင္ေပါ့ဆိမ့္ ေသာက္ေစခ်င္လို႕ လန္ကာဝီ သြားတုန္းက ေမာင္ပံုမွန္ ဝယ္လာခဲ့တဲ့ chevas ခ်ီးဗတ္(အသံထြက္ မွန္ေအာင္ဖတ္ပါ) ပုလင္းကို ထုတ္ၿပီး သီဟိုေစ့ေလွာ္ ရယ္ဒီမိတ္ထုတ္ ေဖာက္ၿပီး နွစ္ေယာက္သား စကားတစ္ေၿပာေၿပာနဲ႕ ေသာက္သံုးႀကပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္ႀကရင္ နွစ္ေယာက္လံုးၿပန္မွာ ၿဖစ္တဲ့ အတြက္ နွစ္ေယာက္သား အစြမ္းကုန္ ေလဖုတ္ေနႀကရတာပါ။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ၿပန္ေတြ႕ ႀကဖို႕က ဘယ္ေန႕မွာ ေတြ႔ရမယ္ဆိုတာ သိပ္မေသခ်ာလွပါ။
ဒီေတာ့ ေတြ႕ႀကဆံုႀကတုန္း ေရာက္တတ္ရာရာ ေထြရာေလးပါး ေၿပာေနလိုက္ႀကတာ ပုလင္းတစ္လံုးလံုး ကုန္လို႕ နာရီကို ႀကည့္လိုက္ေတာ့ ည နွစ္နာရီေတာင္ ခြဲေနပါၿပီ။ အခန္းၿပဴတင္းေပါက္ကေန ေအာက္ဖက္လမ္းမႀကီးကို ငံုႀကည့္လိုက္ေတာ့လဲ လူသြားလူလာ မရွိေတာ့တဲ့ လမ္းမႀကီးကို လွမ္းၿမင္ေနရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ကိုယ္စီ အိပ္ရာဝင္လိုက္ႀကပါတယ္။
ညက အိပ္္ရာဝင္ေနာက္ႀကေပမဲ့ ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္ေစာေစာ မွာပဲကၽြန္ေတာ္တို႕ အိပ္ရာက နိုးလာႀကၿပီး အိမ္အၿပန္ ခရီး အတြက္ ၿပင္ဆင္ႀကပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ေကာင္တာမွာ အခန္းေသာ့ ၿပန္အပ္ႀကၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ နွစ္ေယာက္လံုး ကားဂိတ္ေတြ ရွိရာကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္ ေတြ႕ဆံုမႈ႕ဟာလည္း အိပ္မက္တစ္ခုလိုပဲ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ၿမိဳ႕ေလးရွိရာကို ၿပန္လာခဲ့ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လက္ရွိဘဝေလးထဲကိုေပါ့။
ဟက္ပီဘတ္ေဒး အင္တာဗ်ဴး
ဒီတစ္ပါတ္ အတြင္းမွာေရာက္လာမဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ရဲ႕ ေမြးေန႕ကို ေမာင္ပံုမွန္ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ သတိတရ မရွိခဲ့ပါဘူး။ အလုပ္ခြင္ထဲမွာ ဘီးဇီးေတြ တအားၿပေနတာလည္း တစ္ေႀကာင္းေပါ့။ တစ္ေန႕ကမွ ေမာင္ပံုမွန္ရဲ႕ ေဘာ္ေဘာ္ တစ္ေယာက္က သတိတရနဲ႕ လာေမးၿပီး သတိေပးလာပါတယ္။
“ဘာလိုလို နဲ႕ ကိုပံုမွန္ ေမြးေန႕ေတာင္ေရာက္လာေတာ့မယ္ေနာ္တဲ့”
ေအာင္မာ.. ရုတ္တရက္ ဆိုေတာ့ ဝမ္းသာေတာ့ မလိုေတာင္ ၿဖစ္သြားေသးတယ္။ ငါ့ေမြးေန႕ကို သတိတရ ရွိတဲ့သူေတာင္ ရွိေနတယ္ေပါ့.. သူ႕အေမးေႀကာင့္ ရင္ေလးေကာ့ မလိုလုပ္ေနတုန္း.. သူဆက္ေၿပာလိုက္တဲ့ စကားေႀကာင့္ ေကာ့မလိုလုပ္ေနတဲ့ ရင္ေလးေတာင္ ၿပန္ပိန္သြားပါတယ္။
“ဒီနွစ္ေရာ ဘာဝါးရမွာလဲ”
တဲ့… ေၿပာပံုက.. ဟင့္ စိတ္နာခ်င္စရာ။ ေမာင္ပံုမွန္ က ငယ္ငယ္ကတည္းက ေမြးေန႕ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႕ အိမ္မွာ မုန္႕ဟင္းခါး၊ ေခါက္ဆြဲ တစ္ခုခုလုပ္ ေဘာ္ေဘာ္ေတြဖိတ္ၿပီး ဘတ္ေဒးလုပ္ေနႀက ႀကီးလာေတာ့လဲ ငယ္ငယ္တုန္းကလိုပဲ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုလုပ္ေနႀက ဒီလိုမွ မလုပ္ၿဖစ္ရင္ အသက္တစ္နွစ္ႀကီးလာတာကို ကိုယ့္ဘာသာလံုးဝ အသိမွတ္မၿပဳဘူး။ ေမာင္ပံုမွန္က နွစ္တိုင္း တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေကၽြးေနႀကဆိုေတာ့ ဒီငတိကလည္း ဒီနွစ္ အတြက္ဘာမ်ား ဝါးရမလဲဆိုၿပီး လာစပ္စုတာ ဘာရမလဲ ေမာင္ပံုမွန္ ကလဲ ဒီငတိကို ၿပန္ရစ္ေပးလိုက္တာေပါ့။
“ေအးကြာ က်န္တဲ့ သူေတြကို ဘာေကၽြးၿဖစ္မလဲေတာ့မသိဘူး မင္းကိုေတာ့ ငါကိုယ္တိုင္ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ ေႀကာ္ေကၽြးမယ္ကြာ ႀကက္သားမ်ားမ်ားနဲ႕ ႀကက္အသဲ အၿမစ္ပါထည့္ၿပီး ရွယ္ေႀကာ္ေကၽြးမယ္” ေမာင္ပံုမွန္ ၏ မက္လံုးေႀကာင့္ ငတိခမ်ာ မ်က္လံုးမ်ား အေရာင္ေတာက္သြားေလရွာ၏။
“ေအးဒါေပမဲ့ ..မင္းငါ့ကိုေတာ့ အင္တာဗ်ဴးေပးရမယ္… ဟက္ဟက္..” ေမာင္ပံုမွန္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ စကားေႀကာင့္ ငတိ ခမ်ာေႀကာင္စီစီ ၿဖစ္သြားရရွာေလ၏။
“ဘာရယ္… အင္တာဗ်ဴးေပးရမယ္… ဘာၿဖစ္လို႕ ဗ်ဴးေပးရမွာလဲ… ခင္ဗ်ားက နာမည္ႀကီး အနုပညာရွင္လဲ မဟုတ္ အားကစားသမားလဲ မဟုတ္ပဲနဲ႕ ဘာလို႕ ဗ်ဴးရမွာလဲ..”
ဟုေႀကာင္စီစီၿဖင့္ ၿပန္ေမးေလ၏။ သို႕ေသာ္… ထြက္ၿပီးသား သြားတိုက္ေဆး ဟူသည္ ဘူး အတြင္းသို႔ ၿပန္ဝင္ရိုးထံုးစံမရွိ။ ဝယ္ၿပီးသား ပစၥည္း ဟူသည္ ဆိုင္တြင္ၿပန္လဲ၍ မရရိုးထံုးစံတို႕ ရွိသလိုပင္ ေမာင္ပံုမွန္၏ ေၿပာၿပီးသား စကားတို႕သည္လည္း ၿပန္ၿပင္ရိုး ထံုးစံမရွိပါေလ။ ထို႕ေႀကာင့္ ထိုငတိကို ေမာင္ပံုမွန္တစ္ေယာက္ ၿပင္းထန္ေသာ ရာဇသံေပးရေခ်ေတာ့၏။
“ကဲ..ကဲ.. ကိုယ့္လူ… ငါေၿပာသလို အင္တာဗ်ဴးေပးရင္ေတာ့ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္စားရမယ္ ေၿပာသလို ဗ်ဴးမေပးရင္ေတာ့ ငတ္ၿပီသာမွတ္ေပေတာ့…”
ေမာင္ပံုမွန္၏ ရာဇသံ အဆံုးမေတာ့ ႀကက္သားနိုင္းခ်င္းနွင့္ ေႀကာ္ထားေသာ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ကို မ်က္စိထဲက မထုတ္နိုင္ရွာေသာ ငတိတစ္ေယာက္ အင္တင္တင္ နွင့္ မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး သေဘာတူရရွာေလေတာ့၏။
ေမာင္ပံုမွန္ ၏ ေဘာ္ဒါ ငတိဆိုသူမွာလည္း ေခသူတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ေခ်။ (သူ႕ကိုယ္သူ) နာမည္အေတာ္ရေနၿပီဟု သတ္မွတ္ထားေသာ ဘေလာ့ကာ တစ္ေယာက္ၿဖစ္ေလ၏။ “ဒဗလွဴ ဒဗလွဴ ေဒါ့ ငတိဘာညာကြိကြ ဘေလာ့စေပါ့ ေဒါ့ကြန္းဆိုရင္ မသိသူ ဘေလာ့ကာ မရွိဆိုပဲ… ဘေလာ့ကာ တစ္ေယာက္လုပ္ေနၿပီး ငတိကိုမွ မသိရင္ အြန္လိုင္းမတက္နဲ႕ ဆိုရေလာက္ေအာင္ အေတာ္ေပါက္ေနတယ္လို႕ ေၿပာႀကတာပဲ အၿပင္မွာ ေတြ႔ရင္နႈတ္ဆက္လို႕ရေအာင္ ဖက္စဖြတ္မွာေတာင္ သူ႕ပံုႀကီးကို သြားအၿဖီးသားနဲ႕ ခန္႕ခန္႕ႀကီး တင္ထားလိုက္ေသးတယ္။
သူ႕ဘေလာ့မွာ ဘာေတြတင္ထားလဲလို႕ ေမးရင္ေတာ့ သူအလကား သြားစားထားခဲ့ဖူးတဲ့ ေမြးေန႕တို႕ အလွဴတို႔မွာ အလွဴ႕ရွင္ မမေတြနဲ႕ တြဲရိုက္ထားတဲ့ စပ္ၿဖီးၿဖီး ပံုႀကီးေတြကို တဝႀကီးခံစားနိုင္မွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီး ဘေလာ့ကာ ေတြအေႀကာင္းေတာ့ ဘာသိခ်င္လဲ ငတိကိုသာ သြားေမးဆိုတဲ့ လူမ်ိဳးေပါ့။ တစ္ခါတစ္ေလ ေရးစရာမရွိရင္ ဘေလာ့ဂါမေလးေတြ ေၿခသည္း လက္သည္း က်ိဳးတာေတာင္ သတင္းလုပ္ေရးတတ္တဲ့ သူမ်ိဳး ဆိုလဲမမွားပါဘူး သတင္းစံု ဘေလာ့ကာႀကီး ေပါ့။
အဲဒီမွာ စေတြ႕ေတာ့တာပါပဲ။ သတင္းစံု ဘေလာ့ငတိနဲ႕ ဘတ္ေဒး သတင္းတင္ခ်င္ေနတ့ဲ ေမာင္ပံုမွန္နဲ႔ ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီငတိက ေမာင္ပံုမွန္ ေမြးေန႕ေရာက္တိုင္း ခပ္တည္တည္ နဲ႕ လာဝါးေနက် ၿပီးရင္ ေမ့ၿပစ္တတ္တဲ့ ငတိမိ်ဳး ဒီတစ္ခါေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္ကလည္း ဘယ္အေမ့ ခံလိမ့္မလဲ။ မွတ္ေလာက္ သားေလာက္ေအာင္ အင္တာဗ်ဴးခိုင္းၿပီး ဒင္း ဘေလာ့မွာ တင္ခိုင္းမယ္ဆိုၿပီး ဇြတ္အတင္း လုပ္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒီမွာ ငတိတစ္ေယာက္ အစားတစ္လုတ္ အတြက္နဲ႕ ပ်ားတုပ္ေတာ့တာပါပဲ။ ေမာင္ပံုမွန္ ရဲ႕ ဇြတ္လုပ္ရပ္ေႀကာင့္ ငတိတစ္ေယာက္ ငွက္ေပ်ာသီး ခိုးမႈ႕နဲ႔ ေထာင္ဒါဏ္ အနွစ္နွစ္ဆယ္ အၿပစ္ေပးခံလိုက္ရတဲ့ ေမ်ာက္အိုႀကီးလို ေငးမိႈင္ေနပါေတာ့တယ္။ ၿပီးမွ “ဘာဗ်ဴးရမွာလဲဗ် ဘာေတြေမးရမွာလဲ” ဆိုၿပီး မ်က္နွာ အိုႀကီးနဲ႕ေမးပါတယ္…
“အာကြာ… မင္း အေတာ္တံုးတဲ့ေကာင္ပဲ ဒါေလးေတာင္မသိဘူးလား.. သြားအိမ္ၿပန္ၿပီး ဂ်ာနယ္ အေဟာင္းေလးေတြ ၿပန္ရွာဖတ္ၿပီး အနုပညာသမားေတြကို ဗ်ဴးထားတဲ့ ဟာေလးေတြ ရွာႀကည့္လိုက္… သူမ်ားေတြ ဘယ္လို ဗ်ဴးထားတယ္ဆိုတာ သိရေအာင္လို႔ ဟင္း..ဟင္း..မေၿပာခ်င္ပါဘူး..နံုခ်က္ကေတာ့..”
ဆိုၿပီး မခံခ်င္ေအာင္ ခပ္ေငါက္ေငါက္ေလးေၿပာလိုက္ေတာ့ ငတိခမ်ာ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ မာနေလး ထိခိုက္သြားရွာပံုရပါတယ္။
“ဒီေလာက္ေတာ့ အထင္မေသးပါနဲ႕ဗ်ာ.. သူတို႕ေတြဗ်ဴးေနႀက ေခါက္ရိုးက်ိဳးေတြလို ပံုစံမ်ိဳးဆိုလို႕ကေတာ့ ခုဗ်ဴးခိုင္းရင္ ခုရပါတယ္” ဆိုၿပိးေၿပာရွာပါတယ္။
ဂလိုနွင့္ ငတိနွင့္ေမာင္ပံုမွန္တို႔၏ ဗ်ဴးပြဲႀကီး စတင္ပါေတာ့တယ္။ ေမာင္ပံုမွန္ကလဲ သိတယ္မလား တက္သစ္စ အနုပညာသမားေလးမ်ားလိုပဲ ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ အရမ္း အရမ္းကို ေၿဖခ်င္ေနတာေလ.. ဟိဟိ။ ပထမဆံုး သူစေမးတာက “ဒီနွစ္ေမြးေန႕ရက္မွာ ဘာလုပ္မလဲ” တဲ့… (သူေမးခ်င္တာက ေခါက္ဆြဲေႀကာ္၊ႀကာဇံေႀကာ္၊မုန္႕ဟင္းခါး တစ္ခုုခုေပါ့ ဝါးဇယားကို ေမးတာပါ)
ေမာင္ပံုမွန္ကလဲ သိတယ္မလား.. “အင္း……….ဒီနွစ္ေတာ့…စိုင္းစိုင္းလိုပဲ ဘတ္ေဒးရႈိးလုပ္ၿပီး အေခြထုတ္ရင္ ေကာင္းမလားလို႔.. ေမးေစ့ေလးပြတ္ၿပီး ငႀကြားမေလး နန္းဆုရတီစိုး လို ခပ္ႀကြားႀကြားေလး ေၿဖလိုက္ရာ ငတိတစ္ေယာက္ မ်က္နွာတစ္ခြင္လံုး ရံႈံမဲ့သြားေလေတာ့၏။ သို႔ေသာ္ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ မ်က္နွာကိုေထာက္ၿပီး
“အင္း…အင္း.. သေဘာပဲေလ” ဟု အလိုက္သင့္ ေၿပာရွာေလ၏။
ငတိ ။ ။ ဒါနဲ႕ ဘယ္နွစ္နွစ္ေၿမာက္ေမြးေန႕လဲ မသိဘူးေနာ္….
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ေႀကာဘူး..တတ္ရင္တတ္…ဟီ.ဟီ.. အနုပညာသမားေလကြာ.. ဆယ့္ငါးနွစ္ ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက အသက္ကို မွတ္မထားေတာ့တာ…
ငတိ ။ ။ ဘယ္တုန္းကမ်ား အနုပညာသမားၿဖစ္္သြားတာလဲ…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ႀကာဘီေလ စာတစ္တန္ ေပတစ္တန္ ေမာင္ပံုမွန္ ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕နဲ႔ေလ။ ကိုယ့္ဘာသာ ေပးထားလိုက္တာေလ မပိုင္ဘူးလား ငွဲငွဲ.. ငွဲ.
ငတိ ။ ။ ေမြးေန႔မနက္ ေရာက္လို႕ အိပ္ရာက နိုးလာတာနဲ႕ ဘာလုပ္မယ္ စိတ္ကူးထားလဲ…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ အာ… မ်က္နွာသစ္.. သြားတိုက္၊ အိမ္သာတက္ ရမွာေပါ့ ဘာလုပ္ရမွာလဲ… ေမြးေန႔ ေရာက္တာနဲ႕ပဲ ဘာမွ မလုပ္ရေတာ့ဘူးလား.. ဟြန္း…
ငတိ ။ ။ ဟယ္… မဆိုလိုပါဘူး.. မဆိုလိုပါဘူး… အင္း.အင္း.. သေဘာပဲဗ်ာ.. ဟူး… ဒါနဲ႕ ကိုပံုမွန္က တစ္ၿခား အနုပညာသမားေတြလို မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဥပမာ ဗ်ာ ေမြးေန႔မနက္ခင္းကို ေရာက္တာနဲ႔ ဟို စိတ္ကူးယဥ္ေလးေပါ့ မနက္ခင္းေလးမွာ နိုးလာတာနဲ႕ ခ်စ္သူေကာင္မေလးဆီက ဖုန္းသံေလးကို ေစာင့္ေနမယ္.. ေနာက္ထပ္ သူပို႔လာမယ့္ ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ေလးကုိ ေစာင့္ရင္း ရင္ခုန္ေနမယ္… စသၿဖင့္ ေပါ့ဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုခ်င္တာက.. အဲဒါ.. အဲဒါမ်ဳိး…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ဘာရယ္… ေကာင္မေလးဆီက ဖုန္းသံကို ေမွ်ာ္ရမယ္… ေအာင္မာ တကယ္လို႕ ငါ့မွာ ေကာင္မေလးမရွိရင္ မင္းကရွာေပးမွာ မိုလို႕လား… အပိုေတြ… (ေမာင္ပံုမွန္၏ အေၿဖ စကားမ်ားေႀကာင့္ ငတိတစ္ေယာက္ လြန္စြာမွပင္ စိတ္နာလွေသာ္လည္း ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ မ်က္နွာကို ေထာက္ၿပီး ႀကိတ္မွိတ္ကာ သီးခံေလ၏။)
ငတိ ။ ။ ေမြးေန႕မွာ ဘယ္ကို ေလွ်ာက္သြားဖို႕ ရွိလဲ သြားရင္လဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႕လား ဒါမွမဟုတ္ မိသားစုနဲ႕လား…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ အင္း.. အဲဒီေန႕မွာ ရႈိးပြဲေတြ ေၿပာထားတာေတာ့ ရွိတယ္ ဘယ္မွာ ၿဖစ္မလဲ ေတာ့မသိဘူး…
ငတိ ။ ။ ဟယ္.. ရႈိးပြဲေတြရွိတယ္ ဆိုေတာ့… စတိတ္ရႈိးလား၊ ေမာ္ဒယ္ရႈိးလား ဘာရႈိးပြဲလဲဟင္… သတင္း လာယူရအံုးမလား… ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ဟုတ္ပါဘူး… ရႈိးပြဲဆိုတာ ဖဲရိုက္တဲ့ ရႈိးကုိေၿပာေနတာ.. ဟက္..ဟက္ ဆင္တဲတစ္ဘက္ကမ္း ၿပည္ျမဳိ႕မွာဆိုရင္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြေပါတဲ့ သရက္ေတာရပ္ကြက္က အေဆာင္ေတြျဖစ္ျဖစ္၊ GTC အေဆာင္ေတြ ၿဖစ္ၿဖစ္ တစ္ေနရာမွာ ရွိေနမွာပါ။ တကယ္လို႕ ရႈိးပြဲမရွိလို႔ မသြားၿဖစ္ရင္လဲ ႏုတ္ခမ္းေမႊး ဆိုင္(ဆင္တဲ၌ရွိေသာ ႏုတ္ခမ္းေမြး ကြမ္းယာႏွင့္ရွက္ကီဆိုင္) မွာပဲ ဘီအီး တစ္ပိုင္းမွာၿပီး ဝက္စြပ္ေလးနဲ႕ ၿငိမ့္ေနလိုက္ေတာ့မယ္ေလ။
ငတိ ။ ။ ေမြးေန႕မွာ နိုင္ငံၿခားတို႕ ဘာတို ကိုေရာ သြားလည္ဖို႔ ရွိေသးလား ေရွာ႕ပင္းထြက္ရင္းေပါ့…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ သြားေတာ့ သြားခ်င္ပါတယ္… သူတို႔ကလည္း ေခၚေနႀကတယ္… ဒါေပမဲ့ ………. (ေမာင္ပံုမွန္ ၏ စကားမဆံုးခင္.. ငတိက ဝမ္းသာ အားရၿဖင့္)
ငတိ ။ ။ ဘယ္သူေတြက ေခၚေနတာလဲဟင္ ဟိုမင္းသမီးလို ဂ်ပန္မွာ ကုမၼဏီ ဖြင့္ထားတဲ့ အေဖကေခၚတာလား။ ဟိုအဆိုေတာ္မေလးလို အဂၤလန္က အမ်ိဳးေတြက ေခၚတာလား ဟို.. အေမရီးကား မွာေရာ အမိ်ဳးေတြ ရွိေသးလား…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ထြပ္… ဘာေတြ ေလွ်ာက္ေၿပာေနတာလဲ.. ဘယ္မွာမွ ဘာအမ်ိဳးမွ မရွိဘူး ေခၚေနတယ္ဆိုတာ ခရီးသြားေအဂ်င္စီေတြက ေႀကာ္ၿငာၿပီးေခၚေနတာကို ေၿပာေနတာ အဲဒါ သြားခ်င္ေပမဲ့ ဘယ္သူမွ လိုက္ပို႕မဲ့သူ မရွိလို႕ ဘယ္နိုင္ငံမွ မသြားေတာ့ဘူး…
ငတိ ။ ။ ဟူး…. ၿပီးဘီဗ်ာ ေမးစရာ မရွိေတာ့ဘူး..
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ေအာ္.. ေမးလို႕ၿပီးဘီလား.. ဒါဆို ဓါတ္ပံုရိုက္ေလ
ငတိ ။ ။ ဟာ.. ဘာလဲဗ် … ဘာလို႕ ရိုက္ရမွာလဲ
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ဟယ္…ပံုပါထည့္ေပးေလ ဒါမွ ေမာင္ပံုမွန္ ကို ပရိတ္သတ္ေတြၿမင္ဖူးမွာေပါ့ ဒါေလးေတာင္မသိဘူးလား…
ငတိ ။ ။ ဟူး…. (ငတိတစ္ေယာက္ လြန္စြာေလးကန္လွ ေသာအသံႀကီးၿဖင့္) ဟုတ္ကဲ့ပါ…ဟုတ္ကဲ့ပါ… ဒါေပမဲ့ ကင္မရာက ခုပါမလာေသးလို႔ ေနာက္ေန႔မွ ဓါတ္ပံုက လာရိုက္ေပးမယ္ေနာ္…
ဟုဆိုၿပီး ငတိတစ္ေယာက္ ေလးဖင့္ေသာ ေၿခလွမ္း အစံုၿဖင့္ ထြက္ခြာသြားေလေတာ့ သတည္း။ ဘယ္လိုပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ေလ ေမာင္ပံုမွန္ အဖို႔ကေတာ့ ငတိ ထံမွ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ တစ္ခု ရလိုက္ၿပီလို႕ သတ္မွတ္ရေတာ့ မွာပါပဲ။ အဲဒါေႀကာင့္ တစ္ေယာက္တည္း အားရပါးရ ထေအာ္လိုက္ပါတယ္ …
ဟက္.. ပီ.. ဘတ္… ေဒး…
အဘြားေပးတဲ့ အေမ့နာမည္
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ့္တို႕အဘိုးဟာ ေရွးအဂၤလိပ္မင္းမ်ား လက္ထက္တုန္းက ႏွစ္လံုးျပဴးကိုင္ရတဲ့ သူႀကီး ကိုးဗ်….။အဂၤလိပ္ေခတ္က သူႀကီးမို႕လို႕ သီဟတင္စိုး ေတာ္လွန္ေရး ကားေတြထဲကလို ဗီလိန္သူႀကီး မ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ရရွာပါဘူး..။ရြာသားေတြက တကယ္ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ထားတဲ့ သူႀကီး..။ အဘိုးနာမည္က ” ဦးလွဟန္ တဲ့…….။
အဘြားကေတာ့ ရြာမွာ ကုန္စံု ဆိုင္ဖြင့္ၿပီး ေစ်းေရာင္းတယ္။ရြာနီး ခ်ဳပ္စပ္က ထြက္တဲ့ ဇီးသီး၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊သံပုရာသီး စတဲ့ ကုန္ေတြကို အိမ္မွာပဲ ၀ယ္တယ္..။ ေနာက္ေရနံေခ်းေတြ ၀ေနတဲ့ ကၽြန္းသားေလွ မည္းမည္းႀကီးေတြနဲ႕ ဧရာ၀တီျမစ္ကိုဆန္ၿပီး ျပည္ၿမိဳ႕ကို သြားေရာင္းေလ့ရိွတယ္..။အဘြားဟာ အျပန္မွာ သူ႕ဆိုင္အတြက္ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြ ကို၀ယ္ၿပီးျပန္လာတတ္သတဲ့..။က်ေနာ္တို႕ ရြာေလးက ျပည္ၿမိဳ႕ရဲ႕ေအာက္ဘက္ ဧရာ၀တီ ျမစ္ကမ္းနံေဘးက ရြာကေလးကိုးဗ်..။
အဘိုးကလဲ အရပ္က တင္ေျမွာက္ထားတဲ့ သူႀကီး…၊ အဘြားက ေစ်းေရာင္းဆိုေတာ့ တပည္႕တပန္းေတြကလဲေပါ ၊စာရင္းငွားေတြနဲ႕ ဇီးသီးေရြးတဲ့ မိန္းခေလးေတြနဲ႕ ဆို တေန႕ကို ဆန္တစိတ္ေလာက္ ခ်က္ရသတဲ့ ။ ေအာ္..ေျပာဖို႕ေမ့ေနလို႕…အဘိုးနဲ႕အဘြားမွာလဲ သားသမီးကခ်ည္း တက်ိပ္တေယာက္ရိွတာကိုး…။
အဘိုးဦးလွဟန္က ဆင္တဲေျမာက္ပိုင္းသားဗ်..။ဦးလွစံ၊ ဦးလွဟန္နဲ႕ ေဒၚအံုးၾကင္ဆိုၿပီးေမာင္နွမ (၃)ေယာက္ရိွတယ္.။ ဆင္တဲသားေတြထဲမွာမွ ေျမာက္ပိုင္းသားေတြဟာ ေရွး ဆင္တဲသားႀကီးေတြဗ်..။အလယ္ပိုင္းနဲ႕ေတာင္ပိုင္းေတြက ေနာက္ပိုင္း ဆင္တဲမွာ စက္ရံု ၊အလုပ္ရံုေတြနဲ႕ျဖစ္လာခါမွေျပာင္းလာတဲ့ သူေတြနဲ႕ ဆင္တဲသားတခ်ိဳ႕ေရာယွက္ၿပီးေနၾကတာေလ..။ စက္ရံု အလုပ္ရံုေတြဆိုလို႕ သတိရတယ္ဗ်ာ..။ဆင္တဲမွာ စက္ရံု ၊ အလုပ္ရံုေတြ အတြက္ စီမံကိန္းေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေတာ့ အဘိုးတို႕အဘြားတို႕ ပိုင္တဲ့ဥယ်ာဥ္ျခံေတြနဲ႕ လယ္ေျမတခ်ိဳ႕လဲ အသိမ္းခံရတဲ့အထဲ ပါသြားသတဲ့..။အဘြားဆို အသက္ႀကီးလာလို႕ဘယ္မွ မသြားမလာႏိုင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္အထိ ခု (က စ လ) ေက်ာင္းႀကီးေဆာက္တုန္းကလယ္ ဘယ္နွစ္က်ိပ္စိုက္ ( အဘြားက အထကဆင္တဲ ကို ကစလ ေက်ာင္းႀကီး လို႕ေခၚပါတယ္) ၊ ခု ကပစ စက္ရံုေတြရဲ႕ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေနရာေတြဟာျဖင့္ ဟိုတုန္းက ဒို႕ သရက္ၿခံေတြ၊သံပုရာ ၿခံေတြေပါ့ ဆိုတာမ်ိဳးလဲ ေျပာတတ္ရဲ႕..။( အဲ့အခ်ိန္တုန္းကသာ ေရွ႕ေန ကိုဖုိးျဖဴတို႕လို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳး ရိွခဲ့မယ္ဆိုရင္ အဘြားဘယ္လိုလုပ္မယ္ဆိုတာ သိခ်င္စမ္းပါဘိ ..) ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ့ အဘြားဟာ သူ႕ေခတ္သူ႕အခါက ထက္ထက္ျမတ္ျမတ္ မိန္းမတေယာက္ ျဖစ္ခဲ့လိုပဲဗ် ။ အဘြား နာမည္က “ေဒၚေအးရွင္” တဲ့ …။
အဘိုး ဦးလွဟန္ရြာမွာ သူႀကီးလုပ္သက္ေလးၾကာလာေတာ့ ရြာမွာ ဦးလွဟန္သူႀကီးလုပ္တာကို တခ်ိဳ႕က မနွစ္ျမိဳ႕ၾကဘူး ၊ဦးသာခင္ ကို သူႀကီး လုပ္ေစခ်င္ၾကတယ္ ဆိုတဲ့ အသံေလးေတြ ထြက္လာသတဲ့ ။အဘိုး ကေတာ့ ” ေအးရွင္ရယ္ ..သူတို႕ မလုပ္နဲ႕ ဆိုေတာ့လဲ မလုပ္ယံုေပါ့ ၊ ငါစိတ္ရွဳပ္ သက္သာပါတယ္ ဟာ ” ဆိုၿပီး ေျပာရွာပါေသးသတဲ့ ။ ဒါေပမဲ့ အဘြားက ” ကိုလွဟန္..ဒီလို ၾကမ္းၾကားေလၾကား ၾကားယံု နဲ႕ေတာ့ သူႀကီးကေန ဘာလို႕ ဆင္းေပးရမွာလဲ.၊ ၊အဲ့ေတာ့ ရွင္ မနက္ျဖန္ၾကရင္ ပန္းေတာင္းကိုသြားၿပီး အရာရိွေတြကိုေခၚခဲ့..၊ ရြာက လူေတြရဲ႕ သေဘာထားကို က်ဳပ္ေသခ်ာသိခ်င္ေသးတယ္..” ဆိုသတဲ့ ။
ေနာက္ေန႕ ေန႕လယ္ဘက္ ရြာလယ္က စာသင္ေက်ာင္းေလးမွာ ရြာသူရြာသားေတြရယ္၊ ၿမိဳ႕က အရာရိွေတြရယ္ အစည္းအေ၀းပဲြေလး လုပ္ျဖစ္ၾကသတဲ့..။ အစည္း အေ၀း ၿပီးေတာ့ အရာရိွ တေယာက္က ” ကဲ ဦးလွဟန္ ကို သူႀကီးလုပ္ေစခ်င္တဲ့သူ က ဒီဘက္ကိုလာ ၊ ဦးသာခင္ ကို သူႀကီး လုပ္ေစခ်င္တဲ့ သူေတြက ဟိုဘက္ကိုသြား ” ဆိုၿပီး ရြာက လူေတြကို မဲ ခြဲလိုက္သတဲ့ ..။ဦးသာျမ ဆိုတဲ့ တေယာက္ကေတာ့ ဟိုဘက္ကိုလဲ မသြား ၊ ဒီဘက္ကိုလဲ မလာပဲ အလည္မွာပဲ ရပ္ေနလို႕ ရြာက လူေတြက ၀ိုင္းရီၾကသတဲ့ေလ..။တကယ္ေတာ့ ဦးသာျမ က ဦးသာခင္နဲကလဲ အမ်ိဳး အဘိုး ဦးလွဟန္နဲ႕ ကလဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ေနလို႕ ဘယ္ဘက္ကိုမွ မသြားပဲ အလည္မွာပဲ ရပ္ေနခဲ့တာပါ..။ အစည္းအေ၀း အၿပီးမွာေတာ့ အဘိုးဘက္မွာ လာၿပီး ရပ္တဲ့သူ မ်ားလို႕အဘိုးဦးလွဟန္ကိုပဲ ရြာသူႀကီး အျဖစ္ ပန္းေတာင္းက အရာ၇ိွေတြက ဆက္လုပ္ေစပါတယ္ ။ အဘြားဟာ လူအမ်ားရဲ႕ ဆႏၵကို ပုရိတ္သတ္အလယ္မွာ သိေအာင္လုပ္ရဲတဲ့ ၊ လုပ္ႏိုင္တဲ့ အစြမ္းအစနဲ႕ အရည္အခ်င္း၊ ေနာက္ၿပီး လူအမ်ားက ေခါင္းေဆာင္ မလုပ္နဲ႕ေတာ့ ဆိုရင္လဲအဘိုးကို ဂုဏ္သိကၡာ ရိွရိွ သူႀကီး အလုပ္ကေန ႏွဳတ္ထြက္ရေအာင္ စီစဥ္ႏိုင္ခဲ့တယ္..။ ေျပာရမယ္ဆို၇င္ေတာ့ က်ေနာ္တို႕ ရြာေလးမွာ အဲ့ေခတ္ အဲ့အခါကတည္းက ဒီမိုကေရစီ စနစ္ ထြန္းကားလို႕ေနခဲ့ပါၿပီ..။ဘာလွ်ိဳ႕၀ွက္မဲေတြ ၊ ႀကိဳတင္မဲေတြမွလဲ မရိွခဲ့ပါဘူး..။
ဒို႕ဗမာ အစည္းအရံုးက သခင္ေတြ ျပည္ၿမိဳ႕မွာ အစည္းအေ၀း လာလုပ္ၾကေတာ့လဲ အဘြားဟာ သြားဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ့ပါေသးသတဲ့..။ သခင္ကိုယ္ေတာ္မွိဳင္း ဆိုတာကလဲ အားလံုးသိတဲ့အတိုင္း ေရြႊေတာင္နားက ၀ါးလယ္ရြာသားကိုးဗ်..။ ” သခင္ေအာင္ဆန္း ၊သခင္ေအာင္ဆန္းနဲ႕ အဲ့ေလာက္တႏိုင္ငံလံုးနာမည္ႀကီးေနတာ ဒီတခါ ျပည္မွာ တရားလာေဟာရင္ က်ဳပ္သြားနားေထာင္ဦးမယ္ ကိုလွဟန္ ရယ္ “ဆိုၿပီး အဘိုးကို ေျပာရွာသတဲ့..။ မိုးတြင္းပိုင္းတခုမွာ အဘြားဟာ ထံုးစံ အတုိင္း ျပည္ေစ်းႀကီး ကို ေစ်းေရာင္းေစ်း၀ယ္ကိစၥ တခုနဲ႕ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕ လုပ္ႀကံခံရတဲ့ အေၾကာင္း ကိုၾကားသတဲ့..။အဲ့ေခတ္ အခါတုန္းက ျပည္ၿမိဳ႕ တျမိဳ႕လံုးမွာမွ ေရဒီယိုေလး (၅) လံုးပဲ ရိွရွာ ဆိုပဲ..။ ျပည္ေစ်းႀကီးကေန ရြာကို အျပန္ ေလွေပၚမွာ အဘြားတို႕ တေလွလံုးဟာ ဒီအေၾကာင္းကိုပဲေျပာေျပာၿပီး ငိုၿပီးျပန္လာၾကတာ ရြာေရာက္တဲ့ အထိတဲ့..။အဲ့အခ်ိန္မွာအဘြားဟာ က်ေနာ္ရဲ႕ ေမေမကို ကုိယ္၀န္လြယ္ထားရတာ (၆) လေလာက္ ရိွေနပါၿပီ..။
အဘြားဟာ သူ႕ေလးစားရတဲ့ အမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္ႀကီး သခင္ေအာင္ဆန္းအတြက္ အေတာ့္ကို စိတ္မေကာင္းျခင္း ႀကီးစြာ ျဖစ္ရၿပီး အထူးသျဖင့္ အသက္ငယ္ငယ္နဲ႕မုဆိုးမျဖစ္ရရွာတဲ့ ကေလး (၃)ေယာက္အေမ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ကို မိန္းမခ်င္း အေတာ္ပဲ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပံုရပါတယ္..။ ၁၉၄၇ခုနွစ္ ရဲ႕ ေအာက္တိုဘာလ(၂၇) ရက္ေန႕မွာေတာ့ အဘြားဟာ က်ေနာ္ေမေမကို 
ေမြးခဲ့ပါတယ္..။ အဘြားဟာ သူခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ နာမည္ပဲ ႀကားဖူးၿပီး လူခ်င္းမျမင္ဖူးခဲ့ရတဲ့ အမ်ိဳးသားေခါင္ေဆာင္ႀကီး ကို သူတတ္ႏိုင္တဲ့ ဘက္ကေန ဂုဏ္ျပဳတဲ့ အေနနဲ႕ ေမြးလာတဲ့ သမီးေလး (က်ေနာ္ေမေမ့ကို) နာမည္တခု ေပးခဲ့ပါတယ္…။က်ေနာ့္ေမေမ နာမည္ကေတာ့ “ေဒၚခင္ၾကည္ “ပါတဲ့..။ (ေနာက္ပိုင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ ေဒၚခင္ၾကည္ကို အိႏၵိယ ႏိုင္ငံ ဆိုင္ရာ ျမန္မာႏိုင္ငံ သံအမတ္ႀကီး အျဖစ္နဲ႕တာ၀န္ထမ္းခိုင္းေတာ့လဲ အဘြားဟာ မနွစ္ျမိဳ႕ပါဘူး၊ သီေပါ ဘုရင္ဟာ အေနာက္ကို ပါေတာ္မူခဲ့တယ္၊ အေနာက္အရပ္ဟာ ေန၀င္တဲ့ အရပ္ပါ၊ဒါေၾကာင့္မ်ား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ ေဒၚခင္ၾကည္တို႕မိသားစုကို ေန၀င္ေအာင္မ်ား အေနာက္အရပ္ကို ပို႕လႊတ္ခဲ့သလား ဆိုတာကေတာ့ ပို႕လႊတ္သူ ကာယကံ ရွင္မ်ားမွ အပ………………)
တခ်ိဳ႕ အခ်က္အလက္ေတြကို မမွန္ကန္မွာစိုးလို႕ ေမေမ့ဆီကို ပို႕စ္ရဲ႕မူၾကမ္းေလးကို ပို႕ၿပီး ေမေမရဲ႕ အတည္ျပဳခ်က္ကို ရယူခဲ့ပါေသးတယ္.။ ငယ္စဥ္က အဘြားေျပာျပဖူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႕ (၂၇-၁၀-၂၀၁၁)ရက္ေန႕မွာ က်ေရာက္တဲ့ ေမေမရဲ႕ (၆၄)နွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႕ အမွတ္တရ အျဖစ္ ဒီပို႕စ္ေလးကို ေရးပါတယ္…။
လြမ္းေမာမိတယ္ ရင္ေမာရတယ္ ခ်စ္ေသာဧရာ…ရယ္
မိုးရြာျပီးခါစ ျမစ္ျပင္ကို ျဖတ္၍ တသုန္သုန္ တိုက္ခတ္ေနသည့္ ေလျပည္ညင္းက ကြဲကြာေနတာ ၾကာျပီ ျဖစ္သည့္ သူ ့ကို ဆံပင္၊ အက်ီ ၤ၊ ပုဆိုးတို ့တျဖတ္ျဖတ္ လြင့္လူးသြားသည္ အထိ ေထြးေပြ ့ၾကိဳဆိုသည္။ မိုးရြာျပီးစ အခ်ိန္တိုင္း ေလႏွင့္အတူ ပါလာတတ္သည့္ သူအလြန္ ႏွစ္သက္ေသာ ေျမသင္းနံကို ရွဴရင္း ျမစ္ကမ္းနဖူး (အရင္ ဇာတ္ဆိပ္ေဟာင္း) ေနရာတြင္ ရပ္လိုက္သည္။ သူထြက္သြားစဥ္တုန္းကလို မဟုတ္ေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္၏ ျမင္ကြင္းတို ့က ေျပာင္းလဲေနျပီ။ ဧရာဝတီျမစ္က ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္တုိ ့ျဖင့္ မိမိျမင္ကြင္းေရွ့၌ လဲေလ်ာင္းေနသလို စိတ္တြင္ ခံစားရသည္။ ဟိုးအရင္ ဇက္ဆိပ္ရွိစဥ္က ကားအတက္အဆင္း ျပဳလုပ္ေသာ လမ္းတုိ ့ ပ်က္စီးေနျပီ ျဖစ္သလို ျမစ္ကမ္းပါး တေလွ်ာက္တြင္လဲ ကိုင္းပင္တုိ ့က အက်ည္းတန္စြာ အျပိဳင္းအရိုင္း ေပါက္ေနၾက၏။
ငယ္ဘဝ တေလွ်ာက္လံုး ျမစ္ကမ္းပါးတေလွ်ာက္ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားရင္း ၾကီးျပင္းခဲ့သည့္ သူႏွင့္ ဧရာဝတီၾကားတြင္ အမွတ္ရစရာေပါင္း မ်ားစြာ ရွိခဲ့သည္။ သူ ့လိုပင္ ဤဆင္တဲရြာကေလးတြင္ မွီတင္း ေနထိုင္ၾကေသာ လူမ်ားသည္လဲ ဧရာဝတီျမစ္ႏွင့္ မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ တံငါလုပ္သူမ်ား၊ စက္ေလွလုပ္ငန္း လုပ္သူမ်ား၊ ေရေရာင္းသူမ်ား၊ လယ္၊ ယာလုပ္ငန္းႏွင့္ ကိုင္းကၽြန္းလုပ္သူမ်ားသည္ ဧရာဝတီျမစ္ကို မွီခုိ၍ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း ျပဳၾကရ၏။ ယုတ္စြအဆံုး ဧရာဝတီျမစ္ အတြင္းမွ ေရကိုပင္ ဆင္တဲတစ္ရြာလံုး ေသာက္ေရ၊ သံုးေရအျဖစ္ ခပ္ယူ သံုးစြဲရ၏။ တခ်ဳိ ့ဆိုလွ်င္ ေပါင္းမိုးေလွေလးမ်ားျဖင့္ ျမစ္ထဲတြင္ ေနထိုင္ၾကျပီး ျမစ္ကမ္းပါးမွာပင္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ၾက၏။ ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ ကေလးမ်ားအတြက္ေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္ၾကီးက အခမဲ့ ကစားကြင္းၾကီး ျဖစ္ခဲ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဧရာဝတီ ပတ္သက္မႈက ငယ္ဘဝ ေလးႏွစ္သား အရြယ္ကပင္ စခဲ့သည္ဟု ဆိုရမည္။ ထိုေန ့ကို ကၽြန္ေတာ္ အခုအခ်ိန္ထိ မွတ္မိေနေသးသည္။ ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာထိလဲ မွတ္မိေနဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။ အဲဒီေန ့က ကၽြန္ေတာ့္ အေဒၚျဖစ္သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ျမစ္ဆိပ္ကို ေရခ်ဳိးလိုက္သြားခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခုရပ္ေနသည့္ ဒီေနရာရွ့က ကမ္းစပ္ေလးမွာပင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ညီဝမ္းကြဲ ေတာ္သူတို ့ေရခ်ဳိးၾက၏။ အေဒၚျဖစ္သူက မလွမ္းမကမ္းတြင္ အဝတ္ေလွ်ာ္ေနသည္။ ေျမာက္ရွဴံးေအာင္ ေဆာ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္က ခရီးသည္မ်ား ခ်ျပီး ျပန္ထြက္ေသာ စက္ေလွကို လက္ျဖင့္ ခိုျပီးလိုက္သြားၾက၏။ ကမ္းစပ္မွ အေဒၚျဖစ္သူႏွင့္ တျခားသူမ်ား ပြတ္ေလာရိုက္မတတ္ ေအာ္မွ ေၾကာက္လန္ ့ျပီး လက္လႊတ္ခ် လိုက္ေတာ့ ေရနက္ပိုင္းကို ေရာက္ေနျပီမို ့ေရနစ္ပါေလေတာ့သည္။ စက္ေလွေပၚမွ အိမ္နီးခ်င္း အစ္ကို ျဖစ္သူက ကယ္တင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္သာ ဒီေန ့ထိ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရွင္ ေနႏိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္။ အဲဒီေန ့က ေက်ာျပင္ ေဗ်ာတင္ ခံခဲ့ရျပီး ျမစ္ဆိပ္ ေရဆင္း မခ်ဳိးရ အမိန္ ့ထုတ္ျခင္း ခံရသည္။
ဂမၻီရဆန္ေသာညတစ္ည
ဘယ္သူကိုမွ မေျပာျဖစ္ေတာ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုပါ။ ေျပာလည္းဘယ္သူမွ မယံုၾကဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ မေျပာျဖစ္ေတာ့တာပါ။ အခုေတာ့ မ်ိဳသိပ္မထားႏိုင္ေတာ့လို႔ ဖြင့္ဟလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ပတ္၀န္းက်င္ ေလာက္ကေပါ့။ ရန္ကုန္မွာ ၂ ႏွစ္ေလာက္ေနၿပီး ဆင္တဲကို အလည္ျပန္ခဲ့တုန္းက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ျဖစ္ရပ္ေလးပါ။
ထိုအခ်ိန္က န၀ေဒးတံတားႀကီး မရွိေသးပါဘူး။ ဆင္တဲကဇာတ္ဆိပ္ ကမ္းနားလမ္းအလယ္ပိုင္းဟာ ခရီးသြားေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္စည္ကား လွပါတယ္။ ေဒၚႏွင္းလႈိင္ေခါက္ဆြဲဆိုင္ဆိုရင္ နာမည္ႀကီး လူသိမ်ားတဲ့ဆိုင္ေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အခါအားေလွ်ာ္စြာ အေၾကာင္းရွာၿပီး စားေသာက္ပြဲလုပ္ေလ့ရွိတဲ့ ေနရာေလးေပါ့။ အခုလည္း အေၾကာင္းရလာပါၿပီ။ ခဏအလည္ျပန္လာတဲ့ က်ေနာ္ကိုအေၾကာင္းျပဳၿပီး ၀မ္းေျမာက္ေၾကာင္း အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ေလ။
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ညေန ၇ နာရီေလာက္မွာ စားေသာက္ပြဲ စျဖစ္ပါတယ္။ စားတယ္ဆိုတာထက္ ေသာက္တာကမ်ား ပါတယ္။ ဆိုင္မွာခ်ည္းေသာက္ရင္ ကုန္မွာစိုးလို႔ အိမ္မွာအရင္ ေမာ့လာၾကတယ္ေလ။ ဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္း ေရာက္တက္ရာရာေျပာၿပီး ေသာက္လာလိုက္တာ ၉း၃၀ ေလာက္ရွိသြားပါတယ္။ ဘာမွမၾကာလိုက္ဘူးထင္ရေပမယ့္ အခ်ိန္ကုန္ ေတာ္ေတာ္ျမန္သလိုပါပဲ။ ခရီးပန္းလာတဲ့ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္မူးလာေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ အခုမွအရွိန္ရတုန္း ရွိေသးတယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ အားလံုးကိုႏုတ္ဆက္ၿပီး က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။
၂ ႏွစ္ေလာက္ေ၀းကြာခဲ့ရၿပီး ၀ဲယာသစ္ပင္ေတြနဲ႔ အံုဆိုင္းေနတဲ့ ပန္းေတာင္းေတာင္ကုတ္ ကတၱရာလမ္းမႀကီး ရဲ႔အေပၚ မလင္းတလင္း မီးေရာင္ေအာက္မွာ မူးေ၀ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ က်ေနာ္ဟာ လွပေသာကဗ်ာမဟုတ္ေပမယ့္ ကာရံမဲ့ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္မ်ားျဖစ္ေနမလားပဲ။ ထိုအခ်ိန္မွာ ေလတခ်က္ ေ၀ွ႔တိုက္လိုက္လို႔ ရင္ထဲစိမ့္ၿပီး ဘာမွန္းမသိ လန္႔သြားခဲ့ပါတယ္။ ၾကက္သီးထစြာနဲ႔ အေနာက္ဘက္ကို ျပန္လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ့ ဘာမွမရွိလို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႔ဆိုၿပီး သက္ျပင္းရွည္ႀကီး မႈတ္ထုတ္ လိုက္ပါတယ္။
ဒါနဲ႔ခါးကိုမတ္ၿပီး ေရွ႔ကို ေမွ်ာ္ၾကည္႔လိုက္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ေက်ာ္ခိုင္းၿပီး ေလွ်ာက္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ က်ေနာ္သြားမယ္လမ္းနဲ႔ အတူတူဆိုေတာ့ အေဖာ္ရၿပီဆိုၿပီး ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါနဲ႔အဲ့ဒီလူကိုမွီဖို႔ ကမန္းကတန္းေျပး သြားခဲ႔ပါတယ္။ ေဘးခ်င္းယွဥ္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က လွည့္ၾကည့္ေပမယ့္ သူကေတာ့က်ေနာ့္ကို လံုး၀လွည့္မၾကည့္ပါဘူး။ သူ႔ပံုစံက ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ေယာဂီ၀တ္စံုေလးကို ၀တ္ထားၿပီး လည္ပင္းမွာ ပုတီးတစ္ကံုးဆြဲထားတဲ့ အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ပါ။ ရွည္ေနတဲ့ဆံပင္ကို ေယာင္ထံုး ထံုးထားၿပီး မ်က္ႏွာအမူအရာက တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္း ေနတဲ့ပံုပါ။
အဘိုးအိုကိုၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္ ေၾကာက္စိတ္ေတြ ေပ်ာက္သြားခဲ့ပါတယ္။
“အဘိုးဘယ္အထိသြားမွာလဲ”
က်ေနာ္က ပဲစတင္ႏုတ္ဆက္ လိုက္ပါတယ္။ အဘိုးအိုက က်ေနာ္ႏုတ္ဆက္တာကို မၾကားလိ႔ုပဲလားမသိ လွည့္မၾကည့္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ထပ္ေခၚလိုက္ပါတယ္။
“အဘိုး……အဘိုး”
ဒီေတာ့မွအဘိုးအိုက အံၾသေသာ မယံုၾကည္ေသာ မ်က္လံုးအစံုနဲ႔ က်ေနာ့္ကို လွည့္ၾကည့္ ပါေတာ့တယ္။ ထိုေနာက္
“ငါ့ကိုေခၚတာလား” လို႔ျပန္ေမးပါတယ္။
“ဟုတ္တယ္ေလအဘိုးရဲ႔ ဒီနားမွာအဘိုးတစ္ေယာက္တည္းရွိတာ တျခားဘယ္သူ႔ကို ေခၚရမွာလဲ”
လို႔ မေက်နပ္တဲ့ေလသံနဲ႔ က်ေနာ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။
ထိုအခါအဘိုးအိုက က်ေနာ့္ကို ဘာမွမသိတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ၾကည့္သလိုမ်ိဳးၿပံဳးၿပီး ၾကည့္ေနျပန္ပါတယ္။
“အဘိုး…..ဘယ္ကိုသြားမွာလဲ”
“ ဂ်ာကုန္းဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းျပန္မလို႔”
“အေတာ္ပဲ က်ေနာ္လည္း အဲ႔ဒီဘက္ကို ျပန္မလို႔ အေဖာ္ရတာေပါ့”
“ေအး….ေအး….လူေလးအဆင္ေျပ မယ္ဆိုရင္ ေကာင္းပါတယ္”
“က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း ျပန္ရမွာေၾကာက္သလိုျဖစ္ေနတာ အဘိုးကိုေတြ႔လိုက္ရေတာ့မွ ၀မ္းသာသြားတယ္”
“လူေလးကဘာကိုေၾကာက္တာလဲကြယ့္”
“ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး စိတ္ထဲတစ္မ်ိဳးႀကီးျဖစ္ေနလို႔ပါ အဘိုး”
“ေၾသာ္…. ဒီလိုလား…. အဘိုးမွာ ဘာကိုမွ မေၾကာက္ေတာ႔ တဲ့နည္းရွိတယ္ လုိခ်င္လား”
“လိုခ်င္တာေပါ့.. အဘိုးရ… ေျပာျပပါလား”
“ဒီလိုကြ…. သရဏဂံု ၿမဲေအာင္ေနၿပီး ေမတၱာပို႔ေပးပါ ဘာမွ ေၾကာက္စရာ မရွိေတာ့ပါဘူး”
“ဟုတ္ကဲ့”
“ေမတၱာအေၾကာင္း သိခ်င္ရင္ေတာ႔ ေမတၱာသုတ္ျဖစ္လာပံုနဲ႔ ေမတၱာသုတ္ပရိတ္ကို ေလ့လာရင္ သိႏိုင္ပါတယ္ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါးဆိုတာလည္း ေမတၱာေၾကာင္႔ အႏိုင္ရတာပဲေလ”
“ဟုတ္ကဲ့ အဘိုး ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါး သီခ်င္းဆိုထားတာေတာ့ နားေထာင္ဘူးတယ္ ေမတၱာနဲ႔အႏိုင္ယူတာေတာ့ အဘိုးေျပာမွ သိရေတာ့တယ္”
“ေလ့လာရင္ သိႏိုင္ပါတယ္ကြာ… လူေလးအတြက္ အက်ိဳးရွိလာမွပါ”
အဘိုးအိုနဲ႔က်ေနာ္ စကားေျပာလာလိုက္တာ က စ လ ထဲ၀င္တဲ့ ဂိတ္ကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဂိတ္ကိုျဖတ္အသြား ဂိတ္ေစာင့္တစ္ေယာက္က လွမ္းႏုတ္ဆက္လို႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္း နဲ႔စကားေျပာခ်င္ေပမယ့္ အဘိုးအိုပါေနတာနဲ႔ ဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ လက္ျပ ႏုတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ဂိတ္ကိုေက်ာ္ၿပီးတာနဲ႔ ဂ်ာကုန္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚတက္တဲ့ ေတာင္ေျခေလးကို ေရာက္လာပါတယ္။
“ကဲ ……… အဘိုးသြားေတာ့မယ္ လူေလး”
အဘိုးအိုက က်ေနာ့္ကို ႏုတ္ဆက္ေနစဥ္မွာပဲ ေလတစ္ခ်က္ ေ၀ွ႔သြားျပန္ပါတယ္။ ေလအေ၀ွ႔မွာေတာ့ ခေရပန္းနံသင္းပ်ံ႔လာလို႔ ရင္ထဲလန္းသြားခဲ႔ပါတယ္။
“ဟုတ္ကဲ့အဘိုး….က်ေနာ့္ကို မေၾကာက္ေတာ့တဲ့ နည္းသင္ေပးလို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အဘိုး…. ခေရပန္းနံ ရလား”
“ေအး…. ငါေနတဲ့ေနရာမွာ ခေရပန္းေတြ ပြင့္ေနၿပီကြ…. သရဏဂံုၿမဲဖို႔နဲ႔ ေမတၱာပို႔တာကိုေတာ့ မေမ့နဲ႔ေနာ္။ တစ္ေန႔ လူေလး နားလည္လာမွာပါ”
“ဟုတ္ကဲ႔ အဘိုး”
ၿပံဳးၿပီး ႏုတ္ဆက္ေနတဲ့ အဘိုးအိုကို ေက်ာ္ခိုင္းၿပီး က်ေနာ္ ဆက္ေလွ်ာက္ လာခဲ႔ပါတယ္။ အဘိုးအိုနဲ႔ စကားေျပာလာလို႔လားမသိ အမူးေလ်ာ့သြားသလို ခံစားရပါတယ္။
အိမ္အျပန္မွာ အဘိုးအိုရဲ႔ စကားေတြကို ျပန္ေတြးရင္း ဂ်ာကုန္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအေၾကာင္း ေရာက္သြားပါတယ္။ ဂ်ာကုန္းဆိုတာ ဟိုးအရင္တုန္းက ၾကတ္ကုန္းလို႔ေခၚတယ္တဲ့ ၾကတ္ေတြေနတဲ့ ကုန္းေျမမလို႔တဲ့ ေတာရဘုန္းႀကီးတစ္ပါးက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေဆာက္ၿပီး ေနရာက ၾကတ္ကုန္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလို႔ ေခၚလာၾကၿပီး အခုေတာ႔ ဂ်ာကုန္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္း လို႔ ေျပာင္းေခၚလာတာ လို႔ လူႀကီးေတြကေျပာဘူးတယ္။ အဲ့ဒီ ေတာရဘုန္းႀကီးက ကပိၸယတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ နယ္လွည့္ သာသနာျပဳရင္း ဂ်ာကုန္းဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ေနာက္ဆံုး သီတင္းသံုးသြားခဲ့တာလို႔လည္း ေျပာၾကပါတယ္။ အေတြးေတြနဲ႔ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ၿပီး မူးမူးနဲ႔အိပ္လိုက္တာ တခ်ိဳးတည္းပါပဲ။
ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ပိုင္းမွာေတာ့ လကၻက္ရည္ဆိုင္သြားဖို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ လာေခၚပါတယ္။ ဂိတ္ေစာင့္က်တဲ့ သူငယ္ခ်င္းလည္း ပါလာပါတယ္။ သူကက်ေနာ့္ကို မေန႔ညက ေတာ္ေတာ္မူးလာတယ္တဲ့ တစ္ေယာက္တည္းစကားေတြ ေျပာလာလိုက္တာ သူ႔ကို ေတာင္ႏုတ္မဆက္ဘူးတဲ့။ အဲ့ေတာ့ က်ေနာ္က တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ပါဘူး က်ေနာ္နဲ႔အတူတူပါလာတဲ့ အဘိုးအိုနဲ႔စကားေျပာလာတာပါလို႔ ေျပာျပပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းက မင္းေတာ္ေတာ္ ေနာက္တတ္လာၿပီပဲ တဲ့ မေန႔ညက မင္းတစ္ေယာက္တည္း ျပန္လာတာကို ဘယ္က အဘိုးအို ကပါလာတာလဲ တဲ့……..။ တျခား သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း က်ေနာ္႔ကို မယံုၾကဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အေလ်ာ့ မေပးပါဘူး။
ဂ်ာကုန္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို သြားေမးမယ္ဆိုၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို သြားခဲ့ပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေရာက္လို႔ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီးကို သြားေမးေတာ့ ညကဘယ္သူမွမ လာဘူးတဲ့….။ ဒါနဲ႔ဆရာေတာ္ကို ဦးခ်ၿပီးျပန္မယ္အလုပ္ က်ေနာ့္နာေခါင္းထဲကို ခေရပန္းနံသင္းသင္းေလး တိုးေ၀ွ႔လာပါတယ္။ ဘယ္ကလည္းလို႔ ေဘး ဘယ္ညာလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေက်ာင္းရဲ႔အေရွ႔ဘက္ သိမ္ရဲ႔ေဘးနားမွာ ခေရပန္းေတြ ပြင့္ေနတဲ့ ခေရပင္တစ္ပင္ကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ခေရပင္ေအာက္မွာေတာ့ ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာ အုတ္ဂူႏွစ္လံုးကို ထပ္ေတြလိုက္ရ ျပန္ပါတယ္။
က်ေနာ္အုတ္ဂူကိုၾကည့္ေနတာေတြ႔ေတာ့ ဆရာေတာ္က
“အဲ့ဒီ အုတ္ဂူေတြဟာ တစ္ခုက ပထမဆံုး ေက်ာင္းတည္ေဆာက္တဲ့ ေတာရဘုန္းႀကီးရဲ႔အုတ္ဂူ၊ ေနာက္တစ္ခုက ကပၸိယႀကီးရဲ႔ အုတ္ဂူ”
လို႔ရွင္းျပပါတယ္။ ဆရာေတာ္ရွင္းျပေနစဥ္မွာ သင္းပ်ံ႔လာေသာ ခေရပန္းရနံဟာ က်ေနာ့္ေခါင္းကို ေနာက္က်ိသြား ေစပါေတာ့တယ္။
တကယ္ေျပာတာပါ အဲ့ဒီတုန္းက အဘိုးအိုတစ္ေယာက္နဲ႔ အတူတူျပန္လာခဲ့တာပါ။ အဘိုးအိုသင္ေပးခဲ့တဲ့ သရဏဂံုအစြမ္းနဲ႔ ေမတၱာဘာ၀နာအစြမ္းေတြကို ေတာင္ အခုနားလည္လာလို႔ အဘိုးအိုကို ေက်းဇူးတင္ေနမိပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္အဘိုးအိုနဲ႔ အတူတူျပန္လာတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မယံုၾကဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ဒီအေၾကာင္းကို ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဘယ္သူမွမယံုေပမယ့္ ႏွစ္ေတြၾကာသြားေပမယ့္ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ ဂမီၻရဆန္ေသာညတစ္ည အျဖစ္
အမွတ္ရေနဆဲဆိုတာ မ်ိဳသိပ္မထားႏိုင္ေတာ့လို႔ ရင္ဖြင့္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။