sindecafe.com

ဆရာ သင္ၾကားခဲ့ရေသာ စာသင္ေက်ာင္းေလးသည္ အလြန္ႏံုျခာျပီး တစ္တန္း တစ္တန္းတြင္ ပညာသင္ၾကားေနေသာ ေက်ာင္းသားဦးေရမွာ လက္ခ်ဳိးေရ၍ပင္ ရသလို ဆရာမွာလဲ ဆရာ့ ေဖၾကီး တစ္ေယာက္သာ ရွိသည္။ စာေမးပြဲ ေျဖစရာ မလိုဘဲ တစ္ႏွစ္ တစ္တန္း ပံုမွန္တက္ခြင့္ ရေသာ္လဲ ေသစာရွင္စာ ဖတ္တတ္လွ်င္ ေတာ္ျပီဆိုေသာ ေတာဓေလ့ အယူအဆေၾကာင့္ ႏွစ္တန္း၊ သံုးတန္းေရာက္လွ်င္ မိဘျဖစ္သူတို ့က ေက်ာင္းမွ ထုတ္၍ ႏြားေက်ာင္း၊ လယ္ထဲ ဆင္းခိုင္းေသာေၾကာင့္ ဆရာေလးတန္း တက္သည့္ႏွစ္တြင္ ေက်ာင္းသားဆို၍ ဆရာ တစ္ေယာက္သာ က်န္သည္အထိ ျဖစ္သည္။ ဆရာ ေလးတန္းေရာက္သည့္ ႏွစ္တြင္ စာေမးပဲြ တစ္ခါမွ မေျဖဘူးေသာ ဆရာသည္ စဥ့္ကိုင္ျမိဳ ့သို ့တက္၍ ျမိဳ့နယ္စာေမးပဲြကို မေျဖခ်င္ေသာ္လဲ ေဖၾကီးျဖစ္သူကို ေၾကာက္ရေသာေၾကာင့္ စာေမးပဲြကို ဝင္ေရာက္ေျဖဆိုရာ စာေမးပြဲ ေအာင္ျမင္ ခဲ့သည္။

စဥ့္ကိုင္ျမိဳ ့ေပၚတြင္ ငါတန္းကို သြားေရာက္တက္ရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရြာမွ အသြား ေျခာက္မိုင္ အျပန္ေျခာက္မိုင္ ၁၂မိုင္ ခရီးကို ေန ့စဥ္ သြားတက္ရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆက္မတက္ေတာ့ရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ေသာ ဆရာသည္ ေဖၾကီး ျဖစ္သူ၏ ငါ့ေျမး စာတတ္ရမည္ ဟူေသာ ေၾကြးေၾကာ္သံျဖင့္ ရွိသမွ် ပိုက္ဆံေလးစုကာ ဆရာ့အတြက္ စက္ဘီးအေဟာင္းေလး တစ္စီး ဝယ္ေပးခဲ့သည္။ ဆရာ့ ေျပာစကားအရ သူ ့ဘဝတြင္ ထိုစက္ဘီးေလာက္ ေဟာင္းေသာ စက္ဘီးကို ဒီအရြယ္ထိ မေတြ ့ဘူးေသးေၾကာင္း ေျပာခဲ့ေသာ စကားေလးကို မွတ္မိေသးသည္။ ထိုစက္ဘီး အေဟာင္းေလးသည္ပင္ သူတို ့ရြာ၏ တစ္စီးတည္းေသာ စက္ဘီးျဖစ္ျပီး ဆရာစက္ဘီး စီးသြားလွ်င္ ရြာမွ ကေလးမ်ား ေနာက္မွ ေျပးလိုက္လာေလ့ ရွိေၾကာင္းကို ဆရာက ျပန္ေျပာင္းေျပာျပ ခဲ့ေသးသည္။

ရြာမွ ျမိဳ ့သို ့ေန ့စဥ္ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရေသာ ဆရာသည္ ရြာတြင္ ဟီးရိုး ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လဲ ျမိဳ ့ေပၚေရာက္လွ်င္ အလြန္ သိမ္ငယ္စြာ ခံစားခဲ့ရေၾကာင္း သိရသည္။ တျခား ကေလးမ်ား စက္ဘီး အသစ္၊ အကၤ်ီ အသစ္မ်ားျဖင့္ ေက်ာင္းတက္ေနခ်ိန္တြင္ ရြာမွ ျမိဳ ့သို ့စက္ဘီးနင္းကာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရေသာ ဆရာသည္ ခရီးၾကမ္းေသာေၾကာင့္ လမ္းတြင္ မၾကာမၾကာ စက္ဘီးေမွာက္ျပီး ဖုန္မႈန္ ့မ်ားျဖင့္ ေပက်ံေနေသာ ဆရာသည္ စက္ဘီးခ်င္း ယွဥ္ရင္ သိမ္ငယ္ခဲ့ရသလို၊ အကၤ်ီ အဝတ္အစားခ်င္း ယွဥ္လွ်င္လဲ သိမ္ငယ္ခဲ့ရသည္။ ဒါတင္ဘဲလား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသး ဂုဏ္ပကာ သနအရာတြင္ သိမ္ငယ္ခဲ့ရေသာ ဆရာသည္ ေက်ာင္းစာ အရာတြင္လဲ သိမ္ငယ္ခံစားခဲ့ရ ေသးသည္။ တစ္ေက်ာင္းလံုးတြင္ ေက်ာင္းဆရာ တစ္ေယာက္သာ ရွိေသာ ေက်ာင္းတြင္ စာေမးပဲြ ေျဖစရာ မလိုဘဲ တစ္ႏွစ္တစ္တန္း ေအာင္ခဲ့ေသာ ဆရာသည္ ေက်ာင္းစာ အရာတြင္လဲ ျမိဳ ့ေပၚမွ ေက်ာင္းသားမ်ားကို မယွဥ္ႏိုင္ေပ။ သခၤ်ာညံေသာ ဆရာသည္ သခ်ၤာ မတြက္တတ္ ေသာေၾကာင့္ ေဘးနားရွိ အတန္းေဖာ္မ်ားထံမွ ၾကည့္ရာ အတန္းေဖာ္မ်ားက မျပေသာေၾကာင့္ သိမ္ငယ္ ခဲ့ရေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာျပခဲ့ေသးသည္။ အဘက္ဘက္တြင္ သိမ္ငယ္ခဲ့ရေသာ ဆရာသည္ အတန္းထဲ အဆင့္ စီရာတြင္လဲ အျမဲေလးဆယ္ေက်ာ္ျဖင့္ ေနာက္နားတြင္သာ ရွိေနခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္ထိ ဆရာ့ဘဝတြင္ နံပါတ္တစ္ေနရာကို ဘယ္တုန္းကမွ မေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့သည္။

ျမိဳ ့ေပၚမွ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ အျမဲသိမ္ငယ္ခဲ့ရေသာ ဆရာသည္ တစ္ေန ့တြင္ေတာ့ အခန္းထဲတြင္ လက္မေထာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ထိုေန ့က ျမန္မာစာ ဆရာမက အတန္းေရွ့ေက်ာက္သင္ပုန္းတြင္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ေရးျပျပီး သင့္ေတာ္သလို စကားေျပကို စာစီကံုးခိုင္းသည္။ ထိုအခါ ခင္တန္း၊ ခ်ဳိးငွက္ကို မျမင္ဘူးေသာ၊ ႏြားမ်ားအလြန္ၾကိဳက္ေသာ ျမက္နီ တို ့ကို မျမင္ဖူးေသာ ျမိဳ ့ေပၚမွ ေက်ာင္းသားမ်ား ဒုကၡေရာက္ ေတာ့သည္။ သူတို ့မသိေသာ ျမိဳ ့ေပၚတြင္ မရွိေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို သူတို ့မေရးတတ္ေတာ့ေပ။ ေတာသား ဆရာ့အတြက္ကေတာ့ သူ ့ဘဝတြင္ ေန ့စဥ္ ထိေတြ ့ေနေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို စာျဖင့္ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပရျခင္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေရးေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ေရးလုိက္တာ သံုးမ်က္ႏွာ၊ ေလးမ်က္ႏွာခန္ ့ကို ဆယ့္ငါးမိနစ္ျဖင့္ အျပီး ေရးျပီး ဆရာမကို သြားျပႏိုင္ခဲ့သည္။ အတန္းထဲတြင္ သူတစ္ေယာက္သာ ျပီးေအာင္ေရးႏိုင္ျပီး အျခားေက်ာင္းသားမ်ား ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ အခ်ိန္ေစ့သည္ အထိ ဘယ္သူမွ မေရးႏုိင္ခဲ့ေပ။ ထိုေန ့က ဆရာမက ဆရာ့ကို ေက်ာင္းသား အားလံုးေရွ့တြင္ ေနာင္စာေရးဆရာ ျဖစ္လာမဲ့သူဟု ခ်ီးမြန္းခဲ့သည္ အထိ ဂုဏ္တက္ခဲ့သည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာကပင္ ဘဝတြင္ အျမဲလိုလို သိမ္ငယ္ခဲ့ရေသာ ဆရာ့အတြက္ ဘဝထဲမွ စာကို ေတြ ့ရွိခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ဒီလိုနဲ ့တစ္ႏွစ္တစ္တန္း ပံုမွန္ေအာင္လာခဲ့ေသာ ဆရာသည္ ဆယ္တန္း ေရာက္သည့္ႏွစ္တြင္ ဝတၳဳစာအုပ္ တစ္အုပ္ထဲမွ ဇာတ္ေကာင္ တစ္ေကာင္၏ စရိုက္ကို အတုယူ မွားခဲ့ျပီး လမ္းမွားေရာက္ခဲ့သည္။ ဇာတ္ေကာင္ေျပာေသာ စကားမ်ားကို အတုယူျပီး မိခင္ျဖစ္သူကို ဆယ္တန္းကို မေျဖလိုေတာ့သည့္ အေၾကာင္းကို လွည့္ပတ္လိမ္ညာ ေျပာဆိုခဲ့ျပီး ဇာတ္ေကာင္ကဲ့သို ့ရည္းစားထားရန္လဲ ၾကိဳးစား ခဲ့ေသးသည္။ ဒီလိုနဲ ့ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ေပ်ာက္သြားေသာ ဆရာသည္ ဆယ္တန္း စာေမးပဲြကို မေျဖဘဲ ေျခာက္ႏွစ္တိတိ ေလလြင့္ေနခဲ့သည္။ ေက်ာင္းဆက္မတက္ေတာ့ဘဲ လုပ္ငန္းခြင္ဝင္ေနျပီ ျဖစ္ေသာ ဆရာသည္ တစ္ေန ့တြင္ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ ေပးေသာ ဆရာၾကီး ပီမိုးနင္း၏ ေအာင္စိတ္ ဆိုေသာ စာအုပ္အတြဲၾကီးကိုု ဖတ္ျပီးေနာက္ သူ ့ဘဝပန္းတိုင္ကို ျပန္ေတြ ့ခဲ့သည္။ ဆယ္တန္း စာေမးပဲြကို မေျဖဘဲ ေလလြင့္ေနေသာ အခ်ိန္မ်ား၊ သူ ့ဘဝ အေျခအေနမ်ားကို ျပန္သံုးသပ္ျပီး သူ ့ဘဝကို တစ္က ျပန္စရန္ အတြက္ ဆယ္တန္း စာေမးပဲြကို ျပန္ေျဖရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။

ဆရာၾကီး ပီမိုးနင္း၏ ေအာင္စိတ္စာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပထားသည့္ အတိုင္း လူသားတိုင္းတြင္ မျမင္ႏိုင္ေသာ ေအာင္ျမင္ျခင္း တံခါးမ်ား ရွိျပီး ထိုတံခါးမ်ားသည္ လြယ္လြယ္ႏွင့္ကေတာ့ မပြင့္ မိမိဘက္က မပြင့္မခ်င္း ေခါက္ေနရမည္။ မျဖစ္ႏုိင္ေသာ အရာဆိုတာ မရွိ၊ ကိုယ့္ဘက္ကသာ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ျဖင့္ ေခါက္ေနလွ်င္ ထိုေအာင္ျမင္ျခင္း တံခါးမ်ားသည္ တစ္ေန ့ပြင့္လာမည္မွာ မုခ်ဟု ဆရာက ေျပာၾကားခဲ့သည္။ ဆရာ ဆယ္တန္း စာေမးပဲြကို ျပန္ေျဖရန္ ၾကိဳးစားေတာ့ ေျခာက္ႏွစ္ ေဝးကြာခဲ့ေသာေၾကာင့္ စာမ်ားက ေဝးေနျပီ။ I go to school. ကိုပင္ မသိေတာ့။ ဒါေပမယ့္ ဆရာၾကီး ပီမိုးနင္း၏ လမ္းစဥ္မ်ားကို ယံုၾကည္လက္ခံခဲ့ျပီ ျဖစ္ေသာ ဆရာ့တြင္ ေနာက္လွည့္ဖို ့အေၾကာင္း လံုးဝမရွိေတာ့။ သူ ့မ်က္စိထဲတြင္ ပန္းတိုင္ကိုသာ ျမင္သည္။ ပန္းတိုင္ကို ေရာက္ဖို ့ကိုဘဲ သူသိသည္။ အတားအဆီးမ်ားကို သူမျမင္ေတာ့ ေမ့ခ်င္သေလာက္ေမ့ ေဝးခ်င္သေလာက္ ေဝးပါေစ ဘာမွ မသိေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ သုညက ျပန္စေတာ့ ပိုေတာင္ ေကာင္းေသးသည္ ဟု ျပန္ေျပာခဲ့သည္။

ဒီလို ၾကိဳးစားခဲ့ေသာ ဆရာသည္ ေျခာက္ႏွစ္တိတိ မေျဖဆိုဘဲ ပစ္ထားခဲ့ေသာ ဆယ္တန္း စာေမးပဲြကို ျပန္ေျဖဆိုခဲ့ရာ မည္သည့္ တကၠသိုလ္ကို မဆို တက္ေရာက္ႏိုင္ေသာ အမွတ္ျဖင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ဒါေပမယ့္ ငါတန္းႏွစ္က ျမန္မာစာ ဆရာမ ေျပာဆိုခဲ့ေသာ စကားအတိုင္း စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ေသာ ဆရာသည္ ျမန္မာစာ အဓိက ယူခဲ့သည္။ တကၠသိုလ္တြင္ အမွတ္ျဖင့္ နံပါတ္စီရာတြင္ အမွတ္ေကာင္းေသာ ဆရာသည္ ခံုနံပါတ္ တစ္ ရခဲ့သည္။ ထိုကဲ့သို ့တစ္ရခဲ့ျခင္းသည္ ဆရာ့ဘဝတြင္ ပထမဆံုး အၾကိမ္ရခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဝိဇၹာ တကၠသိုလ္မွ ဆရာႏွင့္ တျခားေက်ာင္းသား(၇)ေယာက္တို ့ကို စာေမးပဲြမ်ား စစ္ခဲ့ရာတြင္လဲ ဆရာက နံပါတ္တစ္ကို ထပ္မံရရွိခဲ့သည္။ ဒါက ဆရာ့ဘဝတြင္ ဒုတိယ အၾကိမ္ေျမာက္ ရခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီလိုျဖင့္ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ေပ်ာက္ေနခဲ့ေသာ ဆရာသည္ ဆရာၾကီး ပီမိုးနင္း၏ ေအာင္စိတ္ စာအုပ္တြဲမ်ားကို ဖတ္ျပီး စာထဲမွ ဘဝကို ျပန္လည္ေတြ ့ရွိခဲ့သည္။

ထို ့ေနာက္ ဆရာၾကီးသည္ ေတာဘိသိတ္ဆရာႏွင့္ ျမိဳ ့ဘိသိတ္ဆရာတို ့ဘိသိတ္ျပိဳင္ၾကသည့္ အေၾကာင္းကို ဆိုင္းဆရာ တစ္ေယာက္မွ ျပန္လည္ စာေရးသားခဲ့သည့္ ဘိသိတ္ျပိဳင္ အေၾကာင္းကို ထပ္မံ ေဟာေျပာခဲ့သည္။ထိုသို ့ေဟာေျပာရာတြင္ ပညာရွင္ ေတာဘိသိတ္၏ မိမိကိုယ္ကို ႏွိမ့္ခ်ပံု၊ ျမိဳ ့ဘိသိတ္ ဆရာ၏ အရံႈးကို ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံ၍ ကိုယ့္ထက္သာ သူကို ရုိေသေလးစားပံုတို ့ကို ဖြဲ ့ႏြဲ ့ေဟာေျပာ ခဲ့သည္။ ဆရာက မိမိတို ့က်င္လည္ေနေသာ ပတ္ဝန္းက်င္ ဘဝမ်ား အေၾကာင္းကို စာေရး၍ ရသကဲ့သို ့ မိမိတို ့ ေလ့လာ မွတ္သားခဲ့ေသာ စာေပ၊ က်မ္းဂန္မ်ားထဲမွလဲ ဘဝကို ရွာေဖြ၍ ရႏိုင္ေၾကာင္းကို ေဟာေျပာခဲ့ျပီး ဘဝမွစာ၊ စာမွဘဝ ဆိုသည့္ အေၾကာင္းေလးကို နိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ့သည္။

မွတ္ခ်က္။ ။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးထားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားတြင္ ဆရာ လယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္ လက္တန္း ေျပာခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တခ်ဳိ ့ေနရာမ်ားတြင္ သင့္သလို စာစီ ေရးသားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ေဟာေျပာပြဲ ခန္းမတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကားမိသမွ် ထဲမွ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသမွ် ေလးမ်ားကို ျပန္လည္ေဝမွ်ျခင္း ျဖစ္သည္။ အမွား ပါခဲ့လွ်င္ ခြင့္လႊတ္ဖို ့ေတာင္းပန္ပါသည္။