ဆံုရာၾကံဳရာဝယ္
February 22nd, 2012 | 
Author: ဒီပိုစ္႕ေလးကို မေရးခင္ ပထမဆံုး ေၿပာလိုတာတစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကေဖး အဖြဲ႕သားေတြ ေတြ႕ဆံုမႈ႕ကို အရင္ကလည္း ေရးခဲ့တာေတြ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ အထူးအဆန္းကိစၥ တစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတြက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အခ်င္းခ်င္း အၿပင္မွာ မ်က္နွာၿခင္းဆိုင္ေတြ႕ဆံု စကားေၿပာဖို႕ အတြက္ လံုးဝမလြယ္တဲ့ အခြင့္ေရးတစ္ရပ္ပါပဲ။ တစ္ေလာကလဲ ကၽြန္ေတာ္႕ သူငယ္ခ်င္းႀကီးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ နွစ္ေယာက္ေတြ႕ခဲ့ႀကပါတယ္။ သိပ္အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥတစ္ခု မဟုတ္ခဲ့ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတြက္ေတာ့ မွတ္တမ္းေလး တစ္ခုၿဖစ္ခဲ့ႀကပါတယ္။
ေန႕ကိိုရက္စား လကို ေသြးေဆး အဲ..အဲ ေရာသြားလို႕ လကို နွစ္စားနဲ႕ အခ်ိန္ေတြ ကုန္လြန္ခဲ့ တာၿဖင့္ အခ်ိန္ အတန္ပင္ႀကာၿမင့္ခဲ့ၿပီ ထင္ပါရဲ႕။ တစ္ေန႕ေသာအခါ အားလပ္ရက္ တစ္ရက္ႀကံဳသည္နွင့္ က်န္ေသာရက္ တစ္ခ်ိဳ႕ကိုပါ ခပ္တည္တည္ နွင့္ ေရာ ခြင့္ယူလိုက္ၿပီး လူၿခင္းမေတြ႕ ရသည္မွာ နွစ္ အတန္ႀကာခဲ့ၿပီၿဖစ္ေသာ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္နွင့္ ေတြ႕ဆံုရန္ အတြက္ အႀကီး အက်ယ္ၿပင္ဆင္ရေလ၏။ ကၽြန္ုပ္၏ မိတ္ေဆြႀကီးေနထိုင္ရာ အရပ္နွင့္ ကၽြန္ုပ္ေနထိုင္ရာ အရပ္မွာ ရန္ကုန္ နွင့္ မႏၱေလး လိုပင္ေဝးကြာလွသည့္ အတြက္ တစ္ဦးနွင့္ တစ္ဦး အလြယ္တကူ သြားလာေတြ႕ဆုံံ ရန္အတြက္ မလြယ္ကူလွေခ်။ သို႕ၿဖစ္၍ ကၽြန္ုပ္ကိုယ္ေပၚတြင္ ဝန္ထုပ္၊ဝန္ပိုး သဖြယ္ ပိေနေသာ အလုပ္မ်ားကို ႀကံဳရာ ေခ်ာင္တြင္ ခပ္တည္တည္ ထိုးထည့္ထားခဲ့ၿပီး ကၽြန္ုပ္၏ မိတ္ေဆြႀကီး နွင့္ ေတြ႕ဆံုရန္ အတြက္ ၿမိဳ႕ႀကီးသို႕ ခ်ီတက္လာခဲ့ေလ၏။
ကၽြန္ုပ္ လြန္စြာေတြ႕ခ်င္ေနလွေသာ ကၽြန္ုပ္၏ မိတ္ေဆြႀကီးဆိုသူကေတာ့ ကၽြန္ုပ္တို႕ ၏ ေဘာ္ဒါႀကီး ေမာင္ေပါ့ဆိမ့္ ပဲၿဖစ္ပါေတာ့တယ္။ အလုပ္ပိတ္ရက္ ေနအေတာ္ၿမင့္ခ်ိန္မွ ကမန္းကတမ္း ထလာခဲ့ရသၿဖင့္ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ ၿမိဳ႕ႀကီးသို႕ ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ေတာ့ အလြန္ပူၿပင္းလွေသာ ေန႕လည္ခင္းသို႕ ပင္ေရာက္ေနေၿခေတာ့သည္။ ေရာက္ေရာက္ၿခင္းပင္ ေပါ့ဆိမ့္ နွင့္ ခ်ိန္းထားေသာ တည္းခိုမည့္ တည္းခိုခန္းသို႕ အေၿပးသြားၿပီး အခန္းနွစ္ခန္း ဘြတ္ကင္သြားေပးရ၏။ ထို႕ေနာက္ေတာ့ ပူၿပင္းလွေသာ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ လမ္းမေလွ်ာက္ခ်င္ေတာ့ေသာေႀကာင့္ တည္းခိုခန္းေအာက္ထပ္ရွိ စားေသာက္ဆိုင္ထဲတြင္ပင္ ေပါ့ဆိမ့္ ကိုထိုင္ေစာင့္ေနရေလ၏။
ၿမိဳ႕ႀကီးသို႕ ေပါ့ဆိမ့္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ေတာ့ ညေန ေလးနာရီ ခြဲေလာက္ပင္ ၿဖစ္ေနေခ်ေတာ့၏။ ေမာင္ပံုမွန္ ထိုင္ေစာင့္ေနေသာေနရာကို ေပါ့ဆိမ့္ တစ္ေယာက္ေရာက္လာသည္နွင့္ ေမာင္ပံုမွန္ ၏ စိတ္ထဲတြင္လည္း ငယ္ဘဝသို႕ ရုတ္တစ္ရက ္ၿပန္ေရာက္သြားသလို ခံစားရၿပီး မေတြ႕ရတာ နွစ္နွင့္ခ်ီ ရွိေနၿပီၿဖစ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းကို အရွင္လတ္လတ္ႀကီး ေတြရသၿဖင့္ လြန္စြာ ဝမ္းေၿမာက္ၿခင္းၿဖစ္ရေလ၏။ သို႕ေသာ္ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလုိေတာ့ ဟာ….….သူငယ္ခ်င္း……… ဘာညာဆို ပိုပိုသာသာေတြလုပ္ၿပီး ေၿပးေတာ့ မဖက္ႀကပါ။
ထို႕ေနာက္ ခဏတၿဖဳတ္နားၿပီး အထုပ္ေတြဘာေတြ အခန္းထဲထည့္ ေရမိုးခ်ိဳးႀကၿပီး လမ္းေပၚသို႕ ထြက္လာႀကေလ၏။ အတန္ႀကာေအာင္ လွည့္ပတ္ႀကည့္ၿပီးသကာလ ညေနခင္းနွင့္ အတူ လိုက္ပါစီးေမွ်ာရန္ အတြက္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ရွာေလရာ မလွမ္း မကမ္းတြင္လွမ္းၿမင္ေနရေသာ ရွမ္းဆိုင္ တစ္ဆိုင္ေပၚ သို႕ နွစ္ေယာက္သားတက္ညီ လက္ညီ ခ်ီတက္ခဲ့ႀကေလေတာ့၏။ ဆုိင္ကေလးမွာ အတန္ငယ္က်ဉ္းေသာ္လည္း လူအနည္းငယ္ရွင္းၿပီး အစား အေသာက္လညး္ မဆိုးတာမို႕ တစ္ခါထိုင္ဖူးေသာ ကၽြန္ုပ္က လူတတ္ႀကီးလုပ္ၿပီး ဦးေဆာင္ေခၚသြားၿခင္းၿဖစ္ေလ၏။
ထိုဆိုင္တြင္ ရနိုင္ေသာ ရွမ္းတရုတ္ အစား အေသာက္မ်ားကလည္း ဘီယာနွင့္ တြဲဖက္ေသာက္သံုးရန္ အတြက္လြန္စြာမွပင္ သင့္ေတာ္လွ၏။ ကလိုနွင့္ အၿမည္းေလးစားလိုက္ ဘီယာေလးေသာက္လိုက္ မီနူးေလးႀကည့္ၿပီး မွာလိုက္နွင့္ကိုယ္ေယာကၡမဆိုင္လို သေဘာထားၿပီး ေလဖုတ္ေနႀကရာ အေတာ္ေလးပင္္ အရွိန္ရလာေလေတာ့၏။ စားပြဲထိုးေနေသာ ရွမး္တရုတ္ မေလးမ်ားကလည္း မဆိုးလွေခ်။ သူတို႕ကိုႀကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ၿပံဳးစိစိ ကိုရင္ေပါ့ဆိမ့္ႀကီး ကလည္းၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ကၽြန္ုပ္လည္း စိုးစည္းမွ်ေတာ့ ၿပံဳးမိသည္ေပါ့။
ကၽြန္ုပ္၏ ထိုမဆို သေလာက္ေသာ အၿပံဳးမ်ားက ေငြရွင္းရန္ “ဘီလ္” ေရာက္လာေသာ အခ်ိန္တြင္ တုန္းကနဲ ရပ္သြားေလေတာ့သည္ “ဟိုက္….တစ္ရာေက်ာ္ ႀကီးမ်ားေတာင္က်တယ္…. “မရွိလို႕ မလွဴ မလွဴ လို႕ မရွိ ေညာင္ေစ့ေလာက္ လွဴေသာ္လည္း ေညာင္ပင္ႀကီးေလာက္ရ”… ဟိုက္ စိတ္ေတြ ဂေရာက္..ဂယက္ ၿဖစ္ၿပီး ဘာေတြေတာင္ ေၿပာမိကုန္ပါလိမ့္..” “ဟယ္…” ဟိုသီခ်င္းထဲကလို … “အဲသေလာက္ေတာင္ က်ရသလားကြယ္… အဲသေလာက္ေတာင္.. ရိုက္ရသလားကြယ္ ဆိုၿပီး ..ဆိုင္ဆိုင္..မဆိုင္ဆိုင္ ထေအာ္ ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္သြား ေလေတာ့သည္။ ဘီလ္ စာရြက္ကိုႀကည့္ၿပီး အႀကီးအက်ယ္ မ်က္နွာပ်က္ယြင္းေနေသာ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ကို ေပါ့ဆိမ့္ကလည္း ႀကိဳးစားၿပီး ေၿဖာင့္ဖ်ေနေလ၏။
“ပစၥည္း သခၤါရ လူသခၤါရတဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ေလးရဲ႕ ရွင္းလိုက္ ရွင္းလိုက္ သံေယာဇဉ္ေတြ အၿမစ္ၿဖတ္ေနတာလို႕ သေဘာထား မင္းက ငါ့လို ၿပံဳးၿပံဳးေလးမွ မေနတာကိုကြ ေကာင္မေလးေတြကို မ်က္နွာမာႀကီး နဲ႕ သြားႀကည့္လို႕ ေကာင္မေလးေတြက အၿမင္ကပ္ၿပီး ပိုေတာင္းလိုက္တာေနမွာ.. ဟိ..ဟိ။”
ကၽြန္ုပ္ကို ခပ္တည္တည္ နွင့္လႊဲခ်ေနေသာ ေပါ့ဆိမ့္ ၏ စကားကို ကၽြန္ုပ္ကလည္းမခံ
“ေအာင္မေလး ကိုယ့္္လူရယ္… အမွန္က မင္းေႀကာင့္ကြ မင္းက အလကားေနရင္း သြားၿပံဳးၿပေနတာနဲ႕ ဟိုက အခ်ဉ္ပဲဆိုၿပီး နွက္လႊတ္လိုက္တာ မင္းသိလား”
ဒီလိုနွင့္ တစ္ေယာက္ တစ္ၿပန္ အၿပန္အလွန္ ႀကိတ္စြပ္ဆြဲလို႕ အားရႀကကာမွ က်သင့္္ ေငြကိုရွင္းေပးလိုက္ေခ်၏။
ထို႕ေနာက္ နွစ္ေယာက္သား ဆိုင္ေအာက္သို႕ ဆင္းရန္အတြက္ ထြက္ေပါက္ရွိရာသို႕ ခ်ီတက္လာႀကရာ ေရွ႕မွသြားေနေသာ ေပါ့ဆိမ့္ တစ္ေယာက္ ထြက္ေပါက္ကိုေက်ာ္ၿပီး မီးဖိုခန္းဖက္ အထိ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ခ်ီတက္သြားေလရာ ေနာက္မွ စိုက္စိုက္..စိုက္စိုက္ နွင့္လိုက္လာေသာ ေမာင္ပံုမွန္ လည္းခပ္တည္တည္ နွင့္ ကပ္ပါသြားေလရာ မီးဖိုခန္းနားရွိ ေရခဲေသတၱာႀကီးနားတြင္ရပ္ၿပီး ေရခဲေသတၱာထဲသို႕ ပစၥည္း မ်ားထည့္ေနေသာ ကေလးမေလး နားမွ ခပ္တည္တည္ပင္ ၿဖတ္သြားႀကရာ ေမာင္ပံုမွန္တို႕ အနားေရာက္လာကာမွ ေကာင္မေလးက ပစၥည္းမ်ား ထည့္ေနရင္းမွ ဗူးတစ္ခု ေအာက္သို႕ လြတ္က်သြားေလ၏။ ထိုအခါ တိုင္ပင္စရာမလိုပဲ ကေလးကြက္ နင္းၿပီး နွစ္ေယာက္သား အားပါးတရ ထရယ္ႀကေလ၏။
ေမာင္ပံုမွန္ တို႕ နွစ္ေယာက္ ရယ္လို႕ မွ မဆံုးေသးခင္ ေကာင္မေလး က အၿပံဳးမပ်က္ပဲ
“အကိုႀကီး ထြက္ေပါက္က ေနာက္မွာက်န္ေနခဲ့ၿပီ ” ဆိုၿပီး
ၿပန္ပက္လိုက္ေတာ့ နွစ္ေယာက္သား အရွက္ၿပဲၿပီး ရွက္ရွက္နဲ႕ ေနာက္ေႀကာင္းၿပန္လွည့္ ေၿပးၿပီး ေလွကားထစ္ေတြ ေက်ာ္ဆင္းၿပီး ေအာက္ေရာက္ေအာင္ လုဆင္းလာခဲ့ ႀကပါတယ္။
တည္းခိုခန္းေရာက္ေတာ့ စကားေၿပာႀကရင္းနဲ႕ သူမွန္တယ္ ကိုယ္မွန္တယ္ ၿငင္းရမဲ့ ေနရာေရာက္လာတာနဲ႕ ဆိုင္ဆိုင္ မဆိုင္ဆိုင္ ေပါ့ဆိမ့္ တံခါးေပါက္ ေက်ာ္သြားတာကို ထည့္ေၿပာၿပီး အသားယူရတာ အလြန္ အရသာရွိလွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္တန္းႀကေေတာ့ သူတံခါးေပါက္ေက်ာ္ သြားတဲ့ ေနာက္ကို ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္လည္း ေခါင္းေလးငိုက္စိုက္နဲ႕ ပါလာတာ သူေသခ်ာ မသိလိုက္ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ နွစ္ေယာက္သား စကား အတန္သင့္ေၿပာၿပီး ခရီးပန္းလာတဲ့ အရွိန္နဲ႕ အိပ္ရာဝင္ႀကပါတယ္။
ေနာက္ေန႕ မနက္ေစာေစာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိပ္ရာ နိုးလာတာနဲ႕ မနက္စာစားဖို႕ ထြက္လာခဲ့ ႀကပါတယ္။ ၿမိဳ႕ႀကီး ရဲ႕ ၿမန္မာတန္း မွာက ၿမန္မာဆိုင္ေတြ ၿပြတ္သိပ္ေနေအာင္ကို ရွိပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ၿမိဳ႕ႀကီးကို ေရာက္ရင္စားေနႀက နာမည္ႀကီး ၿမန္မာ ကုလားဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဒီဆိုင္ေတြမွာက အစားေသာက္ေကာင္းသလို ေစ်းနႈန္းလည္းႀကီးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အႀကိဳက္ ပဲၿပဳတ္ဆီထမင္း နဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါး လက္ဖက္ရည္ မွာပါတယ္။
ေပါ့ဆိမ့္ကို လည္းကၽြန္ေတာ္ စားသလို စားေစခ်င္ေပမဲ့ သူက ကၽြန္ေတာ္ စားသလို မစားပဲ ပံုစံခြက္ထဲမွာ နည္းနည္းပဲ က်န္ေတာ့တဲ့ ထမင္းေက်ာ္ေလးကို သြားထည့္ၿပီး ထမင္းေက်ာ္ထဲကို စမူစာထည့္ပါတယ္ ၿပီးေတာ့ အရစ္အလြန္ရွည္တဲ့ ေပါ့ဆိမ့္ တစ္ေယာက္ ထမင္းေက်ာ္ထဲမွာ ပါတဲ့ ပဲၿပဳတ္က နည္းလို႕ ဆိုၿပီး ဆီထမင္းထဲကို ထည့္ေပးေနတဲ့ ပဲၿပဳတ္ခြက္ထဲက ပဲၿပဳတ္နည္းနည္းေလာက္ ထည့္ေပးဖို႕ ဆိုင္က အမ်ိဳးသမီးကို သြားေၿပာပါတယ္။ ဒါကိုၿမင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဒီလိုဆိုင္မ်ိဳးမွာ ဒီလိုေတာင္းလို႕ မရေလာက္ဘူးလို႕ သူ႕ကိုေၿပာမလို႕ ရွိေသးတယ္ ဟို အမ်ိဳးသမီးက ဘာမေၿပာ ညာမေၿပာနဲ႕ သူ႕ထမင္းေက်ာ္ ပန္းကန္ထဲကို ပဲၿပဳတ္ေတြ ဇြန္းႀကီးနဲ႕ ခပ္ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။
ပထမေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အံ့အားသင့္သြားပါတယ္ အလကားရတယ္ထင္တာေပါ့.. ေပါ့ဆိမ့္လည္း မ်က္နွာႀကီးဝင္းသြားပါတယ္… ရပါတယ္ေပါ့ ေပါ့ဆိမ့္ ဘာလဲဆိုတာ သိၿပီလားေပါ့့။ ဟုတ္တိပတ္တိနဲ႕ ဆိုင္ရွင္အမႀကီးက ပဲၿပဳတ္တစ္စြန္းထည့္ေပး ၿပီးကာမွ ပဲၿပဳတ္ဖိုးထပ္ေတာင္းပါေတာ့တယ္… ဟယ္… ေပါ့ဆိမ့္မ်က္နွာကို ႀကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ရယ္ခ်င္သြားပါတယ္.. ငယ္ငယ္တုန္းကဆုိရင္ေတာ့ ထည့္ၿပီးသား ပဲၿပဳတ္ေတြ သူ႕ခြက္ထဲၿပန္ထည့္ေပးမိလိုက္မလား မသိပါဘူး။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွ ဆက္မေၿပာေတာ့ပဲ ပိုက္ဆံ ကဗ်ာကယာ ရွင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ မေပးလို႕လည္းမရဘူးေလ..ဟီ.ဟီ။
ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မနက္စာသံုးေဆာင္ႀကပါတယ္။ မနက္စာစားေနရင္းက အဆင္မေၿပတာ တစ္ခုၿဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ နွစ္ေယာက္မွာ တူညီတဲ့ အက်င့္တစ္ခုက ထမင္းစားရင္ ေရေႏြးေသာက္ေလ့ရွိတာပါပဲ ေရေႏြးမပါေတာ့ စားရတာ တစ္ခုုခု လိုေနသလို ၿဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါကို သိတဲ့ ေပါ့ဆိမ့္က အလိုက္သိစြာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတြက္ေရေႏြး မွာပါေတာ့တယ္။ အမ…ေရေႏြးရလားဆိုၿပီး… ခပ္တည္တည္ နဲ႕ ေမးလိုက္ေတာ့ ဆုိင္ကအမႀကီးကလည္း သြက္သြက္လက္လက္ပဲ ရတယ္ဆိုၿပီး ေရေႏြး တစ္ေယာက္တစ္ခြက္ ယူလာေပးပါတယ္ ..ၿပီးေတာ့ ေရေႏြးဖိုး ေတာင္းပါေတာ့တယ္…
ေပါ့ဆိမ့္မ်က္နွာကို ကၽြန္ေတာ္ မႀကည့္ေတာ့ပါဘူး။ ရယ္ခ်င္ေနမွာစိုးလို႕ပါ ေပါ့ဆိမ့္ကေတာ့ သက္ၿပင္းက်ိတ္ခ်ပါတယ္..။ မနက္စာစားၿပီးေတာ့ နွစ္ေယာက္သား တည္းခိုခန္းကိုၿပန္ၿပီး နားရင္းနဲ႕ မေန႕ညက အဆက္ကို ဆက္ၿပီး ေလဆက္ဖုတ္ႀကပါတယ္..။ ေန႕ခင္းဖက္ေရာက္လာေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္းပဲ မနက္က မနက္စာ စားခဲ့တဲ့ ဆိုင္ကိုပဲၿပန္သြားၿပီး စားႀကပါတယ္။ ဒီဆိုင္မွာက ဒန္ေပါက္ေကာင္းေကာင္းလည္း ရတာနဲ႕ နွစ္ေယာက္သား ဒန္ေပါက္မွာ စားႀကပါတယ္။
ဒန္ေပါက္ ပန္းကန္ယူၿပီးတာနဲ႕ သူမ်ားေတြ ယူသလိုပဲ ေကာင္တာေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ေရသန္႕ဘူးနွစ္ဘူးကို ဆြဲယူလာေတာ့ ေကာင္တာက အမႀကီးက ေရဘူးဖိုးေတာင္းပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမ်ားေတြက်ေတာ့ မေတာင္းဘူးလားဆိုေတာ့.. သူက “ေရဘူးက ထမင္းစားတဲ့ သူေတြကိုပဲေပးတာလို႕ ေၿပာပါတယ္” ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ထမင္းစားတယ္ေလဆိုေတာ့ သူက ဒန္ေပါက္စားတဲ့ သူေတြမရဘူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ ရယ္ခ်င္သြားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွ အၿငင္း အခုန္ဆက္ လုပ္မေနေတာ့ပဲ ေရဘူးအစား ဖာလူဒါပဲ မွာေသာက္လိုက္ပါေတာ့တယ္။
ဆိုင္ အေႀကာင္းကို သေဘာေပါက္သြားတဲ့ ေပါ့ဆိမ့္ကေတာ့ ဘာမွ ထပ္မေၿပာရဲ ေတာ့ပါဘူး။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ပါ ဒီဆိုင္ကေတာ့ စားလို႕ေသာက္လို႕ေကာင္းပါတယ္ ပိုက္ဆံသာပါ စားခ်င္တာ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိပါတယ္။ အရက္၊ဘီယာ လံုးဝမေရာင္းပဲ အစားေသာက္တစ္မ်ိဳးပဲ ေသခ်ာေရာင္းလို႕ အစားေသာက္သီးသန္႕ စားခ်င္တဲ့ သူေတြ အတြက္ အဆင္ေၿပၿပီး လူလည္း အၿမဲၿပည့္ေနတတ္ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ စားေသာက္ၿပီး တည္းခိုခန္းကိုၿပန္ ေလဆက္ဖုတ္ႀကပါတယ္။ ညေန ေစာင္းေရာက္လာေတာ့ ေပါ့ဆိမ့္က ဘီယာေသာက္ဖို႕ အဆိုၿပဳလာတာနဲ႕ နွစ္ေယာက္သား ေအာက္ထပ္က စားေသာက္ခန္းမွာ ဆင္းၿပီးေတာ့ ဘီယာေသာက္ႀကပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေမာင္ေပါ့ဆိမ့္က မေန႕က ရွမ္းဆိုင္ကို သြားေသာက္ဖို႕ အဆိုတင္သြင္း လာပါတယ္။ ဒီတစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္က အၿပင္းထန္ကန္႕ကြက္ၿပီး ဒီဆိုင္မွာပဲေသာက္ဖို႕ ေၿပာေတာ့ နွစ္ေယာက္ထဲရွိတာ တစ္ေယာက္က ကန္႕ကြက္ေတာ့ သူမအီမလည္ႀကီး ၿဖစ္သြားၿပီး ဆက္ထိုင္ေနရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္မသြားခ်င္တဲ့ အဓိက အေႀကာင္းရင္းကေတာ့ မေန႕က အေပါက္ေက်ာ္ထားတာကုိ ရွက္ေနလို႕ပါ ေပါ့ဆိမ့္ကေတာ့ မေန႕က ဝက္နံရိုးေက်ာ္ေလး စားခ်င္ပါတယ္ဆိုၿပီး ဗ်စ္ေတာက္..ဗ်စ္ေတာက္နဲ႕ လုပ္ေနၿပီး ဒီဆိုင္က အၿမည္းေတြ အလြန္ညံ့တဲ့ အေႀကာင္းကို နားပူေအာင္ကို ေၿပာေနပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ နွစ္ေယာက္ အနည္းပါးေသာက္ၿပီးေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳး ထမင္းစားဖို႔အတြက္ ထြက္လာပါတယ္။
ဒီတစ္ခါေတာ့ ၿမန္မာဆိုင္သြားၿပီး ၿမန္မာ အခ်င္းခ်င္း အားေပးလိုက္မဟဲ့ ဆုိၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ အသိတစ္ေယာက္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ၿမန္မာဆိုင္ႀကီး တစ္ဆိုင္ကို သြားၿပီး ညစာစားႀကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္ႀကေတာ့ ဆိုင္သိမ္းခ်ိန္လဲ နီးေနပါၿပီ ဒါေပမဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ခန္းထဲမွာေတာ့ လူေတြစည္ကား ေနတုန္းပါပဲ ဒီလိုနဲ႕ စားပြဲမွာဝင္ထိုင္ၿပီး နွစ္ေယာက္သားစားဖို႕ ေသာက္ဖို႕ မွာတဲ့ အခ်ိန္မွာ စေတြ႕ေတာ့တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ထုိင္ခဲ့ ဖူးတဲ့ ဆိုင္ေတြထဲမွာေတာ့ အေတာ္ ခ်ာတူးလန္တဲ့ ဆိုင္ပါပဲ ဆက္ဆံေရးက ခ်ာတူးလန္သလို အစားေသာက္ေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ညံဖ်င္းပါတယ္။ ေတာက အရက္ဆိုင္မွာ ထမင္းဝင္စားမိတဲ့ ခရီးသြားလိုပါပဲ ဘာေမးေမး မရွိဘူးနဲ႕ မသိဘူး ဆိုတဲ့ အေၿဖပဲရပါတယ္။
ပိုဆိုးတာက တို႕စရာတို႕ဘာတို႕ဆိုတာလည္း တစ္ၿခားဝိုင္း ကစားပြဲေပၚမွာက်က်န္ေနတာေတြကို ေကာက္လာတာနဲ႕တူပါတယ္။ ေဂၚဖီရြက္ကေလး တစ္ဖတ္ နွစ္ဖတ္နဲ႕ သခြားသီး ႏြမ္းႏြမး္ဖတ္ဖတ္ နွစ္ကြင္း သံုးကြင္းေလာက္ နဲ႕လာခ်ထားပါတယ္။ ဆိုင္နာမည္တပ္ေၿပာလိုက္ရင္မေကာင္းလို႕ ေတာ္ႀကာ သူမ်ားစီးပြားေရးတုတ္နဲ႕ ထိုးသလိုၿဖစ္ေနမွာစိုးလို႕ မေၿပာေတာ့ပါဘူး။ ဆိုင္မွာက စားပြဲထိုးေကာင္ေလးေတြ အၿပင္ေကာင္မေလးေတြလည္းရွိပါတယ္။ လူမိုက္ရုပ္နဲ႕ စားပြဲထိုးေကာင္ေလးကလည္း သူ႕အလုပ္ကို သူမလုပ္ပဲ စားပြဲထိုးေကာင္မေလးသြားတဲ့ ေနာက္ကိုေလွ်ာက္လိုက္ေနတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္အၿမင္ကပ္လာပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ဒီဆိုင္မွာ လုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဘာ္ဒါကို ဖုန္းဆက္ေခၚလိုက္ၿပီး အေၿခေနကို သြယ္ဝိုက္ေၿပာလိုက္ေတာ့ အလုပ္မၿပီးေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘာ္ဒါကလည္း သူ႕အလုပ္ကေန စားေသာက္ဆိုင္ထဲ ခဏဆင္းလာၿပီး ေကာင္တာက ေကာင္မေလးကို သြားေၿပာၿပီး ၿပန္ထြက္သြားပါတယ္။
ေဘာ္ဒါ ေကာင္းမႈ႕နဲ႕ ေကာင္ေလးေရာ ေကာင္မေလးပါ အနားမွာ လာေနေပးႀကေပမဲ့ သိပ္ႀကည္ပံုေတာ့ မရပါဘူး အထူးသၿဖင့္ အရစ္ရွည္တဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ကိုေပါ့။ ဒီထက္မႀကည္စရာက မ်က္နာမာႀကီးနဲ႕ စားေနတဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ကို ေကာင္မေလးက ဘာမွမေၿပာေပမဲ့ အလကားေနရင္းၿပံဳးေနတဲ့ ေပါ့ဆိမ့္ကို ေကာင္မေလးက ဂရုတစိုက္နဲ႕ ဘာလိုေသးလဲလာေမးေနၿပီး ဟင္းပြဲေတြဘာေတြ ဝိုင္းမွားၿပီးလာခ်ၿပီး အရွက္ေၿပစကားေတြ ဘာေတြလာေၿပာေနေတာ့ ဟို.လူမိုက္ရုပ္နဲ႕ ငတိက ေပါ့ဆိမ့္ကို အေတာ္ႀကည့္ မရၿဖစ္ေနပါတယ္။
ဒီအခိ်န္မွာ စုတ္တီး၊စုတ္ပဲ့ စားစရာေတြကို ႀကည့္ၿပီး စားခ်င္စိတ္မရွိ ေတာ့တာနဲ႕ အားၿပီးထိုင္ေနတဲ့ ေမာင္ပံုမွန္ကလည္း ငယ္က်င့္ေလးေတြေပၚလာၿပီး ထမင္းစားေနတဲ့ ေပါ့ဆိမ့္ကို ထိုင္ႀကပ္ေပးေနပါတယ္။
“ကိုယ့္လူ… ဟိုမွာႀကည့္ စားပြဲထိုး ငတိက မင္းကို ကစ္ခ်င္ေနၿပီ ၿမန္ၿမန္စားၿပီး ေၿပးႀကမယ္။ မင္းကေကာင္မေလးကို ရယ္ၿပေတာ့ ဟိုေကာင္က တင္းေနတာေပါ့ မင္းေတာ့ အေလွာ္ခံရေတာ့မယ္”
ဘာညာေၿပာေနၿပီး ေမာင္ပံုမွန္ တိုးတိုး..တိုးတိုး နဲ႕လုပ္ေနတာကို မလံုမလဲ ၿဖစ္လာတဲ့ ဟိုငတိက အနားကို မေယာင္မလည္နဲ႕ လာနားေထာင္ေနကာမွ
“ဒီေလာက္ပိုက္ဆံ ေပးရတာၿခင္း အတူတူ kfc တို႕ mc Donal တို႕သြားစားတာမွ ဟုတ္အံုးမယ္။” ဘာညာနဲ႕ ဟိုငတိ မႀကားတႀကား ေၿပာေနပါတယ္။ ဟိုငတိလည္း သူ႕ေဒါသနဲ႕သူ ေမာင္ပံုမွန္ကို ႀကည့္ၿပီး အေတာ္စိတ္ညစ္ ေနပံုရပါတယ္။
ေမာင္ပံုမွန္ ကလည္း ငယ္ငယ္တုန္းက အကြက္ေတြသံုးၿပီး
“စားပြဲထိုး ငတိ ေကာင္မေလးကို ေငးေနတဲ့ အခ်ိန္ဆို ဒင္းမ်က္နွာကို မိုက္ႀကည့္ႀကည့္ေနၿပီး ထိုငတိက ေမာင္ပံုမွန္ ကိုၿပန္ႀကည့္ရင္ ေမာင္ပံုမွန္ တစ္ေယာက္ ေကာင္မေလးကို လွမ္းႀကည့္ ေနလိုက္ပါတယ္။ ေမာင္ပံုမွန္ ရဲ႕လုပ္ကြက္ေတြကို သိေနတဲ့ ေပါ့ဆိမ့္ တစ္ေယာက္ ထမင္းေၿဖာင့္ေအာင္ မစားနိုင္ေတာ့ပါဘူး သြားမယ္ သြားႀကမယ္ ဆိုၿပီး ပိုက္ဆံရွင္းၿပီး ကတိုက္ကရိုက္နဲ႕ ထထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ထထြက္လာတာေတာင္ ေမာင္ပံုမွန္က စားပြဲထိုး ငတိနားေရာက္ကာမွ ေကာင္မေလးကို အသားလြတ္ႀကီး ၿပံံဳးၿပခဲ့လို႕ ဒီငတိ ရင္မွာ ခံစားၿဖစ္က်န္ခဲ့ပါတယ္။
တည္းခိုခန္းၿပန္ေရာက္တာနဲ႕ နွစ္ေယာက္သားေရမိုးခ်ိဳးၿပီး ေမာင္ေပါ့ဆိမ့္ ေသာက္ေစခ်င္လို႕ လန္ကာဝီ သြားတုန္းက ေမာင္ပံုမွန္ ဝယ္လာခဲ့တဲ့ chevas ခ်ီးဗတ္(အသံထြက္ မွန္ေအာင္ဖတ္ပါ) ပုလင္းကို ထုတ္ၿပီး သီဟိုေစ့ေလွာ္ ရယ္ဒီမိတ္ထုတ္ ေဖာက္ၿပီး နွစ္ေယာက္သား စကားတစ္ေၿပာေၿပာနဲ႕ ေသာက္သံုးႀကပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္ႀကရင္ နွစ္ေယာက္လံုးၿပန္မွာ ၿဖစ္တဲ့ အတြက္ နွစ္ေယာက္သား အစြမ္းကုန္ ေလဖုတ္ေနႀကရတာပါ။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ၿပန္ေတြ႕ ႀကဖို႕က ဘယ္ေန႕မွာ ေတြ႔ရမယ္ဆိုတာ သိပ္မေသခ်ာလွပါ။
ဒီေတာ့ ေတြ႕ႀကဆံုႀကတုန္း ေရာက္တတ္ရာရာ ေထြရာေလးပါး ေၿပာေနလိုက္ႀကတာ ပုလင္းတစ္လံုးလံုး ကုန္လို႕ နာရီကို ႀကည့္လိုက္ေတာ့ ည နွစ္နာရီေတာင္ ခြဲေနပါၿပီ။ အခန္းၿပဴတင္းေပါက္ကေန ေအာက္ဖက္လမ္းမႀကီးကို ငံုႀကည့္လိုက္ေတာ့လဲ လူသြားလူလာ မရွိေတာ့တဲ့ လမ္းမႀကီးကို လွမ္းၿမင္ေနရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ကိုယ္စီ အိပ္ရာဝင္လိုက္ႀကပါတယ္။
ညက အိပ္္ရာဝင္ေနာက္ႀကေပမဲ့ ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္ေစာေစာ မွာပဲကၽြန္ေတာ္တို႕ အိပ္ရာက နိုးလာႀကၿပီး အိမ္အၿပန္ ခရီး အတြက္ ၿပင္ဆင္ႀကပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ေကာင္တာမွာ အခန္းေသာ့ ၿပန္အပ္ႀကၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ နွစ္ေယာက္လံုး ကားဂိတ္ေတြ ရွိရာကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္ ေတြ႕ဆံုမႈ႕ဟာလည္း အိပ္မက္တစ္ခုလိုပဲ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ၿမိဳ႕ေလးရွိရာကို ၿပန္လာခဲ့ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လက္ရွိဘဝေလးထဲကိုေပါ့။
|
About: ပံု မွန္: |
Posted in 
Tags:
ပုံမွန္ေရ
မေလးရွာထင္တယ္ စားေသာက္ဆုိင္ေတြဖတ္ရတာေလ
ခုျပန္ေရာက္သြားျပီလားေနရပ္ေဒသကုိေလ
စာေတြဆက္ေရးပါေနာ္
ခင္မင္တဲ႔ sis jasmine
အဆင္မေၿပတာေလးေတြရွိေပမယ့္ မေတြ႕တာၾကာၿပီၿဖစ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းနဲ႕အခုလိုေတြ႕ၿပီး အားရပါးရ စကားေတြေၿပာလိုက္ရတာကေတာ့ တန္ဖုိးရွိလွတယ္။ း)
ခ်ာတူးလန္တဲ့ ဆိုင္ပါပဲ ဆက္ဆံေရးက ခ်ာတူးလန္သလို အစားေသာက္ေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ညံဖ်င္းပါတယ္။ း)
ဒီစာသားေလးအေတာ့္ကိုသေဘာက်လို ့ပါ။ ဟုတ္တယ္ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ့လည္းစားတာ အရသာမရွိ ဆက္ဆံေရးကညံ့ဆို ေတာ္ေတာ္ခံရခက္ပါတယ္။ ေက်နပ္စရာက သူငယ္ခ်င္းဆံုေတြ ့ရျပီး ေရေႏြၾကမ္းေသာက္ခဲ့ရဒီေလာက္ဆိုအေတာ္ေက်နပ္စရာေကာင္းေနပါျပီေနာ္။
ကိုယ္ေရာစိတ္ပါေအးခ်မ္းျပီး
သာယာခ်မ္းေျမ့ပါေစရွင္း
မိုး
ျဖစ္မွ ျဖစ္ရပေလ ပံုမွန္ရယ္…ေရႊျပည္က ဆိုင္ေတြမွာေတာင္ ဆက္ဆံေရးက်ဲတဲ့ ဆိုင္က ခပ္မ်ားမ်ားရယ္…အခုလို ႏိုင္ဂ်ံဂါးမွာဆိုင္သြားဖြင့္ၿပီဆိုမွျဖင့္ ျမန္မာျပည္မွာလို ပါးပါးမလွီးေတာ့ဘဲ ခပ္ထူထူ ရိပ္ခ်ေတာ့မွာေပါ့…ကိုယ့္လူမ်ဳိးအေၾကာင္းလည္း အသိသားနဲ႔…ကိုယ့္ေပါင္ကိုလည္း လွန္ေထာင္းရပါမ်ားလြန္းလို႔ ေပါင္က်ိန္းေနပါေပါ့လား…အိမ္း ေရႊျမန္မာ … ေရႊေရာင္လႊမ္းရမည္ း(
သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ ဆိုတာ ျပန္ဆံုရခဲလွတယ္။ ဆံုရ ၾကံဳရတဲ့ တခဏ အေလးထား တာ ေကာင္းပါတယ္။
ေဘာ္ဒါေတြ ျပန္ဆုံ ရတာေလာက္ ဝမ္းသာရတာမရွ္ဘး
ေပ်ာ္စရာၾကီး….အားက်လိုက္ထွာ..:):)