Archive for the ‘အေထြေထြသတင္း’ Category
ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားကို ၀င္ေငြခြန္ ကင္းလြတ္ခြင့္ျပဳ
ျပည္ပႏုိင္ငံမ်ားသို႔ သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ကုိင္ေနေသာ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားက အစုိးရသို႔ ေပးေဆာင္ရေသာ ၀င္ေငြခြန္ကို လာမည့္ ဇန္န၀ါရီ ၁ ရက္မွစတင္၍ ကင္းလြတ္ခြင့္ျပဳလုိက္ေၾကာင္း ျပည္ေထာင္စုအစုိးရအဖြဲ႕က တရား၀င္ေၾကညာသည္။
“ဟုတ္ပါတယ္။ Cabinet အစည္းအေ၀းမွာ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာ။ နယူးရီးယားျဖစ္ေတာ့ မဂၤလာရွိတဲ့သတင္းကို ထုတ္ျပန္ေပးလိုက္တာ”ဟု အစိုးရအဖြဲ႕မွ အဆင့္ျမင့္အရာရွိတစ္ဦးက 7Day News သို႔ အတည္ျပဳေျပာၾကားသည္။ အထက္ပါဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ယေန႔ (ဒီဇင္ဘာ ၂၂ရက္) ေနျပည္ေတာ္တြင္ က်င္းပျပဳလုပ္ေသာ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးမ်ား၏အစည္းအေ၀း (Cabinet အစည္းအေ၀း) တြင္ အတည္ျပဳဆံုးျဖတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ျပည္ပတြင္ အလုပ္လုပ္ကုိင္ေနေသာ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားက ႏုိင္ငံျခားေငြအမ်ဳိးအစားျဖင့္ ေပးေဆာင္ရသည့္၀င္ေငြခြန္ကို ၀င္ေငြခြန္ဥပေဒပုဒ္မ-၅၊ ပုဒ္မ ခြဲ(ခ)အရ ကင္းလြတ္ခြင့္ျပဳျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ျပည္ေထာင္စုအစုိးရအဖြဲ႕၏ အမိန္႔ေၾကညာစာတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။
ျပည္ပႏုိင္ငံမ်ားတြင္ သြား ေရာက္လုပ္ကုိင္ေနေသာ ျမန္မာအလုပ္သမားသံုးသန္းေက်ာ္ရိွၿပီး၊ တရား၀င္သြားေရာက္လုပ္ကုိင္ေနသူမွာ ခုနစ္သိန္းနီးပါးရွိေၾကာင္း အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာန ဒုတိယ၀န္ႀကီးဦးျမင့္သိန္းကေျပာသည္။ သို႔ေသာ္ ထုိင္းႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံတည္း မွာပင္ ျမန္မာအလုပ္သမား သံုးသန္းမွ ေလးသန္းအတြင္းရွိႏုိင္ေၾကာင္း ထုိင္းႏုိင္ငံေရာက္ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားအေရးေဆာင္ရြက္ေနေသာ အင္န္ဂ်ီအုိမ်ားမွ တာ၀န္ရွိသူအခ်ဳိ႕ကေျပာသည္။ ထုိင္းႏုိင္ငံၿပီးလွ်င္ မေလးရွားႏုိင္ငံမွာ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား ဒုတိယအမ်ားဆံုး သြားေရာက္ လုပ္ကုိင္ေနေသာႏုိင္ငံျဖစ္သည္။
ဘ႑ာေရးႏွင့္ အခြန္၀န္ႀကီးဌာနက ၂၀၁၁ ၾသဂုတ္လ ၁၉ ရက္တြင္ ျပည္ပေရာက္ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား ေပးေဆာင္ေနရေသာ ၀င္ေငြခြန္ကို ၁၀ ရာခုိင္ ႏႈႈန္းမွ ၂ ရာခုိင္ႏႈႈန္းသို႔ ေလွ်ာ့ခ်ေပး ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အဆုိပါ၀င္ေငြ ခြန္ေလွ်ာ့ေပါ့ေပးမႈမွာ ေျခာက္လတည္းအတြက္သာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အထက္ပါဆံုးျဖတ္ခ်က္ေၾကာင့္ ၂၀၁၂ ဇန္န၀ါရီ ၁ ရက္မွစ၍ ျပည္ပအလုပ္သမားမ်ားအေနျဖင့္ ၀င္ေငြခြန္ လံုး၀ေပးေဆာင္စရာမလုိေတာ့ေၾကာင္း 7Day News မွာ ေဖာ္ျပထားပါသည္။
By: သစ္ထူးလြင္
ႏိုင္ငံျခားေရာက္ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ ၀မ္းသာစရာ သတင္းျဖစ္လို႔ ဆင္တဲကေဖးမွ မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္ ….
ပခုကၠဴေဒသေကာလိပ္ (P.R.C) ဒုတိယအႀကိမ္ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲႏွင့္ မိတ္ဆံုညစာစားပြဲ
ပခုကၠဴေဒသေကာလိပ္တြင္ ၁၉၇၆-၇၇ မွ ၁၉၈၁-၈၂ ထိ (၆)ႏွစ္တာ ပညာသင္ၾကားခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေဟာင္းမ်ား၏ ဒုတိယအႀကိမ္အာစရိယပူေဇာ္ပြဲႏွင့္ မိတ္ဆံုညစာစားပြဲကို ေအာက္ပါအစီအစဥ္ အတိုင္း က်င္းပျပဳလုပ္မည္ျဖစ္ပါ၍ နယ္ပယ္အသီးသီးသို႕ ေရာက္ရွိေနၾကေသာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေဟာင္းမ်ား မပ်က္မကြက္ တက္ေရာက္ၾကပါရန္ႏွင့္ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။ ကန္ေတာ့ခံ ဆရာႀကီး၊ ဆရာမႀကီးမ်ားမွလည္း ဆက္သြယ္ေပးၾကပါရန္ အထူးေမတၱာရပ္ခံ အပ္ပါသည္။
ေန႕ရက္ – ၁၇-၁၂-၂၀၁၁ (စေန)ေန႕
အခ်ိန္ – ကန္ေတာ့ပြဲ – မနက္ (၉)နာရီ၊ ညစာစားပြဲ – ညေန (၄း၃၀)နာရီ
ေနရာ – ပခုကၠဴတကၠသိုလ္ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ခန္းမ
ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းရန္ေကာ္မတီ၀င္မ်ား
၁။ ဦးေဇာ္၀င္း 09-2300812
၂။ ေဒၚခင္စန္းေဌး 09-47207590
၃။ ဦးေအာင္ျမင့္ဦး 09-2300900
၄။ ဦး၀င္းေဆြ (ရန္ကုန္) 09-6501991
၅။ ေဒၚစန္းစန္းေဌး (မႏၱေလး) 09-91046864
၆။ ေဒၚယဥ္ယဥ္ေအာင္ (ေနျပည္ေတာ္) 09-49215911
၇။ ေဒၚခင္ဦးေဆြ (မေကြး) 09-5341521
၈။ Dr.ေမာင္ေမာင္ေဆြ 09-2300506
အာစရိယပူေဇာ္ပြဲ ျဖစ္ေျမာက္ေရးေကာ္မတီ၊ ပခုကၠဴၿမိဳ႕။
“ဆင္တဲကေဖးကို ၀င္ေရာက္လာၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြအေပါင္းတို႕ကို ႏွိဳးေဆာ္ပန္ၾကား အပ္ပါသည္။ လာေရာက္လည္ပတ္ၾကတဲ့ သူမ်ားအားလံုးထဲမွ ပခုကၠဴသူ/သားမ်ား ပါရွိခဲ့ပါလွ်င္ ျပန္လည္ေ၀မွ်ေပးဖို႕လဲ အထူးေမတၱာရပ္ခံ ပန္ၾကားအပ္ပါသည္။ ပခုကၠဴသူ/သားမ်ား မဟုတ္ခဲ့လွ်င္လဲ အသိမိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးကို မွ်ေ၀ေပးပါရန္ အထူး အထူးပင္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။”
လန္ကာဝီ ခရီးသည္
ကမၻာေပၚတြင္ ဟိုးယခင္ေခတ္ မွသည္ ဒီကေန႕ေခတ္ တိုင္ေအာင္ ကမၻာ အနွံ႕ ခရီးလွည့္လည္သြားၿခင္းၿဖင့္ နာမည္ေက်ာ္ႀကားသူ အေၿမာက္အၿမားရွိပါသည္။ ထိုကဲ့သို႕ အေၿမာက္အၿမားရွိသညိ့္ အထဲတြင္မွ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိေသာ ခရီးသည္ မွာ နွစ္ဖြဲ႕သာရွိပါသည္။ ထိုသူမ်ားမွာ နာမည္ေက်ာ္ ခရီးသည္ႀကီး “မာကိုပိုလို” နွင့္ သူ႕ထက္ေရွးက်ေသာ ေနာက္တစ္ဖြဲ႕ မွာ အေနာက္သို႕ ေၿခလွ်င္သြားခဲ့ႀကေသာ “ ေမ်ာက္မင္း စြန္းဝူခံုး” တို႕ အဖြဲ႕ပင္ၿဖစ္ပါေတာ့သည္။ “မာကိုပိုလို” ကိုေတာ့ စာအုပ္ထဲမွာပဲ ၿမင္ဖူးခဲ့တာၿဖစ္ၿပီး “စြန္းဝူခံုး”ကိုေတာ့ တီဗီြထဲမွာပါ အရွင္လတ္လတ္ၿမင္ဖူး ခဲ့တာပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုရင္လည္း ငယ္စဉ္ ကတည္းက ခရီးသြားရတာကို ဝါသနာပါႀကသူမ်ား ၿဖစ္ပါတယ္။ အေႀကာင္းကိစၥမရွိလို႕ ေဝးေဝးလံလံကို မသြားနိုုင္ႀကရင္ေတာင္ အိမ္နဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေတာတန္းေလးထဲကို ထမင္းထုပ္ကိုစီ ဆြဲၿပီး ေတာလည္ထြက္တတ္ႀက တဲ့သူေတြပါ။ ဒီလိုနဲ႕ ႀကီးၿပင္းလာႀကေတာ့လည္း ေရာက္ရာေဒသမွာ ကိုယ့္အနီးနားတစ္ဝိုက္ ခရီးတို၊ ခရီးရွည္ေလးေတြ ဆြဲၿပီး ကိုယ့္အစီစဉ္နဲ႕ ကို ခရီးထြက္ခဲ့ႀကပါတယ္။
တစ္ေလာက အလုပ္ပိတ္ရက္ ပိတ္ရက္ရွည္ တစ္ခုမွာေတာ့ ၁၉၈၆ ခုနွစ္ကတည္းက အပန္းေၿဖကၽြန္း အၿဖစ္ စတင္ဖြင့္လွစ္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ “လန္ကာဝီ” ကၽြန္းကိုခရီးထြက္ခဲ့ပါတယ္။ (လန္ကာဝီ ခရီးသည္ႀကီးေပါ့ေနာ္)။ ခရီးသြားေအဂ်င္စီ တစ္ခုနဲ႕လိုက္သြားၿဖစ္ခဲ့တာပါ သြားရတာေတာ့ မလြယ္လွပါဘူး “ကြာလာလမ္ပူ” ကေန ေၿခာက္နာရီေက်ာ္ ႀကာေအာင္ ကားစီးလာခဲ့ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ “ကီဒတ္ၿပည္နယ္ ကြာလာကတာ ဆိပ္ကမ္းကို ” ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲဒီကမွ သေဘာၤဆိပ္မွာလက္မွတ္ဝယ္ သေဘၤာေစာင့္ ကိုယ္စီးရမဲ့ သေဘၤာေရာက္လာကာမွ ပင္လယ္ႀကီးကိုၿဖတ္ၿပီး တစ္နာရီႀကာေအာင္ သဘၤာစီးၿပီးေတာ့မွ နာမည္ေက်ာ္ “လန္ကာဝီကၽြန္း” ကို ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္းေပၚကိုေရာက္လာၿပန္ေတာ့လဲ ကိုယ္တည္းခိုမဲ့ ဟိုတယ္ကိုေရာက္ေအာင္ ေနာက္ထပ္တစ္နာရီႀကာေအာင္ ကားထပ္စီးရပါေသးတယ္။
“လန္ကာဝီ ကၽြန္း” ဆိုေပမဲ့ ဟိုတုန္းက စကၤာပူနိုင္ငံ ရဲ႕ အက်ယ္အဝန္းဟာ လန္ကာဝီကၽြန္း နဲ႕ အတူတူပဲၿဖစ္ၿပီး ေနာက္က်မွ စကၤပူနိုင္ငံက ပင္လယ္ထဲမွာေၿမဖို႕ၿပီး တိုင္းၿပည္ခ်ဲ႕ထြင္ခဲ့တဲ့ အတြက္ ပိုမိုက်ယ္ဝန္းသြားတာၿဖစ္တယ္လို႕ သိရပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေလ လန္ကာဝီ ကၽြန္းကိုေရာက္လာခဲ့ ၿပီဆိုေတာ့ လန္ကာဝီ ခရီးသည္ႀကီး ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ တစ္ၿခား မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ေဘာ္ဒါေတြကိုလည္း ၿပန္လည္ေဝမွ်ေပးနိုင္ဖို႕ အတြက္ မွတ္တမ္းတင္ ဓါတ္ပံုေတြကုိလည္း ဖြတ္ခ်က္ ဖြတ္ခ်က္ ကင္မရာေလး တစ္လံုး အားကိုးနဲ႕ ႀကိဳးစားပန္းစားရိုက္ကူးၿပီး မွတ္တမ္း တင္လာခဲ့ပါတယ္။
သတင္းနွင့္ဓါတ္ပံု (ကိုရင္ပံုမွန္) ေပါ့ေလ
သတိ အဝင္ေတာင္း အထြက္ေတာင္းျဖင့္ အေတာင္းၾကမ္းေနသည္
၁။
ေလယာဥ္ နိမ့္ကနဲ ဆင္းလာ ျခင္းႏွင့္အတူ ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားေသာ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဖ်တ္ကနဲ ႏုိးထလာခဲ့သည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ကို မ်က္စိ ကစားလိုက္ေတာ့ ခါးပတ္မ်ား ပတ္ထားဖုိ ့လိုက္လံ သတိေပးရင္း ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားေသာ ေလေယာဥ္မယ္ေလး၊ ေလယာဥ္ ေျမျပင္ေပၚကို ဆင္းေတာ့မည္မို ့ လႈပ္လႈပ္ရႊရႊ ျဖစ္ေနေသာ လူမ်ားကို ေတြ ့လိုက္ရသည္။ ေလယာဥ္နိမ့္ဆင္းလာ ျခင္းႏွင့္အတူ နားေတြ အူတက္လာျပီး ပတ္ဝန္းက်င္ ရႈခင္းမ်ားကလဲ ေျပာင္းလဲလာသည္။ ပထမ ေကာင္းကင္ၾကီးႏွင့္ တိမ္တိုက္မ်ားကိုဘဲ ျမင္ေနရျပီး ခပ္ေရးေရးသာ ျမင္ေနရေသာ ေအာက္ေျခကို အခု ရွင္းရွင္လင္းလင္း ျမင္လာရသည္။ မေတြ ့မျမင္ရသည္မွာ ၾကာျပီျဖစ္ေသာ သစ္ပင္စိမ္းစိမ္းမ်ား၊ လယ္ကြင္းစိမ္းစိမ္းမ်ားႏွင့္ ေကြ ့ေကာက္ စီးဆင္းေနေသာ ျမစ္ေခ်ာင္းမ်ားကုိ ျမင္လိုက္ရသည္။ ေၾသာ္… မိခင္ႏိုင္ငံကို ျပန္ေရာက္ေတာ့မွာပါလား ဟူေသာ အေတြးက လူကို ေႏြးကနဲ ျဖစ္သြားေစသည္။
ေလယာဥ္ေပၚမွ ဆင္းျပီး မိခင္ေျမေပၚ ေျခခ်မိသည္ႏွင့္ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ခြဲခြါေနခဲ့ရေသာ ပတ္ဝန္းက်င္က သူစိမ္းဆန္မေန ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ရွိသည္။ ငါ့တို ့ႏိုင္ငံ၊ ငါတို ့ေျမကို ေျခခ်ခြင့္ရျပီ ဆိုေသာ ပီတိက လူတစ္ကိုယ္လံုးကို လႊမ္းျခံဳသြားသည္။ စက္ေလွကားမွ အဆင္းတြင္ အျပင္မွ လာၾကိဳေနေသာ လူအုပ္ၾကီးကို ရုတ္ရုတ္ ရုတ္ရုတ္ျဖင့္ ေတြ ့လုိက္ရသည္။ လူအုပ္ၾကီးထဲမွ လူတခ်ဳိ ့က ကိုယ္ေတြ ရွိရာဘက္ကို လက္ျပေနသလို ကိုယ္ေတြဘက္မွ လူတခ်ဳိ ့ကလဲ လက္ျပန္ျပေန သည္ကို ေတြ ့ရသည္။ လူအားလံုး၏ မ်က္ႏွာမ်ားတြင္ အေပ်ာ္ေတြ စီးဆင္းေနသည္ကို အတိုင္းသား ေတြ ့ေနရသည္။ ေၾသာ္… သူတို ့အားလံုးလဲ ကိုယ့္လိုဘဲ ေပ်ာ္ေနၾကပါလားဟု ေတြးလိုက္မိသည္။
ကၽြန္ေတာ္လဲ Immigration ျဖတ္ရန္ အတြက္ အမ်ားႏွင့္အတူ တန္းစီလိုက္သည္။ လိုအပ္ေသာ ပတ္စပို ့စာအုပ္ႏွင့္ white card ကိုထုတ္လိုက္ျပီး white card ကို စင္ကာပူ ေဒၚလာ တစ္ဆယ္ႏွင့္အတူ ပတ္စပို ့စာအုပ္ထဲတြင္ ညွပ္ထည့္လုိက္သည္။ ဒီလိုမွ အစံုစမ္း အေမးျမန္းလြတ္ျပီး အရစ္ခံ သက္သာမည္ မဟုတ္လား။ ဒါက အခုေခာတ္ ျမန္မာျပည္ ေလဆိပ္မွာ ထံုးစံလို ျဖစ္ေနျပီ။ ေဘးနားမွ ကိုယ့္လုိပင္ စင္ကာပူ ေဒၚလာ တစ္ဆယ္ကို ထုတ္ကာ ပတ္စပို ့စာအုပ္ထဲ ထည့္ေနေသာ လူတခ်ဳိ ့ကို ေတြ ့လုိက္ရသည္။ အခ်င္းခ်င္း မ်က္လံုးျခင္း စံုမိေတာ့ အလိုလုိ ျပံဳးမိၾကသည္။ တကယ္ေတာ့ မခ်ိျပံဴးသာ ဘယ္သူမွ ခုလို အျဖစ္မ်ဳိးကို လက္မခံခ်င္ၾက။ ဒါေပမယ့္ ဒါက ထံုးစံလို ျဖစ္ေနျပီ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာကို ျပန္လာသည့္ အခ်ိန္ စိတ္ညစ္မခံခ်င္ေတာ့။ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာျဖင့္သာ ျပန္လိုသည္။ ဒါေၾကာင့္ ေငြတစ္ဆယ္ေလာက္ကို ျမင္မေနေတာ့ စကားနဲ ရန္ဆဲ သေဘာထားကာ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴဘဲ ေပးလိုက္ေတာ့သည္။ ခုလုိ အျဖစ္ေတြကို ျမင္ေတာ့ ဒီကို အလာမွာ ေလယာဥ္ကြင္းကို လုိက္ပို ့ေသာ သူငယ္ခ်င္း ေျပာလိုက္ေသာ
“ျမန္မာျပည္ ေလဆိပ္ ေရာက္ရင္ ကာစတန္က ပိုက္ဆံခ်မ္းသာတဲ့ လူၾကီးလူေကာင္းေတြကို စြန္ ့ၾကဲဖို ့ပိုက္ဆံအေၾကြပါရဲ ့လား”
ဟူေသာ အေမးကို ျပန္ၾကားေယာင္ရင္း တစ္ေယာက္တည္း ျပံဳးလိုက္မိသည္။ တန္းစီရင္း တစ္ေယာက္တည္း အေတြးလြန္ေနစဥ္
“ညီေလး မင္းအလွည့္ေရာက္ျပီ”
ဟု လက္ေမာင္းကို လာလႈပ္ရင္း ေျပာလိုက္ေသာ စကားေၾကာင့္ အေတြးစမ်ား ျပတ္သြားျပီး ေကာင္တာရွိရာကို ေလွ်ာက္လာခဲ့လုိက္သည္။ ထုိ ့ေနာက္ ပတ္စပို ့စာအုပ္ကို တာဝန္က် အရာရွိလက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္သည္။ တာဝန္က် အရာရွိက စာအုပ္ကို လွန္ၾကည့္ရင္း ထြက္က်လာေသာ ပိုက္ဆံ တစ္ဆယ္ကို ကၽြမ္းက်င္စြာ သိမ္းယူလိုက္ကာ စာအုပ္ကို ဆြဲလွန္ၾကည့္ရင္း
“မင္းက ဘယ္ႏိုင္ငံက ျပန္လာတာလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္ စင္ကာပူက ျပန္လာတာပါ” ဟု ေလးေလးစားစား ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့
“ဒါဆို ဒါက ဘာေတြလဲ”
“ဒါက ကၽြန္ေတာ္တို ့အလုပ္က အင္ဒိုနီးရွားကို အလည္ပို ့တုန္းက ထုထားတဲ့ တံုးေတြပါ”
“မင္း စင္ကာပူမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာ ၾကာျပီပဲ။ မင္းေနာက္ဆံုး ေဆာင္ထားတဲ့ အခြန္ေျပစာေလး ျပစမ္းပါဦး”
ဒီလူ ရစ္ေနျပီ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ျပီ။ ပိုက္ဆံေပးထားသည့္ ၾကားက ထပ္ရစ္ေနတာကို သိလိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နဲနဲ တင္းသြားသည္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က
“အခြန္ေျပစာက ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပါမလာဘူး။ ဟိုမွာ က်န္ေနခဲ့တယ္။ leave latter ေတာ့ ပါလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ခြင့္နဲ ့ခဏျပန္လာတာပါ။ ျဗဳန္းစားၾကီး ေလာေလာ ေလာေလာနဲ ့ျပန္လာတာဆိုေတာ့ အခြန္မေဆာင္ခဲ့ရဘူး။ အခုဆိုရင္ ဟိုမွာအခြန္ေဆာင္ရတာကလဲ စာအုပ္ပါ အသစ္လဲရတာဆိုေတာ့ တစ္လေလာက္ ၾကာတယ္ေလ။ ဒီေတာ့ အခ်ိန္မရလို ့မေဆာင္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ျပန္သြားျပီးရင္ ဒီႏွစ္ကုန္မွာ ပါမစ္ ထပ္တင္ရင္ စာအုပ္အသစ္လုပ္ရင္းနဲ ့မွ ေဆာင္မွာမုိ ့ခုမေဆာင္ျဖစ္ေသးတာပါ”
ဟု ကၽြန္ေတာ္က ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပေတာ့
“ထိုလူက အျမင္ကတ္စရာ အိုက္တင္ျဖင့္ ေခါင္းကို ယမ္းရင္း”
“မင္းတုိ ့ေျပာတာကေတာ့ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းတုိ ့အခြန္ေဆာင္မေဆာင္ ဆုိတကို ငါတုိ ့က ဘယ္လို သိမွာလဲကြ။ ခုမင္းေဆာင္ဖုိ ့က်န္ေနတာကလဲ နဲတာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေတြကို မင္းမေဆာင္ရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္က အခြန္မေဆာင္ရင္ စာအုပ္ဘယ္လုိ သက္တမ္းတိုးမလဲ။ စာအုပ္မရွိဘဲနဲ ့ဘယ္လို ပါမစ္ေလွ်ာက္မလဲ။ ပါမစ္မရွိဘဲနဲ ့ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လို အလုပ္ဆက္လုပ္မလဲ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အခြန္ေဆာင္ခ်င္သည္ ျဖစ္ေစ မေဆာင္ခ်င္သည္ ျဖစ္ေစ အခြန္က ေဆာင္ကို ေဆာင္ရမယ္။ အဲဒါကို ဦးေလးနားလည္ရဲ ့လား”
ဟု ကၽြန္ေတာ္လဲ နဲနဲတင္းလာေသာေၾကာင့္ ေလသံက မာလာသည္။ ဒီလိုနဲ ့ကၽြန္ေတာ္တုိ ့အေျခအတင္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ ေနာက္ဆံုး ထုိသူက
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ကြာ မင္း အခြန္ေဆာင္ဖုိ ့ကလဲ က်န္ေနေသးတယ္။ ဒီေတာ့ မင္းတစ္ဆယ္ေတာ့ မလုပ္နဲ ့ကြာ ေနာက္တစ္ဆယ္ေလာက္ေတာ့ လုပ္ဦး”
“ဟာ… ကၽြန္ေတာ့္လဲ မပါေတာ့ဘူး ဦးေလး အေၾကြက အဲဒါပဲပါတယ္”
“ပါပါတယ္ကြာ။ လုပ္ဦး လုပ္ဦး တစ္ဆယ္ေလာက္ေတာ့ လုပ္ဦး။ မင္းလဲ ဟိုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာ ၾကာျပီ ေတာ္ေတာ္ စုမိေနမွာဘဲ ဒီေတာ့ တစ္ဆယ္ေလာက္ေတာ့ လုပ္ဦး ဟုတ္ျပီလား”
ကၽြန္ေတာ္လဲ သက္ျပင္းရွည္ၾကီးကို ခ်ရင္း ဘာမွ ထပ္မေျပာေတာ့ဘဲ ေငြတစ္ဆယ္ ထပ္ထုတ္ေပးလုိက္သည္။ ထုိ ့ေနာက္ အထုပ္မ်ားကို ဆဲြျပီး လွည့္အထြက္တြင္ ေဘးမွ အရာရွိတစ္ေယာက္က
“ဟာ… ေဆးလိပ္ေတြ အရက္ေတြ ပါလာတာဘဲ ကိုယ့္အစ္ကိုၾကီးေတြဖုိ ့လဲ နဲနဲ လုပ္ေပးခဲ့ဦးေလကြာ။ အစ္ကိုၾကီးတို ့လဲ ေသာက္တတ္ပါတယ္ကြ”
“ဟာ… ေသာက္တတ္လဲ ဝယ္ေသာက္ေတာ့ဗ်ာ… ခင္ဗ်ားတုိ ့ဟာက နဲနဲ မဟုတ္ေတာ့ဘူး လြန္လာျပီဗ်ာ ေတာ္ရံုတန္ရံု ေတာ္ေရာေပါ့”
ဟု ဆိုကာ ကၽြန္ေတာ္လဲ အထုပ္အပိုးမ်ားကို ဆြဲရင္း လွည့္ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ ေလဆိပ္တြင္ အရစ္ခံလုိက္ရေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္သြားသည္။ ဒါေၾကာင့္ ျပန္အထြက္တြင္ ေနာက္တခါ ထပ္အရစ္မခံရေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ ေနာက္မွ လုိက္ျပန္လာမည့္ အစ္ကိုနဲ ့အခြန္ေဆာင္ထားေသာ အခြန္ေျပစာ စာရြက္မ်ား ယူလာခဲ့ေပးဖုိ ့မွာလုိက္သည္။
၂။
ဒီလုိနဲ ့ကၽြန္ေတာ္ ခြင့္ရက္ေစ့၍ စင္ကာပူကို ျပန္ထြက္ခ်ိန္ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ျပန္လာတုန္းက တက္ၾကြလန္းဆန္းခဲ့ေသာ ေျခလွမ္းတို ့အျပန္တြင္ေတာ့ ေႏွးေကြး ေလးလံေနၾကျပီ။ လိုက္ပါ ပို ့ေဆာင္ၾကသူမ်ားကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္ျပီးေနာက္ အထုပ္အပိုးမ်ားကို ကီလုိခ်ိန္ျပီးေနာက္ အေပၚထပ္သို ့တက္လာခဲ့လုိက္သည္။ ဒီလိုျဖင့္ တန္းစီလာရင္း ကၽြန္ေတာ့္ အလွည့္ေရာက္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လဲ ေရွ့တိုးလာရင္း ဓာတ္ပံုေတြ ဘာေတြရိုက္ျပီးသည္ အထိ ကၽြန္ေတာ့္အေရွ့မွ ေကာင္မေလးကို စစ္ေနတာ မျပီးေသး။ ဒါနဲ ့ကၽြန္ေတာ္လဲ ေနာက္နားေလးမွ ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ ေကာင္မေလးက D-Fome မပါေသာေၾကာင့္ ရစ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီေကာင္မေလးကလဲ တကယ့္ဟာမွ ေမ့က်န္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
“မင္း D-Fome မပါဘဲနဲ ့ေတာ့ ထြက္လို ့မရဘူး”
ေကာင္မေလး နဲနဲ ျပာသြားသည္။ ဟုတ္တယ္ေလ ဒီေနရာထိ ေရာက္လာျပီးမွ ျပန္ဖို ့ဆိုတာကေတာ့…
“အဲလိုေတာ့ မလုပ္ပါနဲ ့ဦးေလးရယ္။ ကၽြန္မကို ကူညီပါဦး”
ဟု ဆိုကာ ေကာင္မေလးက တစ္ေထာင္တန္ ႏွစ္ရြက္ထုတ္ေပးသည္။ ဒါကို ငတိက ေကာက္ေတာင္ ကိုင္မၾကည့္ဘဲ။
“ႏွစ္ေထာင္နဲ ့ကေတာ့ မရဘူး”
“ဒါဆုိ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲရွင္ သမီးမွာကလဲ သိပ္မပါဘူး”
“မင္းအခု ဘယ္ကလာတာလဲ”
“သမီး ေျမာက္ဒဂံု ကေန လာတာပါ”
“မင္း… ဒီကို တကၠစီနဲ ့လာတာ ဘယ္ေလာက္ေပးရလဲ”
“ေျမာက္ဒဂံုကေန ဒီကို သမီး ငါေထာင္ ေပးခဲ့ရပါတယ္”
“ေျမာက္ဒဂံုကေန ဒီထိေတာင္ ငါးေထာင္ေပးရတယ္ ဆိုရင္ ဒီကေန စင္ကာပူ သြားဖုိ ့က ငါးေထာင္ေတာ့ တန္ပါတယ္ေနာ္ ဟုတ္တယ္… ဟုတ္”
ဟု ဆုိကာ ေပၚတင္ၾကီး ေတာင္းေလသည္။ ေနာက္ဆံုး ေကာင္မေလးလဲ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ ပိုက္ဆံ ငါးေထာင္ ထုတ္ေပးလိုက္ရေတာ့သည္။ ဒီလိုနဲ ့ကၽြန္ေတာ့္ အလွည့္ ေရာက္လာေတာ့သည္။
“အခြန္ ေျပစာေလး တစ္ခ်က္ေလာက္ ျပပါဦး”
“ဟုတ္ကဲ့ ဒီမွာပါ ခင္ဗ်”
“ဟင္ မင္းက အခြန္ေဆာင္ဖုိ ့ေတာ္ေတာ္ က်န္ေနေသးတာဘဲ”
“အင္း.. ဟုတ္တယ္ ကၽြန္ေတာ္ ခုျပန္မွ ပါမစ္ အသစ္တင္ရင္း ေဆာင္ရမွာ”
“အင္း… အခြန္ေဆာင္ဖုိ ့က်န္ေနေသးေတာ့ မင္းနဲနဲေတာ့ လုပ္ခဲ့ဦးေလကြာ”
“ကၽြန္ေတာ္က ဘာကို လုပ္ခဲ့ရမွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ခုမွ ႏုိင္ငံျခားကို ထြက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အခြန္ေဆာင္ဖုိ ့က်န္ျခင္း မက်န္ျခင္းက ဦးေလးတို ့နဲ ့မဆုိင္ဘူး။ အဓိကက စာအုပ္မွာ သက္တမ္း ေျခာက္လ က်န္ရင္ ဝင္ခြင့္ ထြက္ခြင့္ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးေလးတို ့က ပိုက္ဆံရမွ ျဖစ္မယ္ ဆိုရင္လဲ ကၽြန္ေတာ္ ေပးခဲ့မယ္။ ေၾကာက္လို ့မဟုတ္ဘူးေနာ္ အရစ္မခံခ်င္လို ့နဲ ့ေနာက္က တန္းစီေနတဲ့သူေတြကို အားနာလို ့ဟုတ္ျပီလား။ ေရာ့… ဒီမွာ ပိုက္ဆံ ငါးေထာင္”
ဟု ဆိုကာ စားပြဲေပၚသို ့ပိုက္ဆံ ငါးေထာင္ ပစ္တင္လိုက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္လဲ တန္ေအာင္ေျပာကာ လွည့္ထြက္လာခဲ့လုိက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း အေတာင္းခံ ရျခင္း မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ အျခား အျခားေသာ သူမ်ားလဲ ဒီလိုပင္ အေတာင္းခံေနရသည္။ ဒါေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ားကို ေျပာခ်င္တာကေတာ့
“သတိ အဝင္ေတာင္း အထြက္ေတာင္းျဖင့္ အေတာင္းၾကမ္းေနသည္”
အင္တာနက္၀က္ဆိုက္ လိပ္စာ အားလံုးကုန္သြားၿပီတဲ့
အရင္ရက္က ဟိုဂ်ာနယ္ ဒီဂ်ာနယ္ ဖတ္ရင္း စိတ္၀င္စားစရာ ဘေလာ့ကာေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ သတင္းေလး ဟဲလိုျမန္မာ ဂ်ာနယ္ထဲ မွာဖတ္ျဖစ္လုိက္တယ္။ မသိေသးတဲ့သူမ်ား ဖတ္ရေအာင္ မွ်ေ၀ရင္း ကူခ်လိုက္ပါတယ္။
အင္တာနက္ဝက္ဆိုက္ လိပ္စာ အားလံုး ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၃ ရက္ေန႔ တြင္ကုန္သြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း အင္တာနက္အမည္နဲ႔ နံပါတ္သတ္မွတ္ေပးေရး အဖြဲ႔အစည္း ICANN က ထုတ္ျပန္ေၾကျငာသည္။
“အင္တာနက္ဝက္ဆိုက္ လိပ္စာ ေလးဘီလ်ံေက်ာ္ဟာ ဒီကေန႔နံနက္မွာ ကုန္သြားခဲ့ပါၿပီ”
ဟု ICANN အၾကီးအကဲ ေရာ့ဒ္ဘက္စထရြန္ ကေျပာၾကားခဲ့သည္။
သံုးစြဲေနသည့္ IPv4 စနစ္မွာ လိပ္စာ ေလးဘီလ်ံရွိေသာ္လည္း ကုန္သြားခဲ့ၿပီေနာက္ လိပ္စာထရီလ်ံ ခ်ီေပးႏိုင္ေသာ IPv6 စနစ္သို႔ ေျပာင္းလဲရေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ ယင္းကဲ့သို႔ မေျပာင္းႏိုင္မီ အင္တာနက္၀က္ဆိုဒ္ လိပ္စာသစ္ မရွိေတာ့ ေသာေၾကာင့္ ျပႆနာႀကံဳရႏိုင္သည္ဆိုေသာ စိုးရိမ္မႈမ်ားကိုမူ ပညာရွင္မ်ားက ပယ္ခ်ခဲ့ၾကသည္။
“ကားလိုင္စင္ နံပါတ္ကုန္သြားသလိုပါပဲ ေနာက္တစ္ေန႔ လမ္းေပၚမွာ ကားေမာင္းရတာကေတာ့ ဘာမွေျပာင္းလဲမွာ မဟုတ္ပါဘူး” ဟု အင္တာနက္ ဗိသုကာဘုတ္အဖြဲ႔ ဥကၠဌ အိုလက္ဖ္ေကာ့မင္းန္ က သံုးသပ္သည္။ ျပႆနာ တစ္ခုမွာမူ ရွိေနဆဲျဖစ္ၿပီး ယင္းအတြက္ ကုန္က်စရိတ္ႏွင့္ ေဆာင္ရြက္ရမည္မွာ အင္တာနက္ ၀န္ေဆာင္မႈ လုပ္ငန္းႀကီးမ်ား၊ ၀က္ဆိုက္မ်ား၊ ကြန္ယက္စီမံခန္႔ခြဲသူမ်ား အေပၚတြင္သာ အဓိကက်မည္ျဖစ္ၿပီး အြန္လိုင္းလိပ္စာသစ္မ်ား စနစ္တက်ႏွင့္ အဆင္ေျပေစရန္ ေဆာင္ရြက္ရမည္ ျဖစ္သည္။ အားလံုးျပီးရန္မွာ ႏွစ္နဲ႔ အခ်ိန္ယူရမည္ျဖစ္ၿပီး ကုန္က်စရိတ္ ေဒၚလာဘီလ်ံခ်ီမည္ဟု သိရသည္။
ၾကယ္ပြင့္မ်ားအားလင္းလက္ေစသူ (သို႔) အာစရိယပူေဇာ္ပြဲ
ဘ၀ေတြအဖံုဖံု
အလုပ္မ်ိဳးစံုလင္စြာ
ကိုယ္ဥာဏ္မွီရာ
အသိပညာနဲ႔
တိုင္းျပည္တစ္ခြင္
ကမၻာအႏွံ
ေတာက္ပေနေသာ
ၾကယ္ပြင့္မ်ားအား
လင္းလက္ေစသူ
အာစရိယဟုေခၚတြင္
ဆရာ၊ဆရာမ မ်ားကို
ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ပြဲ
ဆင္ယင္ႏႊဲတာ
ျမန္မာ့ရိုးရာ
မဂၤလာပါ…
လူငယ္ဟုေခၚတြင္ေသာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားကို အနာဂါတ္ရဲ႔ ၾကယ္ပြင့္မ်ားလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔လို ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးတဲ့ လူရြယ္န႔ဲလူႀကီး ျဖစ္ေနၾကေသာ ေက်ာင္းသားေဟာင္း အငယ္နဲ႔အႀကီးေတြကို ေတာက္ပေနေသာၾကယ္ပြင့္မ်ားလို႔ ဆိုႏိုင္မွာပါ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ဘ၀ေတြမ်ိဳးစံု အလုပ္ေတြစံုလင္စြာနဲ႔ တိုင္းျပည္တခြင္ ကမၻာအႏွံမွာ ကိုယ္ဥာဏ္မွီရာ အသိပညာေတြနဲ႔ ေလာကႀကီးကို အလွဆင္ေနလို႔ပါပဲ။
ေလာကႀကီးကို ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ က်ရာေနရာက အလွဆင္ေနၾကတဲ႔ က်ေနာ္တို႔ဟာ ဆရာ၊ဆရာမေတြရဲ႔ ေက်းဇူးနဲ႔ကင္းတဲ႔သူ မရွိပါဘူး။ ထို႔ေၾကာင့္ အာစရိယဟုေခၚတြင္ေသာ ဆရာ၊ဆရာမ မ်ားကို ၾကယ္ပြင့္မ်ားအားလင္းလက္ေစသူလို႔ တင္စားၿပီးဂုဏ္ျပဳလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ထိုၾကယ္ပြင့္မ်ားအား လင္းလက္ေစသူေတြရဲ႔ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို ေအာင့္ေမ့သတိတရ ျပဳလုပ္တဲ႔ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံအႏွံမွာ ရိုးရာဓေလ့တစ္ခုပမာ မဂၤလာရွိစြာ ေပၚထြန္းလို႔ လာေနပါတယ္။
ယခုအခါ ထိုမဂၤလာရွိေသာ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲကို က်ေနာ့္ ေမြးရပ္ေျမတြင္ရွိေသာ ဆင္တဲ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ၁၃ ႀကိမ္ေျမာက္အျဖစ္ ေအာင္ျမင္စြာက်င္းပႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။


ဆင္တဲ အထက ေက်ာင္းၾကီးနဲ႔ ပန္းေတာင္း အထက ေက်ာင္းၾကီးက အဆက္အစပ္ ရွိပါတယ္။ ပန္းေတာင္းျမိဳ ့က ေက်ာင္းသားေတြ ဆင္တဲအ.ထ.ကေက်ာင္း မွာ လာတက္ၾကသလို ဆင္တဲေဒသက ေက်ာင္းသားေတြ ပန္းေတာင္း အ.ထ.ကေက်ာင္းမွာ သြားတက္ၾကတာ မ်ဳိးရွိတတ္ပါတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမ မ်ားလည္း သည္လိုပါပဲ။ ဆင္တဲက ပန္းေတာင္းေက်ာင္းကို ေျပာင္းသြားၾကတဲ့ သူေတြရွိသလို ပန္းေတာင္းကေန ဆင္တဲ အ.ထ.ကေက်ာင္းကုိ ေျပာင္းသြားၾကသူေတြ ရွိပါတယ္။ ပန္းေတာင္းေက်ာင္းႏွင့္ ဆင္တဲေက်ာင္း အနည္းအက်ဥ္းဆက္စပ္မႈ ရွိေနပါတယ္။ ပန္းေတာင္းေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ဆိုရင္လည္း ၁၉ ႀကိမ္ေျမာက္အျဖစ္ ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပႏိုင္ခဲ႔တယ္ဆိုတာ အမ်ားသိေစဖို႔ တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။






