Archive for August 30th, 2010
ရပ္ကြက္ထဲမွာ…
August 30th, 2010 | 
Author: 
ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဆိုလို႕ က်ေနာ္တို႕နယ္ ျပည္ၿမိဳ႕က ကာတြန္းဆရာ ကိုေရႊထူး (ျပည္) ေရးတဲ့ ရပ္ကြက္ထဲမွာ…ဗ်ာ ဆိုတဲ့ ကာတြန္း စာအုပ္ေတြကို ငယ္ငယ္တုန္းက အရမ္းဖတ္ခဲ့တယ္ဗ်..။ ကိုေရႊထူးကေတာ့ (ျပည္) သားဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း ျပည္ၿမိဳ႕ေပၚက ရပ္ကြက္ေတြျဖစ္တဲ့ ဆင္စု၊ န၀င္း၊ ရြာဘဲ၊ ကိုးေသာင္း ၊ စတာေတြထဲက အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ဟာသ ကာတြန္းေတြ ေရးတာပါ..။ သူကာတြန္း စာအုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ေပါက္ပါတယ္..။ ဗီြဒီယို ဇာတ္လမ္း အျဖစ္ရိုက္ရတဲ့ အဆင့္ထိ ရိွပါတယ္..။ အင္း…က်ေနာ္တို႕ ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့…
က်ေနာ္တို႕ ဒီရပ္ကြက္ထဲကို ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္၊ ရပ္ကြက္ထဲမွာ မရိွတဲ့ အာရွသားဆိုလုိ႕ ဂ်ပန္နဲ႕ကိုရီးယားပဲ ရိွတာပါ..။ က်န္တဲ့ အာရွသားမွန္သမွ် ရပ္ကြက္ထဲမွာ အကုန္ ရိွပါတယ္..။ ကႀကီးကေန အ အထိကို ရိွတာပါ..။ က ႀကီး (ကေမာၻဒီးယား)၊ အ (အင္ဒိုနီးရွား) အဆံုး ဆိုပါေတာ့..။ အုိ အကုန္ရိွတယ္ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ…။ ရပ္ကြက္ေလးက ၿမိဳ႕ထဲနဲ႕ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ကားစီးရတယ္..။ အမ်ားစုကေတာ့ ေရႊေတြ ပါပဲ..။ တခါတေလဆို ကိုယ့္ကိုကိုယ့္ေတာင္ သူမ်ားႏိုင္ငံ ေရာက္ေနတယ္ ဆိုတာ ေမ့ေမ့ေနတယ္..။ မနက္မိုးလင္းၿပီ ဆိုတာနဲ႔ အႏၱရာယ္ကင္း ပရိတ္တရားေခြ ဖြင့္သံ၊ မဂၤလာေတး ဖြင့္တဲ့အသံနဲ႕ တကယ္ကို ျမန္မာရပ္ကြက္ႀကီး တစ္ခုဆိုပါေတာ့..။
အင္း ..အဲေလာက္အစံု ရိွပါတယ္ဆိုတဲ့ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ရွားတာကေတာ့ မိန္းမပဲဗ်ိဳ႕..။ ေရာက္စတုန္းကဆို ရပ္ကြက္ထဲမွာ ျမန္မာ အန္တီႀကီး (၃) ေယာက္ေလာက္ပဲ ရိွတာပါ..။ သူတို႕ကလဲ သူတို႕အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ လိုက္ေနၾကတာေလ.။ တရပ္ကြက္လံုး ေယာက်ာၤးခ်ည္းပဲ..။
ဒီလိုရပ္ကြက္ထဲကို ျမန္မာမေလးေတြ အုပ္စု တခု ေျပာင္းၿပီး ေရာက္လာၾကတယ္…။ (၆/ရ) ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ရိွမယ္ထင္တယ္…။ အဲ… ေရာက္ၿပီး (၃) လေလာက္ အတြင္းမွာ ပဲ မမ တို႔ေတြက အတဲြေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႕ဗ်…။ အမ္မာ.. တခ်ိဳ႕မ်ားဆို အလုပ္ထဲမွာ ဘဲဘဲက တစ္ေယာက္၊ အလုပ္နားလို႔ အျပင္ေတြ ဘာေတြ သြားရင္ ဘဲဘဲ က တစ္ေယာက္နဲ႕ ေထာေနၾကတာေလ။
အဲဒီအထဲမွာမွ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အေနၾကာလာေတာ့ ဇင္မာ ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ တပိန္ပိန္ တလိန္လိန္ ျဖစ္လာတယ္…။ အလုပ္ဆင္း တရက္ မဆင္းတရက္ ျဖစ္လာတယ္..။ အနီးအနားက ျမန္မာေတြလဲ ၀ိုင္း၀န္းၿပီး တတ္ႏိုင္သမွ် ကူညီၾကေပမယ့္ ေကာင္မေလးေရာဂါက တျဖည္းျဖည္း ဆိုးလာတယ္..။ ေနာက္ဆံုးေဆးရံု တင္လိုက္ရတယ္..။ ေဆးရံု တင္ေတာ့ေရာ.. မ်ားျပားလွတဲ့ ကုန္က်စရိတ္ေတြကို မတတ္ႏိုင္ၾကျပန္ဘူး..။
ျမန္မာျပည္က အခြင့္ထူးခံ လူတန္းစား တခ်ိဳ႕သာ ဒီႏိုင္ငံေတြကို ေဆးကုဖို႔ လာႏိုင္ၾကေပမယ့္ က်ေနာ္တို႕လို အလုပ္လုပ္ဖို႕ အတြက္ လာေရာက္ၾကတဲ့ လူေတြ အတြက္ၾကေတာ့ တကယ္႕တကယ္ ျဖစ္လာၿပီဆိုရင္ ကိုယ္ႏိုင္ငံ ကိုယ္ပဲျပန္ၿပီး ကုသတာ အေကာင္းဆံုးမို႕ ဇင္မာကိုလဲ ျမန္မာျပည္ကိုျပန္ပို႕ၿပီး ေဆးကုဖို႕ ဆံုးျဖတ္ လိုက္ၾကတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာက သိတဲ့အတိုင္း မိန္းကေလး ရွားေတာ့ ဒီျမန္မာမေလးေတြ အဖဲြ႔လဲ ေရာက္လာေရာ သံုးလေတာင္ မခံပါဘူး..။ အားလံုး အတဲြေတြနဲ႔ ခ်ည္း ျဖစ္ကုန္တယ္ေလ။
ဒီလိုနဲ႕ ဇင္မာ တေယာက္လဲ ျမန္မာျပည္ ျပန္သြားမွ ျမန္မာ အန္တီႀကီးေတြ ေျပာျပလို႕ သိရတာက ဒါဟာ သားအိမ္ အပုပ္ဆန္တဲ့ ေရာဂါ ပါတဲ့ေလ..။ သိပ္မၾကာပါဘူး.. ဇင္မာ တစ္ေယာက္လဲ ရန္ကုန္က ေဆးရံုတစ္ခုမွာ ဆံုးတယ္…။ သူ ဆံုးတာေတာ့ ျမန္မာျပည္…။ ထူးဆန္းတာက သရဲ အျဖစ္ လာေျခာက္တာက ေတာ့ ဒီမွာပါ…။ သူနဲ႕ တခန္းတည္း အတူေနတဲ့ အခန္းေဖာ္ ခ်ိဳမာ ကို၀င္းပူးကပ္ၿပီး ေျပာလို႕အားလံုးက စိတ္မေကာင္းျဖစ္ ၾကရတယ္ေလ။ အလုပ္ထဲမွာလဲ ဟိုခံုကို ဒီကိုေရြ႕၊ ဒီခံုကို ဟိုကိုေရြ႕ လုပ္ေနလို႕ သူ႕ရည္းစားချမာလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး ေၾကာက္ေနတယ္လို႕သိရတယ္..။
တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္တစ္ခု မွာေတာ့ ဘုန္းႀကီးေတြ ပင့္ တရားေတြ နာလိုက္လို႔ ခုေတာ့ ဇင္မာ တျဖစ္လဲ သရဲမေလးလဲ မေျခာက္ ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး..။ ဒါေတြကေတာ့ ဒီ ရပ္ကြက္ေလးထဲမွာ တကယ္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အခ်စ္ပံုျပင္ေလးေတြထဲက တခန္းရပ္ ျပဇာတ္ တစ္ပုဒ္ပဲေပါ့…။ ခုလဲ ေနာက္ေရာက္လာတဲ့ က ႀကီးမေလးေတြကို ဖုန္း၀ယ္ေပးတဲ့ လူနဲ႕၊ ဆိုင္ကယ္နဲ႕ အပို/အႀကိဳ႕ လုပ္တဲ့ လူနဲ႔ .. အင္း … ဘာေတြမ်ား ျဖစ္လာ ၾကဦးမွာပါလဲ ေနာ္…။
လစာ ထုတ္ရက္ ဆိုရင္ေတာ့ ရပ္ကြက္ေလးထဲမွာ ဖဲ၀ိုင္းေတြ ေတာ္ေတာ္ ေပါပါတယ္…။ တကယ္ကို ခ်ီးက်ဴးဖို႕လဲ ေကာင္းပါတယ္။ မအိပ္မေနနဲ႕ ကို ရိုက္ႏိုင္တဲ့ သူေတြပါ..။ ဒါေၾကာင့္ ရပ္ကြက္ထဲကို အလည္လာ ခ်င္လို႕ ခဏခဏ ေျပာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ဘလက္ ကို ဆို အလည္ မေခၚရဲ ဘူးေလ..။ (ဖဲ၀ိုင္းေတြ႕ရင္ ဘလက္က မထတတ္လို႕ပါ)။ ေကာင္မေလးေတြနဲ႕ အၿမဲ ပတ္ပတ္သတ္သတ္ ေနတတ္တဲ့ ခ်ိဳက် တေကာင္ကေတာ့ မင္းတို႕ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေကာင္မေလး ရွားတယ္ဆိုရင္ ငါ အလည္ မလာေတာ့ဘူး တဲ့ေလ.. (ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတဲ့ ေကာင္)..။ ေငြေတြ ဘာေတြ အသံုးျပတ္သြား သလား…။ ဘာမွမပူနဲ႔။ ရပ္ကြက္ထဲကိုလာခဲ့.. ဘဏ္ကဒ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံမရိွလည္း ဘာမွမျဖစ္ဘူး..။ ဘဏ္ကဒ္တခုကို ရပ္ကြက္ထဲမွာ ၅၀၀ နဲ႕ေပါင္လို႕ရလို႕ေလ..။ ေပါ့ဆိမ့္တို႔ က်ဆိမ့္တို႔ လို အသံုးအျဖဳန္းႀကီးတဲ့ ေကာင္ေတြ အတြက္ၾကေတာ့ အားေဆးတစ္ခြက္ ျဖစ္ေပမယ့္ ပံုမုန္ လို ကပ္ေစးနဲတဲ့ ေကာင္က ေတာ့ ႏွာေခါင္းရႈံ ရင္ဖိစရာ အခ်က္ေပါ့။
ဒီရပ္ကြက္ေလးထဲမွာပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ေန႔ရက္ေတြ၊ စိတ္ညစ္ဖြယ္ ေန႔ရက္ေတြ၊ စိတ္ဓာတ္ တက္ၾကြဖြယ္ ေန႔ရက္ေတြ၊ ေျမာက္မ်ားစြာကို ျဖတ္သန္းလာခဲ့တာ ခုေတာ့ ရပ္ကြက္ေလးနဲ႔ က်ေနာ္ကေတာ့ တစိမ္းေတြ မဟုတ္ ၾကေတာ့ဘူးေလ..။ က်ေနာ္ ကိုယ္တိုင္လဲ ဒီရပ္ကြက္ေလးထဲ မွာပဲ ေနထုိင္ရင္း က်ေနာ္ရဲ႕ လက္ရိွေန႕ရက္ေတြကို တစ္ရက္ျခင္း၊ တစ္ရက္ျခင္း ပံုမွန္ပဲ ျဖတ္သန္း ေနခဲ့လိုက္တာ .. ေၾသာ္.. ခုေတာ့လဲ က်ေနာ္ ဒီရပ္ကြက္သား လံုးလံုးႀကီး ျဖစ္ခဲ့ၿပီ ေပါ့ဗ်ာ..။
ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ ရပ္ကြက္ကေလးရဲ့ ပံုကို ျမင္ေစခ်င္လြန္းလို႔ ျခင္ကိုက္ခံ ေတာတိုးၿပီး ေတာင္ေပၚတတ္၍ အမွတ္တရ ရိုက္ထား တာပါ။ 
Posted in 
Tags: 