Archive for the ‘ရသစာေပ’ Category
ဟက္ပီဘတ္ေဒး အင္တာဗ်ဴး
January 13th, 2012 | 
Author: ဒီတစ္ပါတ္ အတြင္းမွာေရာက္လာမဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ရဲ႕ ေမြးေန႕ကို ေမာင္ပံုမွန္ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ သတိတရ မရွိခဲ့ပါဘူး။ အလုပ္ခြင္ထဲမွာ ဘီးဇီးေတြ တအားၿပေနတာလည္း တစ္ေႀကာင္းေပါ့။ တစ္ေန႕ကမွ ေမာင္ပံုမွန္ရဲ႕ ေဘာ္ေဘာ္ တစ္ေယာက္က သတိတရနဲ႕ လာေမးၿပီး သတိေပးလာပါတယ္။
“ဘာလိုလို နဲ႕ ကိုပံုမွန္ ေမြးေန႕ေတာင္ေရာက္လာေတာ့မယ္ေနာ္တဲ့”
ေအာင္မာ.. ရုတ္တရက္ ဆိုေတာ့ ဝမ္းသာေတာ့ မလိုေတာင္ ၿဖစ္သြားေသးတယ္။ ငါ့ေမြးေန႕ကို သတိတရ ရွိတဲ့သူေတာင္ ရွိေနတယ္ေပါ့.. သူ႕အေမးေႀကာင့္ ရင္ေလးေကာ့ မလိုလုပ္ေနတုန္း.. သူဆက္ေၿပာလိုက္တဲ့ စကားေႀကာင့္ ေကာ့မလိုလုပ္ေနတဲ့ ရင္ေလးေတာင္ ၿပန္ပိန္သြားပါတယ္။
“ဒီနွစ္ေရာ ဘာဝါးရမွာလဲ”
တဲ့… ေၿပာပံုက.. ဟင့္ စိတ္နာခ်င္စရာ။ ေမာင္ပံုမွန္ က ငယ္ငယ္ကတည္းက ေမြးေန႕ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႕ အိမ္မွာ မုန္႕ဟင္းခါး၊ ေခါက္ဆြဲ တစ္ခုခုလုပ္ ေဘာ္ေဘာ္ေတြဖိတ္ၿပီး ဘတ္ေဒးလုပ္ေနႀက ႀကီးလာေတာ့လဲ ငယ္ငယ္တုန္းကလိုပဲ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုလုပ္ေနႀက ဒီလိုမွ မလုပ္ၿဖစ္ရင္ အသက္တစ္နွစ္ႀကီးလာတာကို ကိုယ့္ဘာသာလံုးဝ အသိမွတ္မၿပဳဘူး။ ေမာင္ပံုမွန္က နွစ္တိုင္း တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေကၽြးေနႀကဆိုေတာ့ ဒီငတိကလည္း ဒီနွစ္ အတြက္ဘာမ်ား ဝါးရမလဲဆိုၿပီး လာစပ္စုတာ ဘာရမလဲ ေမာင္ပံုမွန္ ကလဲ ဒီငတိကို ၿပန္ရစ္ေပးလိုက္တာေပါ့။
“ေအးကြာ က်န္တဲ့ သူေတြကို ဘာေကၽြးၿဖစ္မလဲေတာ့မသိဘူး မင္းကိုေတာ့ ငါကိုယ္တိုင္ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ ေႀကာ္ေကၽြးမယ္ကြာ ႀကက္သားမ်ားမ်ားနဲ႕ ႀကက္အသဲ အၿမစ္ပါထည့္ၿပီး ရွယ္ေႀကာ္ေကၽြးမယ္” ေမာင္ပံုမွန္ ၏ မက္လံုးေႀကာင့္ ငတိခမ်ာ မ်က္လံုးမ်ား အေရာင္ေတာက္သြားေလရွာ၏။
“ေအးဒါေပမဲ့ ..မင္းငါ့ကိုေတာ့ အင္တာဗ်ဴးေပးရမယ္… ဟက္ဟက္..” ေမာင္ပံုမွန္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ စကားေႀကာင့္ ငတိ ခမ်ာေႀကာင္စီစီ ၿဖစ္သြားရရွာေလ၏။
“ဘာရယ္… အင္တာဗ်ဴးေပးရမယ္… ဘာၿဖစ္လို႕ ဗ်ဴးေပးရမွာလဲ… ခင္ဗ်ားက နာမည္ႀကီး အနုပညာရွင္လဲ မဟုတ္ အားကစားသမားလဲ မဟုတ္ပဲနဲ႕ ဘာလို႕ ဗ်ဴးရမွာလဲ..”
ဟုေႀကာင္စီစီၿဖင့္ ၿပန္ေမးေလ၏။ သို႕ေသာ္… ထြက္ၿပီးသား သြားတိုက္ေဆး ဟူသည္ ဘူး အတြင္းသို႔ ၿပန္ဝင္ရိုးထံုးစံမရွိ။ ဝယ္ၿပီးသား ပစၥည္း ဟူသည္ ဆိုင္တြင္ၿပန္လဲ၍ မရရိုးထံုးစံတို႕ ရွိသလိုပင္ ေမာင္ပံုမွန္၏ ေၿပာၿပီးသား စကားတို႕သည္လည္း ၿပန္ၿပင္ရိုး ထံုးစံမရွိပါေလ။ ထို႕ေႀကာင့္ ထိုငတိကို ေမာင္ပံုမွန္တစ္ေယာက္ ၿပင္းထန္ေသာ ရာဇသံေပးရေခ်ေတာ့၏။
“ကဲ..ကဲ.. ကိုယ့္လူ… ငါေၿပာသလို အင္တာဗ်ဴးေပးရင္ေတာ့ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္စားရမယ္ ေၿပာသလို ဗ်ဴးမေပးရင္ေတာ့ ငတ္ၿပီသာမွတ္ေပေတာ့…”
ေမာင္ပံုမွန္၏ ရာဇသံ အဆံုးမေတာ့ ႀကက္သားနိုင္းခ်င္းနွင့္ ေႀကာ္ထားေသာ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ကို မ်က္စိထဲက မထုတ္နိုင္ရွာေသာ ငတိတစ္ေယာက္ အင္တင္တင္ နွင့္ မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး သေဘာတူရရွာေလေတာ့၏။
ေမာင္ပံုမွန္ ၏ ေဘာ္ဒါ ငတိဆိုသူမွာလည္း ေခသူတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ေခ်။ (သူ႕ကိုယ္သူ) နာမည္အေတာ္ရေနၿပီဟု သတ္မွတ္ထားေသာ ဘေလာ့ကာ တစ္ေယာက္ၿဖစ္ေလ၏။ “ဒဗလွဴ ဒဗလွဴ ေဒါ့ ငတိဘာညာကြိကြ ဘေလာ့စေပါ့ ေဒါ့ကြန္းဆိုရင္ မသိသူ ဘေလာ့ကာ မရွိဆိုပဲ… ဘေလာ့ကာ တစ္ေယာက္လုပ္ေနၿပီး ငတိကိုမွ မသိရင္ အြန္လိုင္းမတက္နဲ႕ ဆိုရေလာက္ေအာင္ အေတာ္ေပါက္ေနတယ္လို႕ ေၿပာႀကတာပဲ အၿပင္မွာ ေတြ႔ရင္နႈတ္ဆက္လို႕ရေအာင္ ဖက္စဖြတ္မွာေတာင္ သူ႕ပံုႀကီးကို သြားအၿဖီးသားနဲ႕ ခန္႕ခန္႕ႀကီး တင္ထားလိုက္ေသးတယ္။
သူ႕ဘေလာ့မွာ ဘာေတြတင္ထားလဲလို႕ ေမးရင္ေတာ့ သူအလကား သြားစားထားခဲ့ဖူးတဲ့ ေမြးေန႕တို႕ အလွဴတို႔မွာ အလွဴ႕ရွင္ မမေတြနဲ႕ တြဲရိုက္ထားတဲ့ စပ္ၿဖီးၿဖီး ပံုႀကီးေတြကို တဝႀကီးခံစားနိုင္မွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီး ဘေလာ့ကာ ေတြအေႀကာင္းေတာ့ ဘာသိခ်င္လဲ ငတိကိုသာ သြားေမးဆိုတဲ့ လူမ်ိဳးေပါ့။ တစ္ခါတစ္ေလ ေရးစရာမရွိရင္ ဘေလာ့ဂါမေလးေတြ ေၿခသည္း လက္သည္း က်ိဳးတာေတာင္ သတင္းလုပ္ေရးတတ္တဲ့ သူမ်ိဳး ဆိုလဲမမွားပါဘူး သတင္းစံု ဘေလာ့ကာႀကီး ေပါ့။
အဲဒီမွာ စေတြ႕ေတာ့တာပါပဲ။ သတင္းစံု ဘေလာ့ငတိနဲ႕ ဘတ္ေဒး သတင္းတင္ခ်င္ေနတ့ဲ ေမာင္ပံုမွန္နဲ႔ ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီငတိက ေမာင္ပံုမွန္ ေမြးေန႕ေရာက္တိုင္း ခပ္တည္တည္ နဲ႕ လာဝါးေနက် ၿပီးရင္ ေမ့ၿပစ္တတ္တဲ့ ငတိမိ်ဳး ဒီတစ္ခါေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္ကလည္း ဘယ္အေမ့ ခံလိမ့္မလဲ။ မွတ္ေလာက္ သားေလာက္ေအာင္ အင္တာဗ်ဴးခိုင္းၿပီး ဒင္း ဘေလာ့မွာ တင္ခိုင္းမယ္ဆိုၿပီး ဇြတ္အတင္း လုပ္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒီမွာ ငတိတစ္ေယာက္ အစားတစ္လုတ္ အတြက္နဲ႕ ပ်ားတုပ္ေတာ့တာပါပဲ။ ေမာင္ပံုမွန္ ရဲ႕ ဇြတ္လုပ္ရပ္ေႀကာင့္ ငတိတစ္ေယာက္ ငွက္ေပ်ာသီး ခိုးမႈ႕နဲ႔ ေထာင္ဒါဏ္ အနွစ္နွစ္ဆယ္ အၿပစ္ေပးခံလိုက္ရတဲ့ ေမ်ာက္အိုႀကီးလို ေငးမိႈင္ေနပါေတာ့တယ္။ ၿပီးမွ “ဘာဗ်ဴးရမွာလဲဗ် ဘာေတြေမးရမွာလဲ” ဆိုၿပီး မ်က္နွာ အိုႀကီးနဲ႕ေမးပါတယ္…
“အာကြာ… မင္း အေတာ္တံုးတဲ့ေကာင္ပဲ ဒါေလးေတာင္မသိဘူးလား.. သြားအိမ္ၿပန္ၿပီး ဂ်ာနယ္ အေဟာင္းေလးေတြ ၿပန္ရွာဖတ္ၿပီး အနုပညာသမားေတြကို ဗ်ဴးထားတဲ့ ဟာေလးေတြ ရွာႀကည့္လိုက္… သူမ်ားေတြ ဘယ္လို ဗ်ဴးထားတယ္ဆိုတာ သိရေအာင္လို႔ ဟင္း..ဟင္း..မေၿပာခ်င္ပါဘူး..နံုခ်က္ကေတာ့..”
ဆိုၿပီး မခံခ်င္ေအာင္ ခပ္ေငါက္ေငါက္ေလးေၿပာလိုက္ေတာ့ ငတိခမ်ာ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ မာနေလး ထိခိုက္သြားရွာပံုရပါတယ္။
“ဒီေလာက္ေတာ့ အထင္မေသးပါနဲ႕ဗ်ာ.. သူတို႕ေတြဗ်ဴးေနႀက ေခါက္ရိုးက်ိဳးေတြလို ပံုစံမ်ိဳးဆိုလို႕ကေတာ့ ခုဗ်ဴးခိုင္းရင္ ခုရပါတယ္” ဆိုၿပိးေၿပာရွာပါတယ္။
ဂလိုနွင့္ ငတိနွင့္ေမာင္ပံုမွန္တို႔၏ ဗ်ဴးပြဲႀကီး စတင္ပါေတာ့တယ္။ ေမာင္ပံုမွန္ကလဲ သိတယ္မလား တက္သစ္စ အနုပညာသမားေလးမ်ားလိုပဲ ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ အရမ္း အရမ္းကို ေၿဖခ်င္ေနတာေလ.. ဟိဟိ။ ပထမဆံုး သူစေမးတာက “ဒီနွစ္ေမြးေန႕ရက္မွာ ဘာလုပ္မလဲ” တဲ့… (သူေမးခ်င္တာက ေခါက္ဆြဲေႀကာ္၊ႀကာဇံေႀကာ္၊မုန္႕ဟင္းခါး တစ္ခုုခုေပါ့ ဝါးဇယားကို ေမးတာပါ)
ေမာင္ပံုမွန္ကလဲ သိတယ္မလား.. “အင္း……….ဒီနွစ္ေတာ့…စိုင္းစိုင္းလိုပဲ ဘတ္ေဒးရႈိးလုပ္ၿပီး အေခြထုတ္ရင္ ေကာင္းမလားလို႔.. ေမးေစ့ေလးပြတ္ၿပီး ငႀကြားမေလး နန္းဆုရတီစိုး လို ခပ္ႀကြားႀကြားေလး ေၿဖလိုက္ရာ ငတိတစ္ေယာက္ မ်က္နွာတစ္ခြင္လံုး ရံႈံမဲ့သြားေလေတာ့၏။ သို႔ေသာ္ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ မ်က္နွာကိုေထာက္ၿပီး
“အင္း…အင္း.. သေဘာပဲေလ” ဟု အလိုက္သင့္ ေၿပာရွာေလ၏။
ငတိ ။ ။ ဒါနဲ႕ ဘယ္နွစ္နွစ္ေၿမာက္ေမြးေန႕လဲ မသိဘူးေနာ္….
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ေႀကာဘူး..တတ္ရင္တတ္…ဟီ.ဟီ.. အနုပညာသမားေလကြာ.. ဆယ့္ငါးနွစ္ ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက အသက္ကို မွတ္မထားေတာ့တာ…
ငတိ ။ ။ ဘယ္တုန္းကမ်ား အနုပညာသမားၿဖစ္္သြားတာလဲ…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ႀကာဘီေလ စာတစ္တန္ ေပတစ္တန္ ေမာင္ပံုမွန္ ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕နဲ႔ေလ။ ကိုယ့္ဘာသာ ေပးထားလိုက္တာေလ မပိုင္ဘူးလား ငွဲငွဲ.. ငွဲ.
ငတိ ။ ။ ေမြးေန႔မနက္ ေရာက္လို႕ အိပ္ရာက နိုးလာတာနဲ႕ ဘာလုပ္မယ္ စိတ္ကူးထားလဲ…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ အာ… မ်က္နွာသစ္.. သြားတိုက္၊ အိမ္သာတက္ ရမွာေပါ့ ဘာလုပ္ရမွာလဲ… ေမြးေန႔ ေရာက္တာနဲ႕ပဲ ဘာမွ မလုပ္ရေတာ့ဘူးလား.. ဟြန္း…
ငတိ ။ ။ ဟယ္… မဆိုလိုပါဘူး.. မဆိုလိုပါဘူး… အင္း.အင္း.. သေဘာပဲဗ်ာ.. ဟူး… ဒါနဲ႕ ကိုပံုမွန္က တစ္ၿခား အနုပညာသမားေတြလို မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဥပမာ ဗ်ာ ေမြးေန႔မနက္ခင္းကို ေရာက္တာနဲ႔ ဟို စိတ္ကူးယဥ္ေလးေပါ့ မနက္ခင္းေလးမွာ နိုးလာတာနဲ႕ ခ်စ္သူေကာင္မေလးဆီက ဖုန္းသံေလးကို ေစာင့္ေနမယ္.. ေနာက္ထပ္ သူပို႔လာမယ့္ ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ေလးကုိ ေစာင့္ရင္း ရင္ခုန္ေနမယ္… စသၿဖင့္ ေပါ့ဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုခ်င္တာက.. အဲဒါ.. အဲဒါမ်ဳိး…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ဘာရယ္… ေကာင္မေလးဆီက ဖုန္းသံကို ေမွ်ာ္ရမယ္… ေအာင္မာ တကယ္လို႕ ငါ့မွာ ေကာင္မေလးမရွိရင္ မင္းကရွာေပးမွာ မိုလို႕လား… အပိုေတြ… (ေမာင္ပံုမွန္၏ အေၿဖ စကားမ်ားေႀကာင့္ ငတိတစ္ေယာက္ လြန္စြာမွပင္ စိတ္နာလွေသာ္လည္း ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ မ်က္နွာကို ေထာက္ၿပီး ႀကိတ္မွိတ္ကာ သီးခံေလ၏။)
ငတိ ။ ။ ေမြးေန႕မွာ ဘယ္ကို ေလွ်ာက္သြားဖို႕ ရွိလဲ သြားရင္လဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႕လား ဒါမွမဟုတ္ မိသားစုနဲ႕လား…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ အင္း.. အဲဒီေန႕မွာ ရႈိးပြဲေတြ ေၿပာထားတာေတာ့ ရွိတယ္ ဘယ္မွာ ၿဖစ္မလဲ ေတာ့မသိဘူး…
ငတိ ။ ။ ဟယ္.. ရႈိးပြဲေတြရွိတယ္ ဆိုေတာ့… စတိတ္ရႈိးလား၊ ေမာ္ဒယ္ရႈိးလား ဘာရႈိးပြဲလဲဟင္… သတင္း လာယူရအံုးမလား… ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ဟုတ္ပါဘူး… ရႈိးပြဲဆိုတာ ဖဲရိုက္တဲ့ ရႈိးကုိေၿပာေနတာ.. ဟက္..ဟက္ ဆင္တဲတစ္ဘက္ကမ္း ၿပည္ျမဳိ႕မွာဆိုရင္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြေပါတဲ့ သရက္ေတာရပ္ကြက္က အေဆာင္ေတြျဖစ္ျဖစ္၊ GTC အေဆာင္ေတြ ၿဖစ္ၿဖစ္ တစ္ေနရာမွာ ရွိေနမွာပါ။ တကယ္လို႕ ရႈိးပြဲမရွိလို႔ မသြားၿဖစ္ရင္လဲ ႏုတ္ခမ္းေမႊး ဆိုင္(ဆင္တဲ၌ရွိေသာ ႏုတ္ခမ္းေမြး ကြမ္းယာႏွင့္ရွက္ကီဆိုင္) မွာပဲ ဘီအီး တစ္ပိုင္းမွာၿပီး ဝက္စြပ္ေလးနဲ႕ ၿငိမ့္ေနလိုက္ေတာ့မယ္ေလ။
ငတိ ။ ။ ေမြးေန႕မွာ နိုင္ငံၿခားတို႕ ဘာတို ကိုေရာ သြားလည္ဖို႔ ရွိေသးလား ေရွာ႕ပင္းထြက္ရင္းေပါ့…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ သြားေတာ့ သြားခ်င္ပါတယ္… သူတို႔ကလည္း ေခၚေနႀကတယ္… ဒါေပမဲ့ ………. (ေမာင္ပံုမွန္ ၏ စကားမဆံုးခင္.. ငတိက ဝမ္းသာ အားရၿဖင့္)
ငတိ ။ ။ ဘယ္သူေတြက ေခၚေနတာလဲဟင္ ဟိုမင္းသမီးလို ဂ်ပန္မွာ ကုမၼဏီ ဖြင့္ထားတဲ့ အေဖကေခၚတာလား။ ဟိုအဆိုေတာ္မေလးလို အဂၤလန္က အမ်ိဳးေတြက ေခၚတာလား ဟို.. အေမရီးကား မွာေရာ အမိ်ဳးေတြ ရွိေသးလား…
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ထြပ္… ဘာေတြ ေလွ်ာက္ေၿပာေနတာလဲ.. ဘယ္မွာမွ ဘာအမ်ိဳးမွ မရွိဘူး ေခၚေနတယ္ဆိုတာ ခရီးသြားေအဂ်င္စီေတြက ေႀကာ္ၿငာၿပီးေခၚေနတာကို ေၿပာေနတာ အဲဒါ သြားခ်င္ေပမဲ့ ဘယ္သူမွ လိုက္ပို႕မဲ့သူ မရွိလို႕ ဘယ္နိုင္ငံမွ မသြားေတာ့ဘူး…
ငတိ ။ ။ ဟူး…. ၿပီးဘီဗ်ာ ေမးစရာ မရွိေတာ့ဘူး..
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ေအာ္.. ေမးလို႕ၿပီးဘီလား.. ဒါဆို ဓါတ္ပံုရိုက္ေလ
ငတိ ။ ။ ဟာ.. ဘာလဲဗ် … ဘာလို႕ ရိုက္ရမွာလဲ
ေမာင္ပံုမွန္ ။ ။ ဟယ္…ပံုပါထည့္ေပးေလ ဒါမွ ေမာင္ပံုမွန္ ကို ပရိတ္သတ္ေတြၿမင္ဖူးမွာေပါ့ ဒါေလးေတာင္မသိဘူးလား…
ငတိ ။ ။ ဟူး…. (ငတိတစ္ေယာက္ လြန္စြာေလးကန္လွ ေသာအသံႀကီးၿဖင့္) ဟုတ္ကဲ့ပါ…ဟုတ္ကဲ့ပါ… ဒါေပမဲ့ ကင္မရာက ခုပါမလာေသးလို႔ ေနာက္ေန႔မွ ဓါတ္ပံုက လာရိုက္ေပးမယ္ေနာ္…
ဟုဆိုၿပီး ငတိတစ္ေယာက္ ေလးဖင့္ေသာ ေၿခလွမ္း အစံုၿဖင့္ ထြက္ခြာသြားေလေတာ့ သတည္း။ ဘယ္လိုပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ေလ ေမာင္ပံုမွန္ အဖို႔ကေတာ့ ငတိ ထံမွ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ တစ္ခု ရလိုက္ၿပီလို႕ သတ္မွတ္ရေတာ့ မွာပါပဲ။ အဲဒါေႀကာင့္ တစ္ေယာက္တည္း အားရပါးရ ထေအာ္လိုက္ပါတယ္ …
ဟက္.. ပီ.. ဘတ္… ေဒး…
Posted in 
Tags: 
မဂၤလာေဆာင္ ခရီးသည္
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၿမန္မာၿပည္မွာ ဝါလကင္းလြတ္ သီတင္းကၽြတ္လကို ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႕ လူသားေတြ အလုပ္ရႈပ္ေနႀကပါေတာ့တယ္။ အသက္ အရြယ္ အေနအထားေပၚ မူတည္ၿပီး ပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳး အလုပ္ရႈပ္ႀကပါေတာ့တယ္။ ေထြေထြထူးထူးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ အသက္ အရြယ္နဲ႕ အေၿခ အေနေပၚ ကိုမူတည္ၿပီး ကြဲၿပားသြားတာေလာက္ပါပဲ “ဝါကၽြတ္ေတာ့မည္ ..လူႀကီးေတြကို ကန္ေတာ့ ႀကရမည္”။ “မိုးေလကင္းလြတ္ၿပီ ..မီးပံုးပ်ံ လြတ္ႀကရေအာင္…”
ဒါေတြကေတာ့ ႀကားေနႀက စကားသံမ်ား ဖတ္ဖူးေနႀက ဝါက် မ်ားနွင့္ ေၿပာရိုးေၿပာစဉ္ မ်ားသာၿဖစ္ႀကပါတယ္။ တကယ္တန္း ၿမန္မာၿပည္မွာ လူေတြ အလုပ္မ်ားေသာလုပ္ေလ့ လုပ္ထရွိေသာ ကိစၥမ်ားကေတာ့ “ကေလး အရြယ္ ေတာင္မေရာက္ ေၿမာက္မေရာက္ ေမ်ာက္ရံႈးေလးမ်ား ကေတာ့ သီတင္းကၽြတ္ ခါေတာ္မွီ ေမွာင္ခို ေဗ်ာက္အိုးေရာင္းေသာ ဆို္င္မ်ားကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့လာထားၿပီး အိမ္တြင္း စီးပြားရွာ ရာမွ ရလာေသာ တိုေငြ ၊ရႈိေငြ၊ ဘတ္ေငြ နိုင္ငံတကာေငြ မ်ားၿဖင့္ ရနိုင္သေလာက္ဝယ္ထားၿပီး ရပ္ကြက္လူႀကီးမ်ား အလစ္တြင္ေဖာက္နိုင္ရန္ အတြက္ အႀကံႀကီး ႀကံၿပီး သီတင္း အကၽြတ္ကိုေစာင့္ေနႀကေလ၏။
ေနာက္ထပ္ အႀကံပိုင္ေသာ အဖြဲ႕ တစ္ဖြဲ႕ကေတာ့ သီတင္းကၽြတ္ အထူးေလွ်ာ႕ေစ်းတို႕ ၊ဘာညာရႈိးပြဲ တို႕ သီတင္းကၽြတ္ တြင္ လုပ္ေလ့ လုပ္ထရွိေသာ အရပ္ပြဲ ဘာညာတို႕တြင္ သံုးစြဲနိုင္ရန္ အတြက္ ကိတ္မုန္႕ တစ္လံုးကို အရင္းၿပဳၿပီး လူႀကီးမ်ားကိုကန္ေတာ့ကာ မုန္႕ဖိုးမ်ားမ်ား ၿပန္ေတာင္းဖို႕ ပေရာဂ်က္ ႀကီး ဆြဲထားေသာ ေခတ္သစ္ မဟာဒူး တို႕ အရြယ္ေပါင္း စံု အဖြဲ႕ ၿဖစ္ေလသည္။ ေနာက္ထပ္ အႀကံပိုင္ေသာ အဖြဲ႕ကေတာ့ ဝါကၽြတ္ၿပီ ဆိုတာနဲ႕ ရွိသမွ် အမ်ိဳးေပါင္းစံုကို ဖိတ္စာတစ္ခုလံုးၿပည့္ေနေအာင္ရိုက္ထည့္ၿပီး လမ္းေတြ႕လို႕ ၿပံဳးၿပဖူးတာနဲ႕ ဖိတ္စာ အတင္းလိုက္ေပးဖို႕ မစ္ရွင္ဆြဲေနႀကေသာ မဂၤလာ စံုတြဲ ေလာင္းမ်ားပဲၿဖစ္ပါတယ္။
သီတင္းကၽြတ္ေရာက္လာၿပီ ဆိုတာနဲ႕ သူတို႕ ခမ်ာ က်ားေရွ႕ ဘဲကင္ခ်ထားသလိုပဲ တားလို႕မရေအာင္ကို ဝါးခ်င္ေနႀကၿပီ။ …အဲ..အဲ.မဂၤလာေဆာင္ခ်င္ေနႀကၿပီ။ ေဆာင္မယ္….ေဆာင္မယ္..တကဲကဲ နွင့္ ထရိတ္ဒါး တို႕ ဆီဒိုးနား တို႕မွာ မေဆာင္နိုင္လဲ ဘာၿဖစ္လဲ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕ မွာကိုယ္ တိုင္ေထာင္ အမိုးမိုး ေဖာ့ပန္းေလးဆင္လိုက္ရင္ မ႑ပ္ၿဖစ္ၿပီေပါ့ မဂၤလာခန္းမေႀကး ေပးစရာမလိုပဲ စရိတ္ေတာင္လြတ္ေသး သက္သာေလစြ ဆိုတဲ႕ အႀကံနဲ႕ တိုင္ေထာင္၊က်င္းတူး၊ အမိုး မိုးဖို႕ အတြက္ ရပ္ကြက္ထဲလွည့္ ေတြ႕သမွ်လူ ၿပံဳးၿပ ၿပီး လုပ္အားေပးေခၚဖို႕ အတြက္ အၿပံဳးေလးေတြေခၽြျပီး ဘြတ္ကင္လိုက္လုပ္ေနပါတယ္။
ဒီလို အခ်ိန္ဆိုရင္လဲ ရပ္ကြက္ထဲက အိမ္ေတြမွာ တစ္ဖြဲဖြဲ နဲ႕ ဝင္လာလိုက္တဲ့ ဖိတ္စာေတြက ေၿပးမလြတ္ ဒံုးက်ည္ေတြ အိမ္ထဲကို အလံုးအရင္းနဲ႕ ဝင္လာသလိုပဲ ရွိေနပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ အကြက္ၿမင္တဲ့ မိဘေတြက ဒီလို အခ်ိန္ ရာသီ မ်ိဳးေရာက္လာတာနဲ႕ အိမ္ေရွွ႕ လူၿမင္ကြင္းမွာ လက္လြတ္စပါယ္ ထိုင္မေနရဲေတာ့ပဲ တင္းႀကပ္တဲ့ လံုၿခံဳေရး အစီ အမံေတြခ်ၿပီး အိမ္ရဲ႕ မ်က္ကြယ္ အရပ္မွာ သတိနဲ႕ ဝင္ေနႀကၿပီး လူရည္လည္တဲ့ သားသမီးေလးေတြကိုပဲ အိမ္ေရွ႕မွာ ကင္းခ်ထားတတ္ႀကပါတယ္။ ဖိတ္စာကိုင္ၿပီး အိမ္ထဲကိုဝင္လာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ ကိုေတြ႕တာနဲ႕ “ လူဂ်ီးေတြ အရွိဘူးဂ် ” ဆိုတဲ့ အကြက္ေဟာင္းႀကီးနဲ႕ ထြက္ေငြ ေလွ်ာ႕ခ်ေရးစီမံကိန္း ေတြဆြဲထားတဲ့ အခ်ိန္ပဲၿဖစ္ပါတယ္။
ဒီလိုမွ မဟုတ္ပဲ အိမ္ေရွ႕ မွာ ခန္႕ခန္႕ႀကီးထိုင္ေနၿပီး လာသမွ်ဖိတ္စာကို လက္ခံေနမိလို႕ကေတာ့ လက္အတင္းဆြဲၿပီး “ဦး ဆက္ဆက္ လာရမယ္ေနာ္”…“အကိုႀကီး..မလာလို႕ မရဘူးေနာ္”..“အဘ…လာမွကို ၿဖစ္မွာ” ဆိုတဲဲ့ …မ်က္နွာနာစရာ အေၿပာမ်ိဳးေတြရဲ႕ ေအာက္မွာ အားနာတတ္တဲ့ ၿမန္မာလူမ်ိဳး ပီသၿပဖို႕ အတြက္ အိပ္ကပ္ထဲက ဖြတ္ကလိဒဂၤါးေတြ အေတာ္ရင္းေပးလိုက္ရမွာပါ။ ဟဲ..ဟဲ ဒီလိုအေၿပာမ်ိဳးေတြ ေၿပာေနၿပီဆိုတာနဲ႕ ေမာင္ပံုမွန္ ကို ဘာႀကီးလဲဟ …ဘယ္လို ဟာႀကီးလဲဟ သူႀကေတာ့ေရာ ဒီလို အကြက္ေတြ မလုပ္ခဲ့ ဘူးလား… သူေရာကင္းလို႕လား ဒါမွမဟုတ္.. ဟိုရုပ္ရွင္ေတြထဲကလုိ မဂၤလာပြဲပ်က္သြားလို႕ မဂၤလာေဆာင္ ကိုမုန္းတီးေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္မ်ား ၿဖစ္ေနမလား။ ဒါမွမဟုတ္… အီကိုေတြးေတြးၿပီး.. မဂၤလာေဆာင္ဆိုရင္ ဘယ္မဂၤလာေဆာင္ကိုမွ မသြားတဲ့သူ အီကို ႀကီးမ်ားလားလို႕ လည္းမထင္လိုက္ပါနဲ႕။
ဟိုတစ္ခ်ိန္တုန္းက.ဆိုရင္ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕ ကို အေႀကာင္းမသိတဲ့ သူေတြက “ မဂၤလာေဆာင္ပြဲစားေတြလို႕ ” ေတာင္ထင္ခဲ့ ႀကရေအာင္ကို မဂၤလာေဆာင္ အလြန္သြားခဲ့တဲ့ သူေတြပါ။ေတာ္ရံု မဂၤလာေဆာင္ သြားတဲ့ သူေတြကေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕ကိုလံုးဝမမွီပါဘူး။ မဂၤလာေဆာင္ တစ္ခုကို သြားၿပီ ဆိုရင္လည္း ဘယ္ေတာ့ မွတစ္ေယာက္ထဲ မသြားတတ္ပဲ လိုက္ခ်င္သမွ် လက္လွမ္းမွီရာ ေဘာ္ဒါတစ္အုပ္ တစ္မႀကီးကိုေခၚသြားတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါ တစ္ေလ ကိုယ့္အိမ္က သြားစရာ မဂၤလာေဆာင္ မရွိလို႕ အိမ္မွာထိုင္ေနရင္ေတာင္ တစ္ၿခားေဘာ္ဒါ တစ္ေယာက္က သြားဖို႕ ရွိလို႕ ထံုးစံ အတိုင္းလာေခၚရင္ေတာင္ ထလိုက္သြားလိုက္တာပါပဲ။
ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ မိဘေတြကို ဖိတ္မိတဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ေတြကေတာ့ အေတာ္နာမဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။လက္ဖြဲ႕တာက တစ္ေယာက္ထဲ လိုက္လာတဲ့ သူေတြက တစ္အုပ္ႀကီးဆိုေတာ့ ..။ ဒီလို အခ်ိန္ ရာသီမ်ိဳးကို ေရာက္လာၿပီဆိုတာနဲ႕ ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕လည္း အက်ၤီသစ္ ပုဆိုးသစ္ေတြ ကိုယ္စီနဲ႕ အရပ္ တကာလွည့္ၿပီး မဂၤလာေဆာင္ပြဲစားေတြလုပ္ေနႀကပါၿပီ။ လူအုပ္ ေတာင့္တဲ့ ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕ အဖို႕ တစ္ေယာက္ သြားဖို႕ မရွိေတာင္ တစ္ေယာက္က ရွိေနလို႕ ဒီရာသီ ေရာက္လာၿပီ ဆိုတာနဲ႕ နားရက္ မရွိေအာင္ကို သြားရပါေတာ့တယ္။
သြားခဲ့ဖူးတဲ့ အေတြ႕ အႀကံဳေတြ အရ မဂၤလာေဆာင္ေတြ ထဲမွာ အမ်ိဳးစား အမ်ိဳးမ်ိဳး နဲ႕ ေတြ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မုိင္လို၊ ကိုကိုး တို႕ တိုက္ၿပီး ဘဲသားပတ္(ပ္) ေကၽြးတဲ့ ၿမိဳ႕ေဆာင္ေလးလား၊ ေရခဲမုန္႕ နဲ႕ ေရႊပုစြန္ကိတ္ ေကၽြးတဲ့ သားသားနားနား မဂၤလာေဆာင္လား၊ လက္ဖက္ရည္နဲ႕ မုန္႕နဲ႕ ေကၽြးၿပီး ေရေႏြးႀကမ္း နဲ႕ လက္ဖက္သုပ္ပါ အဆစ္ထည့္ေပး တဲ့ ေစတနာပါပါ မဂၤလာေဆာင္လား၊ လက္ဖက္ရည္ က်ဲက်ဲေဖ်ာ္ ပလိန္းကိတ္ တစ္ခ်ပ္ခ်ေပးၿပီး ေပၚတင္အလွဴခံတဲ့ မဂၤလာေဆာင္ အစံုပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ ေတာဘက္က မဂၤလာေဆာင္ဆိုရင္ မနက္ပိုင္း မုန္႕ဟင္းခါးေကၽြးၿပီး ေန႕လည္ပိုင္းမွာ ဝက္သားနဲ႕ထမင္း ေကၽြးတဲ့ ေတာရွယ္ မဂၤလာေဆာင္ မ်ိဳးဆိုရင္လည္း လွည္းႀကံဳေလွႀကံဳ စီးၿပီး သြားခဲ့ႀကဖူးပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ မဂၤလာေဆာင္ရွင္ေတြက ႀကည္ၿဖဴႀကေပမဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ မဂၤလာေဆာင္ရွင္ေတြက သိပ္အစာေႀကပံုမရပါဘူး။ ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ပါ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကေတာ့ သြားၿမဲ သြားခဲ့ႀကတာပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ မဂၤလာေဆာင္ေတြ အမ်ားႀကီးထဲမွာမွ မွတ္မွတ္သားသား ထင္က်န္ေလာက္တဲ့ မဂၤလာေဆာင္ ကေတာ့ တစ္ခုပဲရွိပါတယ္။ တစ္ေန႕ညေနခင္းမွာေပါ့ အိမ္က မဂၤလာေဆာင္သြားဖို႕ ေမာင္ပံုမွန္ကို ထံုးစံအတိုင္း ကိုယ္စားလွယ္ လႊတ္လိုက္ပါတယ္။ မဂၤလာေဆာင္ သြားဖို႕ အတြက္ ရႈိးအၿပည့္နဲ႕ အိမ္ကထြက္လာခဲ့တဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ ထံုးစံ အတိုင္း အဖြဲ႕ဝင္ေတြ လိုက္စုတာ တစ္ေယာက္မွ မေတြ႕ရပဲ အေႀကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ လြဲေခ်ာ္ေနတာေႀကာင့္ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အခိုင္အမာ မန္ဘာႀကီး ေပါ့ဆိမ့္ တစ္ေယာက္ပဲ အေဖာ္ရပါေတာ့တယ္။
နွစ္ေယာက္ထဲရွိလည္း ဘာၿဖစ္လဲ သြားႀကမယ္ဆိုၿပီး နွစ္ေယာက္သားရင္ေကာ့ၿပီး ထြက္လာႀကပါတယ္။ ဟန္နဲ႕ပန္နဲ႕ လူႀကီးစတိုင္ဖမ္းၿပီး လာတဲ့ ကေလးနွစ္ေယာက္ မဂၤလာခန္းမကို ေရာက္လာတဲ့ အခိ်န္မွာေတာ့ ခန္းမတစ္ခုလံုးမွာ မဂၤလာဧည့္ပရိတ္သတ္ေတြလည္း အေတာ္မ်ားေနပါၿပီ။ အဝင္ဝဧည့္ႀကိဳေနရာကေန ခန္းမထဲၿဖတ္ေလွ်ာက္ၿပီး လူလြတ္တဲ့ ခံုမွာဝင္ထိုင္ေနတဲ့အထိ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ လူႀကီးလူေကာင္း နွစ္ေယာက္ကို အဖက္လုပ္ၿပီးေခၚမယ့္ သူတစ္ေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ နွစ္ေယာက္သား ဟိုႀကည့္ ဒီႀကည့္နဲ႕ အေတာ္ေလးႀကာလာကာမွ ဝတ္ေက်တမ္းေက် လက္ဖက္ရည္ နွစ္ခြက္ စားပြဲေပၚကို ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။
ေဘးနားကစားပြဲဝိုင္းေတြကို မႀကာခဏ လာနႈတ္ဆက္တဲ့ သူတို႕သား၊ သူတို႕ သမီးနဲ႕ သူတို႕မိဘေတြကလည္း ေဘးနားက ဝိုင္းကလူေတြကို သဲသဲလႈပ္ ဧည့္ခံေနႀကသေလာက္ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ ကေလးနွစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ေဆးေဖာ္ေႀကာဖက္ေတာင္ မလုပ္ႀကပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ ကေလးနွစ္ေယာက္ကလည္း သူတို႕ကိုပိုက္ဆံေပးဖို႕ လာတဲ့ “ကာစတန္မာ” ေတြပဲေလ.. လူႀကီးေတြမွ ပိုက္ဆံလာေပးတာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆူညံေနတဲ့ သီခ်င္းသံေတြနဲ႕ ကိုယ္နဲ႕ မသက္ဆိုင္တဲ့ ရယ္သံေတြကို အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ညစ္သြားတဲ့ ကေလးနွစ္ေယာက္ တိုင္ပင္စရာမလိုပဲ ထထြက္လာခဲ့ႀကပါေတာ့တယ္။ အပြဲပြဲႏြဲလာခဲ့တဲ့ ဝါရင့္ ပြဲစားႀကီးနွစ္ေယာက္ ဒီတစ္ပြဲႀကမွ ခံလိုက္ရတာ အေတာ္ရင္နာစရာပါပဲ။ လက္ဖြဲ႕ေငြထည့္တဲ့ ေနရာကိုေရာက္ကာမွ ၿပန္ကာနီး ပိုက္ဆံထည့္ဖို႕ ေမ့သြားမွာစိုးလို႕ နဲ႕တူပါရဲ႕ အဝင္တုန္းကေတာ့ လာႀကပါ မေခၚတဲ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္က တစ္ေပပတ္လည္ အၿပံဳးတုႀကီး ဖန္တီးၿပီး ၿပန္ၿပီလားလို႕ ေမးပါတယ္။ (ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေၿပာရရင္ေတာ့ ၿပန္ခ်င္လည္း ၿပန္ႀကေတာ့ ပိုက္ဆံေတာ့ ့ ထည့္သြားဦးဆိုတဲ့ သေဘာထင္ပါရဲ႕)။
ဒီေနရာေရာက္လာေတာ့ ပံုမွန္ရဲ႕ ေရႊးခ်ယ္ခြင့္ၿဖစ္သြားပါၿပီ။ အဲဒီတုန္းက အိမ္ကလက္ဖြဲ႕ ခိုင္းလိုက္တဲ့ ေငြ အစိတ္ကို သူ႕ေရွ႕တင္ပဲ တစ္ဆယ္တန္ကို နႈတ္လိုက္ၿပီး ဆယ့္ငါးက်ပ္တန္ တစ္ရြက္ပဲ လက္ဖြဲ႕လိုက္ၿပီး ခပ္တည္တည္ နဲ႕ ၿပန္ထြက္လာႀကပါေတာ့တယ္။ သူတို႕ဘက္ကလည္း မရံႈးပါဘးူ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ လက္ဖက္ရည္ ေကာင္းေကာင္းတစ္ခြက္မွ သံုးက်ပ္ေလာက္ပဲရွိတဲ့ ေခတ္မွာ ခ်ိဳက်ဲ နွစ္ခြက္ေသာက္ၿပီး ဆယ့္ငါးက်ပ္ေတာင္ လက္ဖြဲ႕ သြားတယ္ဆိုေတာ့ ၿမတ္ေတာင္ၿမတ္ ပါေသးတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ နွစ္ေယာက္သား အိမ္ၿပန္ေရာက္တဲ့အထိ ေဒါသထြက္ထြက္ နဲ႕ သုူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္ေၿပာလို႕ မဆံုးနိုင္ေအာင္ ၿဖစ္ေနႀကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ နွစ္ေယာက္ေၿပာေနတာကို ႀကားသြားတဲ့ မားသားႀကီးက မသကၤာလို႕ အစ္ေအာက္ႀကည့္လိုက္ကာမွ အမွန္ကို သိသြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ နွစ္ေယာက္ကို အႀကီးအက်ယ္ ဆူပြက္ပါေတာ့တယ္။ လူႀကီးခ်င္းမ်က္နွာပ်က္ရမွာကို ေႀကာက္ေနတဲ့ မားသားႀကီးက က်န္တဲ့ တစ္ဆယ္ကို ခ်က္ခ်င္းသြားၿပန္ထည့္ခိုင္းလိုက္လို႕ နွစ္ေယာက္သား မသြားခ်င္သြားခ်င္နဲ႕ ေနာက္တစ္ေခါက္ၿပန္သြားၿပီး က်န္တဲ့ တစ္ဆယ္ကို သြားၿပန္ထည့္ရပါေတာ့တယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ အံံ႕ႀသ သြားတဲ့ ေငြလက္ခံတဲ့ ငနဲႀကီးကို ခုနက ေမ့သြားလို႕ ဆိုၿပီး မိဘနာမည္ေၿပာၿပီး ေနာက္တစ္ဆယ္ထပ္ေပးၿပီး ခပ္တည္တည္ နဲ႕ ၿပန္လွည့္ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္….။
ကၽြန္ေတာ္ မဂၤလာေဆာင္ ပြဲစားလုပ္လာတဲ့ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အႀကီးက်ယ္ အဆင္မေၿပဆံုး ေန႕တစ္ေန႕ ၿဖစ္လာတဲ့ အဲဒီေန႕ကို အၿမဲတမ္း အမွတ္ရေနပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ပါေလ ဒီရာသီကို ေရာက္လာၿပီဆိုတာနဲ႕ ကေလးဘဝတုန္းကလို ေဗ်ာက္အိုးေဖာက္ခ်င္တာ၊ ကိတ္မုန္႕ တစ္လံုးဝယ္ၿပီး ရင္းနွီးၿမဳပ္နွံမႈ႕ လုပ္ႀကည့္ခ်င္တာ သီခ်င္းသံေတြ ဆူညံေနေအာင္ဖြင့္ ထားတဲ့ မဂၤလာေဆာင္ေတြကို သူငယ္ခ်င္း တစ္အုပ္နဲ႕ သြားခ်င္တဲ့ အက်င့္ေတြ ရွိေနတုန္ုးပါပဲ……….။
မွတ္ခ်က္။ ။ မၾကာခင္မွာ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းေတြးရင္း ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘရုတ္ၾကခဲ့မိတာေလးေတြ ျပန္လည္သိရမိ၍ ပို႔စ္တစ္ပုိဒ္အျဖစ္ တင္လိုက္မိပါသည္။
လက္တြဲလို ့ေခၚပါ
အလင္းကို ဝါးျမိဳကာ အေမွာင္တို ့တစစ ၾကီးစိုးလာခ်ိန္ လူငယ္ေလး ေလးေယာက္သည္ ရပ္ကြက္ထိပ္ရွိ အုတ္ခံုေလးတြင္ ဂစ္တာ ထိုင္တီးေနၾကသည္။ အထက္တန္း စာေမးပြဲ ေျဖျပီးကာစ လြတ္လပ္ေရးရေနေသာ လူငယ္ေလးမ်ား ျဖစ္သည္။ လူငယ္ေလးမ်ားသည္ ယေန ့ေခာတ္ နာမည္ၾကီး အဆိုေတာ္ ကိုေလးျဖဴ၏ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ခပ္မွန္မွန္ျဖင့္ သံစံု သီဆိုေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ လူငယ္ေလးမ်ား ဂစ္တာ ထုိင္တီးေနေသာ ေရွ့လမ္းမၾကီးအတိုင္း ရပ္ကြက္ထဲမွ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာေသာ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ စက္ဘီးနင္းရင္း ျဖတ္သြားၾကသည္။ ဂစ္တာတီးေနေသာ ေကာင္ေလးမ်ား ေရွ့အေရာက္တြင္ စက္ဘီးနင္းလာေသာ ေကာင္မေလးက ဂစ္တာတီးေနေသာ ေကာင္ေလးမ်ားကို လွည့္ၾကည္ကာ ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ေကာင္မေလး ျပံဳးျပသည္ကို ျမင္လိုက္ရေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ကလဲ ေကာင္မေလးကို ျပန္ျပံဳးျပ လိုက္သည္။ ဒါကို စက္ဘီးေနာက္မွ လိုက္လာေသာ မိခင္ျဖစ္သူက ျမင္ေသာအခါ ေလသံ တိုးတိုးျဖင့္-
“သူတို ့က ဘယ္သူေတြလဲ သမီး အသိေတြလား”
“ဟုတ္တယ္ ေမေမ သမီးတို ့အခန္းထဲက သမီး သူငယ္ခ်င္းေတြပါ”
“သမီးတို ့အခန္းထဲမွာလဲ ဒီလို ေကာင္ေလးေတြ ရွိတယ္လား”
“အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး ေမေမ သူတုိ ့ေတြက ေအးပါတယ္ စာလဲေတာ္ၾကတယ္”
“အို… ဘာျဖစ္ျဖစ္ လမ္းေဘးက ဒီလုိ လမ္းေဘးက ေကာင္ေလးေတြနဲ ့အေပါင္းအသင္း လုပ္တာေတာ့ ေမေမ မၾကိဳက္ဘူး။ ေနာက္လမ္းေတြ ့ရင္ ႏႈတ္ဆက္စရာ မလိုဘူး။ ၾကားလား သမီး…”
ေကာင္မေလးက မ်က္ႏွာ မၾကည္မသာျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ ျပလိုက္သည္။ ခပ္တိုးတိုး လြင့္ပ်ံ ့လာေသာ စကားလံုးတို ့ရိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ ျပံဳးေနေသာ ေကာင္ေလး မ်က္ႏွာေပၚမွ အျပံဳးရိပ္တို ့ေပ်ာက္ကြယ္ သြားသည္။ သူ ့မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ခံျပင္းေသာ အရိပ္တခ်ဳိ ့ ျဖတ္ေျပးသြားသည္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္ေလးက ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ကိုယ့္သီခ်င္းကို ဆက္ဆိုေနၾကသည္။
ေကာင္ေလးမ်ားသီခ်င္း ဆက္ဆိုေနစဥ္ အုတ္ခံုေလး ေရွ့သို ့ကားတစ္စီး ထိုးဆိုက္လာသည္။ ကားေပၚတြင္ ပါလာသည္က သူတို ့ရပ္ကြက္နားက ႏိုင္ငံပိုင္ စက္ရံုၾကီးမွ အရာရွိ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ အရာရွိၾကီးက ေကာင္ေလးမ်ားထဲမွ တစ္ေယာက္ကို-
“ေဟ့… ေကာင္ေလး မင္း အေဖ အိမ္မွာ ရွိလား”
“ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္က ထြက္လာတုန္းကအထိေတာ့ ရွိပါတယ္”
“ေအး… ေအး… ဒါဆုိ ဦးခဏဝင္ေတြ ့လုိက္ဦးမယ္”
အရာရွိၾကီးက ေျပာရင္း မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ နာရီကို တခ်က္ၾကည့္သည္ ျပီးေတာ့ ေကာင္ေလးကို တခါ ျပန္ၾကည့္ျပီး-
“ေကာင္ေလး အိမ္မျပန္ေသးဘူးလား ဘယ္အခ်ိန္ရွိေနျပီလဲ ဦးနဲ ့တခါတည္း ျပန္လိုက္ရင္ လုိက္ခဲ့ပါလား။ ဦးလဲ မင္းအေဖနဲ ့ဝင္ေတြ ့ျပီး ေျပာစရာေလးရွိလို ့”
“ဟုတ္ကဲ့ဦး ေက်းဇူးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ခဏေနလုိက္ဦးမယ္”
အရာရွိၾကီးက ေကာင္ေလးမ်ားကို တခ်က္ေဝ့ၾကည့္ျပီးေနာက္ ႏွာေခါင္း တခ်က္ရႈံကာ-
“မင္းကေတာ့ မိဘသိကၡာက်ေအာင္ လုပ္ေနတာပဲ။ ဒီလုိ လမ္းေဘးက ေကာင္ေတြနဲ ့ေပါင္းေနလုိ ့ကေတာ့ မင္းလဲ လမ္းေဘးေရာက္သြားမွာဘဲ”
အရာရွိၾကီးက ကားကို “ဝူး” ကနဲ ေမာင္းထြက္သြားသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ က်န္ခဲ့သည္။ ဂီတာသံ ရပ္သြားသည္၊ သီခ်င္းဆိုသံမ်ား တိတ္သြားသည္။ အုတ္ခံုေလးက တဒဂၤ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ သြားသည္။ ခဏေနေတာ့မွ ဂစ္တာတီးေနသည့္ ေကာင္ေလးက ဟင္း… ခနဲ သက္ျပင္းခ်ကာ ဂစ္တာကို ျပန္တီးသည္။ သီခ်င္းသံစဥ္က ခပ္မွ်င္းမွ်င္း မွန္မွန္ေလး ျပန္ထြက္လာသည္။ ဂီတသံ၊ သီခ်င္းသံစဥ္မ်ား ထဲတြင္ လူငယ္မ်ား ျပန္လည္ စီးေမ်ာဝင္သြားျပန္သည္။
“ေဟ့… ဘယ္ေကာင္ေတြလဲကြ လမ္းမေပၚမွာ ဆူညံ ဆူညံ လုပ္ေနတာ”
စကားသံျဖင့္ အတူ လူႏွစ္ေယာက္ ဂစ္တာ တီးေနေသာ ေကာင္ေလးမ်ား ေရွ့သို ့ေရာက္လာသည္။ အက်ီ ၤေပၚတြင္ ရာထူး အဆင့္အတန္းမ်ားကို ေဖာ္ျပေနေသာ ယူနီေဖာင္းကို ဝတ္ဆင္ထားေသာ အစုိးရ အာဏာပိုင္ ဝန္ထမ္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ေျခလွမ္းေတြက မမွန္၊ လူေတြက ရႊဲ့ေစာင္းလို ့အရက္နံက တေထာင္းေထာင္း ထြက္ေနကာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အမွီသဟဲ ျပဳရင္း ေလွ်ာက္လာေနၾကသည္။ တစ္ေယာက္က ဂစ္တာ တီးေနေသာ ေကာင္ေလးမ်ားကို လက္ညႈိးေငါက္ေငါက္ ထုိးကာ-
“ေဟ့… မင္းတုိ ့ဘယ္က ေကာင္ေလးေတြလဲ။ ဒီမွာ ဘာထုိင္လုပ္ေနၾကတာလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ဒီရပ္ကြက္ထဲကပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး သူငယ္ခ်င္းေတြစုျပီး ဂစ္တာ တီးေနၾကတာပါ”
“ေဟ့ ဘယ္အခ်ိန္ရွိေနျပီလဲ မင္းတုိ ့ကို ေမွာင္ရိပ္ခိုမႈနဲ ့ဆြဲစိလို ့ရတယ္ကြ သိလား။ ငါ့ကို ဘာမွတ္ေနလဲ ေအ့… မင္းတုိ ့မိဘ နာမည္ေတြ ေျပာစမ္း။ ဒါငါ့နယ္ကြ ငါ့နယ္မွာ ရုတ္ရုတ္ ရုတ္ရုတ္ေတာ့ လာမလုပ္နဲ ့ေသသြားမယ္”
“လာပါ သူငယ္ခ်င္းရာ… လမ္းမေပၚမွာ ဂစ္တာ တေဒါင္ေဒါင္နဲ ့လမ္းသလားေနမွေတာ့ မိမဆံုးမ ဖမဆံုးမေလးေတြ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဒီေတာ့ သူတုိ ့မိဘနာမည္ ေမးျပီးေတာ့ေကာ ဘာလုပ္မွာလဲ”
ေမးသူကေမး ေျဖသူက ေျဖျပီး ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မွီခိုရင္း ဆက္သြားၾကသည္။ “ေထာက္” ကနဲ ဂစ္တာၾကိဳး ျပတ္သံက ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဖံုးလႊမ္းသြားသည္ ထင္ရသည္။ ထို ့ေနာက္ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုး ျငိမ္က် တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ လက္တစ္စံုက ျပတ္သြားေသာ ဂစ္တာကို ဖလက္တံမွ ေျပာင္းျပန္ ကိုင္ကာ ဆတ္ကနဲ ထရပ္လိုက္ျပီး ေနာက္က ေျပးလုိက္ရန္ျပင္သည္။ ဒါကို ျမင္ေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က လက္ကို ဖမ္းဆြဲလုိက္ရင္း ေခါင္းခါျပသည္။
“လူမိုက္နဲ ့ဖက္ျဖစ္လို ့ကေတာ့ ကိုယ္လဲ လူမိုက္ ျဖစ္ေတာ့မွာေပါ့ ထားလုိက္ပါ သူငယ္ခ်င္း…”
“ဟုတ္တယ္ သူငယ္ခ်င္း… ေလာကၾကီးမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မၾကည့္ဘဲ သူမ်ားကို လက္ညႈိးထိုးခ်င္ၾကတဲ့ လူေတြက အမ်ားသားလား။ စိတ္ထဲ ထားမေနပါနဲ ့ကိုယ္ဘဲ ပူေလာင္ေနရလိမ့္မယ္”
“ခုခ်ိန္မွာ ငါတုိ ့စိတ္ကို လႊတ္ေပးလိုက္ရင္ ငါတုိ ့ဘဝေတြ အညႊန္ ့က်ဳိးသြားလိမ့္မယ္။ အခ်ိန္တန္ရင္ သူ ့အရည္အခ်င္း အလုိက္ သူ ့အဆင့္နဲ ့သူ ေလာကၾကီးထဲမွာ ေနသားက်သြားမွာပါကြာ။ မင္းက ခုကတည္းက ကိုယ့္အဆင့္ ကိုယ္သတ္မွတ္ေတာ့ မလို ့လား။ ေနပါဦး ေစာပါေသးတယ္၊ ခုေတာ့ ဒီအတိုင္းဘဲ ထားလုိက္ပါဦး”
ဂစ္တာကို ကိုင္ရင္း ေကာင္ေလး ငိုင္သြားသည္-
“ေအးပါကြာ ငါလဲ နားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းတုိ ့ ျမင္တဲ့ အတိုင္းဘဲေလ ခုလိုဘလိုင္းၾကီး အေစာ္ကားခံ အေျပာခံရေတာ့ နဲနဲေတာ့ တင္းတာေပါ့”
“တင္းတာေတာ့ တင္းတာေပါ့ကြာ။ စိတ္ဆိုတာက တင္းတိုင္း လႊတ္ေပးလို ့ေကာင္းတဲ့ အရာမွ မဟုတ္တာ”
“ေအးပါကြာ ငါမွားသြားတယ္။ ထားပါ ဒါေပမယ့္ ငါ နဲနဲေတာ့ ညစ္သြားတယ္ကြာ။ ငါတုိ ့စိတ္ထြက္ေပါက္ ရလိုရျငား အရက္သြားေသာက္ ၾကရေအာင္လား”
“ဘာေၾကာင့္ အရက္သြားေသာက္ရမွာလဲ။ ခုလို အေနအထားနဲ ့အရက္ သြားေသာက္ရင္ ငါတုိ ့ပို အေျပာခံရမွာေပါ့။ ခုေတာင္ ငါတို ့ကို လူေတြက ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတာ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ငါတို ့အေနအထားက အမွားမခံဘူး။ ဘာမွ မမွားဘဲနဲ ့ေတာင္ ေျပာခ်င္ေနၾကတာ တစ္ခုခုမွားတာနဲ ့ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ ့အေျပာအဆိုကို ခံရမွာဘဲ”
“ေအး… ဟုတ္တယ္ ငါတုိ ့အေနအထိုင္ အသြားအလာ ဆင္ျခင္သင့္တယ္။ ခုအျဖစ္အပ်က္ေတြကို နမူနာယူျပီး ငါတုိ ့ဘဝတက္လမ္းကို အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးရမယ္”
“ဟုတ္တယ္ ျပီးေတာ့ ငါတို ့ဘယ္တုန္းက အရက္ေသာက္ဖူးလုိ ့လဲ။ စိတ္ညစ္တုိင္းသာ အရက္ေသာက္ရမယ္ ဆိုရင္ ငါတို ့လဲ အရက္သမားျဖစ္ျပီး ခုနက လူေတြလုိ ျဖစ္သြားေတာ့မွာေပါ့”
“ေအးပါကြာ ငါမွားသြားတယ္။ ဒီေတာ့ ငါတုိ ့ခု ဘယ္သြားၾကမလဲ”
“ထံုးစံအတိုင္း ငါတုိ ့ထုိင္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သြားၾကတာေပါ့။ ျပီးရင္ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ စကားစျမည္ေျပာဆိုျပီး ေလကန္ ၾကတာေပါ့။ ကဲ… ထၾက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သြားၾကရေအာင္”
လူငယ္ေလးေယာက္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ႏွစ္သိမ့္ဆံုးမရင္း တစ္ေယာက္ပခံုး တစ္ေယာက္ဖက္ကာ တေရြ ့ေရြ ့ထြက္ခြာသြားၾကသည္။ အႏွစ္ခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ သူတုိ ့ေလးေတြထဲက တစ္ေယာက္က ဆယ္တန္းတြင္ ေအာင္ခ်က္ေကာင္းေသာေၾကာင့္ ေဆးလိုင္းဝင္ကာ ခုဆိုရင္ ဆရာဝန္ေပါက္စပင္ ျဖစ္ေနျပီ။ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေရေၾကာင္းတကၠသိုလ္တက္ျပီး သေဘၤာလုိက္ေနျပီး ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ BE ဘြဲ ့ရျပီး စင္ကာပူ ႏုိင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္ေနသည္။ သူတို ့ထဲကတစ္ေယာက္ကေတာ့ မိဘလက္ငုပ္လက္ရင္း အလုပ္မ်ားကို ဦးစီးရင္း စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့သည္။
တကယ္လို ့သူတို ့သာ စိတ္အလုိလုိက္ခဲ့ရင္ ဒီလို ေနရာ တစ္ေနရာ ရလာႏိုင္ပါ့ မလား။ သူတုိ ့ကိုယ္ပိုင္ အသိဥာဏ္ေလးေတြနဲ ့ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာျပီး သူတုိ ့ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ေလွ်ာက္ႏုိင္ခဲ့လို ့သူတို ့အတြက္ ေနရာ တစ္ေနရာကို ဖန္တီးႏိုင္ခဲ့တယ္္လို ့ေျပာရမွာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဆယ္တန္းေျဖျပီးကာစ လူငယ္ေလးေတြဟာ အညႊန္ ့တလူလူ တက္ေနတဲ့ လူငယ္ေလးေတြပါ။ ေျပာရရင္ မေသြးရေသးတဲ့ ေက်ာက္ရိုင္းေတြနဲ ့တူပါတယ္။ မေသြးရေသးတဲ့ ေက်ာက္ရိုင္းတံုးကို တန္ဖိုးျဖတ္ဖို ့ခက္သလို အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ ့ကိုယ္ပိုင္ အရည္အခ်င္းကို အလြယ္တကူ တန္ဖိုးျဖတ္ဖို ့ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြ အေနနဲ ့သူတို ့ေလးေတြ စိတ္ဒဏ္ရာ ရသြားေအာင္၊ သူတုိ ့ေလးေတြ အညႊန္ ့က်ဳိးသြားေအာင္ ကိုယ္အမူအရာ ျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အေျပာအဆို ျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း မလုပ္သင့္ပါဘူး။ ဒီအရြယ္ေလးေတြ အတြက္ ပတ္ဝန္းက်င္က အဓိကက်ပါတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ လူေတာ္လူမြန္ေလးေတြ ျဖစ္လာႏုိင္သလုိ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ဘဲ လူဆုိးလူသြမ္းေလးေတြ ျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္။
လမ္းေဘးမွာ ဂစ္တာ တေဒါင္ေဒါင္ ေခါက္ေနတာ ျမင္တိုင္း လူရမ္းကားေလးေတြလုိ ့သတ္မွတ္ေတာ့မွာလား။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ ့နံပါတ္တစ္ အဆိုေတာ္ ကိုေလးျဖဴဆိုရင္လဲ ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းသား ဘဝက ေကာင္မေလးေတြ အေဆာင္ေရွ့မွာ သီခ်င္းေတြ ဆိုခဲ့တယ္ ဆုိတာ သူ ့စကားေတြ အရ သိႏိုင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသား လူငယ္ဘဝမွာ အိုဘားမားကို ေနာင္တခ်ိန္မွာ အေမရိကန္ သမၼတ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို ့ဘယ္သူက ေျပာရဲမွာလဲ။ အညႊန္ ့တလူလူ တက္ေနတဲ့ လူငယ္တိုင္းမွာ သူ ့တန္ဖုိးနဲ ့သူ ရွိေနမွာပါ။ စာမွာ ညံေနေပမယ့္ အားကစားဘက္မွာ ထူးခၽြန္ျပီး ႏိုင္ငံဂုဏ္ကို ေဆာင္ခ်င္ ေဆာင္ႏိုင္မွာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ စီးပြားေရး နယ္ပယ္၊ လူမႈေရး နယ္ပယ္မွာ ေအာင္ျမင္ခ်င္ ေအာင္ျမင္မွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးက ကေလးလို ေနစမ္းပါကြာ ဆိုတဲ့ စကားနဲ ့လူငယ္ေတြရဲ ့စိတ္ကို ဒဏ္ရာ ရေအာင္လုပ္သင့္ ပါသလား။ လူၾကီးေတြ အေနနဲ ့လူငယ္ေတြကို လက္တြဲေခၚသင့္တယ္လုိ ့မထင္ဘူးလား။ လူငယ္ဆိုတာ အနာဂါတ္ တုိင္းျပည္အတြက္အားပါ။ ဒီအားေတြကို လူငယ္ေတြကို အရာမသြင္းခ်င္စိတ္နဲ ့ဖ်က္ဆီး ပစ္သင့္ပါသလား။ လူတိုင္း ဘယ္သူမွေတာ့ ေမြးကတည္းက တတ္မလာပါဘူး။ မသိတာကုိ သိေအာင္၊ မတတ္တာကို တတ္ေအာင္ သင္ေပး၊ ျပေပးျပီး လူငယ္ေတြကို လက္တြဲ မေခၚသင့္ဘူးလား။ ဒါေၾကာင့္ အညႊန္ ့တလူလူ တက္ေနေသာ လူငယ္ေလးေတြကို လူေတာ္လူမြန္ေလးေတြ ျဖစ္ေစရန္၊ ေဖးမ ကူညီရင္း လက္တြဲေခၚယူကာ လူႏွင့္ လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ကို ထိန္းသိမ္း သြားႏိုင္ၾကဖို႔သာ လိုအပ္ပါေတာ့သည္။
တလြဲဆံပင္ ေကာင္းေနၾကသူမ်ား
သၾကၤန္အတက္ေန ့ညေနခင္း တစ္ခု။ ။
ျပည္ျမိဳ ့၏ လမ္းမေတာ္လမ္းတေလွ်ာက္ ကားေတြ လူေတြ ၾကပ္ညပ္ေနသည္။ ကားတန္းရွည္ၾကီးက ေတာ္ေတာ္ျဖင့္ ဆံုးဖုိ ့မလြယ္။ သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ ့က မ႑ပ္တြင္ ကရန္ ထြက္သြားၾကသည္။ ကားေပၚတြင္ မတ္တပ္ရပ္ရင္း ေအးလာေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ကားေအာက္ ဆင္းလာခဲ့ရင္း
“ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္သြားႏွင့္မယ္။ ျပီးရင္ ညေစ်းတန္းထိပ္နားက ေစာင့္ေနမယ္။ အဲဒီနားေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရွာၾကည့္ဦးေနာ္”
ဟု ေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္လာေတာ့
“ငါလဲ လိုက္မယ္”
ဟု ဆုိကာ ကိုဟိန္းက ကားေပၚမွ ခုန္ဆင္းရင္း လိုက္လာသည္။ ဒီလိုနဲ ့ကၽြန္ေတာ္ တို ့ႏွစ္ေယာက္ လူႏွင့္ ကားမ်ားကို ေရွာင္ရင္း ပလက္ေဖာင္းေပၚမွ ေလွ်ာက္လာခဲ့လိုက္သည္။ လမ္းမေတာ္ လမ္းမၾကီးတေလွ်ာက္ ကားမ်ား လူမ်ားျဖင့္ ျပည့္ၾကပ္ညပ္ျပီး ဆူညံ ေနသည္။ ဒီလိုျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ တစ္လမ္းေမာင္း လမ္းထိပ္ကို လြန္လာခဲ့သည့္ေနာက္ ေရွ့ဘက္နားဆီက ရုတ္ရုတ္ ရုတ္ရုတ္ျဖင့္ လူမ်ား ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ ့လုိက္ရသည္။
“ဟင္ ေရွ့မွာ ဘာေတြ ျဖစ္ေနလဲမသိဘူး”
ဟု ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ေျပာရင္း ဆက္ေလွ်ာက္ လာခဲ့ေတာ့ လူငယ္တစ္စု ရုန္းရုန္း ရုန္းရုန္းျဖင့္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ တခ်ဳိ ့က ကားတစ္စီးေပၚကို လက္ညႈိးထိုးရင္း ေအာ္ဆဲေနျပီး လူငယ္တစ္ေယာက္က လမ္းေဘးဆိုင္ အဖီတြင္ ၾကိဳးျဖင့္ တြဲခ်ည္ထားေသာ အုတ္ခဲမ်ားကို ေျပးဆြဲသည္ကို ေတြ ့ လိုက္ရျပီး က်န္အေဖာ္မ်ားကလဲ ထိုလူငယ္လိုပင္ တုတ္ဆြဲ၊ အုတ္ခဲ ဆဲြရင္း ကားမ်ားရွိရာ လမ္းမဆီကို မေက်မနပ္ျဖင့္ လွမ္းၾကည့္ရင္း ေအာ္ဆဲေနၾကသည္။ ဒါေပမယ့္ ေအာ္ဟစ္ ဆဲေနၾကေသာ္လဲ ေနရာမွ မေရြ့ၾကေပ။ သူတို ့ႏွင့္ ျပႆနာ ျဖစ္ဟန္ရွိေသာ ကားေပၚမွ လူတစ္စုက သတိအေန အထားျဖင့္ ထိုလူငယ္မ်ားကို အကဲခတ္ေနဟန္ျဖင့္ ၾကည့္ေနၾကသည္။ ထိုစဥ္ အခင္းျဖစ္ပြားရာ ေနရာသို ့ရဲတစ္ေယာက္ ေရာက္လာျပီး ျပႆနာ မျဖစ္ရန္ ဝင္ေျဖရွင္း ေပးေနသည္ကို ေတြ ့ရသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ အနီးတဝိုက္မွ လူမ်ားကလဲ စိတ္ဝင္တစားျဖင့္ ၾကည့္ေနၾကသည္။ ထိုစဥ္ လူငယ္အုပ္စု ထဲမွ လူငယ္တစ္ေယာက္က ခြဲထြက္သြားသည္။
သိပ္မၾကာခင္မွာပင္ မ႑ပ္ေပၚႏွင့္ မ႑ပ္ေရွ့မွ အက်ီ ၤစိမ္းမ်ားကို ဆင္တူ ဝတ္ဆင္ထားေသာ လူမ်ား ျပႆနာ ျဖစ္ပြားေနရာသို ့အေျပးအလႊား ေရာက္လာ ၾကသည္။ ထို ့ေနာက္ ပထမ လူငယ္အုပ္စုႏွင့္ ေပါင္းမိသြားျပီးေနာက္ သူတို ့ႏွင့္ ျပႆနာ ျဖစ္သည့္ ကားရွိရာသို ့သြားကာ ကားေပၚမွ လူမ်ားကို ဝိုင္းရိုက္ ၾကေတာ့သည္။ လူငယ္အုပ္စုမွာ စုစုေပါင္း သံုးဆယ္ေက်ာ္ ေလးဆယ္နီးပါရွိျပီး သံတုတ္၊ ခ်ိန္းၾကိဳး၊ သံလက္သီး စသည့္ လက္နက္မ်ားျဖင့္ပါ ဝိုင္းရိုက္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒီလို အုပ္စုဖြဲ ့ကာ ၾကီးႏုိင္ငယ္ညွင္း ဝိုင္းရိုက္ၾကတာကို ျမင္ေတာ့ စိတ္ထဲတြင္ တင္းကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ ကိုယ္ေတြက ႏွစ္ေယာက္တည္း သြားတားလို ့လဲ ရမည္မဟုတ္။ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းေပးေနသည့္ ရဲပင္ ဘာလုပ္ရမည္မွန္း မသိပဲ ေယာင္နနျဖင့္ အခင္းျဖစ္ပြားရာ ေနရာမွာ ဒီတိုင္းေလး ရပ္ေနသည္။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္တြင္ လူမ်ား အမ်ားအျပားရွိေသာ္လဲ ဘယ္သူမွ ကိုယ္နဲ ့မဆုိင္သလို ရွိေနၾကသည္။
အဒီအခ်ိန္မွာပင္ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လံုးထဲ ျပာခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ကားေပၚကို ေသခ်ာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ကိုေတြ ့လုိက္ရသည္။ ကားေပၚသို ့လူငယ္အုပ္စု မ်ားထဲမွ လူဆယ္ေယာက္၊ ဆယ့္ငါးေယာက္ခန္ ့တက္ရိုက္ၾကသည္။ တခ်ဳိ ့ကလဲ ကားေအာက္မွ ဝိုင္းရိုက္ၾကသည္။ မိန္းကေလးမ်ား၊ ကေလးမ်ားကိုလဲ ဝင္ရိုက္သည္ကို ေတြ ့လုိက္ရသည္။ ကားေပၚမွာ ရွိသမွ် မဲမဲျမင္သမွ်ကို ရိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ကားေဘးေပၚတြင္ ခ်ည္ထားေသာ ဝါးမ်ား ျပဳတ္ထြက္ကုန္သည္။ ျပဳတ္ထြက္သြားေသာ ဝါးလံုးမ်ားျဖင့္ ေရာကာ လူတခ်ဳိ ့လံုးေထြးျပီး ေအာက္ကို ျပဳတ္က်သြားၾကသည္။
“ဟာ… ကားေပၚမွာ မိန္းမေတြနဲ ့ကေလးေတြ”
ႏႈတ္မွ စကားလံုး တခ်ဳိ ့အလန္ ့တၾကား ထြက္က်သြားသည္။ ေဘးနားမွာ ရပ္ေနေသာ အန္တီၾကီး တစ္ေယာက္ကလဲ
“ဟုတ္ပါ့ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ မိုက္ရိုင္းတဲ့ေကာင္ေလးေတြ မိန္းကေလးေတြနဲ ့ကေလးေတြကိုေတာ့ မလုပ္သင့္ပါဘူး။ ေယာက္က်ား အခ်င္းခ်င္း ခ်ၾကေပါ့…”
ဟုတ္တယ္ ကေလးေတြနဲ ့မိန္းမမ်ားကို ေတာ့ မလုပ္သင့္။ ေယာက္က်ား အခ်င္းခ်င္း ျပႆနာကို ေျဖရွင္းသင့္သည္။ စည္းေလး တစ္ခုေတာ့ ရွိသင့္သည္။ အခင္းျဖစ္ပြားရာသို ့တာဝန္က် ရဲေလး၊ ငါးေယာက္ခန္ ့အေျပအလႊား ေရာက္လာသည္။ ဒါေပမယ့္ လူငယ္မ်ားက လူအုပ္ေတာင့္ေတာ့ ရဲမ်ားလဲ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ ဝင္ဆြဲမရ ျဖစ္ေနသည္။ ၾကည့္ေနဆဲမွာပင္ ကားက လူအုပ္ထဲမွ ေဘးလမ္းသြယ္ထဲသို ့အတင္း ေမာင္းဝင္သြားသည္။ ကားေပၚတြင္ လူငယ္ ဆယ္ေယာက္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က ထုိးရင္းၾကိတ္ရင္း ပါသြားသည္။ ထြက္သြားေသာ ကားေနာက္သို ့ရဲမ်ား ေျပးလိုက္သြားသည္ကို ေတြ ့လုိက္ရသည္။
ဘယ္ကေန ဘယ္လို ျပႆနာ စျဖစ္သလဲ မသိလိုက္ရေပမယ့္ ျပႆနာ စျဖစ္ကတည္းက လူငယ္မ်ားဘက္မွ အုပ္စု ပိုေတာင့္သည္။ ကားေပၚမွာက ေယာက္က်ားေလး၊ ငါးေယာက္ႏွင့္ က်န္တာက မိန္းမႏွင့္ ကေလးမ်ားျဖစ္သည္။ ဒီအေနအထားတြင္ လူငယ္မ်ားက ေအာ္ဟစ္ ဆဲဆိုေနၾကေသာ္လဲ တကယ္မခ်ရဲေပ။ ေနာက္က အကူမ်ား လာမွ ဝိုင္းရိုက္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ အႏွစ္ခ်ဳပ္လုိက္ေတာ့ အုပ္စု ဖြဲ ့၍ မိုက္ၾက ျခင္းျဖစ္သည္။ ဒါေတြကို ျမင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ မင္းမဲ့တိုင္းျပည္ ျဖစ္ေနျပီလားဟု ေတြးမိသည္။ လူငယ္ေတြက ရဲမ်ားကိုလဲ ဂရုမစိုက္ၾကေတာ့ေပ။ ရဲမ်ားမွာလဲ အင္အားျခင္း ကြာသျဖင့္ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ၾက ဒါက ျပည္ျမိဳ ့ျမိဳ ့လယ္ေခါင္တြင္ ျဖစ္သြားျခင္းျဖစ္သည္။ ဒါေတြကို ျမင္ေတာ့ အနာဂါတ္ ႏိုင္ငံေတာ္ အတြက္ ရင္ေလးမိသည္။
ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ခဲ့ရသည့္ ဆိုးသြမ္း လူငယ္ေလးမ်ားမွာ အသက္ႏွစ္ဆယ္ ဝန္းက်င္ႏွင့္ ႏွစ္ဆယ္ေအာက္ ေက်ာင္းသား အရြယ္ကေလးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့အနာဂါတ္ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ တကယ္လုိအပ္သည္က ဟိုအရင္ ေခာတ္က လမ္းစဥ္လူငယ္အဖြဲ ့၊ ဒီဘက္ေခာတ္က နာေရးကူညီမႈ အသင္းလိုမ်ဳိး လူငယ္ အဖြဲ ့မ်ား၊ ရဲရင့္သည့္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လုိ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ဳိး၊ သခင္ဘေသာင္းႏွင့္ သခင္ ေအာင္ဆန္းတုိ ့လို ေတာ္ေသာ၊ ထက္ျမက္ေသာ ေက်ာင္းသား လူငယ္မ်ားကိုသာ လိုအပ္ပါသည္။ အေၾကာင္းမဲ့ အုပ္စုဖြဲ ့ရန္ျဖစ္ ျပႆနာရွာ တတ္သည့္ တလြဲ ဆံပင္ေကာင္း ေနသည့္ လူငယ္မ်ား မလိုအပ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ လမ္းမွားလုိက္ကာ တလြဲ ဆံပင္ေကာင္းေနသည့္ လူငယ္မ်ား အေနျဖင့္ လမ္းမွန္ေပၚ ျပန္ေရာက္၍ ရပ္က်ဳိး၊ ရြာက်ဳိး၊ ႏုိင္ငံအက်ဳိး သယ္ပိုးထမ္းေဆာင္ သင့္ပါသည္။
စိတ္ရဲ့…..ဒဏ္
အေရာင္းအဆင္းမဲ့တဲ့ ဦးထုပ္ေလးပါ။ သူ႔ကမၻာမွာ သာယာမႈေတြကင္းျပီး တစ္ခါတစ္ခါ သိကၡာတရားေတြက ေသြးခ်င္းခ်င္းလည္း က်တတ္ေသးရဲ့။ ႏွင္းစက္ေတြလိုလို႔ ဆူးကိုနံၾကာထိုးရတာ အခါခါပါပဲ။ ေရာင္နီဘယ္ေတာ့ပြင့္မလဲ ေမေမ ။ ေသာက္ေတာ္ေရ အကပ္မခံရေပမယ့္ တိရိစၥန္တစ္ေကာင္ ကုန္းေသာက္ခြင့္ ေပးႏိုင္ေကာင္းရဲ့ ။ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ဓားခ်က္ေတြ ေသရာပါမတတ္ပါပဲ။ ဒါဟာ ဝတ္ဆံကသင္းတဲ့ ခပ္ျပင္းျပင္းရနံေလလားကြယ္ ။ ဦးထုပ္ကေလးရယ္ ေဟာင္းခ်င္ေဟာင္းပါ ။ ငါ့ဘဝဟာ ဘယ္လိုမွ ေျပာင္းမသြားတဲ့ မီးေတာက္ဖြဲ႕ ေလာင္ကၽြမ္းမႈ ဒႆနတစ္ခုပါ ။ ပတ္လည္ဝိုင္းေနတဲ့ အေရာင္ေတြထဲ ဝတ္ဆံေလးရဲ့ ေတာင္ပံခတ္သံက နင့္ကနဲ လႈိက္ကနဲ ။ အေရာင္အဆင္းကင္းတဲ့ ဦးထုပ္ေလးပါ ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေျခရာေတြ ျပင္ခြင့္ေပးပါ ေဖေဖ ။ ကၽြန္ေတာ္ ငိုပါရေစ ။ မ်က္ရည္ဆိုတာ ခ်ိဳတယ္ထင္ပ ။ ဦးထုပ္ကေလးဟာ မိုးမလံုဘူး ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မျမဲျခင္းတရားထဲ သူလည္း အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာကြဲဦးမွာပါပဲ……. ေပါ့ကြယ္ ။
ကိုကိုမ
သာယာလွပေသာ အလုပ္နားရက္ တနဂၤေႏြေန႕ ေလးတစ္ေန႕၏ မနက္ခင္းေလးတစ္ခုတြင္ ေနအေတာ္ၿမင့္ခ်ိန္ေရာက္သည္အထိ အိပ္ဖို႕ ရည္ရြယ္ထားေသာ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ ေဘးၿခင္းကပ္ အခန္းမွ ကိုကိုမ ၏ ဆူညံစြာ ဖြင့္ေနေသာ နံနက္ခ်ိန္ခါ ေတးသံသာမ်ားေႀကာင့္ အလန္႕တႀကားနိုးထလာခဲ့ ရေလေတာ့သည္။ ေတးသီခ်င္းမ်ားကို ဆူညံစြာ ဖြင့္ေနသူကေတာ့ ေမာင္ပံုမွန္ ၏ အခ်စ္ေတာ္ ကိုကိုမ ဆိုသူပင္ၿဖစ္ေလေတာ့၏။ က်န္အိမ္သားမ်ားမွာလည္း နတ္ကႏၱားေပးေနေသာ အသံကဲ့သို႕ ဆူညံလွစြာေသာ ေတးသံသာ မ်ားေႀကာင့္ ေဝးရာသို႕ ေရွာင္ရွားသြားႀကေလေတာ့သည္။
“ဟင္း….”
သက္ပ်င္းရွည္ႀကီး တစ္ခ်က္ကို မသာမယာ ခ်လိုက္ရင္း ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္လည္း အိမ္အၿပင္သို႕ ထြက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။ အိမ္ၿပင္ေရာက္လာကာမွ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ထဲ ကိုကိုမ ၏ အေႀကာင္းကို စဉ္းစားေနမိေတာ့သည္။
ကိုကိုမ နွင့္ ေမာင္ပံုမွန္ သည္ တစ္အိမ္ထဲ ေန၍ တစ္လုပ္ထဲတြင္ အတူတကြ လုပ္ကိုင္ေနႀကေသာ္လည္း တစ္ေယာက္နွင့္ တစ္ေယာက္ႀကည့္ မရေအာင္ အၿမင္ကပ္ႀကေသာ လူမ်ားၿဖစ္ႀကေလ၏။ ဘယ္ဘဝက ေရစက္လဲေတာ့မသိ ေန႕တိုင္းရွည္ထြက္ေနေသာ မုတ္ဆိတ္ေမႊး နႈတ္ခမ္းေမႊးမ်ားကို ေန႕တိုင္းေၿပာင္ေအာင္ရိတ္ၿပီး အဖုအထစ္မ်ားၿဖင့္ ခေရာင္းလမ္းၿဖစ္ေနေသာ သူ၏ မ်က္နွာကို ေပါင္ဒါ အေဖြးသားဖို႕ထားၿပီး ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ ေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္ကို ၿမင္လွ်င္ ၿပီတီတီ ၿပံဳးၿပတတ္ေသာ ကိုကိုမ ဟု အမည္ရေသာ အသံ အလြန္က်ယ္ေသာ ထိုငတိကို ဘယ္လိုမွ အဆင္ေၿပေအာင္ ေပါင္းလို႕ မရတာကေတာ့ အမွန္ပင္ ၿဖစ္ေလ၏။
ညသန္းေခါင္ေက်ာ္သည္ အထိ ဖုန္းေၿပာသံ၊ သီခ်င္းသံ တို႕ၿဖင့္ ဆူညံေနေသာ ကိုကိုမ တစ္ေယာက္ အလုပ္တက္ရက္ မနက္ေစာေစာ အခ်ိန္သို႕ေရာက္လာေသာ အခါတြင္မူ စိတ္ရင္းစိတ္ထား ေကာင္းလွစြာၿဖင့္ အိမ္သားမ်ား အိပ္ရာမွ မနိုးေစရန္ အတြက္လုပ္စရာ ကိစၥမ်ားကို အလြန္တိုးတိတ္စြာလုပ္ ၍ အလုပ္သို႕ အသာလစ္သြားေလ့ ရွိသည္။ အလုပ္ပိတ္ရက္ ေန႕မ်ားတြင္မူ နံနက္ေစာေစာ အိပ္ရာမွ ထ၍ နံနက္ခ်ိန္ခါ ေတးသံသာမ်ားကို ေဆာင္းေဘာက္ႀကီးမ်ားၿဖင့္ ဖြင့္၍ အိမ္သားမ်ားကို ေဖ်ာ္ေၿဖေလ့ရွိသည္။
နံနက္လင္း၍ အိပ္ရာမွ နိုးသည္နွင့္ မနားတမ္းဖြင့္ေနေသာ အသံမ်ားကို နားမခံသာေသာ အိမ္သားမ်ားမွာ အိမ္ရာနိုးသည္နွင့္ အဝတ္စားလဲ၍ ေၿခဦးတည့္ရာသို႕ လစ္ႀကရေလေတာ့သည္။ ကိုကိုမ ဖြင့္ေနႀကသီခ်င္းမွာ ေဒၚလံုးတင္မ(ေဘာလံုးဘုရင္မ) ေမခလာ (ဘယ္သူေပးထားေသာ ဘြဲ႕လဲေတာ့မသိပါ) ၏ နာမည္ေက်ာ္ ေဘာသီခ်င္းမ်ား ၿဖစ္ေလ၏။
ေမခလာ ကလည္း အလြန္တတ္နိုင္၏ “ရစ္ကီမာတင္” ၏ “ဂိုး…ဂိုး..ဂိုး..အာေလ…အာေလး…အာေလး” သီခ်င္းကို “ဂိုး..ဂိုး..ဂိုး…ကိုကိုေရ သြင္းပါဂိုး.. လုပ္လိုက္ၿပီး။ ခုတစ္ခါ..ရွာကီရာ ၏ ဝါကာ.. ဝါကာ ေအ့..ေအ.. သီခ်င္းကို “ၿမန္မာ.. ၿမန္မာ.. ေအ့ေအ့” ဟုလုပ္ခ်လိုက္ၿပန္၏။ ကိုကိုမ ကလည္း ထိုသီခ်င္းမ်ားကို အလြန္ႀကိဳက္ေလသည္။ “ေမခလာ” နွင့္ ႀသရသ စံုတြဲဆိုထားေသာ ဟိုသီခ်င္းႀကီးသည္ ဘာႀကီးမွန္းကို မသိေသာ သီခ်င္းၿဖစ္ေလသည္ ဘာတဲ့…
“အရပ္ကေၿခာက္ေပ… ႀကြက္သားေတာင့္တယ္.. ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဴးစား ႀကီးတယ္မိုက္တယ္ ဒီမွာလာၿပီ တစ္ဂိုး… သြင္းပါတစ္ဂိုး.. ကစ္ပါအံုး…” သီခ်င္းႀကီးက ဘာႀကီးမွန္းမသိပါ အရပ္က ေၿခာက္ေပ ႀကြက္သားေတာင့္တယ္…တဲ့ ဟင္းဟင္း ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကိုကိုမ ကေတာ့ အလြန္ႀကိဳက္၏။
တစ္ခါတစ္ရံ တစ္ၿခားနိုင္ငံသား ေဘာ္ဒါမ်ား အိမ္လည္လာႀကေသာ အခါမ်ားတြင္လည္း အရွက္နည္းေသာ ကိုကိုမ က ထိုငေပါသီခ်င္းမ်ားကို ဖြင့္ၿပၿပီး အက်အန ဧည့္ခံရံုသာမက သီခ်င္းမ်ား၏ အဓိပၸါယ္ကိုပါ အေသအခ်ာရွင္းၿပေလ၏။ ထိုအခါ ခ်န္ပီယံ ၿမန္မာ အသင္း၏ ေၿခစြမ္း အမွန္ကုိ သိေနေသာ တစ္ၿခားနိုင္ငံသားမ်ားက သူတို႕ အခ်င္းခ်င္း ေၿပာ၍ ရယ္ႀကေလ၏။ ကိုကိုမ သည္ စရိုက္မေကာင္းရံုသာမက ဉာဏ္လည္း အလြန္နည္းေလ၏။ ထိုနိုင္ငံၿခားသား ငတိမ်ားနွင့္ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ ၿမန္မာ ေဘာလံုးဝါသနာရွင္မ်ားႀကားတြင္ ဇာတ္လမ္းမ်ားရွိခဲ့ေလ၏။
ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အိမ္သားမ်ားသည္ ေဘာလံုးဝါသနာရွင္မ်ား ၿဖစ္ႀကကုန္၏။ တစ္ပါတ္ တစ္ပါတ္ ႀကည့္လိုက္ရေသာ ေဘာလံုးပြဲနွင့္ ဝယ္ဖတ္လိုက္ရေသာ စာေစာင္မွာ အစံုပင္ၿဖစ္ေလ၏။ “ဗီယက္နမ္” နိုင္ငံတြင္ က်င္းပခဲ့ ေသာ “ဆူဇူူကီး” ေဘာလံုးၿပိဳင္ပြဲ စတင္ခါနီးတုန္းကဆို ေဘာလံုးဂ်ာနယ္ေတြ ဝယ္ဖတ္ၿပီး ၿမန္မာ အသင္းအေႀကာင္းကိုႀကည့္ႀက ရံုသာမက အြန္လိုင္းရွိ ေဘာလံုးဆိုဒ္ေပါင္းစံုတြင္လည္း ၿမန္မာအသင္းအေႀကာင္း ဝင္ႀကည့္ရတာ အေမာ ၿမန္မာအသင္းနည္းၿပ ဦးတင္ၿမင့္ေအာင္ ၏ ႀကြားခ်က္မ်ားကိုလည္း တကယ္ထင္ေနႀက ၿပီး ဆိုဒ္မ်ားတြင္ တင္ထားေသာ ၿမန္မာအသင္းအေႀကာင္း ေတြကိုလည္း အားလံုး ယံုေနႀကေလသည္။ “ဦးတင္ၿမင့္ေအာင္”၏ “ၿမန္မာအသင္း နဲ႕ေတြ႕ရင္ ဘယ္အသင္းမွ မေခ်ာင္ဘူး ဆိုေသာအေၿပာကို ႀကားရံုၿဖင့္ ၿမန္မာ အသင္းကို ခ်န္ပီယံ ဘြဲ႕ေပးထားလုိက္ေတာ့သည္။
သို႕နွင့္ အလုပ္သြားခိ်န္တြင္လည္း ဂ်ာနယ္တစ္ပံုႀကီး မသြား၍ အလုပ္နားခ်ိန္မ်ားတြင္ တစ္ၿခားနိုင္ငံသား ေဘာ္ဒါမ်ားကို ၿပ၍ႀကြားႀကေလေတာ့၏။ “ဟက္ေရာင္ေတြ ဒီမွာႀကည့္ ဒါ ၿမန္မာဂ်ာနယ္ စာမဖတ္တတ္ရင္လည္း အရုပ္ေတြႀကည့္ထား”
“ဒါ ၿမန္မာ အသင္းပံု တအားေကာင္းတယ္ မယံုမရွိနဲ႕ …ၿပီးေတာ့ ဒီေကာင္ေတြက ပရိုေတြေနာ္… လမ္းေဘးမွာ ကန္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြ မဟုတ္ဘူး သိလား.. သြားေတာ့မယွဉ္ေလနဲ႕ ေသသြားမယ္ တုန္းကနဲ ေသမသြားေတာင္ ဆန္႕ငင္ ဆန္႕ငင္နဲ႕ေသသြားမယ္….”
“ေဟာဒီေကာင္ကိုႀကည့္..“ရန္ပိုင္” လို႕ေခၚတယ္ တအားေကာင္းတာ ကစ္တအားၿပင္းတယ္.. ဖရီးကစ္ေတြဘာေတြ သူကန္လို႕ ကေတာ့ ဂိုးေပးရမွာ ေႀကာက္ၿပီး ဂိုးေရွ႕မွာ သြားမကာႀကနဲ႕ သူ႕ကန္ခ်က္ထိလို႕ ကေတာ့ အူေတာင္ အေခြလိုက္ထြက္သြားမယ္….. တအား.. ျပင္းတဲ့ေကာင္.. ဟင္း.. ဘာမွတ္ေနလဲ” လက္ကုန္ကို လႊတ္ႀကြားထားတာပါ ဟက္…ဟက္..
ဒါေတာင္ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက … “ၿမန္မာေဘာလံုးသမားေတြက ပိန္တယ္ေနာ္တဲ့”
ဒါမ်ိဳးကေတာ့ မခံဘူး “ပိန္ေပမဲ့ တစ္အားသန္တယ္” လို႕ ခ်က္ခ်င္း ၿပန္ေၿပာလိုက္တာ (ဘာသန္တာလဲေတာ့ မသိဘူး.. ဟီဟီ..)….
ဂလိုနဲ႕ ၿပိဳင္ပြဲႀကီး ၿပီးဆံုးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ ေလးသင္းအုပ္စုမွာ ၿမန္မာ အသင္းက နံပါတ္ေလး ခ်ိတ္ၿပီး ဇယားေအာက္ဆံုးမွာ ေနရာယူထားရံုသာမက ၿပိဳင္ပြဲမွာ ေပးဂိုး အမ်ားဆံုး အသင္းအၿဖစ္ စာရင္းဝင္ေလ၏။ ဖြင့္ပြဲမွာပင္ ခုနွစ္ဂိုးေပး၍ စိတ္ရင္း စိတ္ထားေကာင္းေႀကာင္းကို အထင္ရွားၿပသ ခဲ့ႀက၏။ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕မွာေတာ့ အရွက္ႀကီးၿပဲ ၍ အလုပ္နွစ္ရက္ မသြားပဲေနရာ ထိုလက ရက္မွန္ေႀကးပါ ၿပဳတ္ေလ၏။
တေလာကလည္း ၿမန္မာၿပည္တြင္ ကန္ခဲ့ေသာ အာရွေၿခစစ္ပြဲမ်ားတြင္ အိမ္ရွင္အၿဖစ္ကန္ရၿပီး ေအာက္သင္းမ်ားနွင့္ ေတြ႕ပါလ်က္ သံုးပြဲကန္ တစ္မွတ္ၿဖင့္ ဇယားေအာက္ဆံုးတြင္ ပင္တိုင္ေနရာယူ၍ သေဘာထားႀကီးေႀကာင္းကို ထပ္မံၿပသေလ၏။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ အဖြဲ႕မွာ ၿမန္မာ အသင္းအေႀကာင္းကို လူေရွ႕တြင္ မေၿပာရဲ သေလာက္ ၿဖစ္သြားႀကေလ၏။ သို႕ေသာ္ အရွက္နည္းေသာ ကိုကိုမ ကေတာ့ ဧည့္သည္မ်ားကို ေဘာသီခ်င္းေခြမ်ား ဖြင့္ၿပၿပီး စာသားေတြကို ရွင္းၿပေနတုန္းပင္ ၿဖစ္၏။ ထိုကဲ့သို႕ ပိတ္ရက္ အိပ္ေကာင္းၿခင္း မအိိပ္ရေသာ ဒုကၡ ဧည့္သည္လာလွ်င္ မ်က္နွာပူရေသာ ဒုကၡမ်ားလြတ္ကင္းေစရန္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕ ကိုကိုမ ကို ပညာေပးရန္ႀကံစဉ္ ႀကရေလေတာ့၏။
အလုပ္နားရက္ တစ္ေန႕ မနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ ကိုကိုမ တစ္ေယာက္ အိပ္ရာမွ နိုးလာၿပီး ငေပါ သီခ်င္းမ်ားစဖြင့္ သည္နွင့္ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ အဖြဲလည္း ဧည့္ခန္းတြင္ေနရာယူၿပီး ေဆာင္းေဘာက္မ်ား ကို ကိုကိုမ အခန္းဘက္သို႕ လွည့္ထားလိုက္ၿပီး မိုက္ကိုဖြင့္၍ ဂီတစာဆို ေမာင္ရင္ပံုမွန္ ေရးစပ္သီကံုးထားေသာ ေဘာသီခ်င္းမ်ားကို တီးလံုးသံ မပါပဲနွင့္ ကိုကိုမ ၏ သီခ်င္းသံမ်ားနွင့္ အၿပိဳင္ လိုက္၍ ကဗ်ာလြတ္ေအာ္ဆို ႀကေလ၏။ ေရးစပ္သီကံုး ထားေသာ ေတးသီခ်င္းမ်ားကလည္း ေရလယ္ မန္းကီးၿဖစ္ေလ၏ တစ္ခါရြတ္ရံုၿဖင့္ တစ္သက္စြဲသြားေစနိုင္၏။
သီခ်င္း..ဝါကာ…ဝါကာ
မူရင္း.. ရွာကီရာ
ေကာ္ပီ…ေမခလာ
ထပ္ဆင့္ေကာ္ပီ… ေမာင္ရင္ပံုမွန္ (ဆင္တဲကေဖး)
(ဖိုးလွ….ဖိုးလွ) ၂ သံၿပိဳင္…
“အဝါေရာင္ အရည္ေသာက္ကာ.. အၿမည္းေလးနဲ႕ေပါ့ကိုေရ.. ေနာက္တစ္ပိုင္းဆိုရင္ ပိုမူးမယ္… ပြဲစဖို႕ကို အရမး္နီးကပ္လို႕ေနၿပီ.. မၿဖစ္ဘူးဆိုရင္ ႀကိဳေၿပာကြယ္.. အေၿခေနမဟန္ရင္ နားရြက္လွန္ သံပရာေရသာ ညွစ္ေလ မူးမူးနဲ႕ ေလးဖက္ေထာက္ကြင္းထဲ ဆင္းတယ္ အရက္ႀကိဳက္တဲ့ ေဘာလံုးသမား”
ရွက္ကီ..ရွက္ကီ..ေအ့ေအ့ အိုပီ…အိုပီ..ေအ့ေအ့ မူးမူး နဲ႕ႀကြားၿပီးေတာ့ တလြဲမ်ားလုပ္တယ္ အရွက္မရွိတဲ့ ေဘာလံုးသမား”
“ၿပိဳင္ပြဲ မကန္ခင္ ပိုႀကြားမယ္ တကယ္တမ္း ကန္ရင္ ေၿခမထြက္တယ္ မူးမူး နဲ႕ ကြင္းပတ္ေၿပးတယ္ အသံုးမက်တဲ့ ေၿခစြမ္းမ်ား… ရွက္ကီ သံကို ႀကားရင္ မေန မထိုင္ေအ့ေအ့.. ပြဲစလို႕ ငါးမိနစ္ မႀကာ အနားေတာင္းတဲ့ ကစားအား”
(ရွက္ကီ..ရွက္ကီ..ေအ့ေအ့.. ဘီယာ..ဘီယာ ေအ့ေအ့…)
သီခ်င္းက လြန္စြာၿမဴးႀကြ သၿဖင့္ ဝါသနာရွင္ အဆိုေတာ္ မိုက္ခဲႀကီးမ်ားသာမက အကဝါသနာရွင္မ်ားကလည္း နတ္ကေတာ္ စပ္ဆလူး ဓါတ္လိုက္ခံရ သကဲ့သို႕ ပင္တြန္႕လိမ္ေနေအာင္ကႀကေလ၏။ အတီးမႈတ္ဝါသနာရွင္မ်ားကလည္း မီးဖိုေခ်ာင္မွ ဒန္အိုး ဒန္ခြက္မ်ား(အင္စတုမန္႕ အစစ္ေတြေပါ့) ပိန္လိမ္ကုန္ေအာင္ လက္စြမ္းၿပတီးမႈတ္ ႀကေလ၏။
ေနာက္ထပ္တစ္ပုဒ္ၿဖစ္ေသာ “ေမခလာ” နွင့္ ႀသရသ တို႕ စံုတြဲဆိုထားေသာ သီခ်င္းက ပို၍ပင္ၿမဴးႀကြေလ၏။ ထိုသီခ်ငး္ကို ဆိုရာတြင္ မီးဖိုေခ်ာင္ “အင္စတုမန္႕မ်ား” ပို၍ ပိန္ႀကေလ၏။
“ဒုန္တတံု..တံု… ဒုန္တတံု…တံု…ခ်မ္း”၂ “အိုးနာနာ…အိုး ပိန္ပိန္ ထုပါေဟ့..”၂ (သံၿပိဳင္)
“အရပ္က ၄ ေပ.. ဘီအီးေသာက္တယ္.. ခႏၶာကို အခ်ိဳးစားေသးတယ္ ေလးတယ္.. ေခါင္းခုန္တိုက္ရင္ တစ္ထြာေလာက္ေၿမာက္တယ္… ပိုကာ ၿပိဳင္ေဒါင္းမလား အရမ္းကို ကၽြမ္းတယ္…
{”ကိုကိုေရ လာၿပီ တစ္ဂိုး တစ္ဂိုးေလာက္ထပ္ေပးလိုက္အံုး… ကိုကိုေရ လာၿပီးနွစ္ဂုိး အရွက္ မရွိထပ္ေပးလိုက္အံုး (ေပးလိုက္တစ္ဂိုး.. ထပ္ေပးလိုက္အံုး… ေပးမွာေပါ့… မရွက္ပါဘူး)}
ေခါင္းကိုေမာ့လို႕ အရွက္လဲ ကင္းတယ္ ဘယ္နွစ္ႀကိမ္ ရံႈးမလဲ ဂရုကို မစိုက္တယ္ …. အရမ္းကို ေဒါင္းတဲ့ ေဘာလံုးသမားေတြ စတိုင္အပိုေတြထုတ္လို႕႔ ပဲေတြမ်ားတယ္…..
အဆို အတီးတို႕ၿဖင့္ ဖန္တီးအပ္ေသာ “ေဘာဂီတ” ပြဲႀကီးက ဝက္ဝက္ကြဲ ေအာင္ၿမင္ေလ၏။ ေနာက္တစ္ပါတ္ အလုပ္ပိတ္ရက္ နံနက္ေစာေစာတြင္ အထုတ္ေလးလြယ္၍ အိမ္မွ ထြက္သြားသူကေတာ့ ကိုကိုမ ၿဖစ္သြားေလေတာ့သတည္း။