Archive for August, 2010
တစ္စံုတစ္ခုအတြက္ဆုေတာင္း
August 11th, 2010 | 
Author: တစ္စံုတစ္ခုသာရခဲ့မယ္ဆိုရင္>>>> ခ်စ္သူကို ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္းေတြထက္ ဘယ္လိုနစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ျပတင္းေပါက္ေတြ ကတဆင့္ ဒူးေထာက္ ျပပါရေစ….
တစ္စံုတစ္ခုသာရခဲ့မယ္ဆိုရင္>>>> ၾကယ္ေရာင္ မလက္တဲ့ မီးေတာက္ ညေတြၾကား ျဖိဳးတိုး ေျဖာက္ေတာက္ကေလး ပြင့္အံက်လာတဲ့ အခ်စ္ေတြကို သစၥာဆို ခိုင္းပါရေစ…….
တစ္စံုတစ္ခုသာရခဲ့မယ္ဆိုရင္>>>> ခ်စ္သူရဲ့ ႏွလံုးသားမ်က္ႏွာ ျပင္ေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခ်ိဳးအစစ္မက်တဲ့ ရုပ္ေသးတစ္ရုပ္ရဲ့ ကၾကိဳးတန္စာေတြ အေၾကာင္း ဗိန္းေပါင္း ခပ္ျပပါရေစ……
တစ္စံုတစ္ခုသာရခဲ့မယ္ဆိုရင္>>>> ႏွလံုးသားက ငိုျငီးသံေၾကာင့္ ထြက္လာတဲ့ ကာရန္ေတြၾကား ခ်စ္သူနဲ႔အတူ ခံစားပါရေစ …….
တစ္စံုတစ္ခုသာရခဲ့မယ္ဆိုရင္>>>> ရုပ္နဲ႔အသံ သရုပ္သကန္ မကြဲမႈ႔ေတြကို ရပ္တန္းကရပ္ဖို႔ အမွန္တကယ္ ေတာင္းတမိရဲ့ ………
တစ္စံုတစ္ခုသာရခဲ့မယ္ဆိုရင္>>>> ခ်စ္သူရဲ့အနား ခ်စ္သူနင္းမယ့္ ကမ္းပါးထက္ ကၽြန္ေတာ့္ သံစဥ္ေတြနဲ႔ ခမ္းနား ေစခ်င္ပါရဲ့ ……..
တစ္စံုတစ္ခုသာရခဲ့မယ္ဆိုရင္>>>> ခ်စ္သူကို ေနေပ်ာက္ မထိုးဖို႔ရာ ထီးေတာ္မိုးသာ ျဖစ္ခ်င္ပါရဲ့ …………
တစ္စံုတစ္ခုသာရခဲ့မယ္ဆိုရင္>>>> မြန္းက်ပ္တဲ့ ခ်စ္သူရဲ့ နကၡတ္တာရာေတြ ၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ခ်စ္သူအတြက္ ပဝါတစ္ထည္ ျဖစ္သြားပါေစ……
တစ္စံုတစ္ခုသာရခဲ့မယ္ဆိုရင္>>>> ျဖစ္သင့္မႈ႔ေတြရဲ့ အခန္းငယ္ေလး တစ္ဘက္မွာ လံုေအာင္ ပုန္းတတ္တဲ့ ခ်စ္သူကို ဆံုေတြ႕ခြင့္ရတုန္း ကၽြန္ေတာ္ ျပံဳးျပပါရေစ …..
တစ္စံုတစ္ခုသာရခဲ့မယ္ဆိုရင္>>>> မိုးေခါင္ေနတဲ့ ရင္ခြင္ကို ခ်စ္သူ မျမင္ေအာင္ ေဘာင္ခပ္ထားတဲ့ ညစ္ထပ္ထပ္ ညေတြ လြန္ပါေစ…….
တစ္စံုတစ္ခုသာရခဲ့မယ္ဆိုရင္>>>> ခ်စ္သူျမင္တဲ့ က်ီးအာသီးလို လူေတြရဲ့ လြင္ျပင္ထက္မွာ ေပါက္ေရာက္တဲ့ သစ္တစ္ပင္လို အဲဒီ လြင္ျပင္ထက္ ကၽြန္ေတာ္ မေပါက္ေရာက္ ပါေစနဲ႔ ……..
တစ္စံုတစ္ခုသာရခဲ့မယ္ဆိုရင္>>>> ခ်စ္သူကို မရလို႔ သတ္ေသမယ္ ဆိုတဲ့အစား ႏႈပ္ခမ္းဖ်ားက သိကၡာနဲ႔ သစၥာတရားကို ေတးသြားတစ္ပုဒ္လို ကၽြန္ေတာ္ ဆိုျပႏိုင္ပါေစ ………..
တစ္စံုတစ္ခုသာရခဲ့မယ္ဆိုရင္>>>> အဲဒီ တစ္စံုတစ္ခု အတြက္ တိတ္တခိုးနဲ႔ လက္အုပ္မိုးျပီး ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝရဲ့ အေရွ့ဘက္ျမိဳးရိုးထက္ ႏွင္းစက္ေတြ ေဝပါေစသား ……
Posted in 
သိဖို႔လို……
ငါကိုယ္တိုင္ထြင္းထုထားတဲ့
ေဟာဒီအခ်စ္ကဗ်ာရုပ္ထုေတြေပါ့
ႏွလံုးသားရဲ့ခန္းဆီးစကိုဖြင့္ျပီး
ေလာကထဲကိုကိုယ္္တိုင္ပစ္သြင္းမိတဲ့အခါ
မရွိခိုးႏိုးေတြ သကၤာမကင္းတဲ့မ်က္ေထာင့္နီေတြနဲ႔အတူ
သံသယေတြအလံထူျပီး ေဝဖန္ဖို႔တာဆူေနၾကရဲ့
ေနာက္တစ္ခါဆိုရင္ေပါ့
အခ်စ္ကဗ်ာဆိုတာထက္ ဘယ္လိုမတၱာမ်ိဳးလဲလို႔
သစၥာအရင္ဆိုျပရမလိုပါပဲ……။
တစ္ကယ္ေတာ့ဒီသံစဥ္ေတြမွာ ငါယစ္မူးလို႔
ငါ့ကိုယ္ငါျပန္သီက်ဴးတာ
ၾကည္ႏူးခ်င္တဲ့ရင္ဘတ္ျခင္းတူသူေတြ ၾကည္ႏူးၾကမေပါ့
တစ္ခါတစ္ေလေပါ့ ကိုယ္ထမင္းကိုယ္စား
ကိုယ္ပိုင္ရူးသြတ္မႈ႔ေတြၾကားမွာ
တိုက္ခတ္လာတဲ့ေလေတြကို
ခရီးဦးၾကိဳမျပဳခ်င္ေလာက္ေအာင္ကို
စိတ္ပ်က္မိတယ္…..။
ခင္ဗ်ားေျပာသလိုပဲ ဒီအသက္ဒီအရြယ္က
အခ်စ္ကဗ်ာမေရးသင့္ရေအာင္
ဒီေကာင္ကဘာျဖစ္ေနလို႔ပါလိမ့္ ။
တစ္ခုေလာက္ေမးပါရေစ…..
၃၀ စပ္စပ္မွာအခ်စ္မရွိရေအာင္
ဒီေကာင္ကတုတ္ေႏွာင္ခံထားရတဲ့
အိမ္ဦးနတ္လည္းမဟုတ္
မခ်စ္သင့္တာနဲ႔အခ်စ္မရွိရတာ
ဘာကြာသလဲဆိုတာ ဦးေႏွာက္ကိုအလုပ္ေပးျပီး
ေအးေအးေဆးေဆးစဥ္းစားပါ
ကိုကိုယ္တိုင္ေပါ့…..။
ကိုယ္ယံုၾကည္ရာကိုင္ဆြဲခံစားမႈ႔ေတြနဲ႔
က်ိဳ႕တို႔က်ဲတဲကဗ်ာေတြထဲမွာ
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကတံုး တံုးမထားပါဘူး
ေရးခဲ့တဲ့အခ်စ္ကဗ်ာေတြထဲမွာ အဆိပ္ခပ္မထားဘူး
ခံစားမိတဲ့ႏွလံုးသားက ေလွနံႏွစ္ဖက္နင္းမဟုတ္ဘူး
ေရးခဲ့တဲ့လက္က အငွားသက္သက္မဟုတ္ဘူး
ေတြးခဲ့တဲ့ဦးေႏွာက္က လူႏွစ္ေယာက္စာအတြက္မဟုတ္ဘူး
မူးေမွာက္လဲက်ခဲ့တာက သစ္တစ္ပင္ရိပ္
အက်ိဳးအေၾကာင္းေထာင့္ခ်င့္တာက စိတ္ရဲ့အက်င့္
ျဖစ္သင့္တာ မျဖစ္သင့္တာ ငါ့ကိုယ္ငါသိတယ္
အဲဒီေတာ့ ဝင္လာထြက္သြားေဝဖန္မႈ႔ထားခဲ့မယ္ဆို
တစ္စံုတစ္ေယာက္ဆိုတဲ့ ခင္ဗ်ားပါသိဖို႔လိုေတာ့မေပါ့……..။
ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက – အက်ဳိးရွိရဲ့လား တရားေတာ္
လူေတြထင္တာက ဥာဏ္ရွိတဲ့ လူေတြပဲ တစ္ခုခု လုပ္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အက်ဴိးရွိတာပဲ လုပ္မွာေပ့ါလို႔ ဒီလိုထင္တယ္။ လူေတြဟာ ဥာဏ္ရွိတဲ့ သတၱဝါ ျဖစ္တာေတာ့ မွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္အလိုလိုက္၊ ေလာဘ အလိုလိုက္ ၿပီးေတာ့ အက်ဳိးမရွိတာေတြ အမ်ားၾကီး လုပ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဘဝရဲ့ အရည္အေသြး နဲ႔ အဆင့္အတန္း ျမင့္မားမႈကို လုိလားတဲ့ သူ၊ တရား အားထုတ္မယ့္ သူဆိုရင္ ဘယ္အလုပ္ လုပ္လုပ္ အက်ဳိးရွိ မရွိ ဆိုတာကို ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစား သင့္တယ္။
Man does not always behave rationally at all.
လူသားဟာ အင္မတန္ ဥာဏ္ရွိတဲ့ သတၱဝါ ျဖစ္တယ္ေနာ္။ အၾကာင္း အက်ဳိး ကို နက္နက္နဲနဲ ဆင္ျခင္ ႏိုင္တဲ့၊ သိႏိုင္တဲ့ သတၱဝါ ျဖစ္ေပမယ့္ လည္းပဲ မဆင္ျခင္ဘူး။ အက်ဳိးရွိ မရွိကို တကယ္ မစဥ္းစားဘူး။ စိတ္လိုက္ မာန္ပါ လုပ္တတ္တယ္။ အခ်ဳိ႕လည္း အက်င့္ ပါသြားၿပီး လုပ္တာရွိတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း ပတ္ဝန္းက်င္က လုပ္တာကို လိုက္ေလ်ာရင္းက အားနာပါးနာနဲ႔ လုပ္တာရွိတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ပ်င္းတာလည္း ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ပ်င္းတာနဲ႔ ကိုပဲ လုပ္သင့္တဲ့ အလုပ္ကို မလုပ္ပဲ ေနလိ္ုက္တာ ရွိတယ္ေနာ္။မလုပ္သင့္တဲ့ အလုပ္ကို မလုပ္ပဲ ေနတာကလည္း အက်ဳိး ရွိမရွိကို ဆင္ျခင္ၿပီး မလုပ္ပဲ ေနလိုက္တာေနာ္။ လုပ္သင့္တဲ့ အလုပ္ကို ဒါအက်ဳိးရွိတဲ့ အလုပ္ ဆိုၿပီး ဆင္ျခင္ၿပီး လုပ္ရမွာေနာ္။
ကိုယ္ဘဝ အေျခအေန ေပးရင္ေပး သေလာက္ စိတ္ေအးခ်မ္းေအာင္ အသိဥာဏ္ ေကာင္းသထက္ ေကာင္းေအာင္ ၾကိဳးစားၿပီး လုပ္တဲ့ အက်င့္ကို ငယ္ငယ္ကတည္းက လုပ္သင့္တယ္။ အဲဒီလို ငယ္ငယ္ထဲက လုပ္ရင္ သိပ္အသက္မႀကီး ေသးခင္မွာပဲ စိတ္ေန သေဘာထားေကာ အသိဥာဏ္ေကာ အမ်ားႀကီး ေလးနက္ ရင့္က်က္ သြားလိမ့္မယ္။ တစ္ဘဝစာဟာ ႏွစ္ဘဝစာ ေလာက္ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။
တစ္ခုခု လုပ္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ကိုယ္ရဲ့ အျမင့္ျမတ္ဆံုး အျမင့္ဆံုး ရည္မွန္းခ်က္က ဘာလဲ၊ အဲဒါကို ထည့္စဥ္းစား ရမယ္ေနာ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ေတာ့ မတူႏိုင္ဘူး။ အသက္အရြယ္ လိုက္ၿပီးေတာ့ တူမွာ မဟုတ္ဘူး။
ဥပမာ ။ ။ ေက်ာင္းေနတဲ့ အရြယ္ဆိုရင္ သူ႔ေက်ာင္းစာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေက်ညက္ဖို႔က သူ႔အတြက္ အင္မတန္ အေရးႀကီးတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ပဲ။ တရား အားထုတ္တယ္ ဆိုရင္လည္းပဲ တရားဘက္က တိုးတတ္မႈ ရွိဖို႔က သူ႔အတြက္ ရည္မွန္းခ်က္ တစ္ခုပဲ။ အေျခအေနကို လုိက္ၿပီးေတာ့ အသက္အရြယ္ကို လိုက္ၿပီးေတာ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတာ့ မတူဘူး။
ငယ္ငယ္ကတည္းက အဲဒီလိုသာ ဆင္ျခင္မယ္ဆို ေတာ္ေတာ္ ေလးနက္တဲ့ ရင့္က်က္တဲ့ စိတ္ေန သေဘာထားေကာ၊ အသိဥာဏ္ေကာ၊ ပညာ အရည္အခ်င္းေကာ၊ ေျပာပံုဆိုပံုေကာ၊ ဘယ္ေနရာမွ မက်န္ေအာင္ တိုးတတ္တဲ့လူေတြ ျဖစ္လာမွပဲ။ အဲသလို ျဖစ္လာရင္ ပတ္ဝန္းက်င္က ကိုယ့္ကို ထိုက္သင့္တဲ့ ေနရာေပးမွာ ပဲေနာ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔ တန္ရင္ ကိုယ့္ကို ေနရာေပး ပါတယ္။
ကိုယ္ကသာ တကယ္ စည္းနဲ႔ ကမ္းနဲ႔ ကိုယ္ဘဝကို ေနမယ္။ လုပ္သင့္တာ လုပ္မယ္။ မလုပ္သင့္တာ မလုပ္ဘူး။ ေျပာသင့္တာကို ေျပာမယ္။ မေျပာသင့္တာကို မေျပာဘူး။ တရားနဲ႔ အညီေနမယ္။ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္း သာသာ ေနမယ္။ စိတ္တည္တည္ ၿငိမ္ၿငိမ္ ေနမယ္ဆိုရင္ ပတ္၀န္းက်င္က ကိုယ့္ကို ေလးစား လာမွာပါ။
မိမိကုိယ္ကို ခ်စ္တတ္တဲ့သူ၊ ေလးစားတဲ့သူ၊ ယံုၾကည့္တဲ့သူ၊ အားကုိးတဲ့သူ၊ တန္ဖိုးထားတဲ့သူ၊ ျဖစ္ဖို႔လည္း အေရးၾကီးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ဟာကိုမွ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ မလုပ္ပါနဲ႔ေနာ္။ သတိနဲ႔ လုပ္ပါ။ ဥာဏ္ေလးနဲ႔ ယွဥ္ၿပီးလုပ္ပါ။ သတိနဲ႔ ဥာဏ္နဲ႔ ယွဥ္ၿပီးလုပ္ရတာ အစမွာ နည္းနည္းေတာ့ ပင္ပန္းသလို ေလးလံသလို ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေလ့အက်င့္ေလး ရသြားရင္ေတာ့ လုပ္ရတာ စိတ္ေပါ့ပါး ၾကည္လင္ၿပီး ကိုယ္ကိုယ္ကိုပါ ေလးစားမႈ ရွိၿပီးေတာ့ ေက်နပ္မႈ အမ်ားၾကီး ရပါတယ္။ အင္မတန္ အက်ဳိးရွိပါတယ္။
ဒီ တရားေတာ္ေလးက ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက ေဟာခဲ့တဲ့ အက်ဳိးရွိရဲ့လား တရားေတာ္ထဲ က ေကာက္ႏႈတ္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တရားေတာ္ တစ္ပုဒ္လံုးကို ေတာ့ ေအာက္က အဆင္ေျပတဲ့ လင့္မွာ ေဒါင္း၍ နာယူႏိုင္ၾကပါတယ္ ခင္ဗ်ာ…
ေဒါင္းရန္ ။ ။ 43.6 MB
Tags: သူရူးတစ္ေယာက္ရဲ့နားခိုရာ
အာေခါင္ေတြေျခာက္ကပ္လို႔ အိမ္မက္ဆိုးေတြနဲ႔ အိပ္ရာေပၚကည။ သူ႔အတြက္ေတာ့ ေအးျမတဲ့ညမဟုတ္ဘူး။ အိမ္မက္ထဲမွာ သူ႔ရဲ့ပန္းပြင့္ေလးက သူနဲ႔ေဝးရာကိုေျပးလို႔။ မွီေအာင္လိုက္ရမလား ဒီေနရာမွာပဲ ရပ္ေနရမလား သူေဝခြဲမရ။ ဒါေပမယ့္သူေမာေနတယ္။ စိတ္ဓာတ္ေတြက်လြန္းလို႔ ေခါင္းငိုက္စိုက္ ခ်ဖို႔ေတာင္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာက ဦးတည္ခြင့္မေပးခဲ့ဘူး။ သူဘယ္အရပ္ကိုေရြးရမွာပါလိမ့္။ ေျခတစ္လွမ္းေလာက္လွမ္းဖို႔ သူ႔ရဲ့အားအင္ေတြ သူျပန္ၾကည့္ေတာ့ ခ်ဥ္တိုင္မွာမိတဲ့ ငါးတစ္ေကာင္လို ဖလပ္ဖလပ္ကိုလူးလို႔။ အဲဒီညစ္ထပ္ထပ္ညမွာေပါ့ အတၱေတြကို ေရွ့တန္းတင္ျပီး ခ်စ္သူကိုျမင္ရေအာင္ သူေတြးၾကည့္ေတာ့ ႏွလံုးခုန္သံက ဘယ္ညာမညီဘူး။ ဒီလိုပါပဲ ဦးေခါင္းေတာင္မွ မိုးမလံုခ်င္ေတာ့ အရာရာကိုျပင္ဆင္ဖို႔ သိကၡာတရားကို လက္ေပၚတင္ျပီး အသက္ငင္တတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားရဦးမယ္။ ပန္းပြင့္ေလးရယ္ တစ္ကယ္ေတာ့ ငါအိပ္စက္တဲ့ အိပ္ရာဆိုတာ သူရူးတစ္ေယာက္ရဲ့ နားခိုရာသက္သက္ပါပဲ။
ဒုကၡေတြေပါ့ ေျမာက္ျပန္ေလအဝင့္မွာ ငယ္ဘဝကတည္းက ေနသားက်ေအာင္ ေခါင္းငံု႔မႈေတြနဲ႔ အရာရာကိုအေလးျပဳတတ္ခဲ့သူပါ။ ဆံုးရႈံးရျခင္းေတြမ်ားလာေတာ့ ဆံုးရႈံးမႈေတြကို ႏွစ္သက္လာတယ္။ ေနပါေစေလ ေအာင္ျမင္တဲ့ခ်စ္ျခင္းဆိုတာ ရယူျခင္းသက္သက္မဟုတ္တာေတာ့ ငါ့ကိုယ္ငါသိပါတယ္။ မ်က္လံုးဖြင့္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္တိုင္း ေရွ့မွာခင္းထားတဲ့လမ္းက ဟိုအရင္ သူပါအလိုတူအလိုပါေလွ်ာက္ဖို႔ ကံၾကမၼာကို ခြန္းေထာက္ကေလးေတာင္ ေျခြခဲ့မိေသး။ ဒီဇာတ္ကေလးအဖြင့္မွာေပါ့။
ဒီလိုပါပဲ ဘဝဆိုတာ ဘာမွမေတာင္းတခင္ကေတာ့ ကံၾကမၼာေစရာေပါ့။ လိုခ်င္တာေတြ တန္ဖိုးထားရတာေတြ ေတြ႕ေတာ့မွ အဲဒီကံၾကမၼာနဲ႔ လြန္ဆြဲပြဲမွာ သူႏိုင္ကိုယ္ႏိုင္ အျပိဳင္က်ဲၾကေတာ့ ႏွလံုးသားမွာ မိုးသဲရျပီေပါ့………။